Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"The Back Seat of My Car" - Пол Маккартнидің 1971 жылы жарық көрген Ram альбомының соңғы тректері. Бірнеше айдан кейін ол Ұлыбританияда сингл ретінде шығарылып, 39-орынды иеленді. Ән стильдік жағынан Маккартнидің "The Long and Winding Road" және оптимистік рок бөлімдеріне ұқсас фортепиано мен оркестр балладасы арасында өзгеріп, шулы және құмар финалда аяқталады.
"The Back Seat of My Car" is a song written by Paul McCartney, released as the closing track of his and his wife Linda's 1971 album, Ram. Several months later, it was released as a single in the UK, peaking at number 39. The song modulates stylistically between a sweeping piano and orchestra ballad similar to McCartney's "The Long and Winding Road" and upbeat rock sections before ending in a raucous and passionate finale.
Өмірбаян
"Менің көлігімнің артқы орындығы" Маккартнидің 1968 жылы жаз айында Сардинияда сол кездегі қыз жолдасы Мэгги МакГивернмен бірге демалған демалыс кезіндегі аяқталмаған тұжырымдама ретінде пайда болды. Бұл Пол Маккартнидің 1969 жылы қаңтарда Лондонның Твикенхэм киностудиясында Get Back репетициясы кезінде Битлзге ұсынған бірнеше композицияларының бірі болды. 14 қаңтарда орындалған ән әлі де жұмыс үстінде болды, әннің әні жақсы дамыған кезде, сөздері аяқталмаған. Маккартнидің айтуынша, бұл ән және оның соңғы Битлз бен ерте сололық мансабындағы басқа да автокөлік әндері, мысалы "Two of Us" және "Helen Wheels", ол мен Линда Битлздер бөлініп жатқан кезде ұзақ жол саяхаттарынан шабыт алды. Әннің көп бөлігі фортепианоға негізделген баллада, Маккартни "Бұл шынымен жасөспірімдер ән, келіспейтін стереотиптік ата-анасы бар, және екі ғашық әлемді қабылдамақ: "Біз қателесе алмайтынымызға сенеміз". Мен әрқашан жеңімпаздарды ұнатамын".
"The Back Seat of My Car" has its origins as an unfinished concept from a holiday McCartney took with then girlfriend Maggie McGivern in Sardinia in summer 1968. It was one of several compositions Paul McCartney presented to the Beatles in January 1969 during their Get Back rehearsals at Twickenham Film Studios in London. Played on 14 January, the song was still a work in progress, with the lyrics unfinished while the song's melody was well developed. According to McCartney, this song and other car based songs in his late Beatles and early solo career, such as "Two of Us" and "Helen Wheels," were inspired by the long road trips he and Linda used to take as the Beatles were breaking up. Most of the song is a piano based ballad,
McCartney further stated that "That's a really teenage song, with the stereotypical parent who doesn't agree, and the two lovers are going to take on the world: 'We believe that we can't be wrong.' I always like the underdog."
Жазу
"Ram" альбомының жаздыру жұмыстары 1970 жылдың қазан айында Нью-Йорктегі CBS Recording Studios-та басталды. Тіркеу сессиясының типтік форматында Маккартни, барабаншы Денни Сейвелл және гитарист Дэвид Спиноцца немесе Хью Маккракен таңертең әнді жаттықтырып, кейін түстен кейін және кешке негізгі жолды жаздырады. Басқа гитаралық бөлімдер Маккартнидің бассымен бірге қайталап жазылған. 1970 жылы 22 қазанда Маккартни, Сейвелл және Маккракен "The Back Seat of My Car" әнінің аспаптық және вокалдық жақтауларын жазды. Альбомның негізгі тректерін жазғаннан кейін Маккартнилер Нью-Йорктегі Фил Рамонның A & R Recording Studio-ға барып, бірнеше әнге, соның ішінде "The Back Seat of My Car" әніне скрипка, виолончель және мүйізді үстіне қосылған әндерді жазды. Биттлз продюсері Джордж Мартин әннің оркестрлік аудармаларын жазды, ал Маккартни 1971 жылдың қаңтар айының ортасында Нью-Йорк филармониясының мүшелерін жүргізді. 1971 жылдың наурыз және сәуір айларында Маккартнилер және кейде Сейвелл Лос-Анджелестегі Sound City студиясында альбомды араластырды. Сингл нұсқасы мен LP үшін жасалған моно-микс сәл өзгешеленеді, соңғысының көмескілігі авторлар Чип Мадингер мен Марк Истер "ерекше тегіс" деп сипаттаған, бірақ екі көмескілік бірдей болғандықтан, айырмашылық синглді игеруде қолданылатын динамикалық диапазонды сығылуға байланысты болуы мүмкін.
Recording for Ram began in October 1970 at CBS Recording Studios in New York City. The typical format for a recording session included McCartney, drummer Denny Seiwell and guitarist David Spinozza or Hugh McCracken rehearsing a song in the morning and then recording the basic track in the afternoon and evening. Other guitar parts would be overdubbed, along with bass by McCartney. McCartney, Seiwell and McCracken recorded the instrumental backing and vocals for "The Back Seat of My Car" on 22 October 1970. After recording the album's basic tracks, the McCartneys went to Phil Ramone's A & R Recording Studio in New York to record violin, cello and horn overdubs for several songs, including "The Back Seat of My Car". Beatles producer George Martin scored the song's orchestral overdubs, and McCartney conducted members of the New York Philharmonic in a mid January 1971 session. In March and April 1971, the McCartneys and sometimes Seiwell mixed the album at Sound City Studios in Los Angeles. The single version and the mono mix made for the LP differ slightly, with the latter's fade out described by authors Chip Madinger and Mark Easter as "much smoother", though as the two fade outs remain the same, the difference could be due to the dynamic range compression used in mastering the single.
Шығару және қабылдау
Apple Records 1971 жылы 17 мамырда АҚШ-та және 11 күннен кейін Ұлыбританияда "The Back Seat of My Car" атты "Ram" әнін шығарды. Apple британдық, американдық және еуропалық нарықтарда альбомнан әртүрлі синглдерді шығарды, Ұлыбританияда 1971 жылы 13 тамызда "The Back Seat of My Car" "Heart of the Country" әндерімен бірге жарық көрді. АҚШ-тағы "Uncle Albert/Admiral Halsey" синглі бірінші орынға жеткенімен, "The Back Seat of My Car" Ұлыбританияның хит-парадтарында 39-орынға ие болды. Автор Крис Ингем "Менің көлігімнің артқы орындығында" "жасөспірімдер арасындағы жыныстық қатынасқа арналған романтикалық ән" деп сипаттады. Ram-ті оның керемет оркестрлеуі мен "ойыншыл қызғанышы" үшін мақтаған автор Питер Доггет альбомның "The Back Seat of My Car" атты шағын сюитадағы шыңы "поп-аранжировканың жеңісі" деп санайды. Музыкалық сыншы Тим Райли Рамды еріншек әрі сержантты еске түсіретін деп сипаттады. Pepper's Lonely Hearts Club Band барлық Битлздің жеке альбомдарының, бірақ "The Back Seat of My Car" "A Day in the Life" емес, "Two of Us" -ге жақын екенін айтады. Ол оны және "Too Many People" атты алғашқы тректі Маккартнидің бас ойнауына "қажет" деп санайды. Джон Леннон бұл әнді, басқалар сияқты, өзіне қатысты сынға ұшырағанын сезінді; атап айтқанда, ол "Біз қателесе алмайтынымызға сенемін" деп ән салған кейіпкерлерді өзі мен Йоко Оно деп қабылдады. AllMusic сыншысы Стюарт Мейсонның айтуынша, Маккартни Битлз тобының ыдырауынан кейін алған сын-тексерулер жағдайында, бұл жол әннің мәтіндерінде сүйіспеншілікті жариялаудан гөрі "жеке ниетті мәлімдеме" сияқты естіледі. Ландау әнді "альбомның продюсерлік нөмірі" деп сипаттады. Мейсон оны Рамның "нағыз ерекшелігі" деп санайды. ДеРизо сонымен қатар "Маккартни 50-ші жылдардағы роктан коктейль салонға, скрипкаларға және тағы да осы бір соңғы күйдің ішінде шексіз мүмкіндік бар екенін еске алады.
Apple Records released Ram in the US on 17 May 1971 and in the UK eleven days later, with "The Back Seat of My Car" sequenced as the closing track. Apple released different singles from the album in the British, American and European markets, with "The Back Seat of My Car" released in the UK on 13 August 1971, backed with "Heart of the Country". While the US single "Uncle Albert/Admiral Halsey" reached number one, "The Back Seat of My Car" disappointed, peaking at number 39 in the UK charts. Author Chris Ingham describes "The Back Seat of My Car" as an "earthily romantic paean to teenage sex". Praising Ram for its lush orchestration and "playful verve", author Peter Doggett opines that the album's culmination in the mini suite "The Back Seat of My Car" is "a triumph of pop arrangement". Music critic Tim Riley describes Ram as both frivolous and the most reminiscent of Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band of all the Beatles' solo albums, but adds that "The Back Seat of My Car" is closer to "Two of Us" than "A Day in the Life". He counts it and the opening track "Too Many People", as the ones which "deserve" McCartney's bass playing. John Lennon felt that this song, among others on the album, was directed critically towards him; in particular, he perceived the protagonists who sing "We believe that we can't be wrong" to be himself and Yoko Ono. AllMusic critic Stewart Mason claims that in the context of the criticism McCartney was receiving in the aftermath of the Beatles breakup, this line sounds more like a "statement of personal intent" than the declaration of love it could be in the context of the song's lyrics themselves. Landau further described the song as "the album's production number". Mason considers it to be the "true highlight" of Ram. DeRiso also states that "As McCartney bolts from '50s era rock to cocktail lounge crooning to swooning violins, and back again—all inside of this one final tune, mind you—there is a sense of limitless possibility.