Gilmore David Clarke

Кіріспе

Американдық сәулетші Гилмор Дэвид Кларк (12 шілде 1892 - 8 тамыз 1982) - Нью-Йоркте және оның айналасында көптеген саябақтар мен қоғамдық орындарды жобалаған американдық инженер-құрылысшы және ландшафт сәулетшісі.

Өмірбаян

Нью-Йоркте туған Кларк Корнелл университетіне ландшафттық сәулет және азаматтық инженерлік мамандықтарын оқып, 1913 жылы бітірген. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, ол АҚШ армиясында инженер болып қызмет етті, жергілікті және федералды деңгейдегі бірнеше сәулет комиссияларында қызмет етті. Басқалары арасында ол АҚШ Капитолиумының Архитектуралық кеңес кеңесінің және Нью-Йорк штатының парктер кеңесінің мүшесі болды. Ол 1931 жылы Вестчестер округінде жасаған жұмыстары үшін Нью-Йорк сәулет лигасының құрмет алтын медалімен марапатталды. 1934 жылы ол Нью-Йорк қаласының парктер департаментіне парктер комиссары Роберт Мозестің кеңесшісі болды. Қаладағы оның жұмыстарына Орталық парк зоопаркы, Консерватория бақшасы, Риверсайд паркін кеңейту және басқа да көптеген қоғамдық орындар кіреді. Келесі жылы ол Майкл Рапуаномен (1904 - 1975) бірлесіп, "Clarke & Rapuano" фирмасын құрды. 1935 жылдан 1950 жылы зейнетке шыққанға дейін Корнелл университетінде ландшафт архитектурасын оқытты, 1939 жылдан бастап архитектура кафедрасының деканы болды. Кларк 1939 жылғы Нью-Йорк әлем көрмесінің ландшафт архитектурасын жобалады, ал ол және оның Кларк & Рапуано фирмасы 1964 жылғы Нью-Йорк әлем көрмесінің дизайнына терең араласты, екеуі де Флашинг Медоус Корона Паркіне өтті. 1964 жылғы көрме үшін Кларк Юнисфераны және оның компаниясы саябақтағы көптеген фонтандар мен мүсіндерді, сондай-ақ "Медитация бақшасы" көрмесін жасады. Кларк сонымен қатар Бақ мемлекет парк-жолының ландшафт архитекторы және инженері болып тағайындалды. Ол Роберт Мозеспен тығыз жұмыс істеді және автомобиль жолын тиімді және әдемі етіп жасау үшін Пенсильвания және Мерит парквейдің үлгілерін біріктірді. Нью-Йорктегі практикасынан басқа, Кларк 1932 жылы Вашингтондағы АҚШ көркемсурет комиссиясына тағайындалды және 1937 жылдан 1950 жылға дейін оның төрағасы болды. Ол осы кезеңде бірнеше даулы мәселелерге қарсы комиссияны басқарды, оның ішінде Джон Расселл Поуптың неоклассикалық Джефферсон мемориалдың дизайны, Арлингтон қорымы маңындағы жаңа Пентагон кешенінің орналасуы және Ақ үйдің оңтүстік портикасындағы "Трюман балкон" құрылысы. Ол 1945 жылы Франк П. Браун медалімен марапатталды және 1944-1945 жылдары Римдегі Америка академиясының мүшесі және арнайы комитетінің төрағасы болды. 1944 жылы Кларк Ұлттық дизайн академиясына қауымдасқан академик ретінде сайланды және 1946 жылы толық академик болды. 1972 жылы Кларк өзінің фирмасынан зейнеткерлікке шықты, кейін Біріккен Ұлттар Ұйымының бас кеңсесінің құрылысына кеңес берді. Ол сонымен қатар Американың Табиғи тарих мұражайының сенімді қызметкері болды. Кларк 1982 жылы 8 тамызда Дания жағалауында круиздік сапармен жүрген кезде "Royal Viking Star" кемесінде қайтыс болды.

Born in New York, Clarke went to Cornell University to study landscape architecture and civil engineering, graduating in 1913 with a B. S. degree. After World War I, during which he served as an engineer in the U. S. Army, he served on several architectural commissions, ranging from local to federal level. Amongst others, he was a member of the Architectural Advisory Board for the U. S. Capitol and of the New York State Council of Parks. He was awarded a Gold Medal of Honor by the Architectural League of New York in 1931 for his works in Westchester County. In 1934 he became a consultant for the New York City Parks Department under parks commissioner Robert Moses. His works in the city include the Central Park Zoo, the Conservatory Garden, the expansion of Riverside Park, and many other public spaces. The following year, he teamed up with Michael Rapuano (1904 – 1975), founding the firm of Clarke & Rapuano. From 1935 to his retirement in 1950 he taught landscape architecture at Cornell University, where he was the Dean of Architecture from 1939 on. Clarke designed the landscape architecture of the 1939 New York World's Fair, and he and his firm of Clarke & Rapuano were also deeply involved in the design of the 1964 New York World's Fair, which were both held at Flushing Meadows Corona Park. For the 1964 exhibition, Clarke designed the Unisphere, and his company designed many of the fountains and statues in the park, as well as the "Garden of Meditation" exhibit. Clarke was also appointed the landscape architect and engineer for the Garden State Parkway. He had closely worked with Robert Moses and combined the examples of the Pennsylvania Turnpike and the Merritt Parkway to give the highway an efficient and beautiful appearance. In addition to his practice in New York, Clarke was appointed in 1932 to the U. S. Commission of Fine Arts in Washington, D. C., and served as its chairman from 1937 to 1950. He led the Commission in opposition to several controversial issues during this period, including the design of the neo classical Jefferson Memorial by John Russell Pope, the siting of the new Pentagon complex near Arlington Cemetery, and the construction of the so called "Truman Balcony" within the south portico of the White House. He was awarded the Frank P. Brown Medal in 1945 and was a member and Special Committee chairman for the American Academy in Rome from 1944 to 1945. In 1944, Clarke was elected into the National Academy of Design as an Associate Academician, and became a full Academician in 1946. Clarke retired from his firm in 1972 and later consulted on the construction of the United Nations Headquarters. He also became a trustee of the American Museum of Natural History. Clarke died on August 8, 1982, while aboard the ship Royal Viking Star on a cruise off the coast of Denmark.