Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фреда Беатрис Старк (1910 жылы 27 наурыз - 1999 жылы 19 наурыз) - Жаңа Зеландияның бишісі. 1935 жылы ол Эрик Мареоның әйелі Тельма Мареоны өлтіргені үшін айыпталушы куәгер болды, ол сонымен қатар Старктің сүйіктісі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Оклендтің Винтергарден кабаресі мен түнгі клубында әйгілі экзотикалық биші болды және ол жерде орналасқан американдық әскерлердің сүйіктісі болды, ол "Флоттың қызуы" атағын алды.
New Zealand dancer
Freda Beatrice Stark (27 March 1910 – 19 March 1999) was a New Zealand dancer. In 1935, she was a prosecution witness at two trials where Eric Mareo was convicted of the murder of his wife Thelma Mareo who was also Stark's lover. During the Second World War, she was a famed exotic dancer at Auckland's Wintergarden cabaret and nightclub, and a favourite of American troops stationed there, where she earned the title "Fever of the Fleet."
Ерте өмір
1910 жылы Кейо қаласында туған Старк Джеймс Старк, дүкенші мен Изабелла Брэмлидің қызы. Ол Санкт-Бенедикт мектебінде және Епсом қыздар грамматикалық мектебінде оқыды. Әкесі оны би үйренуге талпындырды. Мектептен шыққаннан кейін Старк күндіз кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді, ал кешке "L'Etoile" ретінде биледі, оның репертуарында штанга, биік тепкі, құлап түсу және хула бар. 1930 жылдары ол классикалық балетті де үйренді, ол Жаңа Зеландияның Би академиясында жоғары деңгейдегі емтихан сертификатына жету үшін қадамдар ретінде, ол 30-жылдардың соңында ие болды.
Born in Kaeo in 1910, Stark was the daughter of James Stark, a shopkeeper, and Isabella Bramley. She attended St Benedict's School and Epsom Girls Grammar School after her parents shifted to Auckland shortly after her birth. Her father encouraged her to learn dance, and she began to do so at nine years of age. After leaving school, Stark worked as a clerical worker by day, and danced as "L'Etoile" during the evenings, and her repertoire included tap, high kicks, tumbles and hula. During the 1930s, she also learned classical ballet, as steps toward an advanced examination certificate at New Zealand's Academy of Dance, which she acquired in the late thirties.
Мареодағы кісі өлтіру ісінің сот процестері
1933 жылы Старк Эрнест Роллздың ревюіне қосылды және Тельма Тротт есімді жас бишімен танысты, екеуі ғашық болды. 1934 жылы Старк Даниц герцогинясының хорында болды, ал Тротт басты рөлді атқарды. Сол кезде Тротт олардың дирижері Эрик Мареоға үйленді. 1935 жылы Тротт рецепт бойынша берілетін Веронал дәрісін шамадан тыс мөлшерде қабылдап, оны өлтіргені үшін Мареоны айыптау үшін себеп болған кезде қарым-қатынас қысқа болды. Марео Тротты өлтіргені үшін екі рет сотталды, екі рет кінәлі деп танылды және екі рет асылып өлім жазасына кесілді (кейін 12 жылға түрмеге кесілді). Старк екі сотта да айыптау куәсі болды және лесбиянка ретінде танылып, үнемі оған қасам еткен кезде қате немесе таңдаулы куәлік бергені туралы айыптаулар жасалды, бұл ешқашан дәлелденген жоқ. Сот барысында Старктің жалаңаш суреттері қайта шығарылды, бірақ Старк алаңсыз қалды, кейіннен ол Корольдік куәгердің үлгісі ретінде сипатталды.
In 1933, Stark joined Ernest Rolls' revue, and met a young dancer named Thelma Trott, and the two women fell in love. In 1934, Stark was in the chorus of the Duchess of Danitz, while Trott starred. At this time, Trott married Eric Mareo, their conductor. The relationship was cut short in 1935 when Trott took a fatal overdose of the prescription drug Veronal in unexplained circumstances, leading to Mareo being charged with her murder. Mareo was tried twice for the murder of Trott, was twice found guilty, and was twice sentenced to death by hanging (later commuted to 12 years in prison). Stark was a prosecution witness at both trials and had to endure being outed as a lesbian, and constant subsequent accusations that she had given either mistaken or selective testimony while under oath which were never proven either way. Nude photographs of Stark were reproduced during the trial, but Stark remained unperturbed, and was later described as a model Crown witness.
"Көлік флотының қызуы"
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Старк күндіз Колониалдық оқ-дәрі компаниясында кеңсе қызметкері болды. Түнде ол Жаңа Зеландия мен Америка әскерлерін Винтергарден кабаре мен түнгі клубында көңілдестірді. Кейде ол тек қана қанақ бас киіммен, G-қағазбен және алтын бодипайнтпен киінетін. Америка экспедициялық әскерлері Старкка "Флоттың қызуы" атағын берді және көбінесе Винтергарденді оның қойылымдарына қатысу үшін арнайы броньдады, сонымен бірге бірге оркестр мен Floorshow жалдады.
During the Second World War, Stark was a clerical worker at the Colonial Ammunition Company during the day. At night, she entertained New Zealand and American troops at the Wintergarden cabaret and nightclub. At times, she was clad only in a feather headdress, a G string and gold bodypaint. The appreciative American Expeditionary troops bestowed the title "Fever of the Fleet" on Stark, and often booked out the Wintergarden specifically to attend her performances, hiring an accompanying band and floorshow at the same time.
Соғыстан кейінгі мансап
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Старк Лондонға көшіп барды, онда ол Жаңа Зеландияда туған биші (және өзі гей) Садлер Веллстегі Гарольд Робинсонмен танысып, үйленді. Жұп Нью-Зеландияда туған Роберт Стилдің Curves and Contrasts (1947) атты көркем фильмінде бірге ойнаған, содан кейін олардың некелері өзара келісім бойынша аяқталды. Олар 1973 жылға дейін ажыраспады және жақын достар болып қалды. Ұлыбританияда тұрақтаса да, Старк 1970 жылы тұрақты оралғанға дейін Жаңа Зеландияға жиі барып, Окленд университетінде хатшы болды. 1990 жылдары оның биші болған күндері жаңа қызығушылық туды, оның өмірі Фреда Старктың өмірбаянында: Оның ерекше өмірі және Питер Уэллс пен Стюарт Мейнстің деректі фильмінде, Mighty Civic (1989). Старк 1999 жылдың наурыз айында Оклендтегі Массидегі Абби Хайтс демалыс үйінде қайтыс болды. Ол Тельма Мареомен (1906 15 сәуір, 1935) бірге Уайкумет қорымы, Глен-Эден, Окленд, Жаңа Зеландияда жерленген.
After the Second World War, Stark relocated to London, where she met and married Harold Robinson, a New Zealand born dancer (and himself a gay man) at Sadler's Wells. The duo starred together in New Zealand born Robert Steele's art film, Curves and Contrasts (1947), before their marriage ended by mutual consent. They did not divorce until 1973 and remained close friends. Although based in the United Kingdom, Stark frequently revisited New Zealand, before she returned permanently in 1970, and became a secretary at the University of Auckland. During the 1990s there was renewed interest in her days as a dancer, and her life was celebrated in a biography Freda Stark: Her Extraordinary Life and in Peter Wells and Stewart Mains' documentary, The Mighty Civic (1989). Stark died in the Abbey Heights Rest Home in Massey, Auckland, in March 1999. She is buried alongside Thelma Mareo (1906 – April 15, 1935) at Waikumete Cemetery, Glen Eden, Auckland, New Zealand.