Адель Астер: Американдық биші және әртіс өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық биші және ойын-сауық өнерінің қайраткері (1896–1981)

Адель Астер Дуглас (туған кезде Адель Мари Остерлиц, кейін Леди Чарльз Кавендиш деп танылды; 10 қыркүйек 1896 – 25 қаңтар 1981) – американдық биші, сахна актері және әнші. Тоғыз жасында биші және водевиль артисі ретінде жұмыс істей бастағаннан кейін, Астер кіші інісі Фред Астермен бірге табысты өнер мансабын құрды. Бауыр мен әпкелер алғашқыда водевильдік сахналарда өнер көрсетіп, 1917 жылы Бродвейдегі алғашқы рөлдерімен үлкен жетістікке жетті. Астер шебер биші және комедиан ретінде танылып, «Леди, жақсы бол!» (1924), «Funny Face» (1927) және «The Band Wagon» (1931) сияқты Бродвейдің сәтті мюзиклдерінде ойнады. 1920 жылдары аға-інілер өзінің танымал шоуларын Ұлыбританияның Вест-Эндінде көрсетіп, көп ұзамай халықаралық деңгейде танымал болды, британдық патша отбасының мүшелерімен және қазіргі заманғы өнер мен әдебиет саласының көрнекті тұлғаларымен кездесті. 1932 жылы ағасымен 27 жылдық серіктестіктен кейін Астер Девонширдің 9-шы герцогы Виктор Кавендиштің екінші ұлы Лорд Чарльз Артур Фрэнсис Кавендишке үйленді және сахнаны қалдырды. Жұбайлар Ирландиядағы Лисмор қамалындағы Кавендиштің иелігіне көшіп барды. Оның актерлік өнерге оралуын қалайтын продюсерлерден сахналық және кинолық рөлдер ұсынылғанына қарамастан, Астер зейнеткерліктен бас тартты. 1944 жылы Кавендиш қайтыс болғаннан кейін Астер қайтадан үйленіп, АҚШ-қа оралды. Ол уақытын АҚШ-тағы мүліктері арасында – Round Hill (Ямайка) және Лисмор қамалында (өмірінің соңына дейін жазда өткізетін үйі) бөліп өткізді. 1972 жылы Астер Америка театр сарайының құрметті мүшесі атанды. 1975 жылы Астер Халықаралық ең жақсы киінгендер тізіміне енді.

Ерте өмір және водевиль (18961917)

Адель Мари Аустерлиц 1896 жылдың 10 қыркүйегінде Небраска штатының Омаха қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – американдық лютеран, неміс тегінен шыққан Йоханна "Энн" Гейлус және австриялық, римдік католик, еврей тегінен шыққан Фредерик "Фриц" Аустерлиц. Адельдің інісі Фред Аустерлиц одан үш жыл кейін дүниеге келді. Адельдің туған жылы кейбір дереккөздерде дұрыс көрсетілмеген (мысалы, «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі оның некрологы). Адельдің анасы 16 жасқа толмас бұрын жүкті болды және 1894 жылы әкесінің келісімімен үйленді. Бұл жүктілік нәтижесіз аяқталды, ал кейіннен жұбайлар 1896 жылы үйленгендерін айтты, бұл артық көңіл қоздырмау үшін жасалған қадам еді. 1896 жылы Адель дүниеге келген кезде жасалған неке жылы туралы аңыз да орынсыз пікір тудырды, сондықтан отбасы кейіннен Адельдің туған күнін 1897 немесе 1898 жылға өзгертіп көрсетуге көшті. Уақыт желісін өзгерту Адель мен оның інісі Фред арасындағы жас айырмашылығына қатысты шатасу тудырды, әртүрлі дереккөздерде бұл айырмасы жарты жылдан үш жылға дейін көрсетіледі. Адель биге ерте жасынан бейімділігін көрсеткендіктен, ол жергілікті би мектебіне қабылданды. Ұзақ уақыт өтпей ол өзінің табиғи қабілетімен ерекшеленіп, жергілікті концерттер мен кештерде өнер көрсетуге мүмкіндік алды. Оның ата-анасы Фредті де оқуға қабылдауды шешті, ол бастапқыда дені сезікті бала еді, және би жаттығулары арқылы оның күш-қуатын арттыруды көздеді, ол да қабілеттілігін көрсетті. Адель сегіз, Фред бес жаста болғанда, бір мұғалім екі баланың дұрыс тәрбие алған жағдайда сахнада мансап құруы мүмкін екенін айтты. Бұл отбасын Омахадан Нью-Йоркке көшіруге итермеледі, бірақ әкесі жұмыс істеу үшін Омахаға оралды. Адель, Фред және олардың анасы пансионатта тұрды, ал балалар Альвиеннің театр шеберлігі мектебіне және Мәдени өнер академиясына қабылданды. Адель мен Фред бастапқы Аустерлиц фамилиясының бірнеше нұсқаларын сынағаннан кейін, көбірек американдық дыбыс беретін Астер фамилиясын қабылдады, ал олардың анасы Энн де жаңа фамилияны қабылдады. 1905 жылдың соңында, өзінің би мұғалімі Клод Алвиеннің көмегімен Адель Астер Фредпен бірге кәсіби водевиль өнерін бастады. Ол екеуіне үлкен, әсем торттар түріндегі екі үлкен декорация жасауға көмектесті. Астер мен оның ағасы кішкентай күйеу мен қалыңдыққа ұқсап киініп, торттардың үстінде биледі және аяқтарымен шағын электр шамдарын мен музыкалық қоңырауларды қосатын болды. Олар би кезінде қарапайым вальс орындады. Бастапқыда аға-інілер ара-тұра өнер көрсетті, олардың анасы Энн олардың менеджері және костюм дизайнері болды. Олар Метрополитен операсының балет мектебінен және американдық хореограф Нед Уэйберннен қосымша білім алды. Энн Астер балаларын үйде оқытты, бірақ Адель мен Фред өнер мансабын тоқтатқан және екі жарым жыл бойы мектепке барган кезде Нью-Джерсиде оқыды. Жасөспірім Адель сол кезде осыншалықты биік болғандықтан, әлі де бойы жетілмеген кіші інісімен билеуге ыңғайсыздық сезінді. 1911 жылы водевильге оралғаннан кейін Астер мен оның ағасы келесі бірнеше жыл бойы тұрақты жұмыс табу үшін күресті. Агенттер бастапқыда танылмаған жұпқа өкілдік етуге қызығушылық танытпады. 1913 жылы Астердің әкесі бауырларын тәжірибелі би мұғалімі және шоумен Аурелио Коксиямен таныстырды. Ол жас Астаирлерге бірнеше жаңа билерді үйретті және олар үшін жаңа, жетілген водевильдік қойылым жасады. Осыдан кейін қойылымдар жиіледі, өйткені жұп біртіндеп өнерлерін және беделін жақсартты. 1916 жылы ағайын-туыстар қиын жылға тап болды, өйткені «Американың ақ тышқандары» деген водевиль орындаушыларының одағы бүкіл елге тараған жұмысшылардың ереуілін ұйымдастырды, бұл орындаушылар мен водевиль менеджерлері арасында шиеленіскен қатынастарға әкелді. Астер мен оның ағасы, одақ мүшелері болмаса да, құнды табысынан айырылды, ал олардың әкесі, штат бойынша тыйым салынған кезде Небраска сыра зауытында жұмыс істеуге мүмкіндіксіз болғандықтан, қаржылық қолдау көрсете алмады. Одақ ереуілі аяқталғаннан кейін Астер аға-інілері жұмысына оралып, өте сәтті маусымға қол жеткізді. Олар өскен сайын, ағайын-туыстардың мінездері көбірек ерекшелене бастады. Адель «өмір бойы тірі сым» болды: жанға қуат сыйлайтын, серікшіл және өзінің ашық-айқын, түрлі-түсті тілімен танымал болды. Фред, жақсы жұмыс істейтін және мінсіздікке ұмтылатын адам, тыныш және күнделікті жұмыстарының барлық егжей-тегжейлі мәселелеріне үнемі алаңдайтын. Фред қойылымға дайындалу үшін екі сағат бұрын келсе, Адель сахнаға бірнеше минут бұрын келуі мүмкін еді. Олардың мінездері әртүрлі болғанымен, ағайын-туыстар бір-біріне жақын болды. Астер өзінің кіші інісін «Моининг Минни» деп сүйіспеншілікпен атады, өйткені ол әрқашан қандай да бір нәрсе дұрыс болмайтыны туралы алаңдайтын.

Adele Marie Austerlitz was born on September 10, 1896, in Omaha, Nebraska. Her parents were Johanna "Ann" Geilus, an American born Lutheran of German descent, and Frederic "Fritz" Austerlitz, an Austrian born Roman Catholic of Jewish descent. Adele's younger brother, Fred Austerlitz, was born three years after her. Adele's birth year is cited incorrectly in some sources (ex: Her obituary in the New York Times). Adele's mother became pregnant shortly before turning 16 years old, and married in 1894 with her father's consent. That pregnancy did not come to term, and the couple later told people they had married in 1896 in order to avoid a perception of impropriety. The fictional marriage year created a second perception of impropriety when Adele was born in 1896, so the family later changed references to Adele's birthdate to 1897 or 1898. The altered timelines create confusion over the age gap between Adele and her brother Fred, with various sources giving the difference as anywhere from half a year to three years. After Adele showed an early propensity for dance, she was enrolled in a local dance school. She soon stood out for her natural ability as a dancer, and began making appearances at local recitals and parties. Her parents decided to enroll Fred as well — a somewhat frail child in his earliest years — with the intention of having him build strength through dance training, and he, too, showed the beginnings of aptitude. When Adele was eight and Fred was five, a teacher suggested that the two children might have a stage career if they received proper training. This prompted the family to move from Omaha to New York, though the father returned to Omaha to work. Adele, Fred and their mother lived in a boarding house, and the children began attending the Alviene Master School of the Theatre and Academy of Cultural Arts. Adele and Fred adopted the more American sounding surname Astaire after trying several variations on the original Austerlitz, and their mother Ann also adopted the new surname. In late 1905, with the assistance of her dance instructor Claude Alvienne, Adele Astaire began a professional vaudeville act with Fred. Alvienne helped them develop a routine involving two large, elaborate set pieces in the form of wedding cakes. Astaire and her brother, dressed up as a small bride and groom, danced up and down the cakes and activated small electric lights and musical bells with their feet. They played a simple waltz through their dance steps. The siblings performed intermittently at first, with their mother Ann acting as their manager and costume designer. They gained additional training from the ballet school of the Metropolitan Opera and from American choreographer Ned Wayburn. Ann Astaire home schooled her children, with the exception of a stint in New Jersey, when Adele and Fred put their performance career on hold and attended regular school for two and half years. The adolescent Adele had grown so tall at the time that her smaller, younger brother, still catching up in height, looked awkward dancing with her. After returning to the vaudeville circuit in 1911, Astaire and her brother struggled to find steady work for the next couple of years. Agents were initially uninterested in representing the relatively unknown pair. In 1913, Astaire's father introduced the siblings to Aurelio Coccia, an experienced dance instructor and showman. He taught several new dances to the young Astaires and developed a new, more mature vaudeville routine for them. Bookings became more frequent after this, as the pair gradually improved their act and reputation. In 1916, the siblings encountered a difficult year when the White Rats of America, a union of vaudeville performers, staged a workers' strike that spread nationally, creating tense working relations between performers and vaudeville managers. Astaire and her brother, although not union members, lost valuable income nonetheless, and their father, unlucky enough to be working at a Nebraska brewery when state wide prohibition was approved, was unable to offer financial support. When the union strike finally ended, the Astaire siblings returned to work at last, achieving a highly successful season. As they grew older, the contrasting personalities of the siblings grew more distinct. Adele was a "perennial live wire": lively, gregarious, and known for her raw frankness, along with her colorful swearing. Fred, the hardworking perfectionist, was quieter and constantly anxious about all the details of their day to day work. While Fred might come to a venue two hours early to prepare for their show, Adele was more likely to arrive only minutes before she was due on stage. Despite their differences in temperament, the siblings were close. Astaire affectionately nicknamed her younger brother "Moaning Minnie" for his tendency to worry about every possible thing that could go wrong.

Бродвей мансабы (19171932)

1917 жылы Фред Variety журналының артқы бетінде толық беттік жарнама сатып алғаннан кейін, бауырлар Ли Шуберттің Over the Top атты алғашқы Бродвей шоуында роль алды. Адель 21 жаста, ал оның інісі 18 жаста еді. Шоу 1917 жылғы 28 қарашада ашылды, ал бауырлар аптасына 250 доллар жалақы алды (1917 жылы 250 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> тең), оларға тапсырылған би нөмірлері мен комедиялық этюдтер үшін. The New York Globe газетінің бір сыншысы Адель мен оның інісінің биін «шоудың ең әдемі ерекшеліктерінің бірі» деп атады, ал қойылым 78 рет көрсетілді. 1910-1920 жылдар аралығында Бродвей мюзиклінде ән айту жұмысына дайындалу үшін ол Метрополитен опера театры мен Бродвейдегі көптеген әйгілі әншілердің дауыс сабақтарын берген Эстель Либлингтен дауыс сабақтарын алды. Адель мен Фред 1918 жылы 125 қойылым өткізген The Passing Show қойылымында өнер көрсетті. Астерге «Мен аяқтарымды бақылай алмаймын» әнін орындауға мүмкіндік берілді. 1919 жылдың қарашасында Астерлер Charles Dillinghamмен кәсіби қарым-қатынас орнатқан Apple Blossoms опереттасында өнер көрсетті. Шоу 256 рет көрсетіліп, сәтті аяқталды. Фриц балаларының өнерін көруге келді. Олардың апталық жалақысы енді 550 долларға жетті, ол Apple Blossoms Бродвейден кейінгі турнесін 1920 жылдың қыркүйегінен 1921 жылдың сәуіріне дейін бастағанда 750 долларға дейін өсті (1918 жылы 550 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> тең, ал 1920 жылы 750 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> тең). Ішкі тартымдылыққа ұшыраған інісінен айырмашылығы, Адельдің ашық мінезі оған журналистермен сөйлесуді жеңілдетті. Келесі қойылымы, The Love Letter коммерциялық сәтсіздікке ұшырады, 1921 жылдың қазан айында ашылып, бар болғаны 31 қойылымға созылды, бірақ Адель мен оның інісі көрермендердің ризашылығын қалыптастыра берді, және олар өздерінің визиттік картасына айналған Runaround қозғалысын енгізді. Бидің соңында иықтан-иыққа тұрып, екі бауырлас қолдарын велосипед рульдерін ұстағандай созып, оркестр «омпа-омпа» ойнағанда айналып сахнаны аралап жүгірді. Соңында Адель мен Фред сахна сыртында жоғалып кетті. Көрермендер бұл қойылымды ұнатып қабылдады. Фред Runaroundтың танымалдығын әпкесінің комедиялық уақыты мен мимикасына байланысты деп есептеді, ал бауырлар осы қозғалысты олардың болашақ мансабындағы барлық қойылымдарына енгізудің жолдарын тапты. Сол жылы Нью-Йоркке алғаш рет келген ағылшын драматургы Noël Coward The Love Letter қойылымын көріп, Астерлерге қатты әсер етті. Ол олармен сахна сыртында кездесіп, оларға өнерлерін Лондонға алып баруды ұсынды. 1922 жылы Адель мен Фред For Goodness Sake Бродвей мюзиклінде алғашқы толыққанды сөйлейтін ролдерін алды, онда олар басты кейіпкерлердің ең жақсы достарын ойнады. Олар сыншылардан оң пікірлер алды және «The Whichness of the Whatness» хит әнін орындады, соңында олардың үнемі танымал болатын Runaround шығуларымен аяқтады. Бұл қойылымның сәттілігімен Фред олардың хореографиялық реттілігін жазуға көбірек араласа бастады. Аға-інілер ақыры қысқа өмір сүрген The Bunch and Judy фильмінде басты рольдерді ойнап, аптасына 1000 доллар (1922 жылы 1000 доллар шамамен бүгінгі күнгі <есептелген сома> тең) жалақы алды. Драма сыншысы Heywood Broun Астерлерді «музыкалық комедия әлеміндегі ең сымбатты және сүйкімді жас бишілер» деп атады. Аға-інілер кәсіби жолда өсіп келе жатқанда, Адель өзінің күлкілі мимикасымен және «жақсылықпен сыңғырлаған» сопрано дауысымен тез танылды. Ол сахнада жиі импровизация жасайтын. Ол көрермендерді өзінің шатақ әзіл-сықағымен қуантып, жоғары рухтағы қойылымдар жасады; Фред өзінің жеке стилін дамытып, өзінің би мансабында қолданатын «белгісіздікке ұмтылу» биледі. Адель мен оның інісі сыншылар мен көрермендер жиі «дауыл» деп сипаттайтын күрделі қадамдарды жылдам және әсем орындайтын би стилін дамытты. Шетелде өнер көрсету идеясы ұсынылғаннан кейін, Адель мен Фред For Goodness Sake (атын өзгертіп Stop Flirting деп өзгертті) қойылымын Лондонның Вест-Энд театрына алып баруға келісті. 1923 жылғы 30 мамырда олардың шоуы Шафтсбери театрында ашылып, тұрған орынға дейін қошаметке ие болды. Stop Flirting 418 рет көрсетілді. Ол Король театрына, содан кейін Странд театрына көшірілді. Уэльс принці он рет қойылымды тамашалады, және ол және оның інісі Йорк герцогы бауырлармен дос болды. Адель Эдвардқа жаңа би қадамдарын үйретті, екеуі бірде клубта бірге би биледі. Астерлердің танымалдылығы өскен сайын, Адель мен Фредтің екеуі де ірі жарнамалық кампанияларда көрініс тапты. Лондон қаласында бола тұрып, Питер Пэн авторы J. M. Barrie Адельге өзінің кейіпкерін сахнада ойнауды ұсынды, бірақ келісімшарттық себептер оны осы ұсыныстан бас тартуға мәжбүр етті. 1924 жылдың басында Адель әкесі Фрицтің рактан қайтыс болғаны туралы хабар алды. 1924 жылдың соңында Нью-Йоркке оралған Адель мен оның інісі George and Ira Gershwinнің музыкалық қойылымы Lady, Be Good! атты қойылымда басты рольдерді ойнады. Шоу көрермендерге ұнады, 330 рет көрсетілді. Бауырлар аптасына 1750 доллар жалақы алды. Бір сыншы Адельді «көптен бері көрілмеген» ең тартымды және көңілді музыкалық актриса деп атады. 1926 жылдың көктемінде Адель мен оның інісі Lady, Be Good! қойылымын Лондонға алып барды, ол Empire театрындағы премьерасынан бастап ыстық қарсылыққа ие болды. Бауырлар британдық корольдық отбасымен таныстығын жаңартты, Йорк герцогі мен герцогинясынан жаңа туған принцесса Елизаветамен танысуға шақыру алды. Король Георг V және королева Мария да Астерлердің өнерін көру үшін арнайы келді. 1927 жылы Адель мен Фред жаңа мюзикл Funny Face үшін Gershwin аға-інілерімен қайта бірікті. Шоу тағы да сәтті аяқталды. Премьерадан кейін Астерлер Paramount Pictures студиясымен фильмге түсуге келісті. Фильм студиясы Funny Face фильмінің экрандық нұсқасында Адель мен оның інісін көрсетуді үміттенеді, бірақ бауырлар алғашқы экрандық сынақтардың нәтижесіне көңіл бөлмеді, және жоба іске аспады. Бродвей сахнасында Funny Face 1928 жылдың жазындағы ыстық ауа райына байланысты 250 рет көрсетілді, бұл театрларды көрермендер мен артистер үшін тым ыстық етті. Сол жазда Адель Лонг-Айлендте мотор қайықтың қозғалтқышы жарылып, күйікке ұшырады. Оның мансабы бірнеше айға тоқтап қалды, бірақ ол толыққанды жазылып кетті. Астерлердің Funny Face қойылымының Лондон дебюті 1928 жылдың қарашасында өтті. Шоу 263 рет көрсетілді, ал британдық газеттер «тағы бір «Астерия» шабуылы» деп жариялады, көрермендер американдық дуэтті қайтадан қуаттап қабылдады. Лондон қаласындағы соңғы қойылымдарының кешінде Адельге 9-шы Девоншир герцогінің екінші ұлы лорд Чарльз Кавендишпен таныстырылды. Кавендиш Адельден бірнеше жас кіші болды. Екеуі тез тартылып, Адель Америкаға қайтқанға дейін Париж қаласында бірге уақыт өткізді. Олар Кавендиш Нью-Йоркке келгеннен кейін жақын арада қайта кездесті, ол J. P. Morgan & Co компаниясында жұмысқа орналасты. Келесі қойылымы Smiles (1930) коммерциялық сәтсіздікке ұшыраса да, Адель мен оның інісі тағы да сәттілікке қол жеткізіп, бірлескен соңғы Бродвей шоуы The Band Wagon-да ойнады, ол 1931 жылдың 3 маусымында ашылып, 260 рет көрсетілді. The Band Wagon қойылымында Tilly Losch, Helen Broderick және Frank Morgan да ойнады. Сыншылар шоудың креативті, әрине заманауи жазылуын және декорациясын жоғары бағалады, соның ішінде екі бағытта айналатын арнайы жасалған сахнаны: сахна бірден екі бағытта айналып, жаңа көріністерді жылдам және тегіс көрсетіп, артистер билеп, ән айтқанда.

In 1917, after Fred carefully purchased a full page advertisement on the back cover of Variety, the siblings landed a part in their first Broadway show, Lee Shubert's Over the Top. Adele was 21, while her brother was 18. The show opened on November 28, 1917, and the siblings received a weekly salary of $250 (equivalent to $250.0 in 1917 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) for their assigned dance numbers and comedy skits. A critic from The New York Globe commented that the dancing of Adele and her brother was "one of the prettiest features of the show", and the production ran for 78 performances. To prepare for her work singing in Broadway musicals during the late 1910s and 1920s, she took voice lessons with Estelle Liebling who was the voice teacher of many famous singers at the Metropolitan Opera and on Broadway. Adele and Fred performed in The Passing Show of 1918, which ran for 125 performances. Astaire was given an opening solo, singing "I Really Can't Make My Feet Behave". In November 1919, the Astaires appeared in the operetta Apple Blossoms, beginning a professional relationship with Broadway producer Charles Dillingham. The show was successful, running for 256 performances. Fritz came to see his children perform. Their weekly salary was now $550, which rose to $750 (equivalent to $550.0 in 1918 is equivalent to about <calculated amount> in recent years & $750.0 in 1920 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) when Apple Blossoms began its post Broadway tour from September 1920 to April 1921. Unlike her brother, who struggled with shyness offstage, Astaire's outgoing personality made it easy for her to speak to reporters. Although their next show The Love Letter was a commercial flop, opening in October 1921 and running for only 31 performances, Astaire and her brother continued to garner appreciation from audiences, and here they introduced what would become one of their signature exit moves, the Runaround. Standing shoulder to shoulder at the end of a dance number, the siblings would put their arms out as if grasping the handlebars of bicycles, running around the stage together in ever growing circles while the orchestra played "a series of oompahs". At last, Adele and Fred would disappear into the wings. Audiences loved it. Fred attributed the popularity of the Runaround to his sister's comedic timing and expressions, and the siblings found ways to incorporate the move into almost every show of their subsequent career together. While visiting New York for the first time that year, English playwright Noël Coward saw The Love Letter and was impressed by the Astaires. He came to meet them backstage, urging them to consider taking their performances to London. In 1922, Adele and Fred landed their first proper speaking roles in the Broadway musical For Goodness Sake, playing the best friends of the lead characters. They received positive reviews from critics, and sang the hit song "The Whichness of the Whatness", concluding the piece with their increasingly popular Runaround exit. With the success of this show, Fred began taking more of a lead in choreographing their routines. The siblings finally received star billing in the short lived The Bunch and Judy, earning $1000 (equivalent to $1000.0 in 1922 is equivalent to about <calculated amount> in recent years in ) weekly. Drama critic Heywood Broun called the Astaires "the most graceful and charming young dancers in the world of musical comedy". As the siblings continued to rise professionally, Adele quickly became known for her comedic expressions and "adorably squeaky" soprano voice. She often ad libbed onstage. She gave high spirited performances, delighting audiences with her zany humor; Fred developed his own more understated style in response, dancing with a characteristic "pretence of nonchalance" that he would carry on using throughout his dancing career. Adele and her brother developed a dancing style involving complex steps performed rapidly and gracefully, often compared to "a whirlwind" by critics and audiences. After the idea of performing overseas was suggested, Adele and Fred agreed to take For Goodness Sake (renamed Stop Flirting) to the West End in London. On May 30, 1923, their show opened at the Shaftesbury Theatre and received a standing ovation. Stop Flirting ran for 418 performances. It moved to the Queen's Theatre, followed by the Strand Theatre. The Prince of Wales attended the show ten times, and both he and his brother the Duke of York became friends with the siblings. Adele taught Edward some new tap dance steps, and the pair once danced together at a club. As the Astaires' popularity grew, both Adele and Fred were featured in major advertising campaigns. While in London, Peter Pan creator J. M. Barrie asked Adele to play his creation on stage, but contractual reasons forced her to turn down the part. In early 1924, Adele received word that her father, Fritz, had died from cancer. Returning to New York in late 1924, Adele and her brother starred in Lady, Be Good!, the first Broadway musical scored entirely by George and Ira Gershwin. It was a hit with audiences, running for 330 performances. The siblings earned $1750 per week. One critic called Adele the most charming and entertaining musical actress seen "in many a moon". In the spring of 1926, Adele and her brother took Lady, Be Good! to London, opening at the Empire Theatre to enthusiastic reception. The siblings renewed their acquaintance with the British royal family, receiving an invitation from the Duke and Duchess of York to meet the newborn Princess Elizabeth. King George V and Queen Mary also made a special visit to see the Astaires perform. In 1927, Adele and Fred joined forces with the Gershwin brothers again in New York for their new musical Funny Face. The show was another hit. Shortly after the opening, the Astaires arranged for a film screen test with Paramount Pictures. The film studio hoped to feature Adele and her brother in a film version of Funny Face, but the siblings were both unsatisfied with the initial screen test results, and the project never went ahead. On the Broadway stage, Funny Face ran for 250 performances, closing only due to a summer heatwave in 1928 that made theaters too hot for audiences and performers. That summer, Adele was injured in an accident on Long Island when a motorboat engine exploded, scalding her upper body with burning oil. Although her career was put on hold for a few months, she made a full recovery. The Astaires' London debut of Funny Face took place in November 1928. The show ran for 263 performances, and British newspapers hailed "another outbreak of 'Astairia'" as audiences embraced the American duo once again. On the night of their final performance in London, Adele was introduced to Lord Charles Cavendish, the second son of the 9th Duke of Devonshire. Cavendish was several years younger than Adele. The pair were quickly attracted to each other, spending time together in Paris before Adele returned to America with Fred. They met again soon afterwards when Cavendish came to New York and took a position with J. P. Morgan & Co. Although their next show, Smiles (1930), was a commercial flop, Adele and her brother soon made their comeback with another hit, starring in their final Broadway show together, The Band Wagon, which opened on June 3, 1931, and ran for 260 performances. Other members of The Band Wagon's cast included Tilly Losch, Helen Broderick and Frank Morgan. Critics applauded the creative, decidedly modern writing and set design of the show, which included a custom built "double revolve" turntable stage: the turntable revolved in two directions at once, revealing new scenes quickly and smoothly while the performers danced and sang.

Зейнетақы және алғашқы неке (19321944)

Екі адам біраз уақыттан бері танысып жүрген соң, Адель 21 деп аталатын спикесиде Чарльз Кавендишке үйлену туралы ұсыныс жасады, ол да оған келісті. Ол әртіс ретіндегі үздіксіз саяхаттар мен репетициялардан жалыққан еді және зейнетке шығуды ойластырып жүрген. Ол үшін театр өмірі әрқашан "зәйтүн сияқты талғаммен ұнатуға тиіс нәрсе" болған. 1932 жылдың 5 наурызында Чикагода Фредпен «The Band Wagon» спектакліндегі соңғы өнер көрсетімінен кейін Адель сахнадан ресми түрде зейнеткерлікке шықты. Ол ағасымен бірге 27 жыл өнер көрсеткен. Американдық драма сыншысы Эштон Стивенс оның театрдан кетуін қайғылы оқиға деп жариялады, «Аспан әр буынға Адель Астерді сыйға бермейді» деп түсіндірді. Адель мен оның анасы қоштасу кешінен кейін Лондонға аттанды, ал Фред мансабын жалғастыру үшін Америка Құрама Штаттарында қалды. Адель Англияда өнер көрсеткен кезде танысқан жолаушысы Уинстон Черчилльмен достығын жаңартты, екеуі де сапар барысында бірге доп ойнады. Кеме Плимутқа жеткен кезде журналистер Адельге шабуыл жасауға тырысты, бірақ Черчилль оларды тоқтатты, Адель мен оның анасы ешкімнің мазасын алмауына мүмкіндік берді. Сол жылдың сәуір айында Чарльзбен қайта қосылғаннан кейін Адель Кавендиштер отбасының қалған мүшелерімен алғаш рет танысты. Оның болашақ қарындасы, леди Мэри Гаскойн Сесил, кейінірек Адельдің жарқын келгенін қуанышпен еске алды: Адель ресми түрде таныстырылды, Кавендиштер күтіп тұрған бөлмеге тыныш кірді, содан кейін жаңа туыстарына жеткенше еденде бірнеше айналым жасады. Чарльздің анасы, Девоншир герцогинясының бастапқы күмәніне қарамастан, Адельді отбасы жылы қарсы алды. Той Чарльздың апендицитке шалдығуына байланысты қысқа мерзімге кейінге шегерілді, оның денсаулығы шектен тыс ішімдік ішуден нашарлаған, бірақ 1932 жылдың 9 мамырында Адель Астер Чатсворттағы отбасының жеке капелласында Лорд Чарльз Кавендишке үйленді, «Леди Чарльз» деген құрметті атақ алды. Жұбайлар Ирландияның Уотерфорд графтығына көшті, онда олар Лизмор қаласындағы отбасылық сарайда тұрды. Адель сарайдың ескірген жабдықтарын ауыстыру үшін бірнеше жаңа, заманауи ванна бөлмелерін орнатуға қаржы бөлді, бұл бай, аристократиялық мұрагерлер әкелген дәстүрлі қалыңдықтардың орнына отбасыға жасаған сыйы деп әзілдеді. Америка Құрама Штаттарында Фред жаңа би серіктестеріне бейімделуге тырысты; Адель Фредке «The Gay Divorce» жаңа шоуының алғашқы көрсетілімі алдында қысымды телеграмма жіберді: «Енді Минни, ағып тұруды ұмытпа». 1933 жылы Адель мерзімінен бұрын қызды дүниеге келтірді, бірақ ол тірі тумады. Екі жылдан кейін ол егіз ұлдарды дүниеге келтірді, бірақ олар да тірі тумады. Ол депрессиямен күресті және отбасылық өмірінде қиындықтар көбейді. Чарльз ауыр алкоголизммен күресті, ауруханаларда, зейнеткерлер үйлерінде және неміс шипажайларында уақыт өткізді, өйткені ол тәуелділігін жеңуге тырысты. 1936 жылы американдық продюсер Дэвид Селзник Адельге өзінің «Қараңғы жеңіс» фильміндегі екінші рөлді ұсынды, бірақ ол экрандық сынақтарға қанағаттанбады және күйеуіне қамқорлық жасаумен айналысты, соңында жұмыс ұсынысынан бас тартты. Бір жылдан кейін Селзник ұсынған тағы бір рөлден бас тартты. 1939 жылы қырық екі жастағы Адель үшінші және соңғы жүктілігі кезінде түсік тартты. 1942 жылы Адель соғысқа қатысудың жолдарын іздеп жүргенде, Лондонға келген АҚШ Әуе күштері барлау басшысы полковник Кингман Дугласпен танысты. Дуглас Адельге Пикадилли циркінің жанында орналасқан Американдық Қызыл Кресттің «Радужный бұрыш» асханасында жұмыс істеуді ұсынды. Адель оның ұсынысына келісті. Қызына жақын болу үшін Ирландияда қалған анасы енді Лисморда үйде қалып, көбінесе төсекке жататын Чарльзға қамқорлық жасады және Адельге үнемі жаңалықтар жіберді. Лондонда Адель солдаттарға хат жазып, бір аптада 130-ға жуық хат жазып, жіберді. Ол ақпарат бюросында ауысыммен жұмыс істеді, солдаттармен би биледі және Лондонға келген ерлерге қажетті заттарды сатып алуға көмектесті. Лондон бомбалаудан кейін ол жұмыс уақытын ұзартып, «Радужный бұрыш» асханасында аптаның жеті күні жұмыс істеді. Адельдің соғыс уақытындағы жұмысы оған жаңа мақсат пен қанағат сезімін берді, бұл оған соңғы кездегі жеке қиындықтарды жеңуге көмектесті. 1944 жылдың наурыз айында Чарльз ұзақ жылдар бойы ішімдікке уланып, 38 жасында қайтыс болды. Адель оның жерлеу рәсіміне қатысу үшін рұқсат алды, ол жерде Чарльз өзінің балаларының қасына жерленді. Оның өлімінен кейін Адель Ирвинг Берлиннен «Annie Get Your Gun» спектакліне оралу туралы ұсыныстан бас тартты.

After the two had been courting for some time, Adele proposed marriage to Charles Cavendish at a speakeasy named 21, and he accepted. She was tired of the relentless travel and rehearsals required of a performer, and had been considering retirement. For her, theatrical life had always been "an acquired taste like olives". In Chicago on March 5, 1932, after one final performance with Fred in The Band Wagon, Adele officially retired from the stage. She had been performing with her brother for 27 years. American drama critic Ashton Stevens declared her departure from theater a sad occasion, commenting that "Heaven doesn't send every generation an Adele Astaire". Following a farewell party, Adele and her mother boarded the and sailed for London, while Fred remained in the United States to continue his career. Adele renewed a friendship with fellow passenger Winston Churchill, whom she had earlier met while performing in England, and the pair enjoyed games of backgammon together during the voyage. Upon the ship's docking in Plymouth, reporters attempted to ambush Adele and were deterred only by Churchill, who distracted them until Adele and her mother could disembark without harassment. In April of that year, after rejoining Charles, Adele met the rest of the Cavendish family for the first time. Her future sister in law, Lady Mary Gascoyne Cecil, later gleefully recollected Adele's colorful entrance: Adele was formally announced, quietly entered the room where the Cavendish family was waiting, and then launched herself into a series of cartwheels across the floor until she had reached her new relatives. Despite the initial reservations of Charles's mother, the Duchess of Devonshire, Adele was welcomed by the family. The wedding was briefly postponed when Charles was hospitalized for appendicitis, his ill health exacerbated by heavy drinking, but on May 9, 1932, Adele Astaire married Lord Charles Cavendish in the family's private chapel at Chatsworth, receiving the courtesy title of "Lady Charles". The couple moved to County Waterford in Ireland, where they lived at the family estate of Lismore Castle. Adele paid for the installation of several new, modern bathrooms to replace the castle's antiquated facilities, joking that this was her gift to the family in place of the more traditional dowries brought by rich, aristocratic heiresses. Back in the United States, Fred initially struggled to adjust to his new dancing partners; Adele sent Fred a teasing telegram right before the first performance of his new show, The Gay Divorce: "Now Minnie, don't forget to moan". In 1933, Adele gave birth prematurely to a daughter, who did not survive. Two years later, she gave birth to stillborn twin sons. She struggled with periods of depression and an increasingly difficult home life. Charles grappled with severe alcoholism, spending periods of time in hospitals, nursing homes and German spas as he tried unsuccessfully to conquer his addiction. In 1936, American film producer David Selznick offered Adele a supporting role in his film Dark Victory, but she was unsatisfied with the screen tests and preoccupied with caring for her husband, ultimately declining the job offer. She turned down another film role from Selznick a year later. In 1939, Adele, aged forty two, suffered a miscarriage in her third and final pregnancy. In 1942, as Adele searched for ways to contribute to the wartime effort, she met Colonel Kingman Douglass, the American chief of U. S. Air Force Intelligence who was stationed in London. Douglass suggested that Adele work at the American Red Cross's 'Rainbow Corner' canteen, located near Piccadilly Circus. Adele agreed to his suggestion. Her mother, who had remained in Ireland to be near her daughter, now stayed home at Lismore to care for the often bed ridden Charles, sending Adele regular updates. In London, Adele wrote letters home for soldiers, writing and posting up to 130 letters in a single week. She took shifts at the information desk, danced with soldiers, and helped the men shop for necessities while in London. After the London Blitz began, she increased her work hours and served at the Rainbow Corner seven days per week. Adele's wartime work gave her a renewed sense of purpose and fulfillment, helping her cope with recent personal difficulties. In March 1944, Charles died as a result of long term alcohol poisoning, aged 38. Adele received compassionate leave to attend his funeral at St. Carthage's, where Charles was buried near his children. Following his death, Adele turned down an offer from Irving Berlin to return to the stage in Annie Get Your Gun.

Екінші неке және кейінгі өмір (19471980)

1947 жылдың сәуірінде Адель қайтадан тұрмысқа шықты, бұл жолы соғыс жылдары таныс болған американдық Кингман Дугласпен. Дуглас бұрын үйленген және ажырасқан, қазір инвестициялық банкир болып жұмыс істеді. Кейін ол Орталық барлау агенттігінің (ЦРУ) директорының орынбасары болып қызмет еткен. Америкаға қайта оралуға қажетті қаржысы болмағандықтан, Адель Ирландиядағы Кавендиштерге күйеуге шығу туралы хабарлады және өмірінің келесі кезеңі үшін олардан қаржылық көмек алды. Оған Лисмор қалысындағы қамалға жылына үш айға баруға рұқсат берілді, бірақ ол қамалдың күтіміне үлес қосу керек болды. Дугласпен некелескеннен кейін Адель үш өгей ұлға ие болды. Лисмор қалысына мерзімімен оралып тұрудан басқа, Адель мен оның жаңа күйеуі Нью-Йорк, Вирджиния және соңында Ямайкадағы Раунд-Хиллде тұрды. Адель Ямайкадағы үйіне отбасын және достарын жиі шақырып отыратын. Адель сахнадан мүлдем кетіп қалды. 1953 жылы Адельдің жанкүйерлері болған П.Г.Вудхаус және Гай Болтон авторлары оған және оның ағасы Фредке, Бродвейден киноға сәтті ауысқанға арнап, әзіл-қалжыңға толы эпилог жазды. 1968 жылы Дуглас автобус қағып жарақат алды. Біраз уақыттан соң ол тағы да автомобиль апатына ұшырап, жарақаттанды. 1971 жылы миға қан құйылып қайтыс болды. Содан кейін Адель Аризона штатындағы Финикс қаласына көшіп барды. 1979 жылға дейін ол әлі де Ирландиядағы қамалға, бірінші күйеуімен бірге өткізген жазғы демалыстарын өткізіп тұрды. Адель денсаулығының мықты болуымен белгілі болды, ол жетістіктерінің соңына дейін таңертең дерлік жүгіріп тұрды. Туыстарының айтуынша, Адель ауруды тез жеңіп, аяғына тұрып, "теңізшілердің тілімен әлем туралы ойын айтатын". Ол ағасы Фредпен тығыз байланыста болды. Олар үнемі хаттар, сыйлықтар алмасып, алыстан телефон арқылы сөйлесіп, сүйікті телесериалдары туралы әңгімелесетін. 1972 жылдың қарашасында Адель мен оның ағасы жаңадан құрылған Америка театр залының құрметті мүшелері аталды. 1975 жылы Астерлердің анасы 96 жасында дүние салды.

In April 1947, Adele remarried, this time to her old American acquaintance from the war, Kingman Douglass. Douglass, who had previously been married and divorced, now worked as an investment banker. He later briefly served as assistant director of the Central Intelligence Agency (CIA). Initially lacking the personal funds necessary to move back to America, Adele broke the news of her engagement to the Cavendish family in Ireland, and received their financial support to move on to the next stage of her life. She was also given permission to continue spending three months a year at Lismore Castle, provided that she helped contribute towards the upkeep of the property. Adele gained three stepsons from her marriage to Douglass. Aside from returning to Lismore Castle periodically, Adele and her new husband lived in New York, Virginia, and eventually Round Hill, Jamaica. Adele often entertained family and friends at her Jamaica home. Adele remained retired from stage life. In 1953, authors P. G. Wodehouse and Guy Bolton, both fans of Adele, wrote a teasing epilogue for her and her brother Fred, who had successfully transitioned to film work after his Broadway career. In 1968, Douglass received injuries after being struck by a bus. Soon afterwards, he was injured again in a car accident. He died in 1971 due to a brain hemorrhage. Afterward, Adele moved to the Phoenix, Arizona area. Until 1979, she continued to spend summers at the castle in Ireland which she had shared with her first husband. Adele was known for her robust health, regularly jogging nearly every morning well into her late seventies. According to her relatives, Adele quickly overcame illnesses, soon getting back on her feet "and in Marine type English, telling what she thought of the world." She remained close with her brother, Fred. They constantly exchanged letters, packages, and long distance phone calls, often chatting about their favorite soap operas. In November 1972, Adele and her brother were both inducted into the newly created American Theater Hall of Fame. In 1975, the Astaires' mother died at the age of 96.

Өлім және мұра

Адель Астер 1981 жылғы 25 қаңтарда Аризона штатындағы Скоттсдейлдегі Скоттсдейл мемориалдық ауруханасында инсульттан қайтыс болды. Ол 84 жасқа толыпты. Оның күлінің бір бөлігі Ирландияда, Лизмор қамалының жанында және оның балалары мен бірінші күйеуінің қабірлеріне шашылды, ал қалғаны анасының қабіріне жақын, Калифорния штатындағы Чатсворт қаласында жерленді. 1980-ші жылдардың басында Англо-американдық заманауи би қоры Бродвейдегі ең үздік бишілер мен хореографтарды марапаттау үшін Фред пен Адель Астер атындағы сыйлықтарды құрды. Омахадағы Готлиб Сторц үйінің жоғарғы қабатында "Адель және Фред Астер балуарлары" орналасқан, ол бауырластардың Омахадағы тамырларына арналған жалғыз естелік. Астердің Бродвейдегі өнер көрсетулерінің сақталған бейнежазбалары жоқ болғанымен, оның Фред, Джордж Воллаир және Бернард Клифтонмен орындаған дуэттерінің жазбалары сақталған.