Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Пенсильвания каналының Делавэр бөлімі, көбірек Делавэр каналы деп аталады, Лехай өзенінің сағасына жақын орналасқан кіру шлюздерінен және Лихай каналының оңтүстікке қарай Бристольге дейінгі Лехай өзенінің оң жағалауына параллель 60 миль (97 км) бойы жүреді. Эстон қаласында, қазіргі уақытта Ұлттық канал мұражайы орналасқан, Делавэр каналы сонымен қатар антрацитті көмірді энергияға мұқтаж Нью-Джерси индустриясына жеткізу үшін салынған Моррис каналымен байланысты. Кейіннен Нью-Хоуптан салынған өтпелі шлюз, Нью-Хоуптың "сатысы" (1847), Нью-Джерсидің Ламбертвилл қаласында кіру үшін кабельдік пароммен қосылған, онда ол Ламбервиллге қарама-қарсы Буль аралынан басталған қоректендіруші навигация мен каналға қосылған; содан кейін Нью-Джерсидің Делавэр өзенінің жағалауымен 22 миль (35 км) оңтүстікке қарай, Трентоннан Бордентаунга дейін, Делавэр және Раритан каналының батыс шеті (1834) Нью-Йоркке Нью-Брансуик арқылы. Пенсильвания штаты Делавэр каналын энергияға мұқтаж Филадельфияға антрацитті көмірмен қамтамасыз ету үшін, қоғамдық жұмыстардың негізгі желісі деп аталатын көлік инфрақұрылымын құру жоспарының бір бөлігі ретінде салды. Бұл коммерциялық көлік мүмкіндіктеріне өзін-өзі нығайтудың ішкі жақсартуларын жасайтын заңнамалық бастама. Делавэр каналы, Лехай каналы сияқты, негізінен антрацитті көмір мен басқа да ірі тауарларды, мысалы, шагыл мен әк тас, цемент және ағаштарды Солтүстік-Шығыс Пенсильваниядан Филадельфияға тасымалдау үшін жасалды. Кері ағыста екі канал өнеркәсіптік тауарлар, темір өнімдері мен (бірнеше онжылдықтан кейін) болат өнімдерін солтүстік-шығыс қалаларына тасымалдайтын. Делавэр және Лихай каналдары де Эстоннан Делавэр өзені арқылы Нью-Джерсиге және Делавэр және Раритан каналына пароммен қосылып, Нью-Йорк қаласына өнеркәсіптік жүктерді қосады. 1832 жылы алғаш ашылған Делавэр каналында әлі күнге дейін бастапқы құлыптары, су құбырлары мен ағып кетулері бар. Екі канал 1855 жылы кеме қатынасының ең жоғары деңгейіне жеткенімен, одан кейін көмірді Лехай дәлізінен темір жол арқылы тасымалдауды тежеу көбейе түсті, бірақ каналдар 1930 жылдардың басында Ұлы депрессияға дейін жұмыс істеді. Ұлттық парк қызметінің мәліметінше, бұл "елдегі ең ұзақ өмір сүрген канал" болған. (DVPA) тарихи құндылық ретінде каналды қорғау үшін құрылды. DVPA 1940 жылы, оның сүйреуіші Тедор Рузвельт мемлекеттік паркіне айналған кезде, мемлекетті каналды күтіп-ұстауды қайта бастауға көндірді. Құрылыс барысында судың ағысы азайды. 1940-1950 жылдары канал негізінен қол сұқпаған. Алайда, 1960 жылдардың басында Пенсильванияның лауазымды адамдары каналдың үстінен асфальт төсеу және автомобильдер үшін жол салу жоспарларын зерттеді. Жергілікті тұрғындар каналдың қорғанысы үшін күресті. 1964 жылы Бакс округінің тарихшысы және DVPA мүшесі Уиллис М. Ривинус каналдың құндылығына назар аудару үшін Делавэр каналына арналған алғашқы нұсқаулықты жазды. 1960 және 1970 жылдары DVPA және басқа да ықпалды азаматтар каналды қорғау үшін федералды беделді мәртебені қамтамасыз етуге тырысты. 1974 жылы канал тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. 1976 жылы ол Ұлттық тарихи ескерткіш болып белгіленді, оның сақталуына кепілдік беруге көмектесті. Жолдың өзі ресми түрде Ұлттық демалыс жолы деп аталды. 1988 жылы АҚШ үкіметі Делавэр және Лихай ұлттық мұралары дәлізін құрды, ол Делавэр каналын қамтитын шығыс Пенсильванияның солтүстік-оңтүстік жағында 165 мильді қамтиды. 1989 жылы Теодор Рузвельт мемлекеттік паркі Делавэр каналы мемлекеттік паркі деп қайта аталды. Алайда, каналға арналған мемлекеттік қаржыландыру жиі жеткіліксіз болды және елдің басқа бөліктерінде сияқты, жеке коммерциялық емес топтар бос орынды толтыру үшін құрылды. 1983 жылы Бэти Орлеманн, Бэкс округінің тұрғыны, Делавэр каналының достарын (FODC) ұйымдастырды, қазір бұл каналдың ең ірі қор жинау және еріктілер тобы. (DVPA енді жоқ). Ұзақ уақыт атқарушы директоры Сьюзан Тейлордың басшылығымен FODC бақылаушы топ ретінде де жұмыс істейді, ол жолды бүкіл ұзындығында жаяу жүруді қамтамасыз ету және ақыр соңында Истоннан Бристольге дейінгі каналды толық суландыру мақсаттарына жетуді қамтамасыз етеді. Делавэр каналының сүйрейтін жолдарының бөліктері 2004, 2005 және 2006 жылдардағы бірінен соң бірі су тасқыны кезінде шайылып кеткен немесе зақымдалған. Тасымалдау жолының бірқатар бөліктері жабылып, өту мүмкін емес болды, соның ішінде Вашингтон Кроссингтің солтүстігіндегі ұзақ аралық және Ригельсвиллд�...
The Delaware Division of the Pennsylvania Canal, more commonly called the Delaware Canal, runs for 60 mile (97 km) parallel to the right bank of the Delaware River from the entry locks near the mouth of the Lehigh River and terminal end of the Lehigh Canal at Easton south to Bristol. At Easton, which today is the home of The National Canal Museum, the Delaware Canal also connected with the Morris Canal built to carry anthracite coal to energy starved New Jersey industries. Later, with a crossing lock constructed at New Hope, the New Hope 'outlet lock' (1847) connected by Cable Ferry to enter at Lambertville, New Jersey, where it connected to a feeder navigation and canal that began at Bull's Island opposite Lumberville; which then ran over 22 mile (35 km) south along the New Jersey bank of the Delaware River through Trenton to Bordentown, the west end of the Delaware and Raritan Canal (1834) to New York City via New Brunswick. The Commonwealth of Pennsylvania built the Delaware Canal to feed anthracite coal to energy hungry Philadelphia as part of its transportation infrastructure building plan known as the Main Line of Public Works, a legislative initiative creating a collection of self reinforcing internal improvements to commercial transportation capabilities. The Delaware Canal, like the Lehigh Canal, was primarily meant to carry anthracite coal and other bulk goods such as gravel and limestone, cement, and lumber from Northeastern Pennsylvania to Philadelphia. In reverse flow, the two canals carried manufactured goods, iron products and (a few decades later) steel products to the northeastern cities. The Delaware and Lehigh Canals also connected from Easton by ferry services across the Delaware River to New Jersey and the Delaware and Raritan Canal, connecting industrial loads to New York City. First opened in 1832, the Delaware Canal still has most of its original locks, aqueducts, and overflows. Although the two canals reached their peak shipping in 1855, after which coal transport down the Lehigh corridor was taken up increasingly by railroads, the canals stayed in operation until the Great Depression in the early 1930s. According to the National Park Service, it was the "longest lived canal in the country". (DVPA) was founded to protect the canal as a historic asset. The DVPA persuaded the state to resume maintenance of the canal in 1940, when its towpath became Theodore Roosevelt State Park. The berms were restored and the canal was refilled with water. Through the 1940s and 1950s, the canal was left mostly untouched. In the early 1960s, however, Pennsylvania officials explored plans to pave over the canal and create a road for cars. Local residents fought for the canal's protection. In 1964, Bucks County historian and DVPA member Willis M. Rivinus wrote the first Guide to the Delaware Canal to call attention to the canal's value. Through the 1960s and 1970s, the DVPA and other influential citizens sought to secure federal landmark status to protect the Canal. In 1974, the Canal was placed on the National Register of Historic Places. In 1976, it was designated a National Historic Landmark, helping to guarantee its preservation. The towpath itself was named an official National Recreation Trail. In 1988, the U. S. government created the Delaware and Lehigh National Heritage Corridor, covering a 165 mile north south swath of eastern Pennsylvania that includes the Delaware Canal. In 1989, Theodore Roosevelt State Park was renamed Delaware Canal State Park. However, public funding for the canal often has been inadequate and, as in other parts of the country, private non profit groups have been created to fill the void. In 1983, Bucks County resident Betty Orlemann organized the Friends of the Delaware Canal (FODC), now the canal's largest fund raising and volunteer group. (The DVPA no longer exists). Under long time executive director Susan Taylor, the FODC also functions as a watchdog group, ensuring goals are met to make the towpath trail walkable over its entire length and to eventually get the canal fully watered from Easton to Bristol. Portions of the Delaware Canal towpath were washed away or damaged during successive floods in 2004, 2005 and 2006. A number of sections of the towpath were closed and impassable, including a long stretch north of Washington Crossing and sections south of Riegelsville. In February 2008, a section of the towpath collapsed and 23 mile (37 km) of the canal lost water. Through funds from the Federal Emergency Management Agency, the Pennsylvania Department of Conservation and Natural Resources (PA DCNR) currently is refurbishing the washed out sections of the canal. As of October 2009, according to Delaware Canal State Park manager Rick Dalton, 75 percent of the towpath had been restored and was expected to be fully walkable by summer 2010.
Инженерлік
Нью-Хоуп қаласында инженерлер суды Делавэр өзенінен тек өзен ағысының күшімен ғана арнаға көтеретін бөгетпен суды басқа дөңгелекке жалғастырды. Бірнеше жүз метр жоғарыда Делавэр өзенінің шығыс саңылауы, ал өзеннің екінші жағында Делавэр және Раритан каналдарының саңылауы бар еді. Қайықтарды өзеннен өтуге мүмкіндік беру үшін инженерлер екі бірдей емес ұзындықтағы кабельдерді дөңгелектерге байлап, өзенді қиып өтетін кабельге байлап, қайықты ағысқа қарсы қисаю бойынша ұстап, сонда желкендей әрекет етіп, қайықты түртіп өтетін жүйе ойлап тапты.
At New Hope, engineers connected an undershot water wheel to another wheel with buckets, which lifted water from the Delaware River up into the canal using only the force of the river current. A few hundred yards above, there was an outlet lock to the Delaware River, and on the other side of the river a lock to the Delaware and Raritan canal. To enable boats to cross the river, engineers devised a system whereby two cables of unequal length attached to wheels on a spanning cable across the river would hold a boat at a diagonal to the current, thereby acting as a sail, pushing the boat across.
Мұла баржасымен туристік саяхат
Жеке концессионерлер басқаратын, қайықтармен сүйрелетін баржалар жеке партияларды Нью-Хоуп қаласындағы No11 шлюзден солтүстікке қарай 2 км жоғары орналасқан пунктке дейін, жалпы бір бағыттағы 7 км жолды қамтамасыз етті. Туристерге де көліктер ұсынылды, бірақ олар #11 шлюзінен солтүстікке қарай 2 км жерде орналасқан каналды PA 32 арқылы өтетін Rabbit Run көпірінің маңында тоқтады. Бұл көліктер шамамен 1954 жылдан 2006 жылға дейін ұсынылды. Әр қайыққа 55-тен 80-ге дейін жолаушы тиеді. Төрт қайық, Американа (қызыл, ақ және көк боялған), Тәуелсіздік, Еркіндік және Жаңа Үміттің Рухы туристік саяхаттың ашылуынан бастап 1997 жылғы маусымға дейін пайдаланылды, олар екі жаңа қайықпен ауыстырылды, Молли Питчер және Myfanwy Jenkins (ұсталған "Mivanway"). 1997 жылдан бері баржалардың жұмысы АҚШ-тың жағалау күзетінің ережелеріне сәйкес келеді (мысалы, штурманға Мастер Марингердің лицензиясын алу қажет) және егер қайта ашылса, 2009 жылы Лехай каналында (Истон, Пэнсильвания) АҚШ-тың ішкі қауіпсіздік департаменті "құрамында және кемежайда осал орындарда" экипаж мүшелеріне қатысты 2009 жылы оның бауырлас операциясына енгізген ережелерге тап болады.
Mule drawn barges, operated by private concessionaires, provided rides for chartered private parties running from a landing at Lock #11 at New Hope north to a point about 1.5 mile (2 km) above Centre Bridge, for a total one way ride length of 4.5 mile (7 km). Tourist rides were also offered, however, they stopped in the vicinity of the Rabbit Run bridge, which carries PA 32 over the canal, about 1 mile (2 km) north of Lock #11. These rides were offered from approximately 1954 to 2006. Each boat could transport between 55 and 80 passengers and were pulled by two mules. Four boats, the Americana (painted red, white & blue), the Independence, the Liberty, and the Spirit of New Hope were used from the inauguration of the tourist ride until the 1997 season, when they were replaced by two new boats, the Molly Pitcher and the Myfanwy Jenkins (pronounced "Mivanway"). Since 1997, operation of the barges have been under regulations by the U. S. Coast Guard (for example, steersmen are required to obtain a Master Mariner's license) and, if reopened, would face regulations imposed in 2009 on its sister operation on the Lehigh Canal in Easton, PA by the U. S. Department of Homeland Security for crew members in "sensitive shipboard and dockside locations".