Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Columbinus - Стивен Карам мен П.Дж. Папареллидің Джош Барретт, Шон МакНолл, Карл Миллер, Майкл Миллиган және Уилл Роджерс қосқан үлесі бар, Америка Құрама Штаттарының театр жобасы жасаған пьесасы. Пьесада орта мектептердегі алшақтық, жаушылық және әлеуметтік қысым мәселелері қарастырылады. Бұл пьеса 2005 жылы Мэриленд штатының Сильвер-Спринг қаласында, ал 2006 жылы Бродвейден тыс сахнада көрсетілді.
columbinus is a play written by Stephen Karam and PJ Paparelli, with contributions by Josh Barrett, Sean McNall, Karl Miller, Michael Milligan and Will Rogers, created by the United States Theatre Project. The play looks at issues of alienation, hostility and social pressure in high schools and was suggested by the April 1999 massacre at Columbine High School in Jefferson County, Colorado. The play premiered in Silver Spring, Maryland in 2005 and then Off Broadway in 2006.
Сюжет
"Columbinus" журналында Литтлтон қаласындағы ата-аналар, аман қалғандар мен қоғам басшыларымен жүргізілген сұхбаттар, күнделіктер мен үйдегі бейнефильмдер бар. Пьесаның бірінші актісі стереотиптік, ойдан шығарылған американдық орта мектепте өтеді және сегіз жасөспірім архетиптерінің өмірі мен күресін қадағалайды. Бұл кейіпкерлерге есімдер емес, белгілер беріледі, ал сценарийде "Freak" және "Loner" деп аталатын екі адасқан достар сыныптастарының қорлауымен баяу қылмысқа және ақымақтыққа барады. Екінші актінің бірінші сахнасында бұл жігіттер Эрик Харрис пен Дилан Клебольд болып табылады. Фрик пен Жалғызбастыны ойнаған актерлер, ретімен, қырғынға қатысты заттармен екі үстелге жақындап, қылмыскерлер киген киімдердің көшірмелеріне айналады; қылмыскерлердің аға фотосуреттері олардың артындағы экранда көрсетіледі. Келесі көріністер қылмыскерлердің бейнероликтерінен және жеке күнделіктерінен алынған, олар жақын күндерді көрсетеді, сондай-ақ атыс және күдіктілердің өз-өзіне қол жұмсауын қамтиды. Жаңа қосылған үшінші актінде актерлердің қалған мүшелері аман қалғандар мен қала тұрғындары болып табылады, олар оқиғалар туралы, соның ішінде күдіктілерді қоршаған ақпаратты жасыру туралы ойланады. Пьесада қысқаша Аврора немесе Ньютаун оқиғалары сияқты қазіргі атыс оқиғалары туралы айтылады. Бірнеше қойылымда "Кинг оф тхе Хилл" эпизодының "Доптың қанаттары" туралы Майк Джаджге жазған Колумбайннан аман қалған адамның оқиғасын талқылайтын қысқаша сахна кірді. Ол оған ешқашан сүйгенін айтпаған жігітті қайғыртуға мүмкіндік берді, ол қылмыскерлердің бірі болып шықты (оның салдарынан ол қайғысын басып тастауға мәжбүр болды).
columbinus includes excerpts from discussions with parents, survivors and community leaders in Littleton as well as diaries and home video footage to reveal what it refers to as "the dark recesses of American adolescence". The first act of the play is set in a stereotypical, fictional American high school and follows the lives and struggles of eight teenage archetypes. These characters are not given names but labels, and the two outcast friends designated in the script as "Freak" and "Loner" are slowly driven to crime and madness by the bullying from their classmates. In the first scene of act two, these boys become Eric Harris and Dylan Klebold when the actors playing Freak and Loner, respectively, approach two tables with objects relating to the massacre and change into replicas of the clothing the perpetrators wore; the perpetrators' senior photos are projected on a screen behind them. The scenes following this are taken from the perpetrators' videos and personal journals, illustrating the days approaching and including the shootings and the suspects' suicides. The newly added act three has the other cast members become survivors and townspeople who reflect on the events, including the cover up of information surrounding the suspects. The play briefly touches on modern shootings such as the incidents at Aurora or Newtown. A few productions have included a brief scene discussing the story of the Columbine survivor who wrote to Mike Judge about "Wings of the Dope," an episode of King of the Hill which she credited with enabling her to grieve a boy she never got to tell she loved, who turned out to be one of the perpetrators (resulting in her being pressured to repress her grief).
Кейіпкерлер
Мектептегі жалғызбасты бала, оны құрбылары келекелеп, ата-анасы елемейтін бала. Ребельге ғашық, ол оны "бірінші таңдауы емес. Бәлкім, ешкімнің емес". Екінші актінде Дилан Клебольдты бейнелейді. Freak - иығында сым бар және кеудесі ақаулы. Ол сыныптастарымен әзілдеседі, AP-ден басқа, оны жек көреді. Әкесі бұрынғы әскери генерал, оған тым қатал. Екінші актінде Эрик Харристі бейнелейді. А.П. (Advanced Placement) Пьеса таза мейірімділік пен ізгі жүректілікті бейнелейді. Ол өте ақылды, бірақ көркем, танымал және спорттық қабілетке ие болу туралы қиялдайды, бірақ ол өмірге қауіп төндіретін аурудың салдарынан ешқашан бола алмайды. Ол басқа студенттермен байланыста болады және олардың көпшілігі үшін құпия досы болып табылады. Ол - қастандық жасағандардың атыс кезінде босатып жіберген жалғыз кейіпкері. Көтерілісші Өнерлі және қатты сөйлейтін жасөспірім, ол Жалғыздықпен туыстық қатынас табады. Ол AP-ді жақсы деп санайды, бірақ ол оның дәмін татуға тым таза жүректі және "жоғалмаушы" деп санайды. Ол готика немесе нашақор деген уәделерді жоққа шығарады, бірақ бірінші актіде қолын кескені көрінеді. Фейт Киелі кітапты зерттеуге құштар, бірақ достас табу үшін жиі осылай істейді. Бір сәтке Фриктің сүйіспеншілігінен айырылды. Көптеген адамдар оны жақсы көреді, бірақ оның пәктігін жиі мазақ етеді. Мектептегі ең танымал қыз, бірақ көпшілік оны нағыз нағыз, жалған деп біледі. Оның өмірінде ешқандай проблема жоқ сияқты. Алайда, оның анасы мектеп автобусының жүргізушісі екені және күнкөріспен күресіп жатқаны белгілі болады. Сонымен қатар, Перфект оның жүкті екенін айтады. Мектептегі балаларды қорлаушы, достарымен танымал. Ол Джокка деген қызығушылығын білдірген. Жок - танымал және сүйкімді мектеп батыры. Ол спортшы, танымал және өте тартымды. Мектепте жақсы оқығандықтан, "Брейнлесс" және "Жок" терминдерінің жиі бірге қолданылуы оған ренжітеді.
Loner Geek in the school who is picked on by his peers and neglected by his parents. Has a romantic fascination with Rebel, who views him as "not her first choice. Maybe not anyone's." In the Second Act, embodies Dylan Klebold. Freak An underdog with a chip on his shoulder and a chest deformity. He is ridiculed by his classmates, with the exception of AP, whom he detests. His father is an ex military general who is overly hard on him. In the Second Act, embodies Eric Harris. AP (Advanced Placement) The play's representation of pure kindness and good heartedness. He is extremely intelligent, but fantasizes about having good looks, popularity, and athletic ability, which he can never have due to a life threatening illness. He reaches out to the other students, and is a secret friend to most of them. He is the only character who the killers set free at the shootings. Rebel Artistic and rough talking teenager who finds a sort of kinship with Loner. She thinks AP is nice, but that he is too pure hearted and a "loser" for her taste. She denies rumors that she is goth or a druggie, but is seen making cuts into her arm in the First Act. Faith Has a passion for Biblical studies, which is often her downfall when trying to make friends. Is briefly the object of Freak's affection. She is well liked by many people, but her virginal way of thinking is often made fun of. Perfect The most popular girl in school, though many people find her to be snobby and fake. It appears that she has no problems with her life at all. However, it is revealed that her mother is a school bus driver, and is struggling to make ends meet. Perfect also reveals that she is pregnant. Prep Standard school bully, who is popular because of who his friends are. He has an unreturned romantic interest in Jock. Jock Popular and amiable school hero. He is athletic, popular, and extremely attractive. As a hard working student in school, he finds it irritating that the terms "Brainless" and "Jock" are so often put together.
Шейх пен Сатер бейімделуі
2014 жылдың қазан айында әлеуметтік желілерде Дункан Шейк пен Стивен Сатер, бұған дейін Тони сыйлығын жеңіп алған және коммерциялық сәтті рок-музыкалық бейімделуде бірге жұмыс істеген, Spring Awakening, Карам және Папареллимен Columbinus-ты рок-музыкалық бейімдеу туралы келіссөздер жүргізіп жатыр деген хабар тарады. 2015 жылдың ақпан айына дейін жарияланған жалғыз егжей-тегжейлі мәлімет - бұл тақырыптың сезімтал табиғатына байланысты Шейк пен Сатер екі жетекші рольнейді ойдан шығарыуы мүмкін деген мүмкіндік.
In October 2014 word spread on social media that Duncan Sheik and Steven Sater, who had previously worked together on the Tony Award winning and commercially successful rock musical adaptation Spring Awakening, were in talks with Karam and Paparelli to adapt columbinus into a rock musical. As of February 2015 the only detail which has been released is the possibility that due to the subject matter's sensitive nature Sheik and Sater may instead fictionalize the two leads.
Сыни жауап
2005 жылы "Колумбинус" "Round House" театрында көрсетілсе, The Washington Post басылымының Питер Маркс оны "П.Ж. Папареллидің театралдылық сезімінен басқарылған жамандықтың қала маңындағы өмірін зерттеу" деп атады. Маркс "Папарелли басқарған жазу тобының сценарийі зерттеулерге негізделген. (Стефан Карам мен Шон МакНолл авторлар ретінде танылған.) Харрис пен Клебольдтың сөздері, сондай-ақ сот жазбалары, Колумбайн оқиғасына куә болғандардың мәлімдемелері және бүкіл елдегі мектеп оқушыларымен сұхбаттар іс жүргізуге енгізілген. Басқа әңгімелерді ойлап тауып алады". Variety журналының (Off Broadway қойылымының) сыншысы былай деп жазды: "Бірінші актінде оқиғаның өршуі тым көп болса, екінші актінде Миллер мен Роджерс күрделі кейіпкерлерін ерлікпен көтеріп, олардың азап шеккен ішкі өмірлеріне жақсылық әкеледі. Мұнда жазушылар Карам мен Папарелли сұхбаттардан жиналған жасөспірімдердегі қорқынышты дүниежүзілік материалды тастап, жеке күнделіктерден, электрондық поштадан және бейнетаспалардан алынған сөздерден алынған сөздер атыс артындағы бұрмаланған ойды зерттеуде ұзақ жолға түседі. Бұл өндіріс Мартин Дежардинс жасаған дыбыс қабырғасы арқылы жақсы қызмет етеді. The New York Times сыншысы (Бродвейден тыс қойылым) былай деп жазды: "Карам мырза мен Папарелли мырза жасөспірімдердің уайым-қайғысын және құштарлығын сыныпта, спорт залында және асханада орналасқан және айналасында орналасқан жан-жақты суреттелген көріністерде түсірді. Диалог кейде өткір ақыл-ойымен жанданып тұрады, оның көп бөлігі сондай-ақ күйзеліске ұшырайды немесе алаңдатады. Ал назар нақты кісі өлтірулерге аударылып, диалогтар осы қасіретке ұшырағандардың куәліктерімен жасалса, онда пьеса одан да ашулы болып шығады, бірақ ақыр соңында оның артында психологиялық және мәдени факторлардың (оның ішінде, әрине, қарудың оңай қол жетімділігі) түйілуіне қатысты жаңа көзқарастар ұсынылмайды".
When columbinus premiered in 2005 at the Round House Theatre, Peter Marks of The Washington Post called it "An ambitious examination of the suburbanization of evil, directed with a surefire sense of theatricality by PJ Paparelli." Marks noted that "The script, by a writing team headed by Paparelli is heavily based on research. (Stephen Karam and Sean McNall are credited as co writers.) The words of Harris and Klebold, as well as court records, statements of Columbine witnesses and interviews with high school students across the country are incorporated into the proceedings. Other conversations are invented." The Variety reviewer (of the Off Broadway production) wrote: "While the first act overdoes the buildup, act two has Miller and Rogers manfully shouldering their complicated characters and delivering the goods on their tormented inner lives. Here, scribes Karam and Paparelli drop the universal material of teen angst garnered from interviews in favor of words drawn from the private diaries, emails and videotapes that go a long way in exploring the twisted thinking behind the shootings the production is especially well served by the wall of sound created by Martin Desjardins to suggest the demonic thoughts ricocheting in the boys' brains as they bought guns, made bombs, dressed to kill and worked themselves into a homicidal frame of mind by obsessing on their grievances as social outcasts." The New York Times reviewer (of the Off Broadway production) wrote: "Mr. Karam and Mr. Paparelli have captured authentic notes of adolescent anxiety and yearning in briskly drawn scenes set in and around the classroom, the gym and the cafeteria. The dialogue is occasionally enlivened by a sharp jab of wit Much of it is also depressing or disturbing. And when the focus shrinks to the actual killings, and the dialogue is drawn from the testimony of the survivors of the rampage, the play becomes more upsetting still ultimately don't offer any illuminating new views of the tangle of psychological and cultural factors behind it (including, of course, the easy availability of guns)."