Пьер Сегье: Францияның мемлекет қайраткері және канцлері
Pierre Séguier
Пьер Сегье: французский государственный деятель, канцлер Франции с 1635г. Биография, происхождение из знатной семьи, карьера и связь с дюком д’Эпернон.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ансиан Режимдегі лауазым иесі
Ancien Régime office holder
Пьер Сегье (Pierre Séguier; 28 мамыр 1588 – 28 қаңтар 1672) – француз мемлекет қайраткері, 1635 жылдан бастап Францияның канцлері.
Pierre Séguier (pjɛʁ seɡje; 28 May 1588 – 28 January 1672) was a French statesman, chancellor of France from 1635.
Алғашқы жылдар
Сегье Парижде Кверси аймағынан шыққан көрнекті заңгерлер отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Пьер Сегье (1504–1580) 1554–1576 жылдары Париж Парламентінде президент-мортье болды, ал канцлердің әкесі Жан Сегье, Отри сеньоры, 1596 жылы қайтыс болғанда Париждің азаматтық лейтенанты қызметін атқарды. Пьерді оның ағасы Антуан Сегье, Парламенттегі президент және мортье тәрбиеледі, ол 1620 жылы тілектерді қабылдаушы (мастер оф риквестс) болды. 1621–1624 жылдары Гвиеннаның интенданты болды, онда ол Эпернон герцогымен жақын қарым-қатынаста болды. 1624 жылы ол ағасының Парламенттегі лауазымын тоғыз жыл бойы атқарды.
Séguier was born in Paris to a prominent legal family originating in Quercy. His grandfather, Pierre Séguier (1504–1580), was président à mortier in the parliament of Paris from 1554 to 1576, and the chancellor's father, Jean Séguier, a seigneur d'Autry, was civil lieutenant of Paris at the time of his death in 1596. Pierre was brought up by his uncle, Antoine Séguier, president and mortier in the parlement, and became master of requests in 1620. From 1621 to 1624 he was intendant of Guyenne, where he became closely allied with the duc d'Épernon. In 1624 he succeeded to his uncle's charge in the parlement, which he filled for nine years.
Мансап
Бұл жағдайда ол патша билігіне қатысты үлкен тәуелсіздік танытты; бірақ 1633 жылы Ришелье мөрлерінің сақтаушысы болғаннан кейін, ол өз кезегінде парламентті қорлап, кемсіртуге кірісті. Ол қызы Маридің Ришелье жүйесінің туысы Пьер Сезар дю Камбу, Койслин графымен үйленуі арқылы кардиналдың отбасымен байланыс жасады және 1635 жылдың желтоқсанында Франция канцлері болды. 1637 жылы Сегье Валь-де-Грацияға Австрия королевасы Аннаның құжаттарын тексеруге жіберілді. Анкетилдің сөзіне сүйенсек, канцлер оны жоспарланған инквизиция туралы ескертіп, құтқарып қалды. 1639 жылы Сегье Ню-Пидтердің бүліктері үшін нормандықтарды жазалауға жіберілді, ал экспедицияның әскери басшысы Гассион оның басқаруына бағынды. Ол тонауды қатаң түрде тоқтатты және конфискацияланған нормандық жерлерді сыйлық ретінде алудан бас тартқандықтан мүсіркеместік танытты. 1642 жылы Пяти Марс және Франсуа Огюст де Туны қуғындағанда ол Ришельедің адал құралы болды. Ришелье мен XIII Людовиктің тікелей қайтысынан кейін оның билігі сақталды және ол Анна Австрия мен Мазариннің адал қызметшісі болды. Париж Парламентіне қатысты қатаң ұстанымы канцлерді Фрондеурлардың жек көруіне себепкер болды. 1648 жылдың 25 тамызында Сегье Парламенттің жұмысын реттеу үшін Парламентке жіберілді. Жолда ол Пон-Нёф көпірінде наразылардың шабуылына ұшырады және Луи-Шарль д’Альбер, Люйн герцогының үйінде паналады. 1650 жылы Фрондқа жасалған жеңілдіктер аясында Сегье мөрлерді сақтаушы лауазымынан босатылды. Ол зейнеткерлік өмірінің бір бөлігін екінші қызы Шарлотта мен күйеуі, Сулли герцогымен бірге Росниде өткізді. 1651 жылдың сәуірінде ол қайтадан қызметке қайтарылды, бірақ алты айдан кейін король толыққанды билікке ие болғанда Сегье тағы да қорланды, ал мөрлер президент Матье Молеге берілді, ол 1656 жылы қайтыс болғанға дейін оларды қысқа ғана уақытқа сақтап, содан кейін олар Сегьеге қайтарылды. Сегье Парижде біраз уақыт өмір сүрді, өзін академияның істеріне арнады. 1652 жылы Парижді князьдер басып алғанда ол қысқа уақытқа олардың кеңесіне мүше болды, бірақ тамыз айында Понтуазда корольға қосылып, корольдық кеңестің президенті болды. 1661 жылы Мазарин қайтыс болғаннан кейін Сегье бұрынғы билігінің тек көлеңкесін ғана сақтады. Ол Фукеге қарсы сот ісін жүргізуде зорлық көрсетті және тұтқынның өліміне дауыс берді. 1666 жылы Сегье полиция ұйымын, әсіресе Парижді жақсарту үшін құрылған комиссияның төрағасы болды; және одан кейінгі 1667 және 1670 жылғы әділет басқаруды жақсарту туралы жарлықтарды ол әзірледі. Сегье 1672 жылы Сен-Жермен-ан-Лайде қайтыс болды.
In this capacity he showed great independence with regard to the royal authority; but when in 1633 he became keeper of the seals under Richelieu, he proceeded to bully and humiliate the parlement in his turn. He became allied with the cardinal's family by the marriage of his daughter Marie with Richelieu's nephew, Pierre César du Cambout, marquis de Coislin, and in December 1635 he became chancellor of France. In 1637 Séguier was sent to examine the papers of the queen, Anne of Austria, at Val de Grâce. According to Anquetil, the chancellor saved her by warning her of the projected inquisition. In 1639 Seguier was sent to punish the Normans for the insurrection of the Nu Pieds, the military chief of the expedition, Gassion, being placed under his orders. He put down pillage with a strong hand, and was sufficiently disinterested to refuse a gift of confiscated Norman lands. He was the submissive tool of Richelieu in the prosecutions of Cinq Mars and François Auguste de Thou in 1642. His authority survived the changes following on the successive deaths of Richelieu and Louis XIII, and he was the faithful servant of Anne of Austria and of Mazarin. His resolute attitude towards the parlement of Paris made the chancellor one of the chief objects of the hatred of the Frondeurs. On 25 August 1648, Séguier was sent to the parlement to regulate its proceedings. On the way he was assailed by rioters on the Pont Neuf, and sought refuge in the house of Louis Charles d'Albert, duc de Luynes. In the course of the concessions made to the Fronde in 1650, Séguier was dismissed from his office of keeper of the seals. He spent part of his retirement at Rosny, with his second daughter Charlotte and her husband, the duke of Sully. He was recalled in April 1651, but six months later, on the king's attaining his majority, Séguier was again disgraced, and the seals were given to President Mathieu Molé, who held them with a short interval till his death in 1656, when they were returned to Séguier. Séguier lived for some time in extreme retirement in Paris, devoting himself to the affairs of the academy. When Paris was occupied by the princes in 1652, he was for a short time a member of their council, but he joined the king at Pontoise in August, and became president of the royal council. After Mazarin's death in 1661 Séguier retained but a shadow of his former authority. He showed a great violence in his conduct of the case against Fouquet, voting for the death of the prisoner. In 1666 Séguier was placed at the head of a commission called to simplify the police organization, especially that of Paris; and the consequent ordinances of 1667 and 1670 for the better administration of justice were drawn up by him. Séguier died at Saint Germain en Laye in 1672.
Мәдениет
Сегье зор білімді адам болды және өмірінің соңына дейін әдебиеттің демеушісі болды. 1642 жылдың желтоқсанында ол Ришельеден кейін Француз академиясының ресми "қорғаушысы" лауазымын иеленді, одан бастап өмірінің соңына дейін академияның мәжілістері оның үйінде өтті. Оның кітапханасы сол заманғы ең бағалы кітапханалардың бірі болды, бәлкім, патшалық жинақтан кейін екінші орынды алды. Онда түрлі тілдерде 4000-нан астам қолжазба сақталған, олардың ең маңызды бөлігі грек қолжазбалары еді. 1685–1686 жылдары герцог де Койслин латын және француз тілдерінде каталог жасады. Канцлердің шөбересі, Метц епископы Анри Шарль дю Камбу де Койслин, Сен-Мор конгрегациясының Бенедикттік монахы Бернард де Монтфоконға грек қолжазбаларының каталогын түсіндірмелермен бірге дайындауды тапсырды. Бұл жұмыс 1715 жылы "Bibliotheca Coisliniana, olim Segueriana" деген атпен жарияланды. Басылған кітаптардың көп бөлігі 1794 жылы Сен-Жермен-де-Пре аббаттығында өрт сөндірілмей жанып кетті. Сегье "Үш мылтықшы" романындағы маловаты кейіпкер.
Séguier was a man of great learning, and throughout his life a patron of literature. In December 1642 he succeeded Richelieu as official "protector" of the Académie française, which from that time until his death held its sessions in his house. His library was one of the most valuable of his time, only second, perhaps, to the royal collection. It contained no less than 4000 manuscripts in various languages, the most important section of them being the Greek manuscripts. A catalogue was drawn up in Latin and in French (1685–1686) by the duc de Coislin. The chancellor's great grandson, Henri Charles du Cambout de Coislin, bishop of Metz, commissioned Bernard de Montfaucon, a Benedictine of the Congregation of St Maur, to prepare a catalogue of the Greek manuscripts. with commentaries. This work was published in folio 1715, as Bibliotheca Coisliniana, olim Segueriana The greater part of the printed books were destroyed by fire, in the abbey of St Germain des Prés, in 1794. Séguier is a minor character in The Three Musketeers.