Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1979 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 3 маусымда өтті. Бұл сайлау Еуропалық сайлауға бір апта қалғанда жарияланды: екі сайлауды бір уақытта өткізбеу көп сынға ұшырады, өйткені ол мемлекеттік қаражатты ысырап етті. Қызыл бригадалардың террорлық шабуылы үш жыл бұрын өткен сайлаудың нәтижесін өзгертті: алғаш рет Италия коммунистік партиясы орынның едәуір санын жоғалтты, бұл 1976 жылы жақын арада болатын үкімет ауысуын кешіктірді. Коммунистердің жеңілісі барлық кіші партияларға жаңа күш берді, өйткені коммунистердің жеңісіне жол бермеу үшін дауыс беруді Христиан демократиясы партиясына шоғырландыру қажет емес сияқты. Дегенмен христиан-демократтар тұрақты болды, ал неофашистік итальяндық әлеуметтік қозғалысы оның ұлттық демократияның табысымен әлсіреді.
The 1979 Italian general election was held in Italy on 3 June 1979. This election was called just a week before the European vote: the failure to hold the two elections at the same time caused much criticism for wasting public money. Terrorist attacks by the Red Brigades caused a reversal in the result of the previous election three years before: for the first time the Italian Communist Party lost significant numbers of seats, delaying the government change that had seemed imminent in 1976. The Communist defeat gave a new strength to all the minor parties, as concentrating the vote on the Christian Democracy Party seemed less necessary to prevent a communist victory. The Christian Democrats remained stable nonetheless, while the neo fascist Italian Social Movement was weakened by the success of its spin off National Democracy.
Сайлау жүйесі
Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тиролдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
The pure party list proportional representation had traditionally become the electoral system for the Chamber of Deputies. Italian provinces were united in 32 constituencies, each electing a group of candidates. At constituency level, seats were divided between open lists using the largest remainder method with Imperiali quota. Remaining votes and seats were transferred at national level, where they were divided using the Hare quota, and automatically distributed to best losers into the local lists. For the Senate, 237 single seat constituencies were established, even if the assembly had risen to 315 members. The candidates needed a landslide victory of two thirds of votes to be elected, a goal which could be reached only by the German minorities in South Tirol. All remained votes and seats were grouped in party lists and regional constituencies, where a D'Hondt method was used: inside the lists, candidates with the best percentages were elected.
Тарихи негіздер
1976 жылы 16 шілдеде Беттино Кракси партияның бостандықтағы төрағасы лауазымына сайланды. Бір қызығы, "ескі қарауыл" оны қысқа өмір сүретін басшы ретінде көріп, әр топқа қайта топтасуға уақыт берді. Алайда ол билікті ұстап, өз саясатын жүзеге асыра алды. Ол партиясын коммунистерден алыстатып, оны Христиан демократиясы және басқа да центристік партиялармен одаққа әкелуге тырысты, бірақ солшылдық пен реформашылдық бейінді сақтады. 1978 жылы 16 наурызда бұрынғы премьер-министр және христиан-демократиялық көшбасшы Алдо Мороны Қызыл бригадалар ұрлап, оның бес жансакшысын өлтірді. Қызыл бригадалар солшыл топ болды, оған сол кезде Марио Моретти басшылық етті. Алдо Моро бірнеше рет премьер-министр болып қызмет еткен сол жаққа бейімделген христиан-демократ болды. Ол өлтірілместен бұрын, "Тарихи келісім" деп аталатын келісім арқылы Энрико Берлингюер бастаған Италия коммунистік партиясын (ИКП) үкіметке қосуға тырысты. ПКИ Батыс Еуропадағы ең ірі коммунистік партия болды. Бұл негізінен оның экстремистік емес және прагматикалық ұстанымы, Мәскеуден тәуелсіздігі мен еврокоммунистік доктринасына байланысты болды. ПХИ әсіресе Эмилия Романья сияқты аймақтарда күшті болды, онда оның тұрақты үкіметтік позициялары мен тәжірибелі тәжірибелері болды, бұл саясаттың прагматикалық тәсілдеріне ықпал еткен болуы мүмкін. Қызыл бригадаларға Коммунистік партия мен кәсіподақтар қатты қарсылық көрсетті, кейбір солшыл саясатшылар тіпті "қателік жасайтын жолдастар" (Compagni che sbagliano) деген қаралама сөздерді қолданды. Алдо Мороның өлтірілуінің мән-жайлары ешқашан анықталмаған, бірақ оның салдары PCI-нің атқарушы билікті алмауы фактісін қамтиды. 1979 жылы 20 наурызда журналист Кармин Пекорелли өлтірілді. 1978 жылдың мамыр айында жазған мақаласында ол Альдо Мороның ұрлануы мен Гладионың арасында байланыс бар екенін көрсетті. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында болған террорлық шабуылдар кезінде парламенттік көпшілікті "Arco costituzionale" партиялары құраған, яғни Конституцияны қолдаған барлық партиялар, соның ішінде коммунистер (әрине, Қызыл бригадалар мен басқа да террорлық топтарға қарсы өте қатаң ұстанымға келді). Алайда коммунистер "Пентапартитодан" (христиан-демократтар, социалистер, социал-демократтар, либералдылар, республикашылдар) құралған үкіметке ешқашан қатыспаған.
On 16 July 1976, Bettino Craxi was elected to the vacant Italian Socialist Party chairman position, ending years of factional fighting within the party. Ironically, the "old guard" saw him as short lived leader, allowing each faction time to regroup. However, he was able to hold on to power and implement his policies. In particular, he sought and managed to distance his party away from the communists bringing it into an alliance with Christian Democracy and other centrist parties, but maintaining a leftist and reformist profile. On 16 March 1978, former Prime Minister and Christian Democratic leader Aldo Moro was kidnapped by the Red Brigades, and five of his bodyguards killed. The Red Brigades were a militant leftist group, then led by Mario Moretti. Aldo Moro was a left leaning Christian Democrat who served several times as Prime Minister. Before his murder he was trying to include the Italian Communist Party (PCI), headed by Enrico Berlinguer, in the government through a deal called the Historic Compromise. The PCI was the largest communist party in western Europe. This was largely because of its non extremist and pragmatic stance, its growing independence from Moscow and its eurocommunist doctrine. The PCI was especially strong in areas such as Emilia Romagna, where it had stable government positions and mature practical experience, which may have contributed to a more pragmatic approach to politics. The Red Brigades were fiercely opposed by the Communist Party and trade unions, a few left wing politicians even used the condescending expression "comrades who do wrong" (Compagni che sbagliano). The circumstances surrounding Aldo Moro's murder have never been made clear, but the consequences included the fact that PCI did not gain executive power. Investigative journalist Carmine Pecorelli was assassinated on March 20, 1979. In a May 1978 article, he had drawn connections between Aldo Moro's kidnapping and Gladio. In the period of terror attacks of the late 1970s and early 1980s, the parliamentary majority was composed by the parties of the "Arco costituzionale", i. e. all parties supporting the Constitution, including the Communists (who in fact took a very strong stance against the Red Brigades and other terrorist groups). However, the Communists never took part in the Government itself, which was composed by the "Pentapartito" (Christian Democrats, Socialists, Social Democrats, Liberals, Republicans).
Нәтижелер
Тіпті Италия Республикасының осы сегізінші заң шығару кезеңі де үлкен тұрақсыздық кезеңін білдірді. Сайлаудан кейін христиандық-демократиялық басшылық Франческо Коссигаға PSDI және PLI-мен орталық азшылық үкімет құруды тапсырды, ол 1973 жылдан бері алғаш рет үкіметте ресми түрде қатысуды қабылдады; алайда, 1980 жылы Бениньо Заккагнини DC хатшысы болып босатылып, социалистік көшбасшы Беттино Кракси өз көмегін ұсынғанда, Коссига кенеттен отставкаға кетті және PSI және PRI-мен жаңа солтүстік орталық үкімет құрды, бұл католик басшыларының өз одақтастарын кез-келген жерден таңдау мәселесі болмағанын білдірді. Алайда, Коссига кейіннен бюджеттік жобаға ұшырады және Арнольдо Форлани бастаған дәстүрлі солшыл орталық үкімет құрылды. P2 масондық ложасының үлкен дабылы 1981 жылы Форланиді бағындырды. Бұл терең саяси дағдарыс 80-ші жылдары Италияны басқаратын жаңа саяси формуланың пайда болуын көрсетті: Пентапартито (немесе бес партия), бұл 1947 жылдан бері Италияны басқару үшін DC қолданған екі негізгі одақтың бірігуінен басқа ештеңе емес, центризм және сол орталық. Бұл формула Беттино Краксидің Италия социалистік партиясы мен Валерио Занонедің Италия либералды партиясы өздерінің алғашқы республикалық үкіметін бірлесіп құруға келіскендіктен, өздерінің ұстанымдарын қалыпты етіп, оларды әрқашан бөліп келген оппозицияны қабылдады. Бірақ Пентапартитоның тағы бір маңызды шарты бар еді: DC басқа төрт партиямен парлы рөлді мойындауға келісті, үкімет басшылығына кезектесіп. Италияның Республикалық партиясының хатшысы Джованни Спадолини 1945 жылдан бері Италияның бірінші DC емес премьер-министрі болды. Алайда, оның кішкентай партиясы олардың үлкен одақтастарының арасындағы дау-дамайларды тоқтата алмады, ал 1982 жылдың жазында шағын дағдарыстан кейін, Спадолини сол жылдың күзінде отставкаға кетті. Бұрынғы премьер-министр Аминторе Фанфани наразылық білдірген республикашылдарсыз жаңа үкімет құрды, бірақ жақсы сауалнамалар жасаған PSI 1983 жылы соңғы дағдарысты және жаңа жалпы сайлауды енгізді.
Even this eighth legislature of the Italian Republic was a period of great instability. After the election, the Christian Democratic leadership instructed moderate Francesco Cossiga to form a centrist minority government with the PSDI and the PLI, which accepted an official engagement into the government for the first time since 1973; however, when in 1980 Benigno Zaccagnini was fired as Secretary of the DC and socialist leader Bettino Craxi offered his help, Cossiga suddenly resigned and formed a new centre left government with the PSI and the PRI, underling that the Catholic leaders had no more problems to choose their allies from anywhere. However, Cossiga later fell on a budget project, and a traditional centre left government led by Arnaldo Forlani was formed. The great scandal of the masonic lodge P2 sank Forlani in 1981. This deep political crisis marked the birth of a new political formula which ruled Italy during the 80's: the Pentapartito (or five parties), which was no more than the fusion of the two main alliances that DC had used to rule Italy since 1947, the centrism and the centre left. This formula became possible because Bettino Craxi's Italian Socialist Party and Valerio Zanone's Italian Liberal Party accepted to form their first republican government together, moderating their positions and passing the opposition that had always divided them. But the Pentapartito pact had another important condition: the DC accepted to recognize a pair role with the other four parties, alternating into the government leadership. The Secretary of the Italian Republican Party, Giovanni Spadolini, so became the first non DC Prime Minister of Italy since 1945. However, his little party was unable to stop the quarrels between their great allies, and after a little crisis during summer 1982, Spadolini resigned in autumn of the same year. Former PM Amintore Fanfani formed a new government without the offended republicans, but the PSI, which had good surveys, imposed the final crisis in 1983 and a new general election.