Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1987 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1987 жылдың 14-15 маусымында Италияда өтті. Бұл сайлау христиан-демократтар мен коммунистер арасындағы қашықтық азаймай, айтарлықтай өскен алғашқы итальяндық сайлау болды. Бұрын парламентте болмаған екі партия: "Жасылдар" он үш орынға ие болды, ал "Солтүстік лигасы" екі орынға ие болды.
The 1987 Italian general election was held in Italy on 14–15 June 1987. This election was the first Italian election in which the distance between the Christian Democrats and the Communists grew significantly instead of decreasing. Two parties that had not previously been in parliament won representation: the Greens with thirteen seats, and the Northern League with two.
Сайлау жүйесі
Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тиролдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
The pure party list proportional representation had traditionally become the electoral system for the Chamber of Deputies. Italian provinces were united in 32 constituencies, each electing a group of candidates. At constituency level, seats were divided between open lists using the largest remainder method with Imperiali quota. Remaining votes and seats were transferred at national level, where they was divided using the Hare quota, and automatically distributed to best losers into the local lists. For the Senate, 237 single seat constituencies were established, even if the assembly had risen to 315 members. The candidates needed a landslide victory of two thirds of votes to be elected, a goal which could be reached only by the German minorities in South Tirol. All remained votes and seats were grouped in party lists and regional constituencies, where a D'Hondt method was used: inside the lists, candidates with the best percentages were elected.
Тарихи негіздер
1980 жылдары, 1945 жылдан бері алғаш рет, екі үкіметті христиандық демократиялық емес премьерлер басқарды: республикашыл Джованни Спадолини мен социалист Беттино Кракси; христиандық демократия үкіметті қолдаған негізгі күш болып қалды. Қорғасын жылдарының аяқталуымен Италия Коммунистік партиясы Энрико Берлингюердің басшылығымен өздерінің дауыстарын біртіндеп арттырды. Кракси бастаған Социалистік партия (PSI) коммунистер мен Кеңес Одағына деген сын-пікірін арттырды. Краксидің өзі АҚШ президенті Рональд Рейганның Италияға Першинг II зымырандарын орналастыруын қолдады, бұл қадамға коммунистер қатты қарсылық білдірді. 1984 жылдың маусым айында харизматикалық коммунистік көшбасшы Берлингюер Падуадағы қоғамдық жиналыста сөйлеген сөзінде сахнадан кенеттен кетіп қалды: ол ми қан кетуінен зардап шекті және үш күннен кейін қайтыс болды. Оның жерлеу рәсіміне Италия тарихындағы ең үлкен жерлеу рәсіміне миллионнан астам адам қатысты. Партияның жаңа хатшысы болып Алессандро Натта тағайындалды. Берлингюердің өліміне байланысты болған қоғамдық эмоция 1984 жылғы Еуропалық сайлауда Коммунистік партияға ерекше күш берді: Батыс Еуропада 1956 жылғы француз сайлауынан бері алғаш рет және Италия тарихында алғаш рет Коммунистік партия демократиялық дауыспен көпшілікке ие болды. 1984 жылы Кракси үкіметі 1927 жылғы Латеран келісімін Ватиканмен қайта қарады, бұл католицизмнің Италияның мемлекеттік діні ретінде рөлін аяқтады. Осы кезеңде Италия ең ірі өнеркәсіптік елдің бестігіне айналып, G7-ге кірді.
In the 1980s, for the first time since 1945, two governments were led by non Christian Democrat Premiers: the republican Giovanni Spadolini and the socialist Bettino Craxi; the Christian Democracy remained however the main force supporting the government. With the end of the Years of Lead, the Italian Communist Party gradually increased their votes under the leadership of Enrico Berlinguer. The Socialist party (PSI), led by Craxi, became more and more critical of the communists and of the Soviet Union; Craxi himself pushed in favour of US president Ronald Reagan's positioning of Pershing II missiles in Italy, a move the communists hotly contested. In June 1984 Berlinguer, the charismatic Communist leader, suddenly left the stage during a speech at a public meeting in Padua: he had suffered a brain haemorrhage, and died three days later. More than a million citizens attended his funeral, one of the biggest in Italy's history. Alessandro Natta was appointed as new party's secretary. The public emotion caused by Berlinguer's death resulted in an extraordinary strength for the Communist Party in the 1984 European election: for the first time in Western Europe since the French election of 1956, and for the first time ever in Italian history, a Communist party received a plurality by a democratic vote. In 1984, the Craxi government revised the 1927 Lateran Pacts with the Vatican, which concluded the role of Catholicism as Italy's state religion. During this period, Italy became the fifth largest industrial nation and gained entry into the G7.