Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1925 жылы құрылған Канада су бояу суретшілері қоғамы (французша: La Société Canadienne de Peintres en Aquarelle) Канаданың ресми ұлттық суретшілер қоғамы болып саналады. 1980 жылдан бастап Қоғам Канаданың генерал-губернаторының вице-патронажынан пайдаланды. Халықаралық көрмелер тізімімен танылған ол АҚШ-тың Америка акварель қоғамы, Ұлыбританияның Корольдік акварель қоғамы және т.б. сияқты басқа ұлттық қоғамдардың канадалық баламасы болып табылады. Елдегі ең көне ортаға тән өнер ұйымының салтанатты тарихы бар. Мүшелік ең қиын және талапты көркем өнер түрлерінің бірінде әріптестерінің танымалдығына қол жеткізудің белгісі ретінде қарастырылады. Сайланған мүшелері өздерінің есімдерімен бірге қоғамның CSPWC (французша: SCPA) деген атауларын қолдануға құқылы.
The Canadian Society of Painters in Water Colour (in French: La Société Canadienne de Peintres en Aquarelle), founded in 1925 is considered to be Canada's official national watercolour Society. Since the 1980s the Society has enjoyed Vice regal Patronage from the incumbent Governor General of Canada. Recognized by a long list of international exhibitions it is the Canadian equivalent of such other national societies as the American Watercolor Society of the United States, the Royal Watercolour Society of the United Kingdom, etc. The nation's oldest medium specific arts organization has had an illustrious history. Membership is looked upon as a mark of achieving peer recognition in one of the most difficult and demanding visual arts form. The elected members are entitled to use the Society's initials CSPWC (in French: SCPA) after their names.
Ерте тарих
Кейбір жергілікті халықтарды сурет және қолөнерге сурет салудың алғашқы пайдаланушылары ретінде қосуға негіз бар. Жергілікті материалдар мен химиялық заттарды қолдану арқылы олар кейбір пигменттер мен бояуларда акварель ортасына жақын болды, бірақ олардың табиғи мөлдір қасиеттерін зерттеудің ешқандай практикалық себебі жоқ. Қазіргі Канада аумағында жұмыс істейтін еуропалық оқытылған акварель суреттерін алғаш рет Джон Уайттың еңбектерінде қолданылған деп есептеледі. Ол 1570 жылдары сэр Мартин Фробишердің экспедициясына еріп барған. Сол аймақта жұмыс істейтін дарынды акварель суреттерінің тағы бір ерте үлгісі - бұл 1603 жылы алғаш келген Сэмюэл де Шамплен. Француз және британ үкіметтері осы жаңадан талап етілген жерлердің маңызды карталарын дайындауға және географиялық ерекшеліктерін жазуға көмектесу үшін тарихи түрде өнерге үйретілген офицерлер немесе картографтар жіберді. Бұл кезеңнен қалған ертедегі сурет суреттері бар, олар ландшафттық ерекшеліктер мен ерте қоныстарды жазады. Қазіргі заманғы өнер нарықтарында ынтамен жиналған ең жақсылары Канаданың кітапханасы мен мұрағатында, Канаданың Ұлттық галереясында және Корольдік Онтарио мұражайында орналасқан. Камераны ойлап тапқанға дейін акварель суреттерінің миниатюралары, пергамент немесе пил сүйегі, Канаданың қалалық элитасының үйлерінде негізгі болды. XIX ғасырда Томас Дэвис [1737-1812], Джордж Хериот, Бригден, А. Дж. Кассон, Франклин Кармайкл, К. В. Джеффрис, Фред С. Хейнс, Л. А. К. Пантон, Роберт Форд Гаген, Томас Г. Грин, Роберт Холмс, Франк Джонстон, Андре Лапин және Дж. Ол көп ұзамай Торонтодағы өнер галереясында (қазіргі Онтарионың өнер галереясы) және Канаданың Ұлттық галереясында көрмелер өткізді. Бұл көрмеге ерекше көңіл бөлінген, өйткені сол кезде елде коммерциялық галереялар жоқ еді. Жеке суретшілердің өмір сүрудің жалғыз жолы - Канада суретшілері қоғамы, Онтарио суретшілер қоғамы және Канада корольдік академиясы сияқты қоғамдармен қоғамдық галереяда көрме өткізу. Шын мәнінде, жас суретші өзінің танымал әріптестерімен бірге көрмеге қатысуға жюридің келісімімен танымал болды, олардың атағы қауымдастық арқылы жарқырай түсті. Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар арасындағы жылдары Канада күтпеген өсім кезеңін бастан кешірді, өйткені оның ауыл шаруашылығы өнімдеріне және минералды байлықтарына сұраныс оны әлемдегі ең күшті нарықтардың біріне айналдырды. 1919 жылы Версаль келісімшартына қол қойған елдердің бірі ретінде Канада өзінің бұрынғы отаршылдық билеушілерден бөлек өзіндік болмысын орнатуға ұмтылды. Жаңа ел өзінің ең күшті сезімдерінің біріне көркем өнерде, бастапқыда пейзаждық сурет салу саласында тап болды. Бүкіл елдегі суретшілер өздерінің ауылдық, орманды және солтүстік кеңістіктеріне тараған кезде, бұл акварельді - оңай тасымалданатын және жеңіл материал, ол жаңа танымал тақырыпқа өзін тез ұсынды. Көптеген суретшілер акварельді суреттерді эскиз құралы ретінде қолданғанмен, көптеген адамдар сол суреттерді көбінесе үлкен және жоғары деңгейде аяқталған картиналар үшін бастапқы материал ретінде қолданды. Акварельдің басқаларға қарағанда аздап қажет ететін орта ретінде танылуы, акварельдің талапты орта екеніне қарамастан, барлық практиктер үшін әлі де қайталанатын проблема болып табылады. Бұл өте нашар ақпараттандырылған түсінік, бұл қоғамның жеке көркем туындыларын басқа қиын емес материалдардағы көршілес жұмыстарға салыстырмайтын көрмелік орган ретінде құруының артында тұрған. 1930 жылдардан бастап Канаданың Ұлттық галереясы CSPWC/SCPA-ға Жаңа Зеландия, Бразилия, Франция, Ұлыбритания және АҚШ-тағы қоғамдармен жоғары деңгейдегі халықаралық алмасу көрмелері сериясымен көмектесті. Сонымен қатар, 1933 жылдан бастап Ұлттық галерея Канада бойынша гастрольдік сапармен жүретін төрешілердің қатысуымен тұрақты түрде шоулар сериясын демеушілік етті. Федералды үкімет CSPWC/SCPA-ны 1938 жылғы Британ империясы көрмесінде және 1939 жылғы Нью-Йорк дүниежүзілік жәрмеңкесінде Канада павильонында көрмеге шақырды. Бұл екі шетел көрмесін де халықаралық өнер басылымы мақтап, Қоғамның беделін арттырды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, бірқатар мүшелері ресми соғыс суретшілері болып тағайындалды және үйде және соғыс майдандарында әртүрлі қызметтер атқарды. Көрмелердің тұрақты сериясы, әрине, бұған әсер етті және тек 1946 жылы толық қалпына келтірілді.
There is probably justification for including some of the indigenous peoples as early users of versions of watercolour in their artwork and crafts. Using local materials and chemicals they certainly approximated the watercolour medium in some of their pigments and dyes while really not having any practical reason for exploring any inherent transparent qualities. The first recorded use of a European trained watercolourist working within what is today Canadian territory is believed to be the works of John White who accompanied the expeditions of Sir Martin Frobisher in the 1570s. Another early example of a gifted watercolourist working in the same region would be Samuel de Champlain who first arrived in 1603. Historically art trained officers or cartographers were dispatched by both the French and British governments to assist in the preparation of vitally important maps of these newly claimed lands and to record geographical features. There is a surviving wealth of early watercolours from this period which record landscape features and early settlements. Eagerly collected in today's art markets the best are notably housed in Library and Archives Canada, the National Gallery of Canada and the Royal Ontario Museum. Prior to the invention of the camera, watercolour portrait miniatures, on vellum or ivory, were a staple in the homes of Canada's urban elite. By the nineteenth century there were a number of well known watercolourists such as Thomas Davies [1737 1812], George Heriot, were Brigden, A. J. Casson, Franklin Carmichael, C. W. Jefferys, Fred S. Haines, L. A. C. Panton, Robert Ford Gagen, Thomas G. Greene, Robert Holmes, Frank Johnston, André Lapine, and J. Ernest Sampson. attracting attention in its infancy, was soon having its exhibitions hung at the Art Gallery of Toronto (now the Art Gallery of Ontario) and the National Gallery of Canada. This emphasis on exhibitions was crucial at the time as there were virtually no commercial galleries in the country. The only way an individual artist could make a living was by exhibiting with such societies as the Canadian Society of Painters in Water Colour, the Ontario Society of Artists, and the Royal Canadian Academy, in a public gallery. The reality was that the emerging artist got public recognition by jury acceptance to exhibit with his or her better known peer group, their fame adding lustre by association. In the years between the World War I and World War II, Canada experienced a period of unexpected growth as demand for its agricultural products and mineral wealth made it one of the world's strongest markets. As one of the signatories of the Treaty of Versailles in 1919, Canada was, unknown to itself at the time, seeking to establish its own identity separate from its earlier colonial rulers. It was in the visual arts, initially in the area of landscape painting, that the new country found one of its strongest senses of self. As painters across the country fanned out into their respective rural, backwoods and northern spaces, it was the medium of watercolour an easily transportable and light material which lent itself so readily to the newly popular subject matter. While many artists did use watercolours as an on site sketching medium, many used those same paintings as source material for often larger and more highly finished works on canvas that they produced in their home studios. The resulting public perception of watercolours as a lesser medium than others such as oil is a still recurrent problem for all practitioners despite the fact that watercolour is the more demanding medium. It was this very ill informed perception that was behind the very founding of the Society as an exhibiting body where the individual art pieces would not be compared to neighbouring work in other less challenging materials. Beginning in the 1930s, the National Gallery of Canada was instrumental in assisting the CSPWC/SCPA with a series of high profile international exchange exhibitions with societies in New Zealand, Brazil, France, Great Britain and the US. In addition, the National Gallery from 1933 onward sponsored a regular series of juried shows that toured across Canada. The Federal Government invited the CSPWC/SCPA to exhibit in the Canadian Pavilion at the 1938 British Empire Exhibition and at the 1939 New York World's Fair. Both of these overseas exhibitions were praised by the international art press and served to increase the prestige of the Society. With the outbreak of World War II a number of members were appointed official war artists and served in various capacities at home and on the war fronts. The regular series of exhibitions was obviously affected and only fully resumed in 1946.
Уақыт өзгерді
1949 жылы Торонтодағы Көркемсурет галереясында Қоғамның жыл сайынғы көрмесі Қоғам тарихында "жұмысқа шақыру" емес, бірінші "ашық" көрме болу үшін жаңа ережелерді ашу үшін қайта ұйымдастырылды. Бұл дәстүр, кейбір түзетулермен, қазіргі күнге дейін жалғасып келеді, қазіргі "Ашық су" жылдық көрмесі халықаралық деңгейде осы ортада жұмыс істейтін кез-келген суретшіге ашық. 1950 жылдары өнер саласындағы жаңа салалар пайда болды. Бұл салада коммерциялық галереялар да, ірі галереялардағы өнер кураторларына жаңа кәсіби тәсілдер де пайда болды. Көрме бағдарламасының едәуір бөлігі өңірлік және ұлттық өнер топтарының жыл сайынғы көрмелеріне жұмсалғанын байқаған жаңа кураторлық персонал өздерін қайта орналастырды. Торонтодағы өнер галереясында Қоғамның соңғы тұрақты көрмесі 1958 жылы өткізілді, содан кейін Оттаваның Ұлттық галереясымен ұзақ уақыт бойы сақталған байланыстар суытылды. CSPWC/SCPA-ның басшылығы галереяның баламалы орнын іздеді және оны жағалаудан жағалауға дейін әртүрлі орындарды тапты. Жыл сайынғы көрмелер аймақтық галереяларда, кітапханаларда және университеттерде өткізіліп, қоғамның ішінде ұлттық болмыстың жаңа сезімі пайда болды. Жыл сайынғы кездесулер өткізілетін орынды іздеу еріктілер үшін көп жұмыс жасаса да, бұл бүгінгі күнге дейін жалғасып келе жатқан достық сезімін дамытуға көмектесті. Осы қиын кезеңде басқа да медиаға негізделген мекемелер құлдырай бастаған кезде, CSPWC/SCPA өзін өмір сүру үшін өте көп жұмыс істеді және жыл сайынғы төрелік өз "болуының себебін" көрсетеді. Өз қаражаты есебінен және алыс жерлердегі сайланған мүшелерге арқа сүйеген тұрақты жыл сайынғы көрмелер жалғасты, бірақ тасымалдау, каталогтау және сақтандыру шығындары өте жоғары болды және жұмыстың көп бөлігін еріктілердің шағын тобы орындады. Бұл өте қиынға соқты, ал жаңа сауда галереялары пайда болған сайын көптеген мүшелер одан да табысты байланыстарды құру үшін кетіп қалды.
In 1949, the Society's annual exhibition at the Art Gallery of Toronto was reorganized to open up new rules to become the first truly "open", as opposed to "invitational", show in the Society's history. That tradition, with some amendments, has continued to the present day with the current "Open Water" Annual Exhibition being open internationally to any artist working in the medium. The 1950s witnessed the creation of new areas of art scholarship with the development of both commercial art galleries and a new professional approach to art curatorships in the major public galleries. Finding that a sizable percentage of the exhibition program was taken up with the annual shows of regional and national arts groups, the new curatorial staff repositioned themselves. The last regular exhibition of the Society at the Art Gallery of Toronto was hosted in 1958 and subsequently there was a cooling of long treasured connections with Ottawa's National Gallery. The leadership within the CSPWC/SCPA sought alternate gallery space and found it in a variety of venues from coast to coast. Regional galleries, libraries and university campuses hosted the annual exhibitions and a new sense of national identity was found within the Society. While the annual search for a venue created much work for a volunteer membership it did help develop a real sense of comradeship that has continued to the present day. While a number of other media based institutions started to falter during this difficult period the CSPWC/SCPA worked very hard to keep itself viable and the annual juried show its "raison d'être". Working from within its own resources and relying on elected members in far flung communities, the regular annual exhibitions continued to take place but the cost of shipping, cataloguing and insurance were prohibitive and much of the work was performed by a small set of volunteers. It all became very draining, and as new commercial galleries sprung up, many members left to forge more lucrative connections.
Қайталау
Жыл сайынғы жюрилік көрмелер ұзақ уақыт бойы 1970 жылдары жалғасты және Нью-Йорктегі Ұлттық академия галереясында Америка акварель қоғамымен алмасу көрмелерін қосумен жалғасты. 1975 жылы Лондондағы Трафальгар алаңындағы жаңадан жаңартылған Канада үйінде көрме өткізуге шақыру қабылданды. Сол жылы Онтарионың өнер галереясы Қоғамның 50 жылдығына арналған "үйдегі" ретроспективасын өткізді. 1976 жылы Қоғам Токиодағы Метрополитен өнер мұражайында Жапониямен мүше алмасу көрмесін ұйымдастырды. Бұл көрме бірқатар мемлекеттік және коммерциялық серіктестердің қатысуымен өте сәтті өтті. Осылай атақ-даңқ алғаннан кейін CSPWC/SCPA мүшелері өздерінің жаңаша ерекшелігін сезінді. Онтарионың бейнелеу өнерімен төрт түрлі елдегі орындарда жұмыс істедім. 1980 жылдары CSPWC / SCPA Торонтодағы Queen's Park әкімшілік кешенінде Джон Б. Эйрд галереясын / Галереясын құрған бірқатар ірі өнер ұйымдарының бірі болды. Әр қоғамға жыл сайынғы көрмеге арналған Aird галереясы CSPWC / SCPA-ны қауіпсіз көрмеге орналастырды, бірақ оған бүкіл ел бойынша көрмеге қатысуға мүмкіндік берді. Жыл сайынғы "Ашық су" көрмесіне қатыспаған кезде, олардың тұрақты көрмесі мүшелерге арналған. 1990 жылдары CSPWC/SCPA шын мәнінде "ұлттық" қоғамға айналды, онда бірқатар өңірлік директорлар мен мүшелер бар. Бұл бүгінгі күні де жалғасуда, қазіргі уақытта алғашқы ұлт суретшілерінің көбірек қатысуы үшін ауқымды жұмыстар жүргізілуде. 2000 жылы 75 жылдығын атап өту үшін CSPWC/SCPA "Ашық су" атты тұрақты жыл сайынғы көрмесін жариялады. Бұл ретте мүшелердің жұмыстарының бағасы тағы да 15 картинаны жіберу үшін қаралды, олар Виндзор замоғындағы Корольдік кітапханадағы 60 канадалық қорларға қосылып, CSPWC Корольдік жинақ жобасының бөлігі болады. Таңдалғандар Торонтодағы Өнер және әдебиеттер клубында, содан кейін Лондондағы Канаданың жоғарғы комиссияларында көрсетілді, онда 2001 жылы оларды CSPWC / SCPA құрметті мүшесі Уэльс принсі ресми түрде қабылдады. Торонтода мүшелердің көрмесі де болды, бұл мерейтойды атап өтті, осылайша ұзақ дәстүрді жалғастырды. Жылдың соңына таман Миссиссауганың өнер галереясы "Тарихқа үңілу" атты қоғамның ірі ретроспективті көрмесін ұйымдастырды.
The long history of annual juried exhibitions continued into the 1970s and with the addition of exchange exhibitions with the American Watercolor Society at the National Academy Galleries in New York City. In 1975, an invitation was accepted to exhibit at the newly renovated Canada House on Trafalgar Square in London. The same year the Art Gallery of Ontario hosted an "in house" retrospective to salute the Society's 50th anniversary. In 1976 the Society was able to organize a member exchange exhibition with Japan that was exhibited at the Tokyo Metropolitan Art Museum. This particular show, with the cooperation of a number of government and commercial partners was a critical success. The acclaim received gave the CSPWC/SCPA members a renewed sense of identity. Working with Visual Arts Ontario, in venues in four different countries. In the 1980s the CSPWC/SCPA was one of a number of major arts organizations that set up the John B. Aird Gallery/Galerie John B. Aird within the Ontario Government administrative complex at Queen's Park, Toronto. The Aird Gallery, available to each of the societies for an annual exhibition, put the CSPWC/SCPA on a secure exhibition footing and yet still gave it the opportunity to seek exhibition opportunities across the nation. When their regular exhibition slot is not used for the Annual "Open Water" show it is devoted to member themed displays. By the 1990s the CSPWC/SCPA had truly become a "national" society with a series of regional directors and members drawn from across the country. This continues today with the current outreach to involve greater participation from First Nation artists. Celebrating the 75th anniversary in 2000 with its regular Annual "Open Water" exhibition, the CSPWC/SCPA unveiled the first Julius Griffith award given to "an elected member who has made an outstanding and sustained contribution to the Society". Once again adjudication of members' works took place in order to send another 15 paintings to be added to the 60 Canadian holdings at the Royal Library at Windsor Castle to become a part of the CSPWC's Royal Collection Project. Those selected were displayed at the Arts & Letters Club of Toronto and then at the Canadian High Commission in London where they were, in 2001, formally accepted by H. R. H. the Prince of Wales who is an Honorary Member of the CSPWC/SCPA. There was also a members' exhibition in Toronto that marked the anniversary thereby continuing a long tradition. As the year came to a close, a major retrospective show of the Society, "A Brush with History", was organized by the Art Gallery of Mississauga.
Қазіргі
Жыл сайынғы "Ашық су" көрмесі барлық суретшілерге ашық, бұл қоғамның жұмысының басты нүктесі болып табылады, оны елдің кез келген жерінде өткізуге болады. Ең беделді сыйлық - "А. Дж. Кассон сыйлығы", ол танымал канадалық мүсінші Дора де Педери Хант жасаған, "акварель суреттеріндегі үздік жетістіктері үшін" көрмедегі ең үздік жұмыстарға берілген медаль. 2008 жылдың қаңтар айында CSPWC / SCPA Джон Б. Эйрд галереясында / Галерея Джон Б. Эйрдта он көрнекті өмірлік мүшелерінің мансабын құрметтеген көрме өткізді. "Асыл қазыналар" деп аталатын бұл көрме онжылдықтар ішіндегі Эрд галереясының ең көп қатысқан көрмесі болды. Келесі жылы тағы да он өмірлік мүше "Қымбат қазыналар 2009" сыйлығын алды. Қоғам Мексикадағы Museo Nacional de le Acuarela-да екі жыл сайынғы көрмелерге үнемі қатысады. Қоғамның жас суретшілерді ынталандыру және демеушілікпен марапаттау тарихы ұзақ. 1980 жылдан бастап әрбір мүше сайлаудан кейін қоғамның дипломдық жинағына маңызды және типтік жұмысты тартуы керек. Бұл құнды ресурсқа мүшелердің бұрынғы еңбектері де кіреді, оны көбінесе Ұлттық акварельдер жинағы деп атайды. Ол көрме және зерттеу ресурсы ретінде қол жетімді, ал коллекцияның бір бөлігі тұрақты түрде қойылады.
The Annual "Open Water" show, open to all artists, continues to be the focus of the Society's work, which can be hosted anywhere in the country. The most prestigious award is the "A. J. Casson Award", a commissioned medal created by the distinguished Canadian sculptor Dora de Pédery Hunt, given "for outstanding achievement in watercolour painting" to the best work in the show. In January 2008, the CSPWC/SCPA hosted an exhibition at the John B. Aird Gallery/Galerie John B. Aird which honored the careers of ten outstanding Life Members. Titled "Treasures", this show was the best attended Aird Gallery exhibition in decades. The next year saw another ten Life Members honored in "Treasures 2009". The Society is a regular contributor to bi annual exhibitions at the Museo Nacional de le Acuarela in Mexico. The Society has a long history of encouraging younger artists and with sponsored awards
Since the 1980s each member upon election is required to donate a significant and typical work to the Society's Diploma Collection. This valuable resource which also includes earlier works by members is often referred to as the National Watercolour Collection. It is available as an exhibition and study resource, and part of the collection is exhibited on a regular basis.