Кіріспе

1925 жылы құрылған Канада су бояу суретшілері қоғамы (французша: La Société Canadienne de Peintres en Aquarelle) Канаданың ресми ұлттық суретшілер қоғамы болып саналады. 1980 жылдан бастап Қоғам Канаданың генерал-губернаторының вице-патронажынан пайдаланды. Халықаралық көрмелер тізімімен танылған ол АҚШ-тың Америка акварель қоғамы, Ұлыбританияның Корольдік акварель қоғамы және т.б. сияқты басқа ұлттық қоғамдардың канадалық баламасы болып табылады. Елдегі ең көне ортаға тән өнер ұйымының салтанатты тарихы бар. Мүшелік ең қиын және талапты көркем өнер түрлерінің бірінде әріптестерінің танымалдығына қол жеткізудің белгісі ретінде қарастырылады. Сайланған мүшелері өздерінің есімдерімен бірге қоғамның CSPWC (французша: SCPA) деген атауларын қолдануға құқылы.

Ерте тарих

Кейбір жергілікті халықтарды сурет және қолөнерге сурет салудың алғашқы пайдаланушылары ретінде қосуға негіз бар. Жергілікті материалдар мен химиялық заттарды қолдану арқылы олар кейбір пигменттер мен бояуларда акварель ортасына жақын болды, бірақ олардың табиғи мөлдір қасиеттерін зерттеудің ешқандай практикалық себебі жоқ. Қазіргі Канада аумағында жұмыс істейтін еуропалық оқытылған акварель суреттерін алғаш рет Джон Уайттың еңбектерінде қолданылған деп есептеледі. Ол 1570 жылдары сэр Мартин Фробишердің экспедициясына еріп барған. Сол аймақта жұмыс істейтін дарынды акварель суреттерінің тағы бір ерте үлгісі - бұл 1603 жылы алғаш келген Сэмюэл де Шамплен. Француз және британ үкіметтері осы жаңадан талап етілген жерлердің маңызды карталарын дайындауға және географиялық ерекшеліктерін жазуға көмектесу үшін тарихи түрде өнерге үйретілген офицерлер немесе картографтар жіберді. Бұл кезеңнен қалған ертедегі сурет суреттері бар, олар ландшафттық ерекшеліктер мен ерте қоныстарды жазады. Қазіргі заманғы өнер нарықтарында ынтамен жиналған ең жақсылары Канаданың кітапханасы мен мұрағатында, Канаданың Ұлттық галереясында және Корольдік Онтарио мұражайында орналасқан. Камераны ойлап тапқанға дейін акварель суреттерінің миниатюралары, пергамент немесе пил сүйегі, Канаданың қалалық элитасының үйлерінде негізгі болды. XIX ғасырда Томас Дэвис [1737-1812], Джордж Хериот, Бригден, А. Дж. Кассон, Франклин Кармайкл, К. В. Джеффрис, Фред С. Хейнс, Л. А. К. Пантон, Роберт Форд Гаген, Томас Г. Грин, Роберт Холмс, Франк Джонстон, Андре Лапин және Дж. Ол көп ұзамай Торонтодағы өнер галереясында (қазіргі Онтарионың өнер галереясы) және Канаданың Ұлттық галереясында көрмелер өткізді. Бұл көрмеге ерекше көңіл бөлінген, өйткені сол кезде елде коммерциялық галереялар жоқ еді. Жеке суретшілердің өмір сүрудің жалғыз жолы - Канада суретшілері қоғамы, Онтарио суретшілер қоғамы және Канада корольдік академиясы сияқты қоғамдармен қоғамдық галереяда көрме өткізу. Шын мәнінде, жас суретші өзінің танымал әріптестерімен бірге көрмеге қатысуға жюридің келісімімен танымал болды, олардың атағы қауымдастық арқылы жарқырай түсті. Бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстар арасындағы жылдары Канада күтпеген өсім кезеңін бастан кешірді, өйткені оның ауыл шаруашылығы өнімдеріне және минералды байлықтарына сұраныс оны әлемдегі ең күшті нарықтардың біріне айналдырды. 1919 жылы Версаль келісімшартына қол қойған елдердің бірі ретінде Канада өзінің бұрынғы отаршылдық билеушілерден бөлек өзіндік болмысын орнатуға ұмтылды. Жаңа ел өзінің ең күшті сезімдерінің біріне көркем өнерде, бастапқыда пейзаждық сурет салу саласында тап болды. Бүкіл елдегі суретшілер өздерінің ауылдық, орманды және солтүстік кеңістіктеріне тараған кезде, бұл акварельді - оңай тасымалданатын және жеңіл материал, ол жаңа танымал тақырыпқа өзін тез ұсынды. Көптеген суретшілер акварельді суреттерді эскиз құралы ретінде қолданғанмен, көптеген адамдар сол суреттерді көбінесе үлкен және жоғары деңгейде аяқталған картиналар үшін бастапқы материал ретінде қолданды. Акварельдің басқаларға қарағанда аздап қажет ететін орта ретінде танылуы, акварельдің талапты орта екеніне қарамастан, барлық практиктер үшін әлі де қайталанатын проблема болып табылады. Бұл өте нашар ақпараттандырылған түсінік, бұл қоғамның жеке көркем туындыларын басқа қиын емес материалдардағы көршілес жұмыстарға салыстырмайтын көрмелік орган ретінде құруының артында тұрған. 1930 жылдардан бастап Канаданың Ұлттық галереясы CSPWC/SCPA-ға Жаңа Зеландия, Бразилия, Франция, Ұлыбритания және АҚШ-тағы қоғамдармен жоғары деңгейдегі халықаралық алмасу көрмелері сериясымен көмектесті. Сонымен қатар, 1933 жылдан бастап Ұлттық галерея Канада бойынша гастрольдік сапармен жүретін төрешілердің қатысуымен тұрақты түрде шоулар сериясын демеушілік етті. Федералды үкімет CSPWC/SCPA-ны 1938 жылғы Британ империясы көрмесінде және 1939 жылғы Нью-Йорк дүниежүзілік жәрмеңкесінде Канада павильонында көрмеге шақырды. Бұл екі шетел көрмесін де халықаралық өнер басылымы мақтап, Қоғамның беделін арттырды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, бірқатар мүшелері ресми соғыс суретшілері болып тағайындалды және үйде және соғыс майдандарында әртүрлі қызметтер атқарды. Көрмелердің тұрақты сериясы, әрине, бұған әсер етті және тек 1946 жылы толық қалпына келтірілді.

Уақыт өзгерді

1949 жылы Торонтодағы Көркемсурет галереясында Қоғамның жыл сайынғы көрмесі Қоғам тарихында "жұмысқа шақыру" емес, бірінші "ашық" көрме болу үшін жаңа ережелерді ашу үшін қайта ұйымдастырылды. Бұл дәстүр, кейбір түзетулермен, қазіргі күнге дейін жалғасып келеді, қазіргі "Ашық су" жылдық көрмесі халықаралық деңгейде осы ортада жұмыс істейтін кез-келген суретшіге ашық. 1950 жылдары өнер саласындағы жаңа салалар пайда болды. Бұл салада коммерциялық галереялар да, ірі галереялардағы өнер кураторларына жаңа кәсіби тәсілдер де пайда болды. Көрме бағдарламасының едәуір бөлігі өңірлік және ұлттық өнер топтарының жыл сайынғы көрмелеріне жұмсалғанын байқаған жаңа кураторлық персонал өздерін қайта орналастырды. Торонтодағы өнер галереясында Қоғамның соңғы тұрақты көрмесі 1958 жылы өткізілді, содан кейін Оттаваның Ұлттық галереясымен ұзақ уақыт бойы сақталған байланыстар суытылды. CSPWC/SCPA-ның басшылығы галереяның баламалы орнын іздеді және оны жағалаудан жағалауға дейін әртүрлі орындарды тапты. Жыл сайынғы көрмелер аймақтық галереяларда, кітапханаларда және университеттерде өткізіліп, қоғамның ішінде ұлттық болмыстың жаңа сезімі пайда болды. Жыл сайынғы кездесулер өткізілетін орынды іздеу еріктілер үшін көп жұмыс жасаса да, бұл бүгінгі күнге дейін жалғасып келе жатқан достық сезімін дамытуға көмектесті. Осы қиын кезеңде басқа да медиаға негізделген мекемелер құлдырай бастаған кезде, CSPWC/SCPA өзін өмір сүру үшін өте көп жұмыс істеді және жыл сайынғы төрелік өз "болуының себебін" көрсетеді. Өз қаражаты есебінен және алыс жерлердегі сайланған мүшелерге арқа сүйеген тұрақты жыл сайынғы көрмелер жалғасты, бірақ тасымалдау, каталогтау және сақтандыру шығындары өте жоғары болды және жұмыстың көп бөлігін еріктілердің шағын тобы орындады. Бұл өте қиынға соқты, ал жаңа сауда галереялары пайда болған сайын көптеген мүшелер одан да табысты байланыстарды құру үшін кетіп қалды.

Қайталау

Жыл сайынғы жюрилік көрмелер ұзақ уақыт бойы 1970 жылдары жалғасты және Нью-Йорктегі Ұлттық академия галереясында Америка акварель қоғамымен алмасу көрмелерін қосумен жалғасты. 1975 жылы Лондондағы Трафальгар алаңындағы жаңадан жаңартылған Канада үйінде көрме өткізуге шақыру қабылданды. Сол жылы Онтарионың өнер галереясы Қоғамның 50 жылдығына арналған "үйдегі" ретроспективасын өткізді. 1976 жылы Қоғам Токиодағы Метрополитен өнер мұражайында Жапониямен мүше алмасу көрмесін ұйымдастырды. Бұл көрме бірқатар мемлекеттік және коммерциялық серіктестердің қатысуымен өте сәтті өтті. Осылай атақ-даңқ алғаннан кейін CSPWC/SCPA мүшелері өздерінің жаңаша ерекшелігін сезінді. Онтарионың бейнелеу өнерімен төрт түрлі елдегі орындарда жұмыс істедім. 1980 жылдары CSPWC / SCPA Торонтодағы Queen's Park әкімшілік кешенінде Джон Б. Эйрд галереясын / Галереясын құрған бірқатар ірі өнер ұйымдарының бірі болды. Әр қоғамға жыл сайынғы көрмеге арналған Aird галереясы CSPWC / SCPA-ны қауіпсіз көрмеге орналастырды, бірақ оған бүкіл ел бойынша көрмеге қатысуға мүмкіндік берді. Жыл сайынғы "Ашық су" көрмесіне қатыспаған кезде, олардың тұрақты көрмесі мүшелерге арналған. 1990 жылдары CSPWC/SCPA шын мәнінде "ұлттық" қоғамға айналды, онда бірқатар өңірлік директорлар мен мүшелер бар. Бұл бүгінгі күні де жалғасуда, қазіргі уақытта алғашқы ұлт суретшілерінің көбірек қатысуы үшін ауқымды жұмыстар жүргізілуде. 2000 жылы 75 жылдығын атап өту үшін CSPWC/SCPA "Ашық су" атты тұрақты жыл сайынғы көрмесін жариялады. Бұл ретте мүшелердің жұмыстарының бағасы тағы да 15 картинаны жіберу үшін қаралды, олар Виндзор замоғындағы Корольдік кітапханадағы 60 канадалық қорларға қосылып, CSPWC Корольдік жинақ жобасының бөлігі болады. Таңдалғандар Торонтодағы Өнер және әдебиеттер клубында, содан кейін Лондондағы Канаданың жоғарғы комиссияларында көрсетілді, онда 2001 жылы оларды CSPWC / SCPA құрметті мүшесі Уэльс принсі ресми түрде қабылдады. Торонтода мүшелердің көрмесі де болды, бұл мерейтойды атап өтті, осылайша ұзақ дәстүрді жалғастырды. Жылдың соңына таман Миссиссауганың өнер галереясы "Тарихқа үңілу" атты қоғамның ірі ретроспективті көрмесін ұйымдастырды.

Қазіргі

Жыл сайынғы "Ашық су" көрмесі барлық суретшілерге ашық, бұл қоғамның жұмысының басты нүктесі болып табылады, оны елдің кез келген жерінде өткізуге болады. Ең беделді сыйлық - "А. Дж. Кассон сыйлығы", ол танымал канадалық мүсінші Дора де Педери Хант жасаған, "акварель суреттеріндегі үздік жетістіктері үшін" көрмедегі ең үздік жұмыстарға берілген медаль. 2008 жылдың қаңтар айында CSPWC / SCPA Джон Б. Эйрд галереясында / Галерея Джон Б. Эйрдта он көрнекті өмірлік мүшелерінің мансабын құрметтеген көрме өткізді. "Асыл қазыналар" деп аталатын бұл көрме онжылдықтар ішіндегі Эрд галереясының ең көп қатысқан көрмесі болды. Келесі жылы тағы да он өмірлік мүше "Қымбат қазыналар 2009" сыйлығын алды. Қоғам Мексикадағы Museo Nacional de le Acuarela-да екі жыл сайынғы көрмелерге үнемі қатысады. Қоғамның жас суретшілерді ынталандыру және демеушілікпен марапаттау тарихы ұзақ. 1980 жылдан бастап әрбір мүше сайлаудан кейін қоғамның дипломдық жинағына маңызды және типтік жұмысты тартуы керек. Бұл құнды ресурсқа мүшелердің бұрынғы еңбектері де кіреді, оны көбінесе Ұлттық акварельдер жинағы деп атайды. Ол көрме және зерттеу ресурсы ретінде қол жетімді, ал коллекцияның бір бөлігі тұрақты түрде қойылады.