Солтүстік Кореядағы телекоммуникациялар шолуы

Кіріспе

Солтүстік Кореядағы телекоммуникациялар туралы жалпы мәлімет

Солтүстік Кореядағы телекоммуникация – Солтүстік Кореяда қолжетімді байланыс қызметтері. Солтүстік Корея кейбір шетелдік араласуларға байланысты шектеулердің болуына байланысты кең таралған интернет технологиясын толыққанды пайдаланбады.

Телефон

Солтүстік Кореяда қолжетімді телефон жүйесі бар, 2008 жылы 1,18 миллион тұрақты телефон желісі тіркелген. Дегенмен, телефондардың көп бөлігі жоғары лауазымды мемлекеттік шенеуніктерге ғана орнатылған. Телефон орнатуға ниетті адам өзінің лауазымын, телефон қажеттілігін және төлем жасау жолын көрсететін өтініш нысанын толтыруы тиіс. Мұндай телефондардың көпшілігі мемлекеттік мекемелерде, ұжымдық шаруашылықтарда және мемлекеттік кәсіпорындарда орналасқан, ал жеке тұлғалар мен үй шаруашылықтарында тек шамамен 10 пайызы бар. 1970 жылға қарай Пхеньян, Синьижу, Хамхунг және Хесан қалаларында автоматты коммутациялық станциялар пайдалануға берілді. 1990 жылдардың басында Пхеньян қаласында алғашқы қоғамдық телефон кабиналары пайда бола бастады. 2000 жылы Солтүстік Корея баспасөзі Нампо портына оптикалық талшықты кабель жүргізілгенін және Солтүстік Пхеньян провинциясының оптикалық талшықты кабель арқылы байланысқа қосылғанын хабарлады.

Ұялы телефондар

2002 жылдың қарашасында Солтүстік Кореяда ұялы телефондар пайда болды, ал 2003 жылдың қарашасына қарай 20 000 солтүстіккореялық ұялы телефон сатып алған. 2004-2008 жылдары ұялы телефонға тыйым салынды. 2008 жылдың желтоқсан айында Пхеньян қаласында египеттік Orascom компаниясы басқаратын жаңа ұялы телефон қызметі іске қосылды, бірақ Солтүстік Корея үкіметі дереу кәсіпорынның және оның табысының бақылауын тартып алды. Солтүстік Кореядағы 3G ұялы телефон қызметінің ресми атауы Koryolink деп аталады және қазір ол мемлекеттік Korea Post and Telecommunications Corporation (KPTC) бақылауында. Қызмет іске қосылғаннан бері оған үлкен сұраныс болды. 2010 жылдың мамыр айында 120 000-нан астам солтүстіккореялық ұялы телефон иелері болды; бұл сан 2010 жылдың қыркүйегінде 301 000-ға дейін, 2011 жылдың тамызында 660 000-ға дейін, ал 2011 жылдың желтоқсанында 900 000-ға дейін өсті. Orascom компаниясы екі жыл жұмыс істегеннен кейін (желтоқсан 2010 жылы) 432 000 солтүстіккореялық абонент туралы хабарлаған, 2011 жылдың қыркүйегінде бұл көрсеткіш 809 000-ға дейін өсті және 2012 жылдың ақпанына қарай бір миллионнан асты. 2013 жылдың сәуір айында абоненттер саны екі миллионға жуық болды. 2015 жылы бұл көрсеткіш 3 миллионға жетті. 2011 жылы Пхеньянның 20 мен 50 жас аралығындағы азаматтарының 60%-ы ұялы телефонмен қамтамасыз етілген. Сол жылы StatCounter.com сайты кейбір солтүстіккореялықтардың Apple iPhone телефондарын, сондай-ақ Nokia және Samsung смартфондарын пайдаланатынын растады. 2020 жылдың қараша айында елге кіруге немесе одан шығуға ұялы телефондар қоңырау шала алмады, сондай-ақ Интернет байланысы да жоқ еді. 3G желісі халықтың 94 пайызын қамтыды, бірақ аумақтың тек 14 пайызын ғана. Koryolink-тің халықаралық роуминг келісімдері жоқ. Солтүстік Кореяға келушілер халықаралық (бірақ отандық емес) қоңыраулар қосу үшін алдын ала төленген SIM-карталарды сатып ала алады. 2013 жылдың қаңтарына дейін шетелдіктер елге кірмес бұрын шекарадан өту немесе әуежайда телефондарын тапсыру керек еді, бірақ жергілікті SIM-карталардың болуымен бұл саясат енді қолданылмайды. Алайда, интернетке кіру туристерге емес, тек шетелдіктерге ғана қол жетімді. Солтүстік Кореяның ұялы телефондары рұқсат етілмеген файлдарға қол жеткізуді болдырмау үшін цифрлық қолтаңбалау жүйесін қолданады және физикалық түрде тексерілетін пайдалану туралы ақпаратты тіркейді. Карталық және навигациялық Fellow Traveler сияқты смартфон қосымшалары бар. 2017 жылы жүргізілген сауалнама бойынша үй шаруашылығының 69% -ында ұялы телефон бар екені анықталды. 2019 жылдың қыркүйек айында бұрын белгісіз болған Kwangya Trading Company (광야무역회사의) компаниясы солтүстіккореялық тұтынушылар үшін Kimtongmu деп аталатын ұялы телефон шығаруды жариялады. Мемлекеттік ақпарат құралдары телефонды солтүстіккореялық сауда орындары әзірлегенін хабарласа да, ол қытайлық OEM компаниясынан шыққан және солтүстіккореялық бағдарламалық жасақтамасымен жабдықталған болуы мүмкін. 2023 жылдың желтоқсанында Солтүстік Корея Huawei компаниясының 4G желілік жабдықтарын пайдалана отырып, 4G желісін іске қосуды бастады.

In November 2002, mobile phones were introduced to North Korea and by November 2003, 20,000 North Koreans had bought mobile phones. There was a ban on cell phones from 2004 to 2008. In December 2008, a new mobile phone service was launched in Pyongyang, operated by Egyptian company Orascom, but the North Korean government immediately expropriated control of the enterprise and its earnings. The official name of the 3G mobile phone service in North Korea is called Koryolink, and is now effectively under the control of the state owned Korea Post and Telecommunications Corporation (KPTC). There has been a large demand for the service since it was launched. In May 2010, more than 120,000 North Koreans owned mobile phones; this number had increased to 301,000 by September 2010, 660,000 by August 2011, and 900,000 by December 2011. Orascom reported 432,000 North Korean subscribers after two years of operation (December 2010), increasing to 809,000 by September 2011, and exceeding one million by February 2012. By April 2013 subscriber numbers neared two million. By 2015 the figure had grown to three million. In 2011, 60% of Pyongyang's citizens between the age of 20 and 50 had a cellphone. That year, StatCounter. com confirmed that some North Koreans use Apple's iPhones, as well as Nokia's and Samsung's smartphones. In November 2020, no mobile phones could dial into or out of the country, and there was no Internet connection. A 3G network covered 94 percent of the population, but only 14 percent of the territory. Koryolink has no international roaming agreements. Pre paid SIM cards can be purchased by visitors to North Korea to make international (but not domestic) calls. Prior to January 2013, foreigners had to surrender their phones at the border crossing or airport before entering the country, but with the availability of local SIM cards this policy is no longer in place. Internet access, however, is only available to resident foreigners and not tourists. North Korean mobile phones use a digital signature system to prevent access to unsanctioned files, and log usage information that can be physically inspected. Smartphone apps such as mapping and navigation app Fellow Traveler are available. A survey in 2017 found that 69% of households had a mobile phone. In September 2019 a previously unknown company, Kwangya Trading Company (광야무역회사의), announced the release of a cell phone for North Korean consumer use called the Kimtongmu. Although state run media reports that the phone was developed by North Korean outlets it is likely sourced rather from a Chinese OEM and outfitted with North Korean software. In December 2023, North Korea started to deploy a 4G network using second hand 4G networking equipment from Huawei.

Халықаралық байланыс

Солтүстік Кореяның басқа елдермен байланыстары әртүрлі болды. Қазіргі уақытта халықаралық тұрақты байланыс желісі Пхеньянды Пекин мен Мәскеуге, ал Чонжинді Владивостоққа жалғастыратын желіден тұрады. Оңтүстік Кореямен байланыс 2000 жылы ашылды. 2006 жылдың мамыр айында TransTeleCom компаниясы мен Солтүстік Кореяның Байланыс министрлігі Солтүстік Корея мен Ресей шекарасындағы Хасан-Тумганг темір жол бақылау пунктінің учаскесінде оптикалық талшықты тарату желісін салу және бірлесіп пайдалану туралы келісімге келді. Бұл Ресей мен Солтүстік Корея арасындағы алғашқы тікелей құрлық байланысы. ТТК-ның жобалау, құрылыс және байланыс желісін корей тарапынан қосылуға дейін серіктесі Солтүстік Кореяның Байланыс министрлігінің Корея байланыс компаниясы болды. Технологияны беру STM 1 деңгейлі цифрлық жабдықтар негізінде салынды, бұл жолақты кеңейту мүмкіндігін қамтамасыз етті. Құрылыс 2007 жылы аяқталды. 1984 жылы "Интерспутникке" қосылғаннан бері Солтүстік Корея 22 жиілікті бөлу желісін және 10 бір арналы желісін Шығыс Еуропамен байланыс үшін пайдаланады. 1989 жылдың соңында Гонконгтен микротолқынды байланыс арқылы тікелей халықаралық телефондық шалу қызметі енгізілді. Пхеньянға жақын жердегі спутниктік жер станциясы Халықаралық телекоммуникация спутнигі корпорациясының (Intelsat) Үнді мұхиты спутнигін пайдалана отырып, тікелей халықаралық байланыс қамтамасыз етеді. 1986 жылы Пхеньян қаласында француз техникалық қолдауымен спутниктік байланыс орталығы орнатылды. 1990 жылы Жапонияның телекоммуникациялық спутниктерін пайдалану туралы келісімге қол жеткізілді. Солтүстік Корея 1974 жылы Дүниежүзілік пошта одағына қосылды, бірақ тек таңдалған елдер тобымен ғана тікелей пошталық келісімдер жасады. Сонымен қатар, 1998 жылдың мамыр айында Кангвон провинциясында және 2000 жылдың қаңтарында Солтүстік Пхёнган провинциясында Ким Чен Иль бастаған бүкіл ел бойынша жерді тегістеу және қайта бөлу науқаны провинциялық және аудандық оптикалық талшықты желілердің құрылысын жеңілдетті, оларды ондаған мың Корея Халық Армиясы (КХА) сарбаздары мен провинциялық шабуыл бригадасының мүшелері салды. Бұл ірі ауқымды қоғамдық жұмыстар жобалары 1990 жылдардың соңындағы табиғи апаттардан қираған жүз мыңдаған гектар егістік жерді қалпына келтіруге бағытталған.

North Korea has had a varying number of connections to other nations. Currently, international fixed line connections consist of a network connecting Pyongyang to Beijing and Moscow, and Chongjin to Vladivostok. Communications were opened with South Korea in 2000. In May 2006 TransTeleCom Company and North Korea's Ministry of Communications have signed an agreement for the construction and joint operation of a fiber optic transmission line in the section of the Khasan–Tumangang railway checkpoint in the North Korea Russia border. This is the first direct land link between Russia and North Korea. TTC's partner in the design, construction, and connection of the communication line from the Korean side to the junction was Korea Communication Company of North Korea's Ministry of Communications. The technology transfer was built around STM 1 level digital equipment with the possibility of further increasing bandwidth. The construction was completed in 2007. Since joining Intersputnik in 1984, North Korea has operated 22 lines of frequency division multiplexing and 10 lines of single channel per carrier for communication with Eastern Europe. and in late 1989 international direct dialing service through microwave link was introduced from Hong Kong. A satellite ground station near Pyongyang provides direct international communications using the International Telecommunications Satellite Corporation (Intelsat) Indian Ocean satellite. A satellite communications center was installed in Pyongyang in 1986 with French technical support. An agreement to share in Japan's telecommunications satellites was reached in 1990. North Korea joined the Universal Postal Union in 1974 but has direct postal arrangements with only a select group of countries. Moreover, the nationwide land leveling and rezoning campaign initiated by Kim Jong il in Kangwon province in May 1998 and in North Pyongan province in January 2000 facilitated the construction of provincial and county fiber optic lines, which were laid by tens of thousands of Korean People's Army (KPA) soldier builders and provincial shock brigade members mobilized for the large scale public works projects designed to rehabilitate the hundreds of thousands of hectares of arable lands devastated by the natural disasters in the late 1990s.

Теледидар

Солтүстік Кореядағы телехабар тарату мемлекет тарапынан қатаң бақыланады және биліктегі Корея Еңбек партиясының үгіт құралы ретінде қолданылады. Корея Орталық телеарнасы Пхеньян қаласында орналасқан, сондай-ақ Чонджин, Хамхун, Хеджу, Кэсон, Синуижу, Вонсан сияқты ірі қалаларда да телестанциялар бар. Пхеньянда төрт арна бар, ал басқа қалаларда бір ғана арна жұмыс істейді. Импортталған жапондық түсті теледидарларға Солтүстік Кореяның өндірісінде жасалған бренд атауы қойылған, бірақ 1980 жылдан бері он тоғыз дюймдік қара-ақ теледидарлар жергілікті жерде өндіріліп келеді. 1990-жылдардың басында қолданыста болған теледидарлардың саны шамамен 250 000-ға жетеді деп есептеледі. Ресми мемлекеттік телеарна – корей тілінде хабар тарататын Корея Орталық телеарнасы (KCBS). 1997 жылы 3,36 миллион радио қабылдағыш болды.

Ұлттық аймақтық желі

Квангмионг – 2000 жылы ашылған Солтүстік Кореяның "қабырғалы бақша" типтес ұлттық интранет желісі. Оған Солтүстік Кореяның ірі қалалары, аудандары, сондай-ақ университеттер мен ірі өнеркәсіптік және коммерциялық ұйымдардан қол жеткізуге болады. Квангмионг телефон желісі арқылы тәулік бойына шектеусіз қолжетімді. 2017 жылы жүргізілген сауалнама көрсеткендей, үй шаруашылықтарының 19%-ы компьютерге ие, бірақ еліз бойынша бар болғаны 1%-ы, ал Пхеньян қаласында 5%-ы ғана интернетке қол жеткізе алады. "Manbang" ("әркім") деп аталатын қызмет, тікелей эфирдегі телеарналар, сұраныс бойынша бейнелер және газет мақалаларын (мемлекеттік "Родонг Синмун" газетінен) интранет арқылы тарату үшін топ-бокс қолданады. Бұл қызмет тек Пхеньян, Синиджу және Саривон қалаларының азаматтарына ғана қолжетімді. Мемлекеттік телеарна Корея Орталық Телевизиясы (KCTV) бұл қызметті "радио кедергісінен демалыс" деп сипаттады. 2018 жылы Солтүстік Корея "Мирэ" ("Болашақ") деп аталатын жаңа Wi-Fi қызметін ұсынды, ол ұялы құрылғыларға Пхеньяндағы интранет желісіне кіруге мүмкіндік берді. COVID-19 пандемиясы кезінде Ким Ир Сен университетінде жасалған Rakwon бейнеконференция жүйесі қашықтықтан өткізілетін жиналыстарда кеңінен қолданылып, жаңалықтарда жиі көрсетілді. Сондай-ақ, телемедицина және қашықтықтан білім беру жүйелері дамытылды.

Шетелдік БАҚ-қа қол жеткізу

"Тынық ашылу: Өзгеріп жатқан медиа ортасындағы Солтүстік Кореялықтар" атты зерттеу, АҚШ Мемлекеттік департаментінің тапсырысымен "Интермедиа" компаниясы жүргізіп, 2012 жылдың 10 мамырында жарияланған. Зерттеу көрсеткендей, өте қатаң ережелер мен қатаң жазаларға қарамастан, Солтүстік Кореяның, әсіресе элиталық топтарының, үкімет рұқсатымен таратылатын мемлекеттік бақылаудағы ақпарат құралдарынан тыс жаңалықтар мен басқа да медиаға қолжетімділігі артып келеді. Интернетке қол жеткізу қатаң түрде бақыланатын болса да, радио мен DVD-дискілер, сондай-ақ шекаралық аймақтарда теледидар жиі қолданылады. 2011 жылы Солтүстік Кореяда USB флеш-дискілері жақсы сатылымда болды, олар негізінен жеке компьютерлерде Оңтүстік Кореяның драмалары мен фильмдерін көру үшін пайдаланылды.