Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Кореядағы көлік жүйесі экономикалық қиындықтармен және үкіметтік шектеулермен байланысты. Көбінесе қоғамдық көлік басым, және оның көп бөлігі электрленген.
Transport in North Korea is constrained by economic problems and government restrictions. Public transport predominates, and most of it is electrified.
Еркін қозғалысты шектеу
Солтүстік Кореяға саяхат қатаң түрде бақыланады. Солтүстік Кореяға және одан қайтудың қалыпты жолы Пекин арқылы ұшақпен немесе пойызбен жүреді. 2003 жылдан 2008 жылға дейін, жол ашылғанға дейін, Оңтүстік Кореяға тікелей бару және қалалар ішінде шектеулі көлемде саяхаттау мүмкін болды (автобус турлары, жеке көліктерге рұқсат жоқ). Солтүстік Кореяда еркін қозғалыс та шектеледі, себебі азаматтарға ел ішінде еркін жүріп-тұруға рұқсат берілмейді. 2018 жылдың 14 қазанында Солтүстік және Оңтүстік Корея Корея арасындағы теміржол және автомобиль көлігін қайта жаңартуға келісті. 2018 жылдың 22 қарашасында Солтүстік және Оңтүстік Корея 2004 жылдан бері жабық болған Корея шекарасындағы жолды қайта ашты. 2018 жылдың 30 қарашасында Оңтүстік Корея пойызы 2008 жылдың қарашасынан бері алғаш рет Солтүстік Кореяға өтіп, Кореяаралық теміржол көлігі қайта басталды. 2018 жылдың 8 желтоқсанында Оңтүстік Корея автобусы Солтүстік Кореяға өтті.
Travel to North Korea is tightly controlled. The standard route to and from North Korea is by plane or train via Beijing. Transport directly to and from South Korea was possible with Vip Family Zone Tour and travel within the cities on a limited scale from 2003 until 2008, when a road was opened (bus tours, no private cars). Freedom of movement in North Korea is also limited, as citizens are not allowed to move around freely inside their country. On October 14, 2018, North and South Korea agreed to restore inter Korean rail and road transportation. On November 22, 2018, North and South Korea reopened a road on the Korean border which had been closed since 2004. On November 30, 2018, inter Korean rail transportation resumed when a South Korean train crossed into North Korea for the first time since November 2008. On December 8, 2018, a South Korean bus crossed into North Korea.
Жолдар
Отынның шектеулі болуы және жеке автомобильдердің дерлік жоқтығы жол көлігін екінші дәрежелі рөлге түсірді. Солтүстік Кореяда үш негізгі көпжолақты автомобиль жолы бар: Пхеньян-Вонсан туристік тас жолы, Пхеньян мен Вонсанды шығыс жағалауында байланыстыратын экспресс-жол, Жастар Батыры тас жолы, Пхеньян мен оның порты, Нампоны байланыстыратын экспресс-жол және Пхеньян-Кэсон тас жолы, Пхеньян мен Кэсонды байланыстыратын төрт жолақты тас жол. 1990 жылы қолданыста болған шамамен 264 000 көлік құралының басым көпшілігі әскери мақсатта пайдаланылды. Ауылдық автобус қызметі барлық ауылдарды байланыстырады, ал барлық ірі қалаларда автобус және трамвай қызметтері бар. Жылдамдық шектері: бірінші, екінші және оң жақтан санағандағы келесі (болған жағдайда) жолақтар үшін тиісінше , , және . Бұл туралы көк түсті ақ белгі хабарлайды. 2014 жылдан бері Пхеньян орталығында және басқа қалаларда көлденең орнатылған жол шамдары мен камералар орнатылды. Пхеньяннан тыс аймақтарда көлемді қиылыстарда айналма жолдар жиі қолданылады. 2017 жылғы мәліметтерге сәйкес, Пхеньянда электр велосипедтері танымал болып келеді; велосипедтердің шамамен 5% электрлі. Жергілікті және қытайлық электр велосипедтері қол жетімді болды. 2016 жылғы жағдай бойынша, жол ұзындығы Оңтүстік Кореяның жол жүйесінің 25% құрайды.
Fuel constraints and the near absence of private automobiles have relegated road transportation to a secondary role. There are three major multilane highways in North Korea: the Pyongyang–Wonsan Tourist Motorway, a expressway connecting Pyongyang and Wonsan on the east coast, the Youth Hero Motorway, a expressway connecting Pyongyang and its port, Nampo, and the Pyongyang Kaesong Motorway, a four lane motorway linking Pyongyang and Kaesong. The overwhelming majority of the estimated 264,000 vehicles in use in 1990 were for the military. Rural bus service connects all villages, and all major cities have bus and tram services. The speed limits are , , and for the first, second, and subsequent (if existing) lanes from the right, respectively. A white on blue sign informs about this. Since about 2014, horizontally mounted traffic lights and cameras have been installed in central Pyongyang and other cities. Outside Pyongyang, roundabouts are often used on busy junctions. As of 2017, electric bicycles are becoming popular in Pyongyang; about 5% of bicycles are electric. Both locally produced and Chinese electric bicycles were available. As of 2016 there is of road which is 25% of South Korea's road system in length.
Қоғамдық көлік
Солтүстік Кореяның ірі қалалық орталықтарында жергілікті және импортталған троллейбустар мен трамвайлар кездеседі. Алдыңғы парктер Еуропа мен Қытайдан алынған. Солтүстік Кореядағы троллейбус жүйелерінің тізімін осы тізімнен қараңыз. Қоғамдық көліктің басқа түрлеріне Хамхунгтан Хуннамға дейінгі, 2.8 Винилон комбинатына жалғасатын тары теміржол кіреді. Солтүстік Кореяда ірі қалалар мен жақын маңдағы қалаларды байланыстыратын тұрақты автобус қатынайды, оларды бағыттары бойынша тануға болады. Мысалы, Пхеньян – Сарывон немесе Пхеньян – Вонсан. Кейбір автобус бағыттары Пхеньян қаласындағы электрлік көлікті толықтырады, бұл 1989 жылғы картада көрсетілген, ол, мүмкін, 13-ші Дүниежүзілік жастар мен студенттер фестивалі кезінде алынған. Кейбір бағыттарды әлі де тануға болады, мысалы, 10-бағыт, қазір Садонг Даэдонгмунға қатынайды және Окру көшесінде өз аялдамасы бар. Пхеньянның оңтүстік-батысы сияқты кейбір аймақтарда жаңа құрылыстар көп болғандықтан, үлкен өзгерістер болды. Бағыттарды анықтауды қиындататын бір жайт – Солтүстік Кореядағы көлік құралдарының бағыт нөмірі көрсетілмей, тек бағыты жазылады. Кейбір автобустар тұрақты емес рейстерге қолданылуы мүмкін, бірақ оларды ажырату қиын, себебі барлық автобустар мемлекеттік меншікте және түрлі мақсаттарда пайдаланылады.
There is a mix of locally built and imported trolleybuses and trams in the major urban centres of North Korea. Earlier fleets were obtained from Europe and China. For the list of trolleybus systems in North Korea, see this list. Other forms of public transport include a commuters' narrow gauge railway from Hamhung to Hungnam which links to the 2.8 Vinylon Complex. North Korea also has regularly scheduled motorcoach service connecting major cities and nearby towns to one another, which can be identified by their destination signs. For example Pyongyang Sariwon, or Pyongyang Wonsan. Some bus lines supplement the electric transportation in Pyongyang, as seen in a 1989 map that was likely obtained during the 13th World Festival of Youth and Students. Some routes are still identifiable, such as the route 10, which now has a destination of Sadong Daedongmun, and has its own stop on Okryu street. Some parts have changed much more drastically, like the southwest of Pyongyang, which has seen a lot of new construction. One thing that makes tracing the routes difficult is that all kinds of transportation vehicles in North Korea rarely show a route number, opting for a destination sign instead. Some buses may be used for non regularly scheduled service, but are indistinguishable because all the buses are state owned and can be used for a variety of purposes.
Темір жолдар
Корея мемлекеттік темір жолы Солтүстік Кореядағы жалғыз темір жол операторы болып табылады. Ол стандартты және тар жол желілерінен тұратын кең ауқымды желіге ие; 2007 жылғы мәліметтер бойынша, стандартты жол желісінің 80%-дан астамы, сондай-ақ тар жол желілерінің бір бөлігі электрлендірілген. Тар жол желісі Хэжу түбегінде орналасқан. Темір жол инфрақұрылымы мен вагондардың нашар күтімге байланысты, пойызбен саяхат уақыты ұзарып барады. Пхеньяннан Кэсонға дейінгі 193 шақырымдық сапарға алты сағатқа дейін уақыт жұмсалуы мүмкін екені хабарланды.
The Korean State Railway is the only rail operator in North Korea. It has a network of over of standard gauge and of narrow gauge lines; as of 2007, over of the standard gauge (well over 80%), along with of the narrow gauge lines are electrified. The narrow gauge segment runs in the Haeju peninsula. Because of lack of maintenance on the rail infrastructure and vehicles, the travel time by rail is increasing. It has been reported that the 120 mile (193 km) trip from Pyongyang to Kaesong can take up to six hours.
Су көлігі
Үлкен өзендер мен жағалаулардағы су көлігі жүк және жолаушылар тасымалында маңызды рөл атқарады. Ялу және Тэдон өзендерін қоспағанда, ішкі су жолдарының көп бөлігі тек шағын қайықтармен жүзуге жарамды. Жағалаудағы көлік қозғалысы ең көп шығыс жағалауда, оның терең сулары ірі кемелерді қабылдай алады. Басты порттар – батыс жағалаудағы Нампо, ал шығыс жағалаудағы Раджин, Чонджин, Вонсан және Хамхун. 1990 жылдары елдің порттық тиеу сыйымдылығы жылына шамамен 35 миллион тоннаға бағаланды. Порттық инфрақұрылымды жаңарту және кеңейту, көлікті дамыту, әсіресе Тэдон өзенінде, және отандық кемелермен тасымалданатын халықаралық жүк үлесін арттыруға инвестициялар жалғасуда.
Water transport on the major rivers and along the coasts plays a growing role in freight and passenger traffic. Except for the Yalu and Taedong rivers, most of the inland waterways, totaling , are navigable only by small boats. Coastal traffic is heaviest on the eastern seaboard, whose deeper waters can accommodate larger vessels. The major ports are Nampo on the west coast and Rajin, Chongjin, Wonsan, and Hamhung on the east coast. The country's harbor loading capacity in the 1990s was estimated at almost 35 million tons a year. There is a continuing investment in upgrading and expanding port facilities, developing transportation—particularly on the Taedong River—and increasing the share of international cargo by domestic vessels.