Жуан Молина: Пуэрто-Рико боксшысының мансабы

Кіріспе

Пуэрто-Риколық боксшы Хуан Молина (17 наурыз 1965 жылы туған), бокс әлемінде Джон Джон Молина деген атпен жақсы танымал, Пуэрто-Рикода бокспен айналысу шеңберінен шығып, өте танымал болған бұрынғы боксшы. Ол бірнеше рет әлем чемпионы атанған, сонымен қатар әлеуметтік өмірге белсенді қатысушы ретінде де белгілі болды. Молина Пуэрто-Риконың Фахардо қаласында дүниеге келген.

Кәсіби мансабы

Молина 1986 жылғы 25 ақпанда Джоб Уолтерсті төрт раундтық жеңіліспен жеңіп, кәсіпқой боксшы ретінде мансабын бастады. Оның алғашқы үш жекпе-жегі шешіммен аяқталды. Молина алғашқы 14 жекпе-жегінде жеңіске жетті, оның тоғызы нокаутпен. Осы кезеңде ол жеңген боксшылардың арасында Альберто Меркадо мен Хуан Каразоның жаттығушыларының бірі Виктор Апонте де болды. Апонте 10-шы және соңғы раундта Молинадан нокаутқа ұшырады. Мансабының осы кезеңінде Молина Пуэрто-Рикода теледидарда жиі көрсетілді, оның көптеген жекпе-жектерін продюсер және комментатор Ивонн Класс пен оның Video Deportes компаниясы көрсетті. Содан кейін ол Лупе Суареспен жұдырықтасып, тоғызыншы раундта нокаутқа ұшырап, алғаш рет жеңіліске ұшырады. Алғашқы жеңілісінен кейін Молина бес жекпе-жекте жеңіске жетті, оның ішінде бұрынғы Хектор Камачоның әлем чемпионы Рафаэль Солисті төрт раундта дисквалификациямен жеңді, ал Мигель Мединаны сегізінші раундта нокаутқа түсірді. Осы екі жеңістен кейін IBF оны бірінші нөмірлі үміткер деп санады. 1988 жылғы 27 қазанда Молина Сакраментодағы Арко Аренада IBF супер қауырсын салмағы бойынша әлем чемпионы Тони Лопеске қарсы шықты. Бұл Молина мен Лопес арасындағы үш жекпе-жектің басталуы болды. Молина екінші раундта Лопесті еденге құлатты, бірақ Лопес екіге бөлінген шешіммен титулын сақтап қалды. Келесі жекпе-жегінде, 1989 жылғы 29 сәуірде, WBO оны және бұрынғы WBC қауырсын салмағы бойынша чемпионы Хуан Лапортты бос WBO супер қауырсын салмағы бойынша титул үшін кездестірді. Молина Сан-Хуандағы Роберто Клементе Колизейінде 12 раундтық бірауыздан шешіммен Лапортты жеңіп, әлем чемпионы атанды. Содан кейін сол жылдың қыркүйек айында ол Арко Аренаға Лопеспен бәсекелестігін қайта бастады. Молина өзінің WBO белбеуіне IBF белбеуін қосып, Лопесті оныншы раундта нокаутқа түсірді. 1990 жылғы 28 қаңтарда ол Суареске жеңілгені үшін алтыншы раундта нокаутқа түсіріп, белбеуін сақтап қалды, бірақ сол жылдың 20 мамырында ол Лопеспен Ренода үшінші рет кездесті. Лопес Молинаны еденге құлатты және бірауыздан шешіммен жеңіске жетіп, әлем чемпионы атағын қайта иеленді. 1992 жылға дейін Молина бес жекпе-жекте жеңіске жетті, оның төртеуі нокаутпен. Брайан Митчелл (Лопесті жеңген) зейнеткерлікке шыққандықтан IBF титулын бос қалдырғаннан кейін, Молина Оңтүстік Африкаға сапар шегіп, бос әлем титулы үшін Джеки Гунгузуламен кездесті. Ол төртінші раундта Гунгузуланы нокаутқа түсіріп, тағы да әлем чемпионы атанды, ал бірнеше күннен кейін Сан-Хуандағы Луис Муньос Марин халықаралық әуежайында зор қарсы алу рәсімі өтті. Чемпиондық титулын сақтап тұрған кезеңде Молина жеті қорғаныс жасады, Бернард Тейлор, Флойд Хавард, Уилсон Родригес, бұрынғы әлемнің қауырсын салмағы бойынша чемпионы Грегорио Варгас және болашақ әлемнің қауырсын салмағы бойынша чемпионы Мануэль "Мантекас" Медина сияқты қарсыластарды жеңді. Сол кезде ол Пуэрто-Рико жұртшылығы арасында кеңінен танылды, Vea журналының мұқабасында суреті түскен алғашқы боксшылардың бірі болды және танымал модельмен кездесті. Содан кейін Молина салмақ санатын жоғарылатып, WBO жеңіл салмақтағы чемпионы Оскар Де Ла Хойяға қарсы шықты, HBO телеарнасынан тікелей көрсетілген 12 раундта бірауыздан шешіммен жеңілді. Бұдан кейін Молина келесі екі жыл бойы негізінен төменгі деңгейдегі қарсыластармен жекпе-жектер сериясына қатысты және Де Ла Хойямен болған жекпе-жектен кейін промоутерлер оның қарсыластарының деңгейін төмендеткеніне ренжіді. Ол келесі тоғыз жекпе-жегінде жеңіске жетті, бірақ осы аралықта қарсыластарының тізімінде құрметке лайық есімдер деп аталатын екі ғана қарсыласы болды: Хайме "Роки" Балбоа, он раундта шешіммен жеңілді, және Исаак Круз, төрт раундта дисквалификациямен жеңілді. 1998 жылғы 9 мамырда Молинаға жеңіл салмақтағы әлем чемпионы атағы үшін екінші мүмкіндік берілді, ол IBF чемпионы Sugar Shane Mosley-мен кездесті, бұл Молинаның HBO телеарнасындағы екінші жекпе-жегі болды. Мосли сегізінші раундта нокаутпен титулын сақтап қалды, ал Молина супер қауырсын салмақ дивизионына оралды. Оның келесі жекпе-жегі де әлем чемпионы атағы үшін болды, бірақ ол жекпе-жекті тоғыз ай күтуге тура келді. 1999 жылдың ақпан айында ол IBF супер қауырсын салмағы бойынша чемпионы Роберт Гарсиямен кездесті, чемпионды олардың төлеу арқылы көрсетілген шарасында еденге құлатты, бірақ оның соңғы әлем чемпионы атанды. Молина бокспен айналыспады және тағы жеті жекпе-жекте жеңіске жетті, оның ішінде USA Network телеарнасынан тікелей көрсетілген екі шешіммен жеңіске жетті: Эммануэль Бертонға және болашақ Костя Цзю әлем чемпионы Бен Такиге қарсы. Оның соңғы жекпе-жегі мексикалық Хуан Ласканоға қарсы Т. К. О. жеңілісімен аяқталды, Молина бокстан зейнеткерлікке шықты.

Molina started as a professional on February 25, 1986, beating Job Walters by a decision in four. His first three fights were decisions. He won his first 14 bouts, nine of them by knockout. Among the people he beat during that span was Victor Aponte, who was a stablemate of both Alberto Mercado and Juan Carazo. Aponte got knocked out by Molina in the 10th and final round. During this period of his career, Molina received much television exposure in Puerto Rico, many of his fights being shown on TV by producer and fight commentator Ivonne Class and her Video Deportes company. Then, he faced Lupe Suarez, losing for the first time, when he was knocked out in the ninth round. Immediately after suffering his first loss, he embarked on a five fight win streak, including a disqualification win in four rounds over former Hector Camacho world title challenger Rafael Solis, and a knockout in eight over Miguel Medina. After those two wins, he was ranked as the number one challenger by the IBF. On October 27, 1988, Molina was at The Arco Arena in Sacramento, to challenge the IBF super featherweight champion Tony Lopez, in what marked the beginning of a three fight rivalry between Molina and Lopez. Molina dropped Lopez in round two, but Lopez went on to retain the title by a split decision. In his next fight, April 29, 1989, the WBO put him and former WBC featherweight champion Juan Laporte against each other for the vacant WBO super featherweight title. Molina became a world champion by beating Laporte by a 12 round unanimous decision at Roberto Clemente Coliseum in San Juan. Then, in September of that year, he returned to Arco Arena to resume his rivalry with Lopez. Molina added the IBF belt to his WBO crown by knocking Lopez out in the tenth round. On January 28, 1990, he avenged his loss to Suarez by knocking him out in the sixth round to retain the belt, but then, on May 20 of that year, he and Lopez met for their rubber match, this time in Reno. Lopez dropped Molina and won a unanimous decision to recover his status as world Jr. Lightweight champion. Between then and 1992, Molina won five straight fights, four by knockout. And so, after Brian Mitchell (who had beaten Lopez), left the IBF title vacant due to retirement, Molina travelled to South Africa, where he met Jackie Gunguzula for the vacant world title. He knocked Gunguzula out in the fourth round to become world champion once again, and, days later, he was the object of a large welcoming at Luis Muñoz Marín International Airport in San Juan. During this period of his reign, Molina made seven defenses, beating challengers like Bernard Taylor, Floyd Havard, Wilson Rodriguez, former world Featherweight champion Gregorio Vargas and future world Featherweight champion Manuel "Mantecas" Medina, among others. Around then, he became quite known by the mainstream Puerto Rican public, becoming one of the first boxers ever to be portrayed on the cover of Vea magazine, and dating a famous model. Molina then moved up in weight to challenge the WBO lightweight champion Oscar De La Hoya, losing by a unanimous decision in 12 rounds in an HBO Boxing televised event. After that, Molina engaged in a series of fights against mostly lower level opposition for the next two years, and he grew frustrated over the fact that his opposition level was being downgraded by promoters after the fight with de la Hoya. He won his next nine bouts, but the only two opponents that can probably be called respectable names in his list of opponents during that span were Jaime "Rocky" Balboa, beaten by decision in ten, and Isaac Cruz, beaten by a disqualification in four. On May 9, 1998, Molina was given a second chance at a world lightweight championship, when he met IBF champion Sugar Shane Mosley, in Molina's second HBO fight. Mosley retained the title by a knockout in the eighth round, and Molina went back to the super featherweight division. His next fight was also for the world title, but he had to wait nine months for that fight. In February 1999, he faced IBF super featherweight champion Robert Garcia, dropping the champion in their pay per view event but losing a 12 round decision in what turned out to be his last world title fight. Molina wasn't done with boxing, and he went on to win seven more fights in a row, including two decision wins that were televised by the USA Network: over Emanuel Burton and future Kostya Tszyu world title challenger Ben Tackie. His last fight was a T. K. O. loss to Mexican Juan Lazcano, Molina retired from boxing after the fight.