Джереми Бретт (1933-1995) – ағылшын актері, «Шерлок Холмс» рөлімен танымал. Телесериалдарда, театр мен кинода өнер көрсеткен. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын актері (1933–1995)
English actor (1933–1995)
Питер Джереми Уильям Хэггинс (3 қараша 1933 – 12 қыркүйек 1995), кәсіби сахнада Джереми Бретт деген атпен танымал, ағылшын актері болған. Ол 1984 жылдан 1994 жылға дейін Гранада телеарнасының төрт телесериалындағы барлық 41 эпизодта ойдан шығарылған детектив Шерлок Холмс рөлін сомдады. Оның мансабы сахна, телевидение, кино, Шекспир және музыкалық театрды қамтыды. Сонымен қатар, ол 1964 жылғы Warner Bros. студиясының «Менің әдемі ханым» (My Fair Lady) фильмінде Фредди Эйнсфорд Хилл рөлін ойнады.
Peter Jeremy William Huggins (3 November 1933 – 12 September 1995), known professionally as Jeremy Brett, was an English actor. He played fictional detective Sherlock Holmes in four Granada TV series from 1984 to 1994 in all 41 episodes. His career spanned from stage, to television and film, to Shakespeare and musical theatre. He also played the smitten Freddy Eynsford Hill in the 1964 Warner Bros. production of My Fair Lady.
Ерте өмір
Джереми Бретт Петер Джереми Уильям Хэггинс болып Берксвеллдегі Берксвелл Гранджде, содан кейін Уорвикширде дүниеге келді. Оның туған күні шын мәнінде 1933 жылдың 3 қарашасы, бірақ көптеген дереккөздерде 1933 жылдың желтоқсанында немесе 1935 жылы туған деп көрсетілген. Ол армия офицері, подполковник Генри Уильям Хэггинстің (1891–1965) және кондитерлік династиядан шыққан Элизабет Эдит Кэдберидің (қыз есімі Батлер; 1903–1959) ұлы болды. Оның үш үлкен ағасы болған: Джон Генри (1924–1999), Майкл Уильям (1927–2000) және Патрик Уильям (1929–2017). Актер Мартин Клунес оның жүрегі туыс немере інісі (немесе басқа деректерге сәйкес, туыс немесе екінші туыс, бір буын өткізіп) болған. Итон колледжінде білім алған ол, дислексияға байланысты оқуда қиындықтар туып, өзін «академиялық сәтсіздік» деп сипаттады. Брет 1785 жылы құрылған «Арден ағаштары» атты садақпен ату клубының мүшесі болды. Оның әкесі мен ағалары да сол клубтың мүшелері еді. Өзінің сөздік қорын жетілдіргенімен, ол туғаннан бастап «р» әрпін дұрыс айта алмады. Ол жасөспірім шағында түзету операциясы жасатып, содан кейін көп жыл бойы жаттығулармен айналысты. Бірақ Итон колледжінде ән айтуда өте жақсы болды және колледж хорының құрамына кірді. Ол Эльзи Фогертиден Орталық сөйлеу және драма мектебінде оқыды, ол кезде мектеп Лондонның Корольдік Альберт залында орналасқан, және 1954 жылы бітірді. Бірақ әкесі отбасының абыройы үшін оның есімін өзгертуін талап етті, сондықтан ол сахналық есімін өзінің алғашқы костюмінен – «Brett & Co.» таңбасынан алды.
Jeremy Brett was born Peter Jeremy William Huggins at Berkswell Grange in Berkswell, then in Warwickshire. His birthdate was actually 3 November 1933, but it has also been stated as December 1933 or 1935, according to many sources. He was the son of Lieutenant Colonel Henry William Huggins, DSO, MC, DL (1891–1965), an Army officer, and Elizabeth Edith Cadbury (née Butler; 1903–1959), of the confectionery dynasty. He had three older brothers: John Henry (1924–1999), Michael William (1927–2000) and Patrick William (1929–2017). The actor Martin Clunes is his nephew (or, according to other sources, either his cousin or 2nd cousin, once removed). Educated at Eton College, he claimed to have been an "academic disaster", attributing his learning difficulties to dyslexia. Brett belonged to the Woodmen of Arden, an archery club established in 1785. His father and brothers were also members. Although he eventually developed precisely honed diction, he was born with rhotacism, a speech impediment that prevented him from pronouncing the "R" sound correctly. He underwent corrective surgery as a teenager and followed it with years of practising. However, while at Eton, he excelled at singing and was a member of the college choir. He was trained by Elsie Fogerty at the Central School of Speech and Drama, then based at the Royal Albert Hall in London, graduating in 1954, but his father had demanded that he change his name for the sake of family honour, so he took his stage name from the label of his first suit, "Brett & Co."
1959 жылы Бретт Гамлет рөлінде ойнап жатқанда анасы Уэльс тауларында болған көлік апатында қаза тапты. Бұл Бреттке зор соққы болды. Өмірінің кейінгі жылдарында ол оқиға туралы, оның өзіне және оның өнеріне тигізген әсері туралы айтты: «Анам 1959 жылы қасіретті жағдайда көлік апатында қаза тапты, мен бұған қатты ашуланды, себебі ол қаза тапқан кезде ұлым үш айлық болатын. Менде ашу болды… қызығы, менде ашу болды. Менің ойымша, ол да сезілді. Мен алданып қалдым, анам да алданып қалды – сол ашу сезімінен туды». Ол жағдайға сене алмады және ашуын өнеріне арнады.
In 1959, while Brett was playing Hamlet, his mother was killed in a car crash in the Welsh mountains. This had a tremendous effect on Brett. Later in life, he spoke about the accident, its impact on him and consequently his performance; "my mother had been killed savagely in a car accident in 1959, and I was very angry about that, because my son, when she was killed, was only three months old. There was anger—it was interesting there was anger in me. And I think that came through. I felt cheated—I felt my mother had been cheated—the rage of that came through". He could not believe the circumstances and channelled his anger into his performance.
Сахна мен экран
Брет өзінің кәсіби актерлік дебютын 1954 жылы Манчестердегі Кітапхана театрында жасады, ал 1956 жылы Лондон сахнасындағы дебютын Олд Вик труппасымен «Тройл және Крессида» спектаклінде ойнады. Ол 1956 жылы Одри Хепберннің қатысуымен түсірілген «Соғыс және бейбітшілік» фильміндегі үлкен рөлімен кинода алғаш рет көзге түсті. Сонымен қатар 1956 жылы ол Бродвейде Ричард II пьесасында Аумерл герцогының рөлін орындады. 1959 жылы Брет Вест-Энд мюзиклінде Арчи Форсайттың романтикалық басты рөлін сомдады. 1959 жылы ол Гамлет рөлінде ойнады; алайда, кейіннен BBC2 телеарнасының «Датты сомдау» атты деректі фильмінде Брет: «Мен Гамлет рөлінде өте жақсы болдым деп ойламаймын. Мен тым жас едім. Ақыл-ойым жетілмеген еді. Философиялық тұрғыдан да жас едім. Мен Байрон сияқты болдым. Көрікті едім. Менде қасиеттер болды, бірақ басқалардың нұсқасын көруді артық жақсы көрер едім. Өзімді сендіре алмадым» деді. Құрметті театр сыншысы Гарольд Хобсон Бреттің ойнаған рөлі туралы: «Оның инцест төсегі – қойылымның ортасы болды» деп жазды. Ол Олд Вик театрында, Нью-Йоркте және 1967 жылдан 1970 жылға дейін Ұлттық театр труппасының мүшесі болған кезде оншақты Шекспирлік рөлдерді қоса алғанда, сахнада көптеген классикалық рөлдерді ойнады. 1960 жылдардың басынан бастап Брет британдық телевидениеде жиі пайда болды. Ол бірнеше сериалдарда ойнады, соның ішінде «Үш мұшкер» (1966) фильмінің адаптациясында д’Артаньян рөлінде. Оның ең танымал фильмдегі рөлі – Одри Хепбернмен бірге «Маған бір айт» (1964) фильміндегі Фредди Эйнсфорд Хилл рөлі. Брет жақсы ән айтса да, кейіннен ол BBC телеарнасының «Шат жесір» (Рождество күні, 1968) бағдарламасында Данило рөлін ойнағанда көрсеткендей, «Маған бір айт» фильміндегі әнін Билл Ширли дубляжға алды. Осы кезде Бреттің Джеймс Бондтың (007) рөлін Шон Коннеридің орнына ойнау мүмкіндігі қарастырылды, бірақ ол 007 рөліне ойнау мансабына зиян келтіретініне сеніп, рөлден бас тартты. Кейін оның орнына Джордж Лейзенби таңдалды. Оның кейбір рөлдері классикалық комедиялық рөлдерде болды, мысалы, «Ривалдар» (1970) телеспектакліндегі Капитан Абсолют және Жонатан Миллердің режиссерлік Ұлттық театр труппасының қойылымындағы Уильям Шекспирдің «Венеция саудагері» (1970) пьесасындағы Бассанио, сондай-ақ Лоренс Оливье (Шайлок рөлінде) және Джоан Плоурайт (Порция рөлінде) қатысты. Бұл 1973 жылы сол үш басты рөлмен теледидарға бейімделді. Брет актер ретінде оған 20-ғасырға сирек кіруге рұқсат етілетінін және қазіргі уақытта ешқашан кірмейтінін әзілдеп айтты. Дегенмен, ол ITC-нің «Барон» (1967) және «Чемпиондар» (1969) сериалдарында бірнеше эпизодтық рөлдерде ойнады, онда ол қараңғы, тартымды жаман жігіттер рөлінде сомдады. Брет сонымен қатар «The Incredible Hulk» («Кінә, модельдер және кісі өлтіру», 1977) сериалында ойнады және 1979 жылы Дафна дю Мориенің «Ребекка» романының адаптациясында Жоанна Дэвидпен бірге Максим рөлінде ойнады. Джереми Бреттің соңғы, өлімнен кейінгі фильмдегі рөлі – 1996 жылы Голливудтың Робин Райт Пенн басты рөлді ойнаған «Молл Фландерс» фильмінде суретшінің әкесі ретіндегі шағын рөл болды. Фильм (Алекс Кингстонның қатысуымен 1996 жылы ITV адаптациясымен шатастырмау керек) Бреттің өлімінен шамамен бір жыл өткен соң жарық көрді. 1982 жылдың ақпанында Гранада теледидары Бреттен Холмс рөлін ойнауды сұрады. Мақсаты кейіпкердің ең жақсы жағдайларын толығымен шынайы және адал бейімдеу болды. Брет ақырында рөлді қабылдады; ол әлемдегі ең жақсы Шерлок Холмс болуды қалады. Ол ұлы детектив және сэр Артур Конан Дойл туралы кең зерттеулер жүргізді және өзіне берілген сценарийлер мен Конан Дойлдың түпнұсқалық әңгімелері арасындағы айырмашылықтарға ерекше назар аударды. Брет түсірілім алаңындағы ең қымбат нәрсесі – Холмстің тамақтану және ішу әдеттеріне дейін барлық нәрсе туралы 77 беттік «Бейкер-стрит ісі» болды. Брет бірде: «Кейбір актерлер кейіпкерге айналады – олар кейіпкерге айналуға тырысады. Бұл әдіс жұмыс істегенде, актер суғара сияқты өзін-өзі сығып, жеке басын жойып, кейінірек кейіпкердің жеке басын сұйықтықтай сіңіреді» деді. Брет Холмс рөліне көбірек құмарлықпен қарады. Ол Холмс-тің ерекше қол қимылдары мен қысқа күлкісін енгізді. Ол тек аяқ іздерін табу үшін жерге секіріп, «жеке қауіпсіздігін ойламай, жиһаздың үстінен немесе көпірдің қабырғасынан секіріп түсетін». Холмс-тің маңдай-тесіктік және депрессиялық мінезі Бретті қызықтырды және қорқытты. Холмс-тің мінез-құлқы актердің өзіне ұқсас болды, құмарлық энергиясының шақыруларынан кейін әлсіздік кезеңдері болды. Ол үшін жұмыстан кейін Холмс рөлінен айырылу қиын болды. Актердің санасын сақтау үшін рөлді күннің соңында қалдыру керек екенін оған әрқашан айтқан, бірақ Брет Холмс туралы түс көре бастады, ал түстер қабырсынуға айналды. Брет Холмс-ті «Сіз білесіз кім» немесе жай ғана «Ол» деп атауға көшті. Терри Маннерстің 2001 жылғы Брет туралы кітабында Бреттің ойлары келтірілген: «Басқа актерлер түскі асқа кеткенде, Брет сценада отырып сценарийді оқып, әрбір нюансты қарап, демалыс күндері мен мерекелерде Холмс туралы оқитын». Брет: «Кейбір актерлер Холмс рөлін ұзақ ойнаса, кейіпкер олардың жанын ұрлап алады деп қорқады, түпкілікті тұрғынға орын қалдырмайды», – деді, сонымен қатар: «Холмс мен үшін айдың қара жағына айналды. Ол көңілсіз және жалғыз, ал мен іштей әлеуметтік және көңілдімін. Бұл тым қауіпті болып кетті». Бреттің досы, драматург Джереми Полдың «Шерлок Холмс құпиясы» атты пьесасы 1988 және 1989 жылдары Лондонның Вест-Эндіндегі Виндхэм театрында Брет пен Эдвард Хардвик қатысуымен қойылды, содан кейін труппа гастрольдік сапарға шықты.
Brett made his professional acting debut in rep at the Library Theatre in Manchester in 1954, and his London stage debut with the Old Vic company in Troilus and Cressida in 1956. He made his first appearance in a major film with War and Peace (1956), which starred Audrey Hepburn. Also in 1956, he appeared on Broadway as the Duke of Aumerle in Richard II. In 1959, Brett had a singing role as the romantic lead of Archie Forsyth in the West End musical Marigold. Also in 1959, he played the part of Hamlet; however, on reflection, in a BBC2 television documentary Playing the Dane, Brett later said that "I don't think I was very good as Hamlet. I think I was too young. I was too young intellectually. I was too young philosophically. I was Byronic. I was very handsome. I had qualities, but I'd much rather see other people's [version]. I wasn't convinced by me". The respected theatre critic Harold Hobson wrote of Brett's portrayal that "the incestuous bed was the centre of his performance". He played many classical roles on stage, including about a dozen Shakespearean parts at the Old Vic, in New York and four while Brett was a member of the National Theatre Company from 1967 to 1970. From the early 1960s, Brett was often on British television. He starred in several serials, including as d'Artagnan in an adaptation of The Three Musketeers (1966). His highest profile film appearance was as Freddy Eynsford Hill in My Fair Lady (1964), again with Audrey Hepburn. Although Brett sang well, as he later demonstrated when he played Danilo in a BBC Television broadcast of The Merry Widow (Christmas Day 1968), his singing in My Fair Lady was dubbed by Bill Shirley. Around this time, Brett was considered to replace Sean Connery as James Bond (007), but turned the part down, feeling that playing 007 would harm his career. George Lazenby was subsequently cast instead. Some of his appearances were in classical comedic roles, such as Captain Absolute in a television version of The Rivals (1970) and Bassanio in William Shakespeare's The Merchant of Venice (1970) in a National Theatre Company production directed by Jonathan Miller, which also featured Laurence Olivier (as Shylock) and Joan Plowright (as Portia). This was adapted for television in 1973 with the same three leads. Brett joked that, as an actor, he was rarely allowed into the 20th century and never into the present day. He did, though, appear in a few contemporary guest roles, in a couple of the ITC series such as The Baron (1967) and The Champions (1969), wherein he was cast as swarthy, smooth villains. Brett also appeared in The Incredible Hulk ("Of Guilt, Models and Murder", 1977) and starred as Maxim in the 1979 adaptation of Daphne du Maurier's Rebecca opposite Joanna David. Jeremy Brett's final, posthumous film appearance was an uncredited bit part as the artist's father in Moll Flanders, a 1996 Hollywood feature film starring Robin Wright Penn in the title role. The film (not to be confused with the 1996 ITV adaptation starring Alex Kingston) was released nearly a year after Brett's death. Brett was approached in February 1982 by Granada Television to play Holmes. The idea was to make a totally authentic and faithful adaptation of the character's best cases. Eventually Brett accepted the role; he wanted to be the best Sherlock Holmes the world had ever seen. He conducted extensive research on the great detective and Sir Arthur Conan Doyle himself, and was very attentive to discrepancies between the scripts he had been given and Conan Doyle's original stories. One of Brett's dearest possessions on the set was his 77 page "Baker Street File" on everything from Holmes' mannerisms to his eating and drinking habits. Brett once explained that "some actors are becomers—they try to become their characters. When it works, the actor is like a sponge, squeezing himself dry to remove his own personality, then absorbing the character's like a liquid". Brett was focused on bringing more passion to the role of Holmes. He introduced Holmes's rather eccentric hand gestures and short violent laughter. He would hurl himself on the ground just to look for a footprint, "he would leap over the furniture or jump onto the parapet of a bridge with no regard for his personal safety." Holmes's obsessive and depressive personality fascinated and frightened Brett. In many ways Holmes's personality resembled the actor's own, with outbursts of passionate energy followed by periods of lethargy. It became difficult for him to let go of Holmes after work. He had always been told that the only way for an actor to stay sane was for him to leave his part behind at the end of the day, but Brett started dreaming about Holmes, and the dreams turned into nightmares. Brett began to refer to Holmes as "You Know Who" or simply "HIM". Terry Manners' 2001 book on Brett in the role provides some of Brett's thoughts: While the other actors disappeared to the canteen for lunch, Brett would sit alone on the set reading the script, looking at every nuance, reading Holmes in the weekends and on his holidays. Brett stated, "Some actors fear if they play Sherlock Holmes for a very long run the character will steal their soul, leave no corner for the original inhabitant," but also that, "Holmes has become the dark side of the moon for me. He is moody and solitary and underneath I am really sociable and gregarious. It has all got too dangerous". A theatrical adaptation, The Secret of Sherlock Holmes, by Brett's friend, playwright Jeremy Paul, ran at Wyndham's Theatre in London's West End with Brett and Edward Hardwicke during 1988 and 1989; the production subsequently toured.
Марапаттар
Джереми Бретт 1994 жылы сериал эфирге берілгеніне он жыл толуына арналған салтанатты шарада Шерлок Холмс рөлі үшін "Құрметті легион" орденімен марапатталды. Ол оны сериал түсірілген Манчестер қаласында алды.
Jeremy Brett received the Légion d'honneur in 1994 for his role of Sherlock Holmes at a celebration marking ten years since the series aired. He received it in Manchester where the series was filmed.
Жеке өмір және денсаулық мәселелері
1958 жылы 24 мамырда Бретт актриса Анна Мэйсиге (актер Реймонд Мэйсидің қызы) үйленді. Олардың ұлы Дэвид Хаггинс 1959 жылы дүниеге келді, ол британдық карикатурист, суретші және романист. Брет пен Мэйси 1962 жылы 22 қарашада ажырасып, ол оны еркекке адал болмағандықтан тастап кеткенін мәлімдеді. 1976 жылы Брет Джоан Салливан Уилсонға үйленді, ол 1985 жылы шілдеде қатерлі ісіктен қайтыс болды. Брет актер Гэри Бондпен романтикалық қарым-қатынаста болды, ол Бреттен кейін бір ай өткен соң көз жұмды. 1970 жылдардың соңында Бретт Пол Шенармен байланыста болды. Брет өзінің сексуалдық бағытын ешқашан ашқан жоқ. 1986 жылдың соңында Бреттің көңіл-күйі күрт өзгере бастады, бұл оның отбасы мен достарын алаңдатты. Олар оны маниакалды депрессия, яғни екіполярлық бұзылыс диагнозын қоюға және емделуге көндірді. Бретке осы жағдаймен күресу үшін литий таблеткалары тағайындалды. Ол ешқашан толыққанды жазылмайтынын, аурумен бірге өмір сүруге, оның белгілерін анықтап, онымен күресуге тура келетінін сезінді. Ол жұмысына оралып, Холмс рөлін қайта ойнауды армандады. Оның жазылғаннан кейін түсірілген алғашқы эпизоды 1987 жылы "Төрттің белгісі" романының екі сағаттық бейімделуі болды. Содан бері, серия дамыған сайын Бреттің сыртқы түрі мен мінез-құлқындағы өзгерістер бірте-бірте көзге түре бастады. Литий таблеткаларының жанама әсерлерінің бірі – организмде сұйықтық жиналуы еді. Брет салмақ қосып, денесі су ісіне бастады. Сонымен қатар, дәрілер оның жұмысын баяулатты. Эдвард Хардвикке айтқандай, Брет күніне 60-қа жуық темекі шегетін, бұл оның денсаулығына кері әсер етті. Оның жүрегі де ауырған. Оның жүрегі қалыптыдан екі есе үлкен болды, тыныс алуы қиын болды және түсірілім алаңында оттегі маскасын қажет етті. "Бірақ, жанымдар, қойылым жалғасуы керек", – деген сөз оның жалғыз түсініктемесі болды. Өмірінің соңғы он жылында Брет психикалық ауруымен байланысты бірнеше рет ауруханада жатты, ал Шерлок Холмс сериясының соңғы эпизодтарын аяқтаған кезде оның денсаулығы мен сыртқы түрі айқын түрде нашарлады. Бірде, соңғы серияның түсірілімі кезінде Брет есінен танып құлап кетті. Соңғы жылдары ол ауру туралы ашық әңгімеледі, адамдарды оның белгілерін тануға және көмекке жүгінуге шақырды.
On 24 May 1958, Brett married the actress Anna Massey (daughter of actor Raymond Massey). Their son, David Huggins, born in 1959, is a British cartoonist, illustrator, and novelist. Brett and Massey divorced on 22 November 1962 after she claimed that he had left her for a man. In 1976, Brett married Joan Sullivan Wilson, who died of cancer in July 1985. Brett was in a romantic relationship with the actor Gary Bond, who died exactly one month after Brett. In the late 1970s, Brett was involved with Paul Shenar. Brett never disclosed his sexuality. In the latter part of 1986, Brett exhibited wild mood swings that alarmed his family and friends, who persuaded him to seek diagnosis and treatment for manic depression, also known as bipolar disorder. Brett was prescribed lithium tablets to fight this condition. He suspected that he would never be cured, and would have to live with his malady, look for the signs of his disorder, and then deal with it. He wanted to return to work, and to play Holmes again. The first episode to be produced after his discharge was a two hour adaptation of The Sign of Four in 1987. From then on, the changes in Brett's appearance and behaviour slowly became more noticeable as the series developed. One of the side effects of the lithium tablets was fluid retention; Brett was putting on weight and retaining water. The drugs were also slowing him down. According to Edward Hardwicke, Brett smoked up to 60 cigarettes a day, which "didn't help his health." He also had heart troubles. His heart was twice the normal size; he had difficulties breathing and needed an oxygen mask on the set. "But, darlings, the show must go on", was his only comment. During the final decade of his life, Brett was treated in hospital several times for his mental illness, and his health and appearance visibly deteriorated by the time he completed the later episodes of the Sherlock Holmes series. At one point, during the final series, Brett collapsed on set. During his last years, he discussed the illness candidly, encouraging people to recognise its symptoms and seek help.
Өлім
Брет 1995 жылғы 12 қыркүйекте Лондонның Клэфэм қаласындағы үйінде жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Оның жүрек қақпақтары бала кезінде жұқтырған ревматизм салдарынан зақымданған еді, үстіне ол өмірі бойы ауыр темекі шегуші болған. Оның денесі өртеліп, күлі шашылды. Оның үлкен ағасы, дін қызметкері Джон, 1995 жылғы 29 қарашада кіші ағасының естелік жиынында сөз сөйледі. Мел Гассоу «Нью-Йорк Таймс» газетінде жариялаған некрологында: «Брет мырза Холмс образының түпкілікті нұсқасы саналды: ол таң қалдыратын аналитикалық қабілетке ие, керемет маскировкалар жасауға және қараңғы көңіл-күйге бейім, сондай-ақ ең қиын қылмыстарды шешуге деген құлшынысымен ерекшеленді» деп жазды. Актердің құрметіне Клэпхэм Коммонға ескерткіш ағаш отырғызылды – Брет қайтыс болғанға дейін көп жылдар бойы жергілікті жерде тұрған жеріне жақын.
Brett died on 12 September 1995 at his home in Clapham, London, from heart failure. His heart valves had been scarred by rheumatic fever contracted as a child, and on top of this he had been a heavy smoker throughout his life. His body was cremated. One of his elder brothers, John, who was a minister, spoke at his youngest brother's memorial service on 29 November 1995. Mel Gussow wrote in an obituary for The New York Times, "Mr. Brett was regarded as the quintessential Holmes: breathtakingly analytical, given to outrageous disguises and the blackest moods and relentless in his enthusiasm for solving the most intricate crimes." A memorial tree to the actor was planted on Clapham Common – near where Brett had lived locally for many years prior to his death – on 30 March 2007.
Сахна
Жыл Атауы Рөл Орын 1956 Ричард II Аумерелдің герцогі Винтер Гарден театры 1956 Макбет Малькольм Винтер Гарден театры 1956 Ромео мен Джульетта Париж Винтер Гарден театры 1957 Тройл мен Крессида Тройл Винтер Гарден театры 1961 Гамлет Гамлет Оксфорд Ойын үйі / Корольдік Странд театры 1964 Депутат Риккардо Фонтана, С. Дж. Брукс Аткинсон театры 1967 Сізге қалай ұнайды Орландо Корольдік ұлттық театр 1978 Дракула Граф Дракула әртүрлі; Бродвей өндірісінің гастрольдік көрсетілімдері 1980 Қан айқышқа шегеленгені Доктор Уотсон Ахмансон театры 1985 Біздің бәріміз де емеспіз бе? Ұлық Уильям Татам Брукс Аткинсон театры 1988 Шерлок Холмстың құпиясы Шерлок Холмс Уиндхам театры
Year Name Role Place 1956 King Richard IIDuke of Aumerle Winter Garden Theatre 1956 MacbethMalcolm Winter Garden Theatre 1956 Romeo and JulietParis Winter Garden Theatre 1957 Troilus and CressidaTroilus Winter Garden Theatre 1961 Hamlet Hamlet Oxford Playhouse/Royal Strand Theatre 1964 The DeputyFather Riccardo Fontana, S. J. Brooks Atkinson Theatre 1967 As You Like It Orlando Royal National Theatre 1978 DraculaCount Dracula various; Broadway production tour 1980 The Crucifer of Blood Dr. Watson Ahmanson Theatre 1985 Aren't We All? Hon. William Tatham Brooks Atkinson Theatre 1988 The Secret of Sherlock Holmes Sherlock Holmes Wyndham's Theatre
Теледидар фильмдері
Жыл Аты Рөл Ескертулер 1957 Ай жарығымен кездесу Родерик 1962 Жұлдызды соната Студент 1962 Отбасымен кешкі ас 1966 Шопен және Джордж Сэнд Шығармашылық жылдар Шопен 1968 Шатты жесір 1969 Идеал күйеу Виконт Горинг 1973 Венеция саудагері Бассанио 1974 Жүрек істері Капитан Юль 1974 Джени: Леди Рэндольф Черчилль Граф Карел Кински 2 эпизод 1974 Жұлдызды: Ұсақ қайық жүргізуші Шеридан Оуэн 1975 Сары қыз Ата Далей 1975 Махаббат еңбегінің қатысуы Бэрон 1976 Дориан Грейдің портреті Бассиль Холлвард 1979 Ребекка Максимилиан "Максим" де Винтер 1981 Мадам X Доктор Терренс Кит 1981 Макбет Макбет 1981 Жақсы солдат Эдвард Эшбернхам 1982 Уимпол көшесінің Барреттері Роберт Браунинг 1983 No10 Уильям Питт кіші 1984 Морт д'Артур Король Артур 1985 Флоренс Найтингейл Уильям Найтингейл 1985 Алдаулар Брайан Фоксворт 1987 Төрт белгі Шерлок Холмс 1988 Баскервильдің иті Шерлок Холмс.
Year Name Role Notes 1957 Meet me by Moonlight Roderick 1962 The Ghost Sonata The Student 1962 Dinner with the Family 1966 Chopin and George Sand The Creative Years Chopin 1968 The Merry Widow 1969 An Ideal HusbandViscount Goring 1973 The Merchant of VeniceBassanio 1974 Affairs of the HeartCaptain Yule 1974 Jennie: Lady Randolph ChurchillCount Karel Kinsky2 episodes 1974 Haunted: The FerrymanSheridan Owen 1975 The Prodigal DaughterFather Daley 1975 Love's Labour's LostBerowne 1976 Picture of Dorian GrayBasil Hallward 1979 RebeccaMaximillian "Maxim" de Winter 1981 Madame XDr. Terrence Keith 1981 MacbethMacbeth 1981 The Good SoldierEdward Ashburnham 1982 The Barretts of Wimpole Street Robert Browning 1983 Number 10William Pitt the Younger 1984 Morte d'ArthurKing Arthur 1985 Florence NightingaleWilliam Nightingale 1985 DeceptionsBryan Foxworth 1987 The Sign of FourSherlock Holmes 1988 The Hound of the Baskervilles Sherlock Holmes.