Жан Рей: Еуропалық комиссияның экс-президенті және бельгиялық саяхатшы
Jean Rey (politician)
Жан Рей – бельгиялық саяхатшы, Еуропалық комиссияның 2-президенті (1967-1970). Сыртқы қатынастар комиссары қызметін атқарды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық саясаткер (1902–1983)
Belgian politician (1902–1983)
Жан Рей (15 шілде 1902 – 19 мамыр 1983) – бельгиялық либерал саясаткер, 1967 жылдан 1970 жылға дейін Еуропалық комиссияның екінші президенті қызметін атқарды. 1958 жылдан 1967 жылға дейін ол Еуропалық комиссияның Сыртқы қатынастар жөніндегі комиссары болды. 1983–1984 оқу жылы Еуропа колледжінде оның құрметіне аталды.
Jean Rey (15 July 1902 – 19 May 1983) was a Belgian Liberal politician who served as the second president of the European Commission from 1967 to 1970. He served as European Commissioner for External Relations from 1958 to 1967. The 1983–1984 academic year at the College of Europe was named in his honour.
Ерте өмір
Лиеж қаласында протестант отбасында дүниеге келген Жан Рей Лиеж университетінде құқық білімін алып, 1926 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Ол еңбек жолын Лиеждегі апелляциялық сотта адвокат ретінде бастады. Валония қозғалысына адалдығы оны саясатқа итермеледі. Ол Либералдық партияға қосылып, 1935 жылы Лиеж қалалық кеңесіне сайланды. 1939 жылы Бельгияның Өкілдер палатасына депутат болып өтті. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Бельгия үкіметтері мен король Леопольд III қолдаған "тәуелсіздік саясатына" (бетараптыққа) қарсы ең белсенді наразылардың бірі болды. 1940 жылы ол резервтік офицер ретінде әскерге шақырылып, Бельгия шайқасына қатысты. Неміс әскеріне тұтқынға түсіп, соғыстың соңына дейін әскери тұтқын лагерінде болды, ол Фишбек маңындағы Oflag XD лагерінде тұтқындыққа алынды, онда ол құпия масондық L'Obstinée ложасының мүшесі болды.
Born in Liège into a Protestant family, Jean Rey studied law at the University of Liège, where he obtained a PhD in 1926. He began his career as a barrister at the Court of Appeal in Liège. His commitment to the Walloon Movement drew him into politics. He joined the Liberal Party and was elected city councillor of Liège in 1935. In 1939, he won a seat in the Belgian Chamber of Representatives. In the wake of World War II, he was one of the most vocal opponents of the "policy of independence" (neutrality) supported by successive Belgian governments and King Leopold III. He was mobilised as a reserve officer in 1940 and served during the Battle of Belgium. He was captured by the Germans and spent the rest of the conflict as a prisoner of war, being interned in Oflag XD near Fischbeck, where he was member of the clandestine Masonic Lodge L'Obstinée.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі мансап
Соғыстан кейін ол Бельгияның федерализациясын жақтады. 1947 жылы ол парламенттің тағы бес мүшесімен (соның ішінде Джулиен Лахау) бірлесіп, федеративтік мемлекет құру туралы заң жобасын ұсынды. Егер жаңа Конституция қабылданса, Бельгия екі штаттан – Фландрия мен Валониядан және Брюссель федеративтік аймағынан тұратын конфедерацияға айналар еді. Алайда Бельгия парламентінің көпшілігі бұл ұсынысты қарастырудан бас тартты. Рей 1949 жылдан 1950 жылға дейін қайта құру министрі, ал 1954 жылдан 1958 жылға дейін экономика министрі болды. Осылайша ол Еуропалық көмір және болат қауымдастығының алғашқы дамуына және Еуропалық экономикалық қауымдастық пен Еуропалық атом энергиясы қауымдастығын құруға әкелген келіссөздерге қатысты. 1958 жылдан 1967 жылға дейін ЕЭК-нің (Халлштейн комиссиясы) сыртқы қатынастар жөніндегі комиссиясының мүшесі болды және Кеннеди раундындағы (1964–1967 жж.) келіссөздерде маңызды рөл атқарды. 1967 жылы ол Уолтер Холлштейннен кейін Еуропалық комиссияның президенті болды (ол біріккен ЕЭК, ЕАЭО және Еуропалық атом энергиясы қауымдастығы Комиссиясының алғашқы президенті болды). Әлі де берік федералист болғандықтан, ол қауымдастық институттарын нығайтуға кірісті. Ол Еуропалық парламенттің өкілеттіктерін арттырып, оны жалпы сайлау құқығымен сайлауды жақтады. Президенттік кезінде ол кедендік одақтың аяқталуын бақылады (1968). Ол 1969 жылы Гаагадағы саммитте де маңызды рөл атқарды, онда еуропалық көшбасшылар екі жаңа бастамамен еуропалық интеграцияны қайта жандандыруға шешім қабылдады: бір жағынан, Еуропалық экономикалық және валюталық одақ (ЭМО), екінші жағынан, Еуропалық саяси ынтымақтастық (ЕСЫ), ол бүгінгі күні евро мен Еуропалық одақтың ортақ сыртқы және қауіпсіздік саясатын болжады. Сондай-ақ Гаагада Франция Ұлыбританияның ЕЭК-ке қосылуына қарсылығын тоқтатты. Соңында, 1970 жылы, осы мандатының соңғы жылы, Рей қауымдастыққа «өз қаражатын» беру туралы ұсынысына еуропалық үкіметтердің қолдауын алды. Бұл ЕЭК енді мүше мемлекеттерден түсетін үлеске ғана емес, сонымен қатар кедендік баждардан, қауымдастықтан тыс жерлерден келетін ауыл шаруашылығы өнімдеріне салынатын алымдардан және ҚҚС түсімдерінің бір бөлігінен де түсетін кірістермен толықтырыла алатынын білдірді. 1964 жылдан 1974 жылға дейін Рей Брюггедегі Еуропа колледжінің кеңесінің төрағасы болды. 1974 жылдан 1978 жылға дейін Еуропалық қозғалыстың төрағасы болды және Еуропа үшін Жан Монне қорының мүшесі болды. 1979 жылы ол жалпы сайлау құқығымен сайланған алғашқы Еуропалық парламент мүшесі болды. Жан Рей Бельгия саясатында да белсенді болды. Ол 1976 жылы «Азаттық және прогресс» партиясынан бөлініп, Валониялық реформаторлар мен либералдар партиясын (ПРЛВ) құрған франкоязықты либералдардың беделді тұлғасына айналды. Жан Рей туған қаласы Льежде қайтыс болды. Брюссельдің Еуропалық ауданында оның құрметіне алаң аталды. Париждің 15-ші округіндегі бір көше де оның есімін алып жүр.
After the war, he became an advocate of the federalisation of Belgium. As early as 1947 he promoted, together with five other members of Parliament (among whom Julien Lahaut), a bill on the organisation of a federal state. If passed, the new Constitution would have transformed Belgium into a Confederation consisting of two States, Flanders and Wallonia, and the federal region of Brussels. However, a majority in the Belgian Parliament refused to take the proposal into consideration. Rey was Minister of Reconstruction from 1949 until 1950, and Minister of Economy from 1954 until 1958. As such, he was involved both in the early development of the European Coal and Steel Community and in the negotiations that led to the creation of the European Economic Community (EEC) and the European Atomic Energy Community (EAEC). Member of the commission (Hallstein Commission) of the CEE from 1958 until 1967, responsible for external relations, he played an important role in the negotiations of the Kennedy Round (1964–1967). In 1967, he succeeded Walter Hallstein as President of the European Commission (he was the first President of the Commission of the merged CSCE, CEE and EAEC). Still a convinced federalist, he undertook to reinforce the Community institutions. He won increased powers for the European Parliament and advocated its election by universal suffrage. During his presidency, he oversaw the completion of the customs union (1968). He also played an important role the Summit of The Hague in 1969, where the European leaders decided to relaunch European integration with two new initiatives: on the one hand, Economic and Monetary Union of the European Union (EMU), and on the other hand, European Political Cooperation (EPC), which foreshadow the euro and the Common Foreign and Security Policy of the European Union today. It was also at The Hague that France gave up its resistance against the accession of the United Kingdom to the EEC. Finally, in 1970, the last year of this mandate, Rey won the European governments' support for his proposal to give the Community "own resources". This meant that the EEC no longer depended exclusively on contributions by the member states, but could complete these with revenues from customs duties, levies on agricultural products from outside the Community, in addition to a share of the VAT revenue. From 1964 until 1974, Rey was chairman of the board of the College of Europe in Bruges. He presided the over European Movement from 1974 to 1978 and was member of the Jean Monnet Foundation for Europe. In 1979, he became member of the first European Parliament elected by universal suffrage. Jean Rey also remained active in Belgian politics. He became the éminence grise of the French speaking liberals who broke away from the unitary Party for Freedom and Progress to form the Parti Réformateur et Libéral Wallon (PRLW) in 1976. Jean Rey died in his native city Liège. In the European Quarter of Brussels, there is now a square named after him. A street in the 15e arrondissement of Paris also bears his name.