Кіріспе

Rheingold ("Rhinegold") - 1987 жылға дейін Нидерландының Ротердамға жақын орналасқан Хок пен Швейцарияның Женева (немесе 1965 жылға дейін Базель) арасында жүретін атаулы пойыз болды. Пойыздың тағы бір бөлімі Амстердамнан басталып, Утрехтте Хок вагондарына қосылатын. Rheingold арнайы сәнді вагондармен Нидерландыдағы Арнем және Германиядағы Кёльн арқылы Рейн өзенінің бойымен қатынайтын. Оның аты Рихард Вагнердің "Das Rheingold" операсынан алынған, ол Рейн өзенін романтикалық бейнелеген. 1965 жылдан бастап 1987 жылы пойыз тоқтатылғанға дейін Rheingold тек бірінші сыныпты Trans Europ Express (TEE) пойызы болып табылды.

Бағыт

Женева (Гаре де Корнавин) – Базель SBB – Фрайбург – Баден-Баден – Карлсруэ – Мангейм – Майнц – Кёльн – Дюссельдорф – Дуйсбург – Утрехт, содан кейін бөлек пойыздарда (әлі де Rheingold атымен) Голландияның Құйрығы мен Амстердамға дейін жалғасты. Голландияның Құйрығында пойыз Англияның Харвич қаласына қатынайтын кемелермен сәйкес келетін уақыт кестесіне ие болды. Женева–Базель учаскесі 1965 жылы қосылды және 1980/82 жылдары тоқтатылды (толық мәліметтерді кейінгі бөлімде қараңыз).

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең

Бірінші Rheingold, ол Fernschnellzug (FD) (пойыздар FFD 101 және FFD 102) ретінде жіктеліп, 1928 жылдың 15 мамырында қызмет етуді бастады. Нидерландыда NS 3700, 3800, 3900 бу локомотивтері сериясымен, Германияда DRG 18.3 класы (Badic IV h, Мангейм мен Базель арасында) және BR 184 5 (Бавария S 3/6, Эммерих пен Мангейм арасында) және Швейцарияда Ae 4/7 электр локомотивтерімен жүргізілді. 1930 жылы Мангейм мен Базель арасында BR 01 (01 077 181) пайдаланылды, ал 1935 жылдан бастап тұрақты түрде, Нидерландыда NS 3900 қолданылды. Pullman типті сәнді вагондар 1-ші және 2-ші сыныптарда ерекше кремді-көк түспен боялды, әр вагоның екі шетінде (локомотивтің артында) көк багаж вагоны болды. Кейбір вагондарда ас үй болды, бір ас үй екі вагондағы жолаушыларға қызмет көрсетті. Mitropa официанттары жолаушыларға тамақ берді. Бұл вагондар сол кездегі DRG-ның ең техникалық жабдықталғандары болды, бірақ кейінірек (1939 жылдан бастап) шыққан Schürzenwagen (күлдік вагондар), Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінің вагондарына қарағанда кем озық болды. Вагондардың ішкі дизайнын сол заманғы суретшілер мен сәулетшілер жасаған, олар өте сәнді әрі кең болды. Әр пойыз құрамында барлығы 26 вагон және үш багаж вагоны болды. Сол кезде сапар 11 сағатқа созылды. Бастапқыда вагондарда Deutsche Reichsbahn Gesellschaft және MITROPA жазулары, DRG логотипімен бірге орналасқан. Шамамен 1931 жылы вагондарға және локомотивтерге RHEINGOLD деген атау жазылды, ал DRG логотипі өзгеріссіз қалды. 1939 жылдың күзінде Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, пойыз қызметі тоқтатылды.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезең

Қызмет 1951 жылы Fernzug (F) Rheingold Express (пойыз нөмірлері F 163/164, кейін F 9/10 және F 21/22) ретінде қайта жаңартылды. Көбінесе вагондар соғыстан аман қалды, бірақ Батыс Германиядағы вагондар қайта боялып, тамақтандыру вагондарына (Gesellschaftwagen), алыс қашықтыққа жүретін вагондарға (F пойыздары) және жақын қашықтыққа жүретін вагондарға (D пойыздары) айналдырылды. Rheingold енді соқпақты вагондарды пайдаланды және Кельн мен Кальденкирхен арасында Deutsche Bundesbahn булы локомотивтері BR 01, BR 01.10, BR 03, BR 03.10 және BR 41 тартты. 1954 жылы пойызының атынан "Экспресс" деген сөз алынып тасталды.

ТЭЭ Рингольд

1962 жылы Rheingold Швейцария мен Нидерланды арасындағы байланыс ретінде соғысқа дейінгі бағыт бойынша қайта жаңғыртылды және тек бірінші сынып вагондарын тасымалдады. 1965 жылы ол Trans Europ Express (немесе Trans Europe Express) болып өзгерді. 1962 жылдан бастап енгізілген жаңа жылжымалы құрамға Rheingold және Rheinpfeil (Rhine Arrow) пойыздарында ғана пайдаланылатын, әр пойызға бірден куполды вагондар кірді. Еуропада осы екі пойыз үшін ғана куполды вагондар қолданылды. 1971 жылы Rheinpfeil Бундесбанның жаңа Intercity желісіне қосылғаннан кейін, TEE Erasmus Rheingold-пен бірге босаған куполды вагондарды пайдалана бастады. Куполды вагондар 1976 жылдың 30 мамырында қызметтен алынды. Жаңа вагондар, сондай-ақ 1960-шы жылдардың ортасында бағыттың кейбір бөліктерінде жолдың жақсартуы Rheingold-ты Германиядағы ең жылдам пойыз етті. 1964 жылы пойыз Фрайбург пен Карлсруэ аралығындағы 83.2 мильді (134 км) 59 минутта жүріп өтуге жоспарланған, бұл орташа жылдамдығы сағатына шамамен 134 километрді құрады, сол кезде бұл "неміс темір жолы тарихындағы ең жылдам кесте" болып есептелді. 1972 жылға дейін пойыздың барлық бірінші сыныпты, қызыл және кремді вагондарын көк және кремді түске боялған E 10.12 сыныпты электр локомотивтері тартты, бірақ кейіннен қызыл және кремді 103 сыныпты локомотивтер алмастырды.

Кейінгі жылдары

1979 жылғы жазғы кестеден бастап (27 мамырда) Rheingold Голландияның Хук портына және одан вагондар тасымалдауын тоқтатты, содан кейін Амстердам Rheingold қызметінің барлық солтүстік терминалы болды. Пойыздың Берн–Женева учаскесі 1980 жылдың 6 сәуірінде жойылды, бірақ 1980 жылдың күзінде тек қысқы кезеңде қайта іске қосылды. Базель–Женева учаскесі 1982 жылы тоқтатылды. Дегенмен, 1982 жылға дейін және одан кейін жылдың белгілі бір уақыттарында, пойыз Базельден оңтүстікке қарай жүретін кәдімгі экспресс пойыздарға жалғанған вагондар арқылы Чурға және (1985 жылға дейін) Миланға дейін қатынады. 1983 жылдан бастап Rheingold Мюнхенге қосымша бағыт алды, ол Мангеймде негізгі пойызбен бөлініп, Базельге қарай жалғасты. Ол Амстердам мен Мюнхен арасында TEE қызметін ұсынды, сондай-ақ жол бойында Хайдельберг, Штутгарт және Аугсбург сияқты қалаларға да қызмет көрсетті. 1985 жылға дейін ол тек жазғы кесте кезеңінде (әр жылдың мамыр айының соңынан қыркүйек айының соңына дейін) жұмыс істеді. Ол 1983 жылдың 29 мамырында енгізіліп, сол жылдың 24 қыркүйегіне дейін жүрді. Rheingold 59 жыл 15 күннен кейін 1987 жылдың 30 мамырында тоқтатылды. TEE 6/7 локомотиві BR 103 болды. Бұл Германиядағы TEE жүйесінің соңғы пойзы еді. Швейцариядағы жеке компания Rheingold вагондарының бірін сақтап алып, оларды бумен жүретін экскурсиялар үшін пайдалануда.