Қытай Халық Республикасының телекоммуникация жүйесінің дамуы

Кіріспе

Қытай Халық Республикасының телекоммуникациясына шолу. Қытай Халық Республикасының байланыс жүйесі елдің барлық бөліктерін Интернет, телефон, телеграф, радио және теледидар арқылы байланыстырады. Елде кең ауқымды автоматты телефон станциялары жүйесі бар, олар заманауи оптикалық талшық кабель, коаксиалды кабель, микротолқынды радиореле және ішкі спутниктік жүйе арқылы қосылған. Ұялы телефон қызметі кеңінен қолжетімді, қарқынды дамып келеді және шетелдік елдерде роуминг қызметін қамтиды. Соңғы жылдары "Fiber to the x" инфрақұрылымы жылдам кеңейді.

Тарих

1949 жылы Халық Республикасы құрылған кезде, Қытайдағы телекоммуникация жүйелері мен құрылғылары, алғаш рет Цин және Республика дәуіріндегі ИТА және Пошта және байланыс министрлігімен құрылған, үштен астам онжылдық соғыстардың (феодалдық соғыстар, Жапонияның басқындығы және Қытай азаматтық соғысы) салдарынан ауыр зардап шеккен. Қалған аз бөлігі көнеріп, қарапайым болған және негізінен шығыс жағалау қалалары, Нанкин-Шанхай аймағы және бірнеше ішкі қалалармен ғана шектелген. 1950 жылдары қолданыстағы нысандар жөнделді, ал кеңестік көмекпен Пекин мен провинциялық орталықтарды байланыстыратын алысқатарлық телефон желісін құруға елеулі қадам жасалды. Қытайдағы байланыс 1950-ші жылдардың басында қарқынды дамыды. 1952 жылға қарай негізгі телекоммуникациялық желі Пекинге шоғырланды, ал барлық ірі қалалармен байланыс толығымен орнатылды. Жүйені жөндеу, жаңарту және кеңейту жұмыстары жылдам басталды, ал 1956 жылдан бастап телекоммуникациялық бағыттар одан да жылдамдатылды. Байланыс жүйесінің тиімділігін арттыру үшін телеграф және телефон қызметтері үшін бірдей желілер қолданылды, сондай-ақ телетайп және теледидар (хабар тарату) қызметтері де қосылды. Бұдан өзге, конференциялық телефон байланысы енгізілді, радиобайланыс жақсартылды және телекоммуникациялық жабдықтардың өндірісі үдетілді. «Ұлы серпіліс» (1958–1960) кезеңінен кейінгі жалпы экономикалық құлдырау телекоммуникацияның дамуын тоқтатты, бірақ 1960 жылдары телефон желісі кеңейтіліп, жаңа жабдықтар енгізілгеннен кейін қайта жанданды, оның ішінде батыс елдерінен зауыттар мен жабдықтар импортталды. 1949 жылдан кейінгі жылдары телекоммуникация – телеграф немесе телефон арқылы – негізінен сымды желілерді пайдаланды; алайда, 1970 жылдары радиобайланыс жабдықтары жиі қолданыла бастады және сымды желілерді ығыстыра бастады. Көп ұзамай микротолқынды және спутниктік байланыс енгізілді, қазір бұл кең таралған. (Қытай 1986 жылы алғашқы теледидарлық спутнигін ұшырды.) 1956 жылы Пекин-Лхаса бағытында алғашқы автоматты жылдам телетайп орнатылды. 1964 жылға қарай мұндай машиналар Қытайдың көптеген ірі қалаларында орнатылды. Ірі қалаларда радио және теледидар қызметтері де енгізілді, ал радиотелепринтерлер кеңінен қолданыла бастады. «Үшінші майдан» науқанының нәтижесінде, Қытайдың қиын-қыстақты аймақтарындағы қорғаныс өнеркәсібінің негізгі салаларын дамыту мақсатында телекоммуникациялық желілер едәуір кеңейді. «Үшінші майдан» аймақтарында радиостанциялардың өндірісі 11,668% -ға өсті.

When the People's Republic was founded in 1949, the telecommunication systems and facilities in China first established by the Qing and Republican ITA and Ministry of Posts and Communications had been seriously damaged from over thirty years of on and off war between warlords, Japan, and the two sides of the Chinese Civil War. What little remained was largely outdated and rudimentary and limited to the eastern coastal cities, the Nanjing Shanghai region, and a few interior cities. In the 1950s existing facilities were repaired, and, with Soviet assistance, considerable progress was made toward establishing a long distance telephone wire network connecting Beijing to provincial level capitals. Communications in China were established rapidly in the early 1950s. By 1952 the principal telecommunications network centered on Beijing, and links to all large cities had finally been established. Work quickly got under way to repair, renovate and expand the system, and from 1956 telecommunications routes were extended more rapidly. To increase the efficiency of the communications system, the same lines were used for both telegraphic and telephone service, while Teletype and television (broadcasting) services were also added. In addition, conference telephone service was initiated, radio communications were improved, and the production of telecommunications equipment was accelerated. Growth in telecommunications halted with the general economic collapse after the Great Leap Forward (1958–60) but revived in the 1960s after the telephone network was expanded and improved equipment was introduced, including imports of Western plants and equipment. In the years immediately following 1949, telecommunications — by telegraph or telephone — mainly used wire; by the 1970s, however, radio telecommunications equipment were increasingly used and began to replace wire lines. Microwave and satellite transmissions were soon introduced and have now become common. (China launched its first television broadcast satellite in 1986.) In 1956 the first automatic speed Teletype was installed on the Beijing Lhasa line. By 1964 such machines had been installed in most of China's major cities. Radio television service also was installed in major cities, and radio teleprinters became widely used. Telecommunications networks expanded significantly as a result of the Third Front campaign to develop basic industry in national defense industry in China's rugged interior in case of invasion by the Soviet Union or the United States. Production of radios within the Third Front regions rose by 11,668%.

Телекоммуникациялық қызметтердің тарихы

1987 жылы Пошта және телекоммуникация министрлігі (қазіргі Ақпараттық индустрия министрлігі) Қытайдың телекоммуникация жүйелерін және олармен байланысты ғылыми-зерттеу және өндірістік мекемелерді басқарды. Пошта қызметтерінен басқа, олардың бір бөлігі электрондық тәсілдермен жүзеге асырылды, министрлік телефон, сым, телеграф және халықаралық байланыс салаларының кең спектрімен айналысты (Қытай Халық Республикасының пошта маркалары мен пошта тарихына қараңыз). Теледидар мен радио хабарларын тарату мәртебесін басқару және арттыру үшін 1982 жылы Радио және теледидар министрлігі жеке құрылым ретінде құрылды. Орталық халық радиостанциясы, Бейжің радиосы және Қытай орталық теледидары осы министрлікке бағынышты болды. Сонымен қатар, радио және теледидар хабарларын тарату, таланттарды іздеу, зерттеу, баспа және өндіріс ұйымдары Радио және теледидар министрлігінің бақылауына көшті. 1986 жылы кино индустриясы Мәдениет министрлігінен жаңа Радио, кино және теледидар министрлігіне берілді. 1987 жылдан бастап Қытайдағы телекоммуникация қызметтерінің сапасы алдыңғы жылдармен салыстырғанда едәуір жақсарды. Маодан кейінгі кезеңде шетелдік технологияның көптеп келуі және отандық өндіріс мүмкіндіктерінің артуы үлкен әсер етті. 1980 жылдары телекоммуникацияның басты түрі – жергілікті және қашықтықтан телефон байланысы болды, оны алты аймақтық басқарма басқарды: Пекин (солтүстік аймақ), Шанхай (шығыс аймақ), Сиань (солтүстік-батыс аймақ), Чэнду (оңтүстік-батыс аймақ), Ухань (орталық-оңтүстік аймақ) және Шэньян (солтүстік-шығыс аймақ). Бұл аймақтық штабтар провинциялық деңгейдегі жүйелер үшін коммутациялық орталықтар ретінде қызмет етті. 1986 жылы Қытайда 3 миллионға жуық телефон станциясы, оның ішінде 24 қалаға тікелей автоматты байланыс қызметін ұсынатын 34 000 қашықтықтан телефон станциясы болды. 1986 жылдың соңында қолданыстағы телефон желілерінің жүктемесін азайту үшін оптикалық талшықты байланыс технологиясы қолданыла бастады. Халықаралық байланыс Пекин мен Шанхай қалаларындағы шетелдік коммутациялық станциялар арқылы жүзеге асырылды. Гуандун провинциясында Гонконг және Макаомен байланыстыратын коаксиалдық кабель және микротолқындық желілер болды. 1972 жылы АҚШ президенті Ричард Никсон мен Жапония премьер-министрі Какуэй Танаканың Қытайға сапарын тікелей эфирде көрсету үшін орнатылған үлкен, үнемі жаңартылып отыратын жер беті спутниктік станциялары 1980 жылдардың ортасында Қытайдың халықаралық спутниктік байланыс желісінің негізі ретінде қызмет етті. 1977 жылы Қытай Intelsat ұйымына қосылды және Пекин мен Шанхай қалаларындағы жер станцияларын пайдалана отырып, Үнді және Тынық мұхиты үстіндегі спутниктермен байланыс орнатты. 1984 жылдың сәуірінде Қытай эксперименталды байланыс спутнигін ұшырды, ол телеграммалар, телефон қоңыраулары және факс-хабарларды, әсіресе елдің шалғай аймақтарына сынақтан өткізу үшін пайдаланылды. 1986 жылдың ақпанында Қытай өзінің алғашқы толыққанды телекоммуникациялық және хабар тарату спутнигін іске қосты. Екінші спутниктің сапасы мен байланыс сыйымдылығы біріншісінен әлдеқайда жоғары болды. 1987 жылдың ортасында екі спутник те жұмыс істеп тұрды. Осы спутниктердің болуы Қытайдың ішкі спутниктік байланыс желісін іске қосуға мүмкіндік берді, бұл теледидар мен радио хабарларын таратуды жеңілдетті және тікелей телефон, телеграф және факсимильді қызметтерді ұсынды. Желіде Пекин, Үрімші, Хохот, Лхаса және Гуанчжоу қалаларында жер станциялары болды, олар да Үнді мұхиты үстіндегі Intelsat спутнигіне қосылды. Телеграфты дамыту телефон желісіне қарағанда төмен басымдыққа ие болды, себебі қытай тілінің жазбасын тарату қиындықтар тудырды. Компьютерлік технология осы мәселелерді біртіндеп шешіп, осы саланың одан әрі дамуына көмектесті. 1983 жылы Қытайда жыл сайын 170 миллионнан астам хабарды тарататын 10 мыңға жуық телеграф сымдары мен телекс желілері пайда болды. Телеграммалардың көп бөлігі кабельдер немесе қысқа толқынды радио арқылы жіберілді. Микротолқынды тарату да қолданылды. Халықаралық деңгейде телетайп арқылы хабарлар жіберілсе, округтер мен муниципалитеттердегі телеграммалардың 40 пайызы Морзе коды арқылы жіберілді. Дәстүрлі телеграф және телефон қызметтерінен басқа, Қытайда факсимильді, төмен жылдамдықты деректерді беру және компьютерлік басқару телекоммуникациялық қызметтер де болды. Бұлардың ішінде Пекин, Чанша және Баоту қалаларындағы желілік ақпаратты іздеу терминалдары халықаралық телекоммуникациялық желілерге жаңалықтар мен ғылыми, техникалық, экономикалық және мәдени ақпаратты алуға мүмкіндік берді. Жоғары жылдамдықты газет бетін факсимильдеу жабдықтары және қытай мінездерін кодқа аудару жабдықтары кеңінен қолданылды. 64 каналды бағдарламалық басқарумен автоматты хабарды қайта тарату жабдықтары және төмен немесе орташа жылдамдықты деректерді беру және алмасу жабдықтары да кеңінен қолданылды. Халықаралық телекс қызметі жағалау қалаларында және арнайы экономикалық аймақтарда қолжетімді болды. Орталық халық радиостанциясы Қытайдың ұлттық радио желісін басқарды. Бағдарламалар провинциялық деңгейдегі ұйымдармен басқарылды. Станция жалпы жаңалықтар мен мәдени-білім беру бағдарламаларын өндірді. Ол Тайваньға және шетелдегі қытай тыңдаушыларына бағытталған бағдарламаларды да ұсынды. Бейжің радиосы әлемге отыз сегіз шетел тілінде, стандартты мандарин және көптеген қытай диалектілерінде, соның ішінде Сямынь, кантон және хакка тілдерінде хабар таратты. Ол сонымен қатар Пекиндегі шетелдік тұрғындарға арналған ағылшын тіліндегі жаңалықтар бағдарламаларын ұсынды. Орта толқынды, қысқа толқынды және FM станциялары елдің 80 пайызын – 160-тан астам радиостанцияны және 500 ретрансляциялық және тарату станциясын – қамтыды, соның ішінде 240-қа жуық радио бағдарламасы бар. Желілік сымдар мен динамиктердің жалпы ұлттық желісі радио бағдарламаларын дерлік барлық ауылдық қауымдастықтарға және көптеген қалалық аймақтарға жеткізді. 1984 жылға қарай 2600-ден астам сымды радиостанциялар болды, олар радио хабарларын қалыпты радиостанциялардың жете алмайтын ауылдық аймақтарға жеткізді. 1987 жылы Қытай орталық теледидары (CCTV), мемлекеттік желі, Қытайдың теледидар бағдарламаларын басқарды. 1985 жылы тұтынушылар 15 миллион жаңа теледидар жиынтығын сатып алды, оның шамамен 4 миллионы түсті теледидарлар болды. Өндіріс сұраныстан қалып қойды. Қытайлық көрермендер көбінесе қоғамдық меншікке алынған теледидарларды көру үшін үлкен топтарға жиналатындықтан, билік органдары елдің үштен екі бөлігінің теледидарға қол жеткізе алатынын бағалады. 1987 жылы 70 миллион теледидар жиынтығы болды, бұл 100 отбасының 29 жиынтығын құрады. CCTV ел бойынша 90-нан астам теледидар станцияларына бағдарламалар ұсынатын төрт арнаға ие болды. 1985 жылы Пекинде жаңа CCTV студиясының құрылысы басталды. CCTV өзінің бағдарламаларын өндірді, олардың көп бөлігі білім беруге бағытталған, ал Пекиндегі Телевизиондық университеті апта сайын үш білім беру бағдарламасын өндірді. Ағылшын тілі сабағы ең танымал бағдарлама болды және шамамен 5-6 миллион көрермені болды. Басқа бағдарламаларға күнделікті жаңалықтар, ойын-сауық, телеспектакльдер және арнайы бағдарламалар кірді. Шетелдік бағдарламалар фильмдер мен мультфильмдерді қамтыды. Қытайлық көрермендер халықаралық жаңалықтарды, спортты және драманы көруге ерекше қызығушылық танытты (Қытай Халық Республикасының мәдениетіне қараңыз).

In 1987 the Ministry of Posts and Telecommunications (now the Ministry of Information Industry) administered China's telecommunications systems and related research and production facilities. Besides postal services, some of which were handled by electronic means, the ministry was involved in a wide spectrum of telephone, wire, telegraph, and international communications (see Postage stamps and postal history of the People's Republic of China). The Ministry of Radio and Television was established as a separate entity in 1982 to administer and upgrade the status of television and radio broadcasting. Subordinate to this ministry were the Central People's Broadcasting Station, Radio Beijing, and China Central Television. Additionally, the various broadcasting training, talent search, research, publishing, and manufacturing organizations were brought under the control of the Ministry of Radio and Television. In 1986 responsibility for the movie industry was transferred from the Ministry of Culture to the new Ministry of Radio, Cinema, and Television. As of 1987 the quality of telecommunications services in China had improved markedly over earlier years. A considerable influx of foreign technology and increased domestic production capabilities had a major impact in the post Mao period. The primary form of telecommunications in the 1980s was local and long distance telephone service administered by six regional bureaus: Beijing (north region), Shanghai (east region), Xi'an (northwest region), Chengdu (southwest region), Wuhan (centralsouth region), and Shenyang (northeast region). These regional headquarters served as switching centers for provincial level subsystems. By 1986 China had nearly 3 million telephone exchange lines, including 34,000 long distance exchange lines with direct, automatic service to 24 cities. By late 1986 fiber optic communications technology was being employed to relieve the strain on existing telephone circuits. International service was routed through overseas exchanges located in Beijing and Shanghai. Guangdong Province had coaxial cable and microwave lines linking it to Hong Kong and Macau. The large, continuously upgraded satellite ground stations, originally installed in 1972 to provide live coverage of the visits to China by U. S. president Richard M. Nixon and Japanese prime minister Kakuei Tanaka, still served as the base for China's international satellite communications network in the mid 1980s. By 1977 China had joined Intelsat and, using ground stations in Beijing and Shanghai, had linked up with satellites over the Indian and Pacific oceans. In April 1984 China launched an experimental communications satellite for trial transmission of broadcasts, telegrams, telephone calls, and facsimile, probably to remote areas of the country. In February 1986 China launched its first fully operational telecommunications and broadcast satellite. The quality and communications capacity of the second satellite reportedly was much greater than the first. In mid 1987 both satellites were still functioning. With these satellites in place China's domestic satellite communication network went into operation, facilitating television and radio transmissions and providing direct dial longdistance telephone, telegraph, and facsimile service. The network had ground stations in Beijing, Urumqi, Hohhot, Lhasa, and Guangzhou, which also were linked to an Intelsat satellite over the Indian Ocean. Telegraph development received lower priority than the telephone network largely because of the difficulties involved in transmitting the written Chinese language. Computer technology gradually alleviated these problems and facilitated further growth in this area. By 1983 China had nearly 10,000 telegraph cables and telex lines transmitting over 170 million messages annually. Most telegrams were transmitted by cables or by shortwave radio. Cutmicrowave transmission also was used. Teletype transmission was used for messages at the international level, but some 40 percent of county and municipal telegrams were transmitted by Morse code. Apart from traditional telegraph and telephone services, China also had facsimile, low speed data transmission, and computer controlled telecommunications services. These included on line information retrieval terminals in Beijing, Changsha, and Baotou that enabled international telecommunications networks to retrieve news and scientific, technical, economic, and cultural information from international sources. High speed newspaper page facsimile equipment and Chinese character – code translation equipment were used on a large scale. Sixty four channel program controlled automatic message retransmission equipment and low or medium speed data transmission and exchange equipment also received extensive use. International telex service was available in coastal cities and special economic zones. The Central People's Broadcasting Station controlled China's national radio network. Programming was administered by the provincial level units. The station produced general news and cultural and educational programs. It also provided programs directed toward Taiwan and overseas Chinese listeners. Radio Beijing broadcast to the world in thirty eight foreign languages, Standard Mandarin, and a number of Chinese varieties, including Xiamen, Cantonese, and Hakka. It also provided English language news programs aimed at foreign residents in Beijing. Medium wave, shortwave, and FM stations reached 80 percent of the country — over 160 radio stations and 500 relay and transmission stations — with some 240 radio programs. The nationwide network of wire lines and loudspeakers transmitted radio programs into virtually all rural communities and many urban areas. By 1984 there were over 2,600 wired broadcasting stations, extending radio transmissions to rural areas outside the range of regular broadcasting stations. In 1987 China Central Television (CCTV), the state network, managed China's television programs. In 1985 consumers purchased 15 million new sets, including approximately 4 million color sets. Production fell far short of demand. Because Chinese viewers often gathered in large groups to watch publicly owned sets, authorities estimated that two thirds of the nation had access to television. In 1987 there were about 70 million television sets, an average of 29 sets per 100 families. CCTV had four channels that supplied programs to the over ninety television stations throughout the country. Construction began on a major new CCTV studio in Beijing in 1985. CCTV produced its own programs, a large portion of which were educational, and the Television University in Beijing produced three educational programs weekly. The English language lesson was the most popular program and had an estimated 5 to 6 million viewers. Other programs included daily news, entertainment, teleplays, and special programs. Foreign programs included films and cartoons. Chinese viewers were particularly interested in watching international news, sports, and drama (see Culture of the People's Republic of China).

Соңғы дамуы

Бұрынғы телекоммуникация реттеушісі – Ақпараттық индустрия министрлігі (АИМ) 2004 жылы Қытайда негізгі телефон желілеріне 295 миллион абонент, ал ұялы телефон абоненттеріне 305 миллион абонент бар екенін хабарлады, бұл екі санаттағы ең жоғары көрсеткіш. Екі санатта да өткен он жылдыққа қарағанда айтарлықтай өсім байқалды; 1995 жылы ұялы телефон абоненттерінің саны 3,6 миллионды, ал негізгі телефон абоненттерінің саны шамамен 20 миллионды құрады. 2003 жылы 100 тұрғынға 42 телефон шаққанда келді. 2004 жылы Өнеркәсіп және ақпараттық технологиялар министрлігі (ӨАТМ) Қытайдың ауылдық аймақтарында телекоммуникация және интернет қызметтеріне қолжетімділікті кеңейту мақсатында «Әр ауылды байланысқа қосу» жобасын бастады. ӨАТМ алты мемлекеттік компанияны, оның ішінде ірі телекоммуникация және интернет провайдерлері China Mobile, China Unicom және China Telecom компанияларын коммуникациялық инфрақұрылымды салуға және жобаны қаржыландыруға жәрдемдесуге міндеттеді. Қытай Халық Республикасындағы Интернет туралы көріңіз.

2003 жылға қарай Қытайдың 2,7 миллион шақырымдық оптикалық талшықты телекоммуникациялық кабельдері жаңарту процесіне зор үлес қосты. Қытай ішкі тұтынуға және экспортқа арналған теледидар өндірісін арттырып, байланыс дамуына көмектесті. 2001 жылы Қытай 46 миллионнан астам теледидар өндірді және 317 миллион теледидар пайдалануда болды. Сонымен қатар, Қытайда 417 миллион радио қабылдағыш пайдаланылды, бұл 1000 тұрғынға 342 радио қабылдағышқа тең. Дегенмен, әсіресе ауылдық жерлерде, радиосы жоқ көптеген үйлерге радио бағдарламаларын дыбыстау арқылы хабар таратылып, көптеген адамдарға жеткізілді. 2011 жылы Қытай халқының 98%-ы ұялы телефон желісімен қамтылды. Осыған қатар, екі айдың ішінде стационарлық телефондардың саны 828 мыңға азайып, 284,3 миллионға жетті.

Реттеу

Қытайдағы байланыс, әсіресе телекоммуникация саласын бақылайтын негізгі орган – Индустрия және ақпараттық технологиялар министрлігі (МИИТ). Ол радио және теледидар салаларын қоспағанда, төменде тізілген барлық салаларды қатаң түрде реттейді, ал радио, кино және теледидар салалары Мемлекеттік радио, кино және теледидар басқармасының қарауына жатады. 2014 жылдан бері Қытайдың Киберкеңістік басқармасы интернет-порталдардағы онлайн әлеуметтік іс-әрекеттерінде пайдаланушылар жасаған контент үшін саясатты және нормативтік-құқықтық базаны қалыптастыруға жауапты.

Телефон

Телефондар – пайдаланылатын негізгі желілер: 284,3 миллион (2012 жылғы наурыз)

2006 жылдың қаңтар-тамыз айларында материктің ұялы телефон пайдаланушылары 273,67 миллион мәтіндік хабарлама жіберді. 2023 жылға дейін Қытайда мәтіндік хабарламалар мен MMS үшін төлемдер өте төмен болып келеді. 55 жерсеріктік станциядан тұратын ішкі спутниктік жүйе құрылған. Халықаралық спутниктік станцияларға 5 Intelsat (4 Тынық мұхиты және 1 Үнді мұхиты), 1 Intersputnik (Үнді мұхиты аймағы) және 1 Inmarsat (Тынық мұхиты және Үнді мұхиты аймақтары) кіреді. Жапония, Оңтүстік Корея, Гонконг, Ресей және Германияға дейін жететін бірнеше халықаралық оптикалық талшықты байланыс желілері бар. Қытайдағы бекітілген және ұялы байланыс операторлары: China Mobile, China Netcom, China TieTong, China Satcom (бұрынғы), China Telecom және China Unicom.

Ұялы телефон арқылы Интернет пайдаланушылар

Қытайда ұялы телефондар мен интернет-трафик бағасының төмендігі ұялы интернет қолданушыларының санын компьютерлік интернет қолданушыларының санынан асырып түсті.

Транс-Тынық мұхит экспресі

Транс-Тынық мұхиты экспресі – АҚШ пен Қытайды оптикалық талшықты кабельмен байланыстыратын телекоммуникациялық жоба. Бұл жоба аймақтар арасындағы интернет-трафиктің артуын қамтамасыз ету үшін жоспарланған, бұл кабельдердің сыйымдылығы қазіргі кабельдерге қарағанда 60 есе жоғары. Бұл АҚШ пен Қытайды тікелей байланыстыратын алғашқы теңіз асты телекоммуникациялық кабель және Тынық мұхиты арқылы жасалған алғашқы тәуелсіз байланыс. Қазіргі уақытта Қытай мен АҚШ арасындағы кабельдік байланыс Жапония арқылы жүзеге асырылады. Жобаға АҚШ-тың Verizon Communications, Қытайдың China Telecom, China Netcom және China Unicom компаниялары, Оңтүстік Кореяның Korea Telecom және Тайваньның Chunghwa Telecom компаниялары қатысуда. Жоба 2006 жылдың желтоқсан айында бастау алды. Құрылыс жұмыстары 2007 жылдың қазан айының ортасында Циньдао қаласында басталды. Жобаны 2008 жылдың шілдесіне дейін (Пекин Олимпиадасына дейін) аяқтау жоспарланған. Азиядағы интернет және телефон желілерінің жұмысын бұзу мүмкіндігін болдырмау үшін, кабельдің жоспарланған бағытында сейсмикалық белсенді аймақтардан сақтану шаралары қолданылды. Кабельдің ұзындығы 18 мың километрден аспайды және құны шамамен 500 миллион долларға бағаланады. Ол Орегон штатындағы Недонна Бичте аяқталады, сондай-ақ Тайвань және Оңтүстік Кореямен де байланыс жолдары бар. Жаңа кабель толыққаннан кейін, бір уақытта 62 миллион телефон қоңырауын қабылдауға және болашақта интернеттің өсуіне, сондай-ақ бейне және электрондық коммерция сияқты жаңа технологияларды қолдауға мүмкіндік береді.