Ронни Лейн: Рок-музыкант және «Small Faces» тобының негізін қалаушысы

Кіріспе

Ағылшын рок музыканты (1946–1997)

Рональд Фредерик Лейн (1 сәуір 1946 – 4 маусым 1997) – ағылшын музыканты және ән жазушы, Small Faces (1965–69) және Faces (1969–73) рок-топтарының бассисті және негізін қалаушы. Лейн 1965 жылы Стив Мариоттпен танысқаннан кейін Small Faces тобын құрды, ол олардың көптеген хит-синглдерін, соның ішінде "All or Nothing", "Itchycoo Park" және "Lazy Sunday" әндерін жазуға бірге атсалысты. 1968 жылы Мариотт Small Faces тобынан кеткеннен кейін, Лейн, Иан Маклаган және Кенни Джонсқа Род Стюарт пен Ронни Вуд қосылып Faces тобын құрды. Small Faces сияқты, бұл топ та сыншылардың жоғары бағасын алып, коммерциялық сәттілікке жетті. Лейн 1973 жылы Faces тобынан шығып, кейін басқа музыканттармен ынтымақтастық етіп, өз тобын басқарды және жеке мансабын жалғастырды. 1977 жылы оған қатты склероз диагнозы қойылды. Ол қайырымдылық жобаларынан және достарының, бұрынғы топтастарының және жанкүйерлерінің қаржылық көмегінен қолдау алды. 21 жыл бойы аурумен күрескен соң, ол 1997 жылдың маусым айында 51 жасында қайтыс болды. 16 жасында мектепті бітіргеннен кейін Лейн жергілікті пабта Кенни Джонспен танысып, олар The Outcasts деп аталатын топ құрды. Бастапқыда жетекші гитарада ойнаған Лейн, тез арада бас гитараға ауысты. Harmony бас гитарын сатып алу үшін Лейн Лондонның Manor Park ауданындағы J60 Music Bar-ға барды, онда ол қызметкер Стив Мариоттпен танысты. Лейн басын сатып алып, жұмыстан кейін Мариоттың үйіне барды, онда Мариотт оны Motown және Stax пластинкаларымен таныстырды. Лейн мен Мариотт достары Джимми Уинстонды (ол гитарадан органға ауысты) және Джонсты топ құруға шақырды. Мариотт әнші және топтың бетке айналуы үшін таңдалды.

Кішкентай бет

The Small Faces бас гитарада Лейн, гитарашы және жетекші вокалист ретінде Мариотт, барабаншы ретінде Джонс және клавишада Уинстоннан тұрды. (Олардың әрқайсысының бойы 5'6" -дан аспағандықтан "Шағын" деген ат таңдалды.) Олар 1965 жылы тұңғыш рет сахнаға шықты, ал 1965 жылдың қараша айында Уинстонның орнына Ян Маклаган келді. Олардың хит-парадтағы мансабы сәтті болды; Лейн мен Мариотт "Itchycoo Park" және "All or Nothing" сияқты хит-синглдарды үздіксіз жазды. Ол 1968 жылғы Ogdens' Nut Gone Flake концептуалдық альбомындағы бір тректі қоспағанда, барлық әндердің авторы болды. Альбом Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде алты апта бойы бірінші орында тұрды. 1969 жылы Мариотт топтан кеткен соң, олар тарап кетті; 1970-ші жылдардың соңында қайта құрылды, бірақ Лейн қатыспады.

Беттері

Лэйн 1969 жылы Маклаган, Джонс, Ронни Вуд және Род Стюартпен бірге Faces тобын құрды. Ол Стюарт, Вуд және Маклаганмен бірлесіп әндер жазуға қатысты немесе әндер жазу міндеттерін бөлісті. 1972 жылы топтың жетекшісі Стюарт жеке мансабына көшкен кезде, Лэйн төртінші және соңғы альбомды – Ooh La La жазу кезінде маңызды рөл атқарды. Альбомға сын-пикирлердің нашар болуына және Стюарттың ынтасыздығына байланысты көңілі толмаған Лэйн 1973 жылы топтан кетіп, 4 маусымда Лондонның Эдмонтон қаласындағы Sundown театрында соңғы рет сахнаға шықты. Оның орнына Тэцу Ямаучи келді, бірақ Лэйн кеткеннен кейін топ енді студиялық альбомдар жазбады және 1975 жылы тарап кетті. Маклаганның сөзінше, кейін Лэйн Faces тобынан кеткеніне өкінген. "Debris" оның ең танымал вокалдық әндерінің бірі еді.

Уэльске көшіп келу

1973 жылы Лэйн Англия шекарасынан сәл ғана асып, Уэльстің Монтгомеришир округіндегі Хиссингтон ауылындағы Фишпул шаруашылығына көшіп кетті. 1970 жылдардың аяғында, көптік склероздың әсерін сезіне бастаған ол Лондонға қайтып оралды.

Слим Чанс және кейінгі мансабы

Faces-тен кеткеннен кейін Лэйн өзінің Slim Chance тобын құрды, ол "How Come" (Ұлыбританияда №11) және "Браконьер" (Ұлыбритания №36) синглдарымен, сондай-ақ британдық рок, фолк және кантри музыкасын үйлестірген Anymore for Anymore альбомын жазды. Бұл топтың алғашқы құрамына шотландтық әнші-күйшілер Бенни Галлахер мен Грэм Лайл кірді, олар үйлесімді вокалмен қамтамасыз етті және клавиатура, аккордеон, акустикалық гитара, мандолина, банджо және гармоника сияқты әртүрлі аспаптарда орындады. Олар 1974 жылдың мамырында дуэт ретінде мансабын жалғастыру үшін топтан кетті, бірақ 1977 жылы Rough Mix альбомында қонақ ретінде пайда болды. Алғашқы табысынан кейін ол "The Passing Show" атты цирктей карнавалмен Ұлыбритания бойынша гастрольде болды, онда шатырлар мен жарнамашылар болды. Bonzo Dog Doo Dah Band тобынан Вив Стэншалл қысқа мерзімге рингмейстерлік қызмет атқарды. Галлахер мен Лайлдың орнына шотландтық дуэт Лукас пен МакКаллок келді, олар аккордеон, мандолина, гитаралар мен банджода орындады. Олар сонымен қатар скрипкашы Кенни Славэнмен бірге "Браконьер" әніндегі барлық скрипкалық партияларды көпжолға жазды. Лэйн Island Records лейблына көшіп, Ронни Лэйннің Slim Chance және One for the Road альбомдарын шығарды. 1976 жылдың соңында ол Small Faces тобының қысқа мерзімді қайта құрылысына қосылды, бірақ екі репетициядан кейін топтан шығып кетті, оның орнына Рик Уиллс келді (кейіннен Jones Gang тобында Small Faces тобының бұрынғы барабаншысы Кенни Джонспен бірге ойнады). Алайда, Лэйн Small Faces тобының құрамында Atlantic Records компаниясымен келісімшартқа қол қойғандықтан, оған компанияға альбом беру міндеттемесі болды. Оның Пит Тауншендпен бірлескен 1977 жылы шыққан Rough Mix альбомын Глин Джонс продюсерлік етті, ол көптеген сыншылар тарапынан жылдың үздік альбомы деп аталып, жоғары бағаланды, бірақ лейбл оны жарнамаламады және сатылымдар нашар болды. Rough Mix альбомын жазу кезінде Лэйнге көптеген склероз диагнозы қойылды. Дегенмен, ол гастрольдік сапарлар жасады, жазды және (басқалармен қатар Эрик Клэптонмен бірге) жұмыс істеді, 1979 жылы Лэйн мен Клэптон жазған бірнеше әндері бар See Me альбомын шығарды. Осы кезеңде Лэйн Англияның тас жолдары мен жолдарында саяхаттап, цигандық киім-кешек пен тұрғын үймен заманауи көшпелі өмір салған "өткен шоу" өмірін өткізді. 1983 жылы оның қарындасы Бу Олдфилд көптеген склерозды зерттеу жөніндегі акцияны қаржыландыру үшін концерт ұйымдастыру мақсатында Глин Джонсқа хабарласты. Джонс Клэптонның Принц Чарльз үшін өткізетін командалық өнер көрсетуін ұйымдастырып жатқандықтан, олар тағы екі түнге Корольдік Альберт залын жалдап, қайырымдылық концертін өткізуге келісті. Оның қазасынан кейін оның күтіміне қаражат жинау үшін жазылған BBC-нің тікелей эфирдегі жазбаларынан жасалған альбом жарық көрген жоқ.

After leaving the Faces, Lane formed his own band, Slim Chance, who recorded the singles "How Come" (UK No. 11) and "The Poacher" (UK No. 36) and the album Anymore for Anymore, showcasing a blend of British rock, folk and country music. The original line up of this band included Scottish singer songwriters Benny Gallagher and Graham Lyle, who provided harmony vocals and played a variety of instruments including keyboards, accordion, acoustic guitar, mandolin, banjo and harmonica. They left in May 1974 to continue their career as a duo, though they would appear on 1977's Rough Mix as guests. After initial success he toured the UK with "The Passing Show", a circus type carnival complete with tents and barkers. Viv Stanshall, from the Bonzo Dog Doo Dah Band, served briefly as ringmaster (of sorts). Gallagher & Lyle were replaced with Scottish duo Lucas & McCulloch who provided accordion, mandolin, guitars and banjo. They also acted as support act along with fiddle player Kenny Slaven who multi tracked all the string parts on "The Poacher". Lane moved to Island Records and issued Ronnie Lane's Slim Chance and One for the Road. In late 1976 he joined a short lived reformation of Small Faces but quit after two rehearsals, to be replaced by Rick Wills (who later played alongside former Small Faces drummer Kenney Jones in the Jones Gang). However, Lane had signed a contract with Atlantic Records as part of the Small Faces and was informed that he owed the company an album. His ensuing album with Pete Townshend, Rough Mix, produced by Glyn Johns, which was released in 1977, was lauded as contender for best album of the year by many critics, but the label did not promote it and sales were lacklustre. During the recording of Rough Mix, Lane's multiple sclerosis was diagnosed. Nonetheless, he toured, wrote and recorded (with Eric Clapton among others) and in 1979 released another album, See Me, which features several songs written by Lane and Clapton. Around this time Lane travelled the highways and byways of England and lived a 'passing show' modern nomadic life in full Gypsy traveller costume and accommodation. In 1983, his girlfriend Boo Oldfield contacted Glyn Johns with a view to organising a concert to help fund Action for Research into Multiple Sclerosis. Johns was already arranging Clapton's Command Performance for Prince Charles so they decided to book the Royal Albert Hall for a further two nights and host a benefit concert. An album of live BBC recordings to raise money for his care was unreleased on his death.