Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния колониясының отаршысы және Бейкон көтерілісінің жетекшісі.
Colonist of the Virginia Colony and leader of Bacon's Rebellion
Вирджиния колониясының губернаторы міндетін атқарушы, Бейконның туысы.
Bacon's cousin who was the acting Governor of Virginia Colony
Натаниел Бейкон (3 қаңтар 1647 – 26 қазан 1676) – Вирджиния колониясына көшіп келген ағылшын саудагері және авантюрисі, ол губернатор кеңесінің мүшесі болды, бірақ кейін Бейкон көтерілісін басқарды. Көтеріліс қысқа мерзімге сәтті аяқталды, бірақ Бейконның дизентериядан қайтыс болғаннан кейін көтерілісшілердің күштері ыдырады.
Nathaniel Bacon (January 3
, 1647October 26, 1676) was an English merchant adventurer who emigrated to the Virginia Colony, where he sat on the Governor's Council but later led Bacon's Rebellion. The Rebellion was briefly successful; but after Bacon’s death from dysentery the rebel forces collapsed.
Ерте өмір және білім
Бэкон 1647 жылдың 3 қаңтарында Англияның Суффолк графтығындағы Фристон-Холлде ықпалды жер иелері Томас Бэкон мен оның әйелі Элизабеттің (Кокфилд-Холл, Йоксфорд және оның әйелі Элизабеттің әкесі, сэр Роберт Бруктың қызы) отбасында дүниеге келді. Натаниел әкесінің жалғыз ұлы болды, оның бір толық қарындасы және әкесінің екінші әйелі Марта (Рид) арқылы туған жарты қарындасы болды. Оның анасы 1649 жылы, ол екі жаста болғанда қайтыс болды. Ол Кембридж университетінде білім алды, 1661 жылы Сент-Катарина колледжіне Fellow Commoner ретінде қабылданды. 1663-1664 жылдары ол атақты табиғаттанушы Джон Рей және оның шәкірттері Фрэнсис Уиллгби мен Филип Скиппонмен бірге Еуропаны (Германия, Италия, Швейцария, Франция, Нидерланды) аралап шықты. 1664 жылдың сәуір айының соңында Неапольде Рей мен Скиппон Сицилияға экспедицияларын жалғастыру үшін Мессинаға кемемен жол тартты, ал Уиллгби мен Бэконды солтүстікке Римге қайтаруға рұхсат етті. 1664 жылдың қараша айында ол Грейс Инн заң оқуына қабылданды. Натаниел Бенхолл графы, сэр Эдвард Дьюк (1604–1671) пен оның әйелі Эленор Пантонның қызы Элизабет Дьюкке үйленді, бұл әкесінің қарсылығына тікелей бағынбау ретінде қарастырылды. Натаниелдің басқа бір жас адамды мұрасынан алдады деген айыптамаларға байланысты Томас Бэкон ұлына 1800 фунт стерлинг сомасында ақша берді, содан кейін жас адам Атлантика арқылы эмиграцияға кетті. Вирджинияға келген соң Натаниел Бэкон Джеймс өзенінің жағасында екі шекаралық плантация сатып алды.
Bacon was born on January 3, 1647, in Friston Hall in Suffolk, England, to influential landowner parents Thomas Bacon and his wife Elizabeth (daughter of Sir Robert Brooke of Cockfield Hall, Yoxford and his wife Elizabeth). Nathaniel was his father's only son, and had one full sister, and a half sister by his father's second wife Martha (Reade), his natural mother having died in 1649 when he was two years old. He was educated at the University of Cambridge, where he was admitted as a Fellow Commoner at St Catharine's College in 1661. He traveled around Europe (Germany, Italy, Switzerland, France, Netherlands) in 1663–1664 with the celebrated naturalist John Ray and fellow pupils Francis Willughby and Philip Skippon. At the end of April 1664, in Naples, Ray and Skippon took ship for Messina, to continue their expedition together to Sicily, leaving Willughby and Bacon to return north to Rome. He was admitted to study law at Gray's Inn in November 1664. Nathaniel married Elizabeth Duke, the daughter of Sir Edward Duke of Benhall (1604–1671) and his wife Ellenor Panton, reputedly in direct defiance of her father's veto. After accusations that Nathaniel had cheated another young man of his inheritance, Thomas Bacon gave his son the considerable sum of £1,800 and the young man sailed into exile across the Atlantic. Upon arriving in Virginia, Nathaniel Bacon bought two frontier plantations on the James River.
Вирджинияға көшіп келу
Оның туысы және атындасы Натаниел Бэкон белгілі отар көшбасшысы және губернатор Уильям Берклидің досы болғандықтан, Бэкон бастапқыда астанасы Джеймстаунға қоныстанды. 1675 жылға қарай Бэкон губернатор кеңесіне өзі тағайындалды. Берклидің әйелі, бұрынғы Франсис Кулпепер, Бэконның неке арқылы туысы болуы мүмкін.
Since his cousin and namesake Nathaniel Bacon was a prominent colonial leader and friend of governor William Berkeley, Bacon initially settled in Jamestown, the capital. By 1675 Bacon was himself appointed to the governor's council. Berkeley's wife, the former Frances Culpeper, may also have been Bacon's cousin by marriage.
Бэконның көтерілісі
1674 жылы "Виргиния көтерілісі" (кейін осылай аталды) толыққанды басталмас бұрын, Виргиния шекарасындағы кейбір еркін иеленушілер американдықтарды, тіпті келісім шартымен қорғалған жерлерде тұратын бейбіт тайпаларды да қуып шығуды немесе өлтіруді талап етті. Олар сондай-ақ губернатор Беркли үкіметіндегі сыбайлас жемқорлыққа наразылық білдірді, оны "өзгермейтін, адамдықтан шеттенген, әсіресе соғыс кезінде тиімсіз" деп сипаттады. Бэкон көтерілісінен бұрынғы Англо-Поухатан соғыстары үндістер мен виргиниялықтар арасындағы ерекше иерархиялық айырмашылықты және өзімшілдікті қалыптастырды, бұл Бэкон көтерілісі кезінде үндістерді бағындырудың негізін құрады. Сускеханноктар плантацияларға шабуыл жасап, Мэрилендте 60 және Виргинияда тағы 36 қоныс аударушыны өлтірді. Содан кейін басқа тайпалар да қосылып, қоныс аударушыларды өлтіріп, үйлер мен егістіктерді өртеп, Джеймс және Йорк өзендеріне дейін мал төбеледі. Жаңа Англиядағы Филипп патша соғысына ұқсас үлкен қақтығыстан қашып, Беркли шекара бойында бірнеше қорғаныс бекіністерін салуды және шекаралық қоныс аударушыларды қорғанысқа жиналуға шақырды. Шекаралық қоныс аударушылар бұл жоспарды қымбат әрі жеткіліксіз деп санады, сондай-ақ салық ставкаларының өсуіне сылтау болуы мүмкін деп күдіктенді. Тағы бір плантация Джеймс өзенінің сарқырамасының жанында, Шокоу-Крикте орналасқан және онда көп мал болды. Үндістер сол плантацияда Бэконның бақылаушысын өлтірді, ал Бэкон көп ұзамай көтерілісшілердің жетекшісі болды. Беркли Бэконға барлық үндістерге шабуыл жасауға әскери тапсырыс беруден бас тартқанда, Бэкон 400-500 адамнан тұратын өз күшін жинап, Джеймс өзені бойымен Дойг және Памунки тайпаларына шабуыл жасауға аттанды. Екеуі де колонистермен бейбіт қарым-қатынаста болған және шекаралық елді мекендерге шабуыл жасамағанмен, олардың өңделген жерлері құнды болды. Наурыз айында Беркли бұрынғы келісімдерге сәйкес жауынгер тайпалармен күресу үшін Памунки тайпасынан жауынгерлерді алуға тырысты. Памунки патшайымы Коккакоске 20 жыл бұрын осындай жағдайда олар берген күйеуінің және 100 жауынгерінің қазасын губернаторлар кеңесіне еске салды. Оның шағымын елемеді, керісінше одан көп жауынгерлерді талап етіп, оның орнына оншақты жауынгерді жеткізуге уәде алды. Беркли Бэконды тұтқындап, кеңестен шығарды, бірақ Бэконның адамдары оны тез босатып, Берклиді заң шығарушы сайлау өткізуге мәжбүр етті. Осы уақытта Бэконның адамдары Аждаһа батпағына қашқан Памункиге қарсы шабуылдарын жалғастырды. Достық Оконечилер Сускеханнок бекінісін басып алғанда, Бэконның күштері барлық олжаны талап етті, бірақ олар шайқасқа қатыспады. Содан кейін олар Оконечиге сатқындықпен шабуыл жасап, 100-400 еркек, әйелдер мен балаларды өлтірді. Бэконның заңсыз мәртебесіне қарамастан, Хенрико округінің сайлаушылары оны және оның ұстазы Джеймс Крузді жаңадан құрылған Бурджестер палатасына сайлады. Бұл орган бірқатар реформаларды қабылдады, губернатордың өкілеттіктерін шектеді және жерсіз еріктілерге сайлау құқығын қайтаруға мүмкіндік берді. Одан кейін барлаушылар тобы азық-түлік пен басқа да заттарды алу үшін, сондай-ақ үндістерді өлтіру және құлдыққа түсіру үшін шықты, бұл Глостер округінің азаматтарының наразылығын тудырды. Бэконның күштері Орта плантацияға (кейін Уильямсбург деп аталды) шегінді. 1676 жылдың 30 шілдесінде Бэкон және оның уақытша әскері Халық декларациясын жариялады. Бірнеше ай бойы соғыс болды, соның ішінде Бэконның одақтастары Потомак және Чесапик шығанағында Берклиді Акомакта басып алуға тырысты. Бэконның өзі Аждаһа батпағындағы Памункиге назар аударды; оның күштері 3 ат жүгін қолға түсірді, 45 үндіні құлдыққа түсірді және тағы да көп адамды өлтірді, бұл патшайым Коккакоскеге (ұлымен бірге қашып құтылған) губернатор кеңесінің мейіріміне жалбаруға мәжбүр етті. Беркли Шығыс жағалауда жалдамалы әскерін жинап, Бэконның теңіз одақтастарын тұтқындап, екі жетекшісін өлімге кесті. Содан кейін Бэконның күштері колонияның астанасына қарсы бұрылып, 1676 жылдың 19 қыркүйегінде Джеймстаунды өртеп жіберді. Патшалық флот эскадрильясы келгенге дейін Бэкон 1676 жылдың 26 қазанында дизентериядан қайтыс болды. Джон Инграм көтерілісшілердің басшылығына келгенімен, көтеріліс тез күйреп кетті. Губернатор Беркли билікке оралып, бірнеше көтерілісшілердің мүлкін тартып алып, ақырында жиырма үш адамды, көптегендерін сотсыз дарға асты.
Before the "Virginia Rebellion" (as it came to be called) began in earnest in 1674, some freeholders on the Virginian frontier demanded that Native Americans, including those in friendly tribes living on treaty protected lands, should be driven out or killed. They also protested against corruption in the government of Governor Berkeley, which has been described as "incorrigibly corrupt, inhumanely oppressive, and inexcusably inefficient, especially in war". Predating Bacon's Rebellion, the Anglo Powhatan Wars instituted the distinct hierarchical separation and selfishness between the Indians and the Virginians that would eventually mold into the basis for the subduing of the Indians during Bacon's Rebellion. The Susquehannocks retaliated in force against plantations, killing 60 settlers in Maryland and a further 36 in their first assault on Virginia soil. Then other tribes joined in, killing settlers, burning houses and fields and slaughtering livestock as far as the James and York rivers. Seeking to avoid a larger conflict similar to King Philip's War in New England, Berkeley advocated containment, proposing the construction of several defensive fortifications along the frontier and urging frontier settlers to gather in a defensive posture. Frontier settlers dismissed the plan as expensive and inadequate, and also suspected that it might be a pretext for raising tax rates. Another plantation was significantly upstream, near the falls of the James River at Shockoe Creek, and had more cattle. Indian raiders killed Bacon's overseer on that upriver plantation, and Bacon soon emerged as a rebel leader. When Berkeley refused to grant Bacon a military commission to attack all Indians, Bacon mustered his own force of 400–500 men and moved up the James River to attack the Doeg and Pamunkey tribes. Although both had generally lived peaceably with the colonists, and had not attacked the frontier settlements, their cultivated lands were valuable. In March, Berkeley had attempted to secure warriors from the Pamunkey tribe to fight hostile tribes pursuant to earlier treaties. The Pamunkey queen Cockacoeske passionately reminded the Governor's Council of the deaths 20 years ago of her husband and 100 warriors whom they had provided in a similar situation. The chairman had ignored her complaint, and instead continued to demand more warriors, receiving a promise in return to supply a dozen. Berkeley did arrest Bacon and remove him from the council, but Bacon's men quickly secured his release, and forced Berkeley to hold legislative elections. Meanwhile, Bacon's men continued their offensive against the Pamunkeys, who fled into Dragon Swamp. When the friendly Occoneechee managed to capture a Susquehannock fort, Bacon's forces demanded all the spoils, although they had not assisted in the fighting. They then attacked the Oconeechee by treachery, killing 100 to 400 men, women and children. Despite Bacon's outlaw status, voters of Henrico County elected him and his mentor James Crewes to the recomposed House of Burgesses. That body enacted a number of sweeping reforms, limiting the governor's powers and restoring suffrage rights to landless freemen. Scouting parties accordingly set out to requisition supplies, as well as to kill and enslave Indians, prompting protests from citizens of Gloucester County who were subject to the militia's exactions. Bacon's forces retreated to Middle Plantation (later renamed Williamsburg). On July 30, 1676, Bacon and his makeshift army issued a Declaration of the People, Months of conflict ensued, including a naval attempt across the Potomac and in Chesapeake Bay by Bacon's allies to capture Berkeley at Accomac. Bacon himself focused on the Pamunkey in Dragon Swamp; his forces seized 3 horse loads of goods, enslaved 45 Indians and killed many more, prompting the queen Cockacoeske (who narrowly escaped with her son) to throw herself on the mercy of the Governor's Council. Berkeley raised his own army of mercenaries on the Eastern Shore, and also captured Bacon's naval allies and executed the two leaders. Bacon's forces then turned against the colony's capital, burning Jamestown to the ground on September 19, 1676. Before a Royal Navy squadron could arrive, Bacon died of dysentery on October 26, 1676. Although John Ingram took control of the rebel forces, the rebellion soon collapsed. Governor Berkeley returned to power, seizing the property of several rebels and ultimately hanging twenty three men, many without trial.
Мұра
Соңғы тарихшылардың осы қақтығысқа қатысты пікірлеріне қарамастан, ертедегі Америка Құрама Штаттарының көптеген өкілдері, оның ішінде Томас Джефферсон, Бэконды патриот деп санап, Бэкон көтерілісін кейінгі Американ революциясына, тәждің билігіне қарсы күреске бастайтын алғышарт деп есептеді. Осы қақтығысты түсіну жиырмасыншы ғасырдағы естелік шараларында көрініс тапты, соның ішінде Колониялық Уильямсбургтегі ескерткіш терезесі және Вирджиния штатының Капитолийіндегі Вирджиния штатының делегаттар палатасындағы айқын тақташада. Онда Бэкон "1676 жылдың 26 қазанында өз құқықтарын қорғау кезінде қаза тапқан Вирджиния халқының ұлы патриот көшбасшысы" деп көрсетілген.
Despite recent historians' views of the conflict, many in the early United States, including Thomas Jefferson, saw Bacon as a patriot and believed that Bacon's Rebellion was a prelude to the later American Revolution against the control of the Crown. This understanding of the conflict was reflected in twentieth century commemorations, including a memorial window in Colonial Williamsburg, and a prominent tablet in the Virginia House of Delegates chamber of the Virginia State Capitol in Richmond, which recalls Bacon as "A great Patriot Leader of the Virginia People who died while defending their rights October 26, 1676."