Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын пэрі (1605–1675)
English peer (1605–1675)
Кальверт 1621 жылы Оксфорд университетінің Тринити колледжіне қабылданды. Келесі жылы анасы дүние салды.
Calvert entered Trinity College, Oxford, in 1621. His mother died the following year.
Мэриленд жарғысы
Лорд Балтимор, енді Сесил атанған, король Чарльз I-ден жаңа Мэриленд колониясы үшін жарғы алды, ол корольдің жұбайы Генриетта Марияның (король Чарльз I-нің әйелі) құрметіне аталды. Бұл оның әкесі Джордж 1632 жылдың сәуір айында қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай болды. Джордж бұл аймақта, Атлантиканың орталық бөлігінде, колония құруға арналған жарғыны ұзақ жылдар бойы іздеп келген еді, ол ағылшын католиктеріне пана болар еді. Бастапқы грантқа Чесапик шығанағының батыс жағалауы, Потомак өзеніне дейінгі оңтүстік жағалау және шығыс жағалаудың барлығы (кейін Делмарва түбегі деп аталды) кіруі тиіс еді. Бірақ, Вирджиниядан келген қоныс салушылар шығанақты кесіп өтіп, олардың шығыс жағалауының оңтүстік ұшына қоныстанғанын король білген соң, грант қайта қаралып, шығыс жағалау Потомак өзенінің сағасынан шығысқа қарай жүргізілген сызыққа дейін (болашақтағы Делавэр штатын қоса алғанда) оңтүстікке қарай ғана кірді. Осы өзгерістер енгізілгеннен кейін, соңғы жарғы 1632 жылдың 20 маусымында бекітілді. Бұл жарғыға 2-ші лорд Балтимордың мұрагерлері мен Пенн отбасы Пенн-Кальверт шекаралық дауында қарсылық білдірді. Балтимор жарғы үшін төлеген ақы, заңды түрде патшадан жерді жалға алу болғандықтан, табылған алтын мен күмістің бес бөлігінен бірі және әрбір Пасхада Виндзордағы корольдік сарайға екі үндістандық жебе жеткізуден тұрды. Жарғы Мэрилендті палатинат ретінде бекітіп, Балтимор мен оның ұрпақтарына дербес мемлекеттерге ұқсас құқықтар берді, соның ішінде соғыс жариялау, салық жинау және колониялық аристократия құру құқығы бар. Құқықтарды түсіндіруде жарғы иесінің пайдасына түсіндіріледі. Вирджиния колониясының Англиядағы қолдаушылары бұл жарғыға қарсы болды, себебі олар солтүстікте бәсекелес колонияның пайда болуын қаламайтын еді. Балтимор өзі колонияға бармай, саяси қауіп-қатермен күресу үшін Англияда қалды және орнына кіші інісі Леонардты жіберді. Ол Мэрилендке ешқашан бармады. Олар көп жылдар бойы басқа колонияның құрылуына кедергі келтіруге тырысты, бірақ олардың алғашқы ресми шағымы 1633 жылдың шілдесінде "Шет елдік плантациялар кеңесіне" (Сауда және плантациялар кеңесі) жолданды.
Lord Baltimore, as Cecil now was, received a Charter from King Charles I for the new colony of Maryland, to be named for the Queen Consort, Henrietta Maria (wife of King Charles I). This was shortly after the death, in April 1632, of his father, George who had long sought the charter to found a colony in the mid Atlantic area to serve as a refuge for English Roman Catholics. The original grant would have included the western shore of the Chesapeake Bay as far south as the Potomac River and the entirety of the eastern shore (later known as the Delmarva peninsula). When the Crown realised that settlers from Virginia had already crossed the bay to begin settling the southern tip of their eastern shore, the grant was revised to include the eastern shore only as far south as a line drawn east from the mouth of the Potomac River (including the future State of Delaware). Once that alteration was made, the final charter was confirmed on 20 June 1632. This charter would be heavily contested by the 2nd Lord Baltimore's heirs and the Penn family in the Penn–Calvert Boundary Dispute. Baltimore's fee for the Charter, which was legally a rental of the land from the King, was one fifth of all gold and silver found and the delivery of two Native American arrows to the royal castle at Windsor every Easter. The Charter established Maryland as a palatinate, giving Baltimore and his descendants rights nearly equal to those of an independent state, including the rights to wage war, collect taxes and establish a colonial nobility. In questions of interpretation of rights, the Charter would be interpreted in favour of the proprietor. Supporters in England of the Virginia colony opposed the Charter, as they had little interest in having a competing colony to the north. Rather than going to the colony himself, Baltimore stayed behind in England to deal with the political threat and sent his next younger brother Leonard in his stead. He never travelled to Maryland. They had informally tried to thwart the founding of another colony for years, but their first formal complaint was lodged with the "Lords of Foreign Plantations" (Lords of Trade and Plantations) in July 1633.
Кеме мен көгершін
Бірінші экспедиция бұрын Балтимордың әкесі Джорджқа тиесілі екі кемеден – Арк пен Дубтан тұратын. Олар Кенттегі Грейвсендтен 128 қоныс аударушымен бірге жолға шықты. Ағылшын корольдік теңіз күштері оларды қуып жетіп, заң бойынша талап етілгендей корольге адалдық ант беру үшін қоныс аударушыларды қайтаруға мәжбүр етті. Содан кейін олар 1632 жылдың қазан айында Уайт аралына барып, тағы қоныс аударушыларды жинады. Балтимор колонияны басқару жөнінде егжей-тегжейлі нұсқаулар жіберді. Ол інісіне колония құруға кедергі келтіргендер туралы ақпарат жинауды және Кент аралындағы сауда бекетіне қатысты Уильям Клейборнның ниеттерін анықтау үшін оған хабарласуды тапсырды. Ол сондай-ақ, шамамен тең мөлшерде католиктер мен протестанттардан тұратын отаршылар арасында діни төзімділіктің маңыздылығын атап өтті. Англиядан Балтимор патшалықпен және үкіметтің басқа да органдарымен саяси қарым-қатынастарды басқаруға тырысты. Кент аралындағы саудагер Клейборн жаңа қонысқа қарсылық көрсетіп, оған қарсы бірнеше теңіз шайқастарын жүргізді. Кальверт колонияның басқаруына тығыз қатысуға тырысты, бірақ ол ешқашан онда болған жоқ. Ұзақ жылдар бойы ол өкілдер арқылы билік жүргізді: біріншісі – кіші інісі Леонард Кальверт (1606–1647), ал соңғысы – жалғыз ұлы Чарльз.
The first expedition consisted of two ships that had formerly belonged to Baltimore's father George, Ark and Dove. They departed from Gravesend in Kent with 128 settlers on board. They were chased and forced to return by the British Royal Navy so that the settlers would take an oath of allegiance to the King as required by law. They then sailed in October 1632 for the Isle of Wight to pick up more settlers. Baltimore sent detailed instructions for the governance of the colony. He directed his brother to seek information about those who had tried to thwart the colony and to contact William Claiborne to determine his intentions for the trading station on Kent Island. He also emphasised the importance of religious toleration among the colonists, who numbered nearly equally Catholic and Protestant. From England, Baltimore tried to manage the political relations with the Crown and other parts of government. Claiborne, the trader on Kent Island, resisted the new settlement and conducted some naval skirmishes against it. Calvert attempted to stay closely involved in the governance of the colony, though he never visited it. During his long tenure, he governed through deputies: the first was his younger brother Leonard Calvert (1606–1647), and the last was his only son Charles.
Ахуал ағылшын азаматтық соғысына дейін және соғыс кезінде
Бұл оқиға Англиядағы ауыр дүрбелең аясында болды. 1629 жылы король Карл I парламентті таратып, келесі он бір жыл бойы ешқандай өкілді органмен ақылдаспай билік жүргізді. Троицаға сенетін христиандар үшін ғана (Әке, Ұл және Киелі Рухқа сенетін, Троицаға сенбейтін діндерді қоспағанда). 1649 жылдың 21 қыркүйегінде Мэриленд колониясының Бас Ассамблеясы қабылдаған бұл заң, Британдық Солтүстік Америка колонияларында діни төзімділікті орнатуға қадам болды. Кальверттер отбасы католик қоныс аударушылар мен Англия шіркеуінің қағидаларына бағынбаған протестанттарды қорғау үшін заң қабылдануын қалады. Дегенмен, бұл акт қабылданғаннан кейін көп ұзамай күшін жойды.
The enterprise took place in the context of serious unrest in England. In 1629, King Charles I had dissolved Parliament and governed for the next eleven years without consultation from any representative body. for Trinitarian Christians only (those who profess faith in the "Holy Trinity" – Father, Son and Holy Spirit, excluding Nontrinitarian faiths). Passed on 21 September 1649 by the General Assembly of the Maryland colony, it was the first law establishing religious tolerance in the British North American colonies. The Calvert family sought enactment of the law to protect Catholic settlers and Nonconformist Protestants who did not conform to the established Church of England. However, this act was repealed shortly after its passage.
Балтимордың Ньюфаундлендтегі колониясы
Лорд Балтимордың отбасы сондай-ақ Ферриленд пен Ньюфаундлендтегі Авалон провинциясына құқық ие болды. Джордж Калверт, 1-ші Барон Балтимор 1629 және 1632 жылдар аралығында колонияны басқарды, содан кейін Вирджиния колониясына кетіп, кейін Чесапик шығанағының солтүстік бөліктеріне сапарлады (болашақтағы Мэрилендті қамтыды). Алайда, 1637 жылы сэр Дэвид Кирк Сесилге бүкіл Ньюфаундленд аралына құқық беретін жарғы алды, бұл оның әкесі Джорджқа берілген жарғыны күштен шығарды. 2-ші Балтимор лорды жаңа жарғыға қарсы күресті. 1661 жылы ол Авалонның ескі жарғысын ресми мойындағанымен, Авалон колониясын қайтарып алуға ешқашан тырыспады. Сэр Джордж Калверт, Балтимор лорды, 1629 жылы Авалон колониясын тастап кетудің себептерінің бірі ретінде француз капері де ла Радемен күресудің жоғары шығындарын көрсетті.
Lord Baltimore's family also had title to Ferryland and the Province of Avalon in Newfoundland. George Calvert, 1st Baron Baltimore administered the colony between 1629 and 1632, when he left for the Colony of Virginia and later visited the northern reaches along the Chesapeake Bay (which included the future Maryland). In 1637, however, Sir David Kirke acquired a charter giving Cecil the title to the entire island of Newfoundland, superseding the charter granted to his father George. The 2nd Lord Baltimore fought against the new Charter. Although, in 1661, he gained official recognition of the old Charter of Avalon, he never attempted to retake the Avalon colony. Sir George Calvert, Lord Baltimore, cited the huge expense of fighting the French privateer de la Rade as one of the reasons for abandoning the Colony of Avalon in 1629.
Неке және отбасы
Ол 1627 немесе 1628 жылы Вардурдың 1-ші бароны Томас Арунделлдің қызы, Рейхсграфин фон Вардур Анн Арунделлға үйленді. Олардың тоғыз баласы болды. Олардың арасында тек үшеуі, соның ішінде 3-ші Балтимор бароны Чарльз ересек жасқа жетті. Кейіннен оның есімі Мэриленд штатындағы Энн Арундел округі сияқты, алғаш құрылған округтардың біріне берілді. Аннаның әкесі 1637 жылы Вилтширдегі Семли қаласының жанында Ханк Мэнор ел үйін салып, 1639 жылы осы үйді (қазірге дейін сақталған) оларға сыйлады. Сесил, 2-ші Балтимор лорды 30 қараша 1675 жылы Англияның Миддлсекс округінде қайтыс болды, бірақ оның қабірінің нақты орны белгісіз. 1996 жылы Мэриленд губернаторы Сесил Кальвертті еске алу үшін Сент-Джайлс шіркеуіне мемориалдық тақта орнатты. Дегенмен, Киплин Холлдың генеалогтары былай деп мәлімдейді: "Лондонның Чарринг Кросс Роудтағы Сент-Джайлз-ин-Филдс шіркеуіне бірнеше ерте Кальверттер жерленген. Сесил олардың қатарында ма, жоқ па, әзірге нақты айта алмаймыз". Бұл, мүмкін, католиктердің жерлеу тіркелімдерінің нашар жүргізілуіне немесе көптеген жұқпалы ауруларға байланысты болуы мүмкін, олар жерлеу қызметкерлерін басып тастап, шіркеулік тіркелімдерде шатасуға әкелді.
He married Anne Arundell, Reichsgräfin von Wardour, daughter of Thomas Arundell, 1st Baron Arundell of Wardour, in 1627 or 1628. They had nine children. Of the nine, only three, including Charles, 3rd Baron Baltimore, survived to adulthood. Later, her name became the inspiration for the naming of one of the earliest counties to be "erected" (founded), namely Anne Arundel County, Maryland. Anne's father built Hook Manor, a country house near Semley, Wiltshire for her in 1637 and gave the house (which still stands) to the couple in 1639. Cecil, 2nd Lord Baltimore, died in Middlesex, England, on 30 November 1675. though the exact location of his grave is unknown. A plaque commemorating Cecil Calvert was placed in St. Giles's in 1996 by the Governor of Maryland. However, genealogists for Kiplin Hall state, "A number of the early Calverts were buried at St Giles in the Fields, Charing Cross Road, London. We cannot yet be certain whether Cecil is one of them." This is possibly due to poor record keeping of Catholic burials or numerous outbreaks of disease that overwhelmed burial staff and led to confusion in parish registers.