Вирджиния төңкерісі: Бейкон көтерілісі (1676-1677)

Кіріспе

1675–1676 жылдардағы Вирджиниядағы отаршылдық үкіметке қарсы көтеріліс

Бейкон көтерілісі – 1676–1677 жылдар аралығында Вирджиния қоныс жайлаушылары ұйымдастырған қарулы көтеріліс. Ол Натаниел Бейконның колониялық губернатор Уильям Берклиге қарсы, Беркли Вирджиниядан американдық үндістерді қуу туралы Бейконның өтінішін қабылдамағаннан кейін басталды. Үкіметтік күштер көп ұзамай келді және қарсылық көрсеткен топтарды жеңіп, отаршылдық үкіметті тікелей Корольдік бақылауға қайтару үшін бірнеше жыл бойы реформа жасады. Бейкон көтерілісі Солтүстік Америка колонияларындағы мазасыз шекара тұрғындарының қатысқан алғашқы көтерілісі болды (одан кейін Мэрилендте Джон Куд пен Жозиас Фендалл қатысқан ұқсас көтеріліс болды). Еуропалық мерзімі өткен қызметкерлер мен африкалықтардың (мерзімі өткен, құл және бос негрлердің араласуымен) арасындағы одақ отарлаушылардың жоғарғы табын алаңдатты. Олар 1705 жылғы Вирджиния құл кодексін қабылдау арқылы құлдықтың нәсілдік жіктелуін күшейтіп, болашақтағы біріккен көтерілістерден екі нәсілді бөлуге тырысты. Көтеріліс Вирджиниядан американдық үндістерді қуудың бастапқы мақсатына қол жеткізе алмаса да, Беркли Англияға қайтарылып алынды.

Кіріспе

1650-ші жылдардан бастап, темекі бағасының жоғарылығы темекі отырғызуды да, иммиграцияны да ынталандырған кезде, отаршылар орманды кесіп, Американың түпкі тұрғындары тазартқан жерлерге темекі өсіруге тырысты. Алдыңғы онжылдықтарда түпкі тұрғындар өсірген және ауылдан әкелген азық-түліктерімен сауда жасаса, отаршылар астық өсіруді және мал шаруашылығын үйренді; терілер (туған жерлер немесе шекарашылар ұстап, дайындаған) жаңа негізгі сауда тауарына айналды. Керісінше, жергілікті егістік жерлері отаршылардың еркін жүріп-тұратын шошқаларына (олар егіндіктеріне зиян келтірді) ғана емес, сонымен қатар темекіге оңай ауыстырылатын болды. Отаршылардың егіншілік әдістері егістіктерді қоректік заттардан арылтып жібергендіктен (эрозияға байланысты да, тыңайтқыштарды қолдану сирек немесе тиімді болғандықтан да) жаңа егістік жерлер үнемі іздестірілді. Сонымен қатар, көбінесе эмигранттар еңбек шартын аяқтап, жаңа дағдыларымен темекі шаруашылығымен айналысуды қалады. Вирджинияның Солтүстік мойынында (Раппаханнок және Потомак өзендерінің суайдындарындағы салыстырмалы түрде дамылмаған аймақ, Вирджинияның оңтүстік-шығысындағы тазартылған және егілетін жерлер мен Мэрилендтің шығысындағы тазартылған және егілетін жерлер арасында) бұрынғы жұмыс берушілерінен егіндік жерді жалға алудың орнына, босатылған келісімшарт бойынша жұмыс істегендер және басқа еуропалық иммигранттар 1634 жылдан бері Таж түпкі тұрғындарға арнаған жерлерді тазартып, қоныстандыра бастады. Алайда, Англиядағы Азамат соғысынан кейін Англия монархиясының қайта орнатылуымен, ішкі қақтығыстан қашу үшін Англиядан көшіп кетуді таңдаған адамдар азайды. Бірінші ағылшын-голландия соғысы мен Екінші ағылшын-голландия соғысы арасында Таж навигациялық актілерді қабылдады, атап айтқанда, колонияларда өсірілген темекі тек ағылшын саудагерлеріне сатылуы және ағылшын кемелерінде Англияға жеткізілуі керек деген жаңа ереже. Колониялық темекінің сапасы төмен болғандықтан, ол голландиялық саудагерлерге немесе континенттік нарыққа сатылатындықтан, ағылшын саудагерлері 1600 жылдардың ортасына қарай темекіге артық ұсыныс жасады және оның бағасы күрт төмендеді. Голландиялықтар темекі үшін фунтына үш пенни төлеген болса, ал шағын плантатор жылына 1000 фунт өсіре алатын болса, ағылшын саудагерлері фунтына жарты пенни немесе одан аз төлейді. Вирджинияның губернаторы Уильям Беркли, Англиядағы Азамат соғысы басталғанға дейін қысқа уақыт бұрын колонияға келді және 35 жылға жуық уақыт бойы қызметте болды. Беркли 1644 жылы түпкі тұрғындар қоныстарды қырғынға ұшыратқаннан кейін 1645 жылы колонияға оралғанға дейін король Чарльз үшін күресу үшін Англияға оралды. Ол басқыншы Опечанканофты тұтқындап, көтерілісті басуға көмектескен әскери күштерді басқарды. Берклиде сонымен қатар бобёр тері саудасының патшалық монополиясы болды және ішкі аймақтағы тері саудагерлеріне олар немесе түпкі тұрғындар жинаған терілерді әкелгені үшін лицензиялық алым төледі, содан кейін саудагерлер Берклидің компаниясына сатты. Беркли голландиялықтардың жеңілгенінен кейін танымалдылығы төмендеді, себебі темекі өсімі аяқталды, сондай-ақ қақтығыс пен жеке себептерге байланысты. Король Чарльз сияқты Беркли де ағылшын азаматтық соғыстары кезінде он жылдан астам уақыт бойы заң шығарушы сайлау өткізуден бас тартты (оның бір бөлігі кезінде пуритандық Ричард Беннетт, Эдвард Диггс және Сэмюэл Мэтьюс оны "Ұзақ Ассамблея" кезінде колонияның бас атқарушысы ретінде алмастырды). Ол сондай-ақ сүйіктілеріне (2000, 10 000 немесе тіпті 30 000 акр) үлкен жер гранттарын берді және шағын плантаторларға қарағанда өте бай болды (Джеймстаунның сыртында Green Spring Plantation, сондай-ақ колониалды астанада 5 үйді жалға берді, 400 ірі қара мен 60 жылқы, сондай-ақ бірнеше жүз қой, бағалы үй күмісі және сақталған астықтың құны мың фунт стерлингке жуық). Берклидің сүйіктілері әртүрлі округтердегі жергілікті милицияға басшылық етті, сондай-ақ үлкен жерлерін тазартып, жерді өңдеген шағын фермерлерден квитенттер алды. 1662 жылы губернатор Беркли ағылшын шенеуніктерін ескертті, темекі бағасының төмендігі тіпті жүк және кедендік төлемдерді де қамтымайды, тіпті шағын фермерлерге күнкөріс табысын да қамтамасыз етпейді, олар наразылық білдірді, ал 1667 жылы бірнеше ауа райы оқиғалары темекі өнімін құлдыратуға әкелді. Соған қарамастан, монархияны қалпына келтіргеннен кейін король ағылшын негізіндегі сүйіктілеріне Солтүстік мойынды меншік ретінде берді және 11 жылдық өтелмеген квитенттерді төлеу құқығын берді (бұл қосымша салық сияқты көрінді). 1670 жылға қарай наразылық кеңінен тарады, осы кезде жерсіз салық төлеушілердің көпшілігі Бургесс палатасының өкілдерін сайлау құқығынан айырылды. 1673 жылдың желтоқсанында наразылық білдірген петициялар тобы Джеймстаун қаласынан тыс Лаунс Крик шіркеуінде кездесті, ал 1674 жылы Вирджиниядағы екі көтеріліс көшбасшылардың жетіспеуінен сәтсіз аяқталды. Сонымен қатар, Пенсильвания және Мэрилендтің солтүстігінен келген Сускеханок халқы Ирокез конфедерациясымен одақтасқан халықтар тарапынан ығыстырылып, Мэрилендке (алғашқыда қарсы алынған) және Вирджинияға оңтүстікке көшті. Секокоуон (сол кезде Чикакоан деп белгілі), Доег, Патавомек және Раппаханнок түпкі тұрғындары Мэрилендтен ығыстырылып, Вирджинияның шығыс аймақтарында жылдам қоныстанғандықтан Солтүстік мойын аймағына көшуді бастады және жерлерін және ресурстарын қорғау үшін жергілікті тайпаларға қосылды. 1666 жылдың маусымында губернатор Беркли Раппаханок округының генерал-майоры Роберт Смитқа колонияның солтүстік бөлігіндегі түпкі тұрғындарды жоюға болатынын айтты, бұл "барлық басқа да үндістерге үлкен қорқыныш пен мысал және нұсқау" береді, сондай-ақ оларға қарсы экспедиция олардың әйелдерін және балаларын құлдыздап, колониядан тысқары сату арқылы қаржыландырылуы мүмкін. Шекарашыларға келген зиян үшін үндістерді құлдыздауға Женерал Ассамблея Джон Пауэллдің Нортумберленд округынан келген жағдайында рұқсат берген. Осылайша, отаршылар жақын жердегі түпкі тұрғындарға соғыс жариялады. 1669 жылға қарай отаршылар Потомактан батысқа дейінгі жерді, соның ішінде Вашингтон, округ Колумбиядағы Ми Лорд аралына (қазіргі Теодор Рузвельт аралы) патенттеді. 1670 жылға қарай олар Доегтің көп бөлігін Вирджиния колониясынан Мэрилендке айдап шығарды - Каролина округындағы Нанзатико/Портобаго жанында тұрғандардан басқа.

Starting in the 1650s, when high tobacco prices encouraged both tobacco planting and immigration, colonists began cutting forests as well as trying to farm tobacco on land already cleared by Native Americans. Whereas decades earlier, native Americans had been able to trade foodstuffs which they had grown and captured for trade goods, colonists had learned to farm grain and raise livestock for themselves; furs (caught and prepared by natives or frontiersmen) became the new primary trade good. Tensions arose because native croplands were attractive not only to the colonists' generally free roving pigs (which damaged their crops), but also as easily switched to tobacco. Because colonists' farming methods drained fields of nutrients (both because of erosion and because fertilization was rarely practiced or effective for more than another century), new fields constantly were sought. Furthermore, more emigrants were surviving their indentures, and thus wanted to establish themselves with their new skills as tobacco farmers. In Virginia's Northern Neck (a relatively undeveloped area in the watersheds of the Rappahannock River and Potomac Rivers between cleared and farmed land in southeastern Virginia and cleared and farmed land in eastern Maryland), rather than rent farmland from their former employers, freed indentured servants and other European immigrants began clearing and squatting on land which the Crown had reserved for Native Americans since 1634. However, with the Restoration of the English monarchy following the English Civil War, fewer people chose to emigrate from England to flee that internal conflict. Between the First Anglo Dutch War and the Second Anglo Dutch War, the Crown adopted Navigation Acts, in particular a new rule that tobacco grown in the colonies could only be sold to English merchants and shipped to England on English ships. Since much colonial tobacco was low quality and usually sold to Dutch traders or to the Continental market, English merchants had an oversupply of tobacco by the mid 1600s and its price plummeted. Thus, while the Dutch had paid three pence per pound for tobacco and a small planter could grow 1000 pounds in a year, English traders would only pay a half penny per pound or less. Virginia's governor, William Berkeley, had taken office and sailed to the colony shortly before the English Civil War began, and remained in office or with significant power for about 35 years. Berkeley had traveled back to England to fight (unsuccessfully) for King Charles before returning to the colony in 1645 after Natives had massacred settlers in 1644. He led military forces which captured the chief Opechancanough and suppressed the revolt. Berkeley also had a royal monopoly of the important beaver fur trade, and charged fur traders in the interior a license fee for bringing furs which they or native Americans gathered and which the traders then sold to Berkeley's company. Berkeley grew unpopular after the Dutch were defeated, in part because the tobacco boom had ended, as well as because of the conflict and more personal reasons. Like King Charles, Berkeley refused to call for legislative elections for more than a decade during the English Civil Wars (during part of which Puritan leaning Richard Bennett, Edward Digges and Samuel Mathews had replaced him as the colony's chief executive during the "Long Assembly"). He also issued large land grants to favorites (of 2000, 10,000 or even 30,000 acres) and was extremely wealthy compared to small planters (owning Green Spring Plantation outside Jamestown, as well as 5 houses in the colonial capital which he mostly rented out, 400 cattle and 60 horses, as well as several hundred sheep, valuable household silver and nearly a thousand pounds sterling worth of grain in storage). Berkeley's favorites often commanded the local militia in various counties, as well as charged quitrents to smaller farmers who cleared and farmed the land on their vast estates. In 1662 Governor Berkeley warned English officials that the low tobacco prices did not even cover freight and customs charges, much less provide a subsistence income for small farmers, who grew discontent, and in 1667 several weather events cause the tobacco crop to fail. Nonetheless, after the Restoration of the monarchy, the king granted English based favorites the Northern Neck Proprietary and the right to 11 years worth of quitrents in arrears (which seemed like additional taxes). Discontent had become widespread by 1670, when most landless taxpayers lost the right to vote for representatives in the House of Burgesses. One set of aggrieved petitioners met at Lawne's Creek parish church across from Jamestown in December 1673, and in 1674 two rebellions in Virginia failed for want of leaders. Meanwhile, Susquehannock peoples from Pennsylvania and northern Maryland had been displaced by the peoples aligned with the Iroquois Confederation, and moved south into Maryland (where they were initially welcomed) and Virginia. Secocowon (then known as Chicacoan), Doeg, Patawomeck and Rappahannock natives began moving into the Northern Neck region as they were displaced from Maryland as well as rapidly settling areas of eastern Virginia, and joined local tribes in defending their land and resources. In June 1666, Governor Berkeley told General Robert Smith of Rappahanock County that Native Americans in the colony's northern part could be destroyed, in order to provide a "great Terror and Example and Instruction to all other Indians", and that an expedition against them could be funded by enslaving the women and children and selling them outside the colony. Allowing enslavement of Indians for damages done to frontiersman had been permitted by the General Assembly in the case of John Powell of Northumberland County. Thus, soon colonists declared war on the nearby natives. By 1669, colonists had patented the land on the west of the Potomac as far north as My Lord's Island (now Theodore Roosevelt Island in Washington, D. C.). By 1670, they had driven most of the Doeg out of the Virginia colony and into Maryland—apart from those living beside the Nanzatico/Portobago in Caroline County, Virginia.

Нысандар

Бэконның ізбасарлары көтерілісті колонияның барлық әлеуметтік топтарының "ортақ игілікті" қорғау және оның әл-ауқатын арттырудағы ортақ мүдделерін мемлекеттік деңгейде мойындатуға бағытталған күш-жігер ретінде пайдаланды. Дегенмен, бұл көтеріліс барлық топтардың да мүддесін қамтамады. Америка тумаларының және еуропалық әйелдердің екеуі де қоғамда аз танымал мүшелер ретінде Бэкон көтерілісінде маңызды рөл атқарды. Алайда, Бэкон және оның ізбасарлары мен Беркли арасындағы негізгі дау Америка тумаларын қалай басқару мәселесінде болды. Беркли олардың кейбірін бағынышты етудің пайдалы екенін айтты: "Мен мейірімге біздің күшіміз жеткен үндістерді тыңшыларымыз бен ақыл-кеңесшілеріміз ретінде сақтап, одан да қатігез жауларды анықтауға мүмкіндік берер едім", – деді ол. Ал Бэкон бұл тәсілді тым кешірімді деп санады, "Біздің мақсатымыз – барлық үндістерді жоқ қылу және құрту".

Американың жергілікті тұрғындары шабуыл жасады

1675 жылдың шілдесінде Вирджиния штатының Стаффорд округінде Дойг индейлері екі қоныс аударушыны өлтіріп, жүгері егістерін және ірі қара малын жойды. Стаффорд округінің милициясы шабуыл жасағандарды іздеп тауып, бір үйдің ішінде 10 Дойгті өлтірді. Осы уақытта полковник Мейсон мен капитан Джордж Брент басқарған тағы бір милиция, жақын маңдағы достық Сусквеханнок тайпасының үйіне шабуыл жасап, олардың 14-ін өлтірді. Шабуыл тек үйден біреуі қашып, Мейсонмен бетпе-бет кездесіп, олар Дойг емес екенін айтқанда тоқтады. 31 тамызда Вирджиния губернаторы Уильям Беркли Сусквеханноктардың Дойгпен бірге Стаффорд округіне жасалған шабуылға қатысқанын жариялады. 26 қыркүйекте майор Томас Труман басқарған Мэриленд милициясының 1000 сарбазы Сусквеханнок тайпасының Мэрилендтегі бекінісіне бағыт алды. Көп ұзамай полковник Джон Вашингтон мен полковник Айзек Аллертон жетекшілік ететін Вирджиния милициясы да оларға қосылды. Труман бес Сусквеханнок басшысын келіссөздерге шақырды. Басшылар шілдедегі Стаффорд округіндегі шабуылға жауапкершіліктен бас тартты, бірақ куәгерлер Сусквеханноктардың өлтірілген қоныс аударушылардың киімдерін кигенін байқағаннан кейін, сотсыз және келіссөздерде берілген уәделерге қарамастан, сондай-ақ Лорд Балтимордың медалі мен Мэрилендтің бұрынғы губернаторының қол қойған қағаздық міндеттемесін басшылардың бірі көрсеткеніне қарамастан, олар өлтірілді. Бекіністегі тайпа мүшелері басшыларының түсініксіз жоғалуына қарамастан қарсылық көрсетуді жалғастырды, бірақ көптегендері әйелдері мен балаларымен бірге қашып құтыла алды. Мэриленд билігі майор Труманды қызметтен шеттету туралы шешім қабылдады, ал губернатор Беркли осы қырғынды естігенде ашуға булықты. 1676 жылдың қаңтар айында Сусквеханноктар плантацияларға шабуыл жасап, Мэрилендте 60 және Вирджинияда тағы 36 қоныс аударушыны өлтірді. Басқа тайпалар да оларға қосылып, қоныс аударушыларды өлтіріп, үйлер мен егістіктерді өртеп, малдарды Джеймс және Йорк өзендерінің алаптарына дейін қырды.

Берклидің бекіністері мен Бэконның шабуылы

1676 жылдың ақпан айында Вирджиниядағы шабуылдардан кейін Беркли бастапқыда сэр Генри Чичели мен полковник Гудрич басшылығымен Вирджиния милициясын шабуылдаушыларды қууға шақырды, бірақ кейін бұл жорықты кері қайтарып алып, қорғаныс соғысын жүргізуге бел буды. Бурджестер палатасы Берклидің шекара бойында 500 сарбазбен сегіз бекініс салу және жабдықтау жоспарын мақұлдады, достық тайпаларды жұмысқа алуға рұқсат берді және "жабайыларға" қару-жарақ сатуға тыйым салды. Сәуір және мамыр айларында милициядан ешқандай қаза болған жоқ, сонда Беркли жоспарының сәтті болғанын жариялады, бірақ Бэконның жақтастары гарнизон губернатордың тікелей рұқсатысыз шабуылдаушыларды қуаламайтынына шағымданды, ал осы уақытта шеткі плантациялар өртеліп, мал ұрланып, қоныс аударушылар өлтіріліп немесе тұтқынға алынды. Шекарадағы плантаторлар өздерін қорғау құқығын талап етті. Кейін Бэкон бұл іс-әрекеттерді Берклидің құнды бобр терісі саудасына кедергі келтірмеу ниетімен байланыстырды, бірақ тарихшылар милицияның көбінесе достық және жау тайпаларды ажырата алмағанын атап көрсетеді. Губернатор Берклидің тума американдықтардың шабуылдарына жауап беруден бас тартуына ашуланған Чарльз-Сити округінің фермерлері Джеймс өзеніндегі Мерчантс Хоупқа жиналды, бұл 1622 жылы болған қырғынның орны, жаңа шабуыл жасаушы топ туралы қауесеттер естігеннен кейін. Натаниел Бэкон бір мөлшерде брендімен келді, таратылғаннан кейін ол көшбасшы болып сайланды. Берклидің бұрынғы бұйрығына қайшы, және Бэкон үндістерге шабуыл жасауға рұқсат алуға тырысқанда, оның қарулы милициясы Сускеханнок жауынгерлерінен кек алу үшін Нью-Кент округіне Чикахомини өзенін кесіп өтті, бірақ олар Памунки жеріне жеткенде, адамдар Драгон Батпағына қашып кеткенін көрді. Содан кейін олар Аппалачи таулары бойындағы сауда жолы – Сенека жолына қарай батысқа қарай жол тартты. Губернатор Беркли Бэконның милициясы Памункилерді жасыруға мәжбүр еткеніне ашуланды және бұл әрекетті заңсыз және бүлікшіл деп жариялады, бірақ Бэконның губернаторға қарызы бар ақшаны төлеу туралы хаты мен үкіметке де, өзіне де қарсы жаман ниеті жоқ екенін қайталауына қарамастан. Алайда, Сускеханноктарды таба алмағандықтан, Бэконның милициясы қоныстарға артын бұрып, мамыр айында Роанок өзеніне және Окканечи тайпасына жеткенше оңтүстікке қарай шабуыл жасады. Окканечи жауынгерлерін (және олардың Манникин одақтастарын) өз ауылдарын тастап, батысқа қарай Сускеханнокқа шабуыл жасауға көндіргеннен кейін, Бэкон мен оның адамдары осы қызметтер үшін төлеуден бас тартты, бірақ оның орнына азық-түлік пен бобр терісін талап етті. Олар оны алмай, Окканечи басшысын және көптеген Окканечи ерлер, әйелдер мен балаларын өлтірді, олардың саны 100-ден 400-ге дейін жетеді, ауылдарда қалды, содан кейін олардың қоймаларын тонап, шығысқа қарай Джеймстаунға қайта оралды. Осы уақытта Беркли 300-ге жуық адамды жинап, оларды Джеймс өзенінің сарқырамасына (қазіргі Ричмонд) алып барды, бірақ Бэконның күштерін тосқауылдау үшін кеш қалды. Сондықтан ол Бэконды және оның ізбасарларын заңсыз, бүлікшіл деп жариялаған тағы бір жарлық шығарды, ал оның әйелі Бэконның өзінің ізбасарларының әйелдері мен балаларын қамтамасыз етуге берген уәдесі тек бос үміттерді тудыратынын мәлімдеді. Леди Беркли Бэконның сауда серіктесі Уильям Бэрд I-ге 400 фунт стерлинг, ал оның інісі Натаниел Бэконға 200 фунт стерлинг берешегі бар екенін және оның әкесі оның вексельдерін төлеуден бас тартқанын мәлімдеді.

After raids in Virginia in February 1676, Berkeley initially called up the Virginia militia under Sir Henry Chicheley and Col. Goodrich to pursue the raiders, but soon recalled that expedition and decided upon a defensive war. The House of Burgesses approved of Berkeley's plan to build and staff eight forts along the frontier with 500 men, provided for the enlistment of friendly natives, and prohibited selling firearms to "savages". When no militia deaths were reported in April and May, Berkeley proclaimed his plan a success, but Bacon's people complained that garrisons could not pursue raiders without the governor's express permission, and meanwhile outlying plantations were burned, livestock stolen, and settlers killed or taken captive. Frontier planters demanded the right to defend themselves. Bacon later attributed these actions to Berkeley's desire not to impede the beaver fur trade, but historians also note that militia were often unwilling to distinguish between friendly and unfriendly natives. Upset at Governor Berkeley's refusal to retaliate against the Native Americans' raids, farmers in Charles City County gathered near Merchant's Hope on the James River, the scene of a massacre in 1622 upon hearing rumors of a new raiding party. Nathaniel Bacon arrived with a quantity of brandy; after it was distributed, he was elected leader. Against Berkeley's previous order, and as Bacon sought a commission to go and attack Indians, his armed militiamen crossed the Chickahominy River into New Kent County nominally seeking the Susquehannock warriors responsible for recent raids, and so traveled first toward the Pamunkey lands, only to find the people had fled into Dragon Swamp. They then continued westward toward the Seneca Trail, a travel and trading path along the Appalachian Mountains. Governor Berkeley was furious that Bacon's militia had driven the Pamunkeys into hiding and declared the action illegal and rebellious, notwithstanding Bacon's letter ordering payment of monies he owed the governor and reiterating that he had no evil intentions against the government nor him. However, not finding Susquehannocks, Bacon's militiamen turned their back upon settlements and struck south until they came to the Roanoke River and the Occaneechi people in May. After convincing Occaneechi warriors (and their Mannikin allies) to leave their villages and attack the Susquehannock to the west, Bacon and his men refused to pay for those services, but instead demanded provisions and beaver pelts. Not receiving them, they murdered the Occaneechi chief and most of the Occaneechi men, women, and children, which ranged from 100 to 400 people, remaining at the villages, then plundered their larders before proceeding eastward back toward Jamestown. Meanwhile, Berkeley had gathered about 300 men and led them to the falls of the James River (modern day Richmond), but too late to intercept Bacon's forces. So he issued another proclamation declaring Bacon and his followers as unlawful, mutinous and rebellious, and his wife issued her own proclamation that Bacon's promises to provide for his follower's wives and children only promoted vain hopes. Lady Berkeley declared that Bacon owed his trading partner William Byrd I 400 pounds sterling and his cousin Nathaniel Bacon Sr. 200 pounds sterling and that his own father had refused to honor his bills of exchange.

Джеймстаунға қайта оралу

Хенрико округіне оралғаннан кейін Бэконның жақтастары Берклидің үнді шабуылдары мен басқа да мәселелерді жақсырақ шешу үшін Бурджестер палатасына жаңа сайлау шақырғанын білді. Шерифтің Бэконға қарсы Берклидің жарияланымын оқығанын ескермей, сайлаушылар Бэконды және оның досы капитан Джеймс Крюсті Бурджестер палатасына өкілдік етуге сайлады. Бірақ Бэкон мен оның 40 қарулы серігі Джеймстаунға кемесін тоқтатуға тырысқанда, форттан оқ атылып, олар қараңғы түскен соң Ричард Лоуренс пен Уильям Драммондпен мейрамханада кеңесу үшін жасырынып түсті. Бірақ ол кемесіне қайтып бара жатқанда табылған соң, өзен бойымен қуылды және капитан Томас Гардинерге (Adam and Eve кемесінде) бағынуға мәжбүр болды. Губернаторға жеткізілген соң, Бэкон джентльмендей мінез танытып, үкіметке бұдан әрі бағынбауға уәде берген қағазға қол қойғаннан кейін босатылды, содан кейін Губернатор кеңесі алдында мойынсұнуын білдіруге рұқсат алды. Жаңа мүшелердің көпшілігі Бэконның шағымдарын қолдағанына қарамастан, губернатор Беркли бастапқыда жаңадан сайланған Бурджестер палатасын бақылауға алды. Беркли заң шығарушы органның үнді мәселесімен айналысуын талап етті, бірақ Үндістер ісі жөніндегі комитетпен бірге отыру үшін екі кеңесші сұрау мәселесі дауысқа салынбады, ал Памунки королевасы күйеуінің бұл соғыста ағылшындарға көмектесіп қаза болғаны үшін өтемақы талап етті, бірақ ақырында Бурджестер 1000 адамнан тұратын әскерді бекітті. Қайта құрылған Бурджестер палатасы ақырында төменде талқыланатын «Бэкон заңдары» деп аталатын бірқатар маңызды реформаларды қабылдады. Бірақ сол кезде Бэкон Джеймстауннан қашып, әйелінің ауырып қалғанын Берклиге айтты, бірақ көп ұзамай Хенрико округіндегі еріктілер армиясын басқарып, тума халқы шабуылдарды жаңартып, 8 қоныс аударушыны, соның ішінде отбасыларын жойды. Бэкон жүздеген ашулы серіктерімен бірге Джеймстаунға оралып, «жаңа салықтар болмасын» (қосымша салықтар мен әскери жинақ болмасын) деп талап етті. Бэкон үндістерге қарсы күштерді басқару үшін әскери комиссияны, сондай-ақ өзінің офицерлеріне бос комиссияларды талап етті. Бірақ губернатор Беркли бастапқыда қысымға көнбеді, көшеде Бэконды қарсы алып, оны сатқын деп жариялады. Бэкон адамдарын Берклиге бағытталған қаруларын көтергенде, ол «көкшесін ашып», Бэконға өзін атуға айтты. Губернатордың мойынсұнбайтынын көріп, Бэкон адамдарын көрші үйлердің терезелерінен көрініс тамашалап тұрған Бурджестерге бағытталды. Бурджестер Бэконды өзінің Ұзын бөлмесіне шақырғанда, губернатор мойынсұнып, әскери комиссияларға қол қойды және Бэконның мінез-құлқын патшаға ақтауға хат жазды. Бэконның болмауында жиналыс, мүмкін Лоуренс пен Драммонд немесе Томас Блейтон (соңынан Эдвард Хилл жиналыста «Бэконның ұлы күші» деп атаған) дайындаған «Бэкон заңдары» арқылы асығыс түрде қабылданды. 1677 жылғы Бурджестер сессиясында күшін жойғанмен, олар губернатордың өкілеттіктерін шектеді, үкіметтік іс-қимылдар үшін белгілі бір төлемдерді белгіледі, бір уақытта бір адамның бірден бір маңызды округтік лауазымды (шериф, сот хатшысы, геодезист және эшеатор) иеленуіне тыйым салды және жерсіз еріктілерге сайлау құқығын қайтаруға мүмкіндік берді (оның ішінде округтік соттар мен рекстрлер жинаған салықтарда).

Upon returning to their lands in Henrico County, Bacon's faction discovered that Berkeley had called for new elections to the House of Burgesses to better address the Native American raids and other matters. Ignoring the sheriff's reading of Berkeley's proclamation against Bacon, voters elected Bacon and his friend Capt. James Crews to represent them in the House of Burgesses. However, when Bacon and 40 of his armed followers attempted to dock their sloop at Jamestown, they were fired on by the fort, and so disembarked under cover of darkness to consult with followers Richard Lawrence and William Drummond at a tavern. However, he was discovered returning to his sloop, chased upriver, and forced to surrender to Capt. Thomas Gardiner of the warship Adam and Eve. Upon being taken to the Governor, Bacon behaved as a gentleman and was granted leniency—parole upon signing a paper promising to refrain from further disobedience to the government, then allowed to plead his submission before the Governor's Council. Despite most new members being sympathetic to Bacon's grievances, Governor Berkeley at first exerted control over the newly elected House of Burgesses. Berkeley first insisted upon the legislature taking care of Indian business, but a debate as to whether the House would ask for two Councillors to sit with the committee on Indian Affairs never came to a vote, and the Queen of the Pamunkeys demanded compensation for the former war in which her husband had been killed assisting the English as a precondition to furnishing warriors in this conflict, although ultimately the burgesses authorized an army of 1000 men. The recomposed House of Burgesses ultimately enacted a number of sweeping reforms, known as Bacon's Laws discussed below. However, by this time Bacon had escaped Jamestown, telling Berkeley that his own wife was ill, but soon placing himself at the head of a volunteer army in Henrico County, where natives had renewed raids and killed 8 settlers, including wiping out families. Bacon returned to Jamestown with hundreds of enraged followers demanding "no levies" (meaning no additional taxes nor military conscription). Bacon demanded a military commission to lead forces against the Indians, as well as blank commissions for his officers. Governor Berkeley, however, initially refused to yield to the pressure, rushing out to meet Bacon in the street and declaring him a traitor. When Bacon had his men take aim at Berkeley, he responded by "baring his breast" and told Bacon to shoot him. Seeing that the governor would not be moved, Bacon then had his men take aim at the burgesses viewing the street spectacle from the windows of nearby houses. When the burgesses invited Bacon into their Long Room, the governor yielded and signed the military commissions, as well as wrote the King justifying Bacon's conduct. The assembly in Bacon's absence had also rushed through "Bacon's Laws", possibly drafted by Lawrence and Drummond, or by Thomas Blayton (whom Edward Hill later called "Bacon's great engine" in the assembly). Although repealed by the burgesses in the 1677 session, they limited the governor's powers, set certain fees for governmental actions, made it illegal for one person to hold more than one important county office at one time (the offices being sheriff, clerk of court, surveyor and escheator) and restored suffrage to landless freemen (including in taxes levied by county courts and vestries).

Джеймстаунның өртелуі, одан әрі шабуылдар, әскери соттар және Бэконның өлімі

Бэконның әскерлері тағы да Джеймстаунға жеткенде, ол қаушатсыз болып көрінді, оған үш ауыр зеңбірекпен қорғалған тар мойын арқылы ғана жақындауға болатын. Дегенмен, Бэкон мойынның соңында шикі қамал салуды бұйырды, ал Берклидің әскерлері шикі құрылысқа оқ атқан кезде, губернатордың жақтастарының әйелдерін жинауға атты әскерлерді жіберді. Осылайша, Элизабет Пейдж, Анжелика Брей, Анна Баллард, Фрэнсис Торп және Элизабет Бэкон (оның үлкен туысының әйелі) бірнеше үнді тұтқындарымен бірге қамалдың қабырғаларына орналастырылды, егер атыс қайта басталса, олар қауіпке ұшырар еді. 15 қыркүйекте Берклидің әскерлерінің бір бөлігі шабуылға шықты, бірақ сәттілікке жете алмады, сондықтан Берклидің кеңесшілері қаладан кетуді ұсынды. Олар зеңбіректерді қадап, азық-түлікті кемелерге тиеп, түнде өзенмен төмен қарай сырғып кетті. Осылайша, Бэконның әскерлері қаланы қайта басып алды. Алайда, Бэкон өзінің бұрынғы ізбасары Джайлс Брент солтүстік округтерде әскер жинап, Бэконға және оның адамдарына шабуыл жасау үшін оңтүстікке қарай жорыққа шығып жатқанын да білді. Сондықтан, Бэкон, Лоуренс, Драммонд және басқалары 19 қыркүйекте колонияның астанасы Джеймстаунды өртеп жіберуге шешім қабылдады. Бэконның ізбасарлары астананы өртеп, Джеймстаунның сыртындағы Берклидің Green Spring плантациясындағы лагерін тастағаннан кейін, негізгі күш шығысқа қарай Йорктаунға сапар шекті. Содан кейін олар Йорк өзенін кесіп, Глостер округінде Бурджесс палатасының спикері Августин Уорнердің үйі – Уорнер Холлға орналасты. Алайда, Глостер әскерлері бұдан әрі ант беруден бас тартты. Бұл Бэконды көңілсіздікке түсірді, сондықтан ол Рев. Джеймс Уоддингті қамауға алды, ол халықты жазылудан бас тартуға тырысқан еді. Бэкон сондай-ақ осы қарсыластарының кейбіреулерін соттауға немесе Карвер мен Блэндке айырбастау үшін әскери соттар құрды, бірақ тек бір дезертирді ғана атты. Бэкон сонымен қатар капитан Джордж Фарлоуды (бұрын Кромвельдің адамы болған) және 40 сарбазды губернатор Берклиді Вирджинияның Шығыс жағалауындағы Аккомак округінде кеңес мүшесі Джон Кастистің плантациясында тұтқындауға жіберді, бірақ рейд сәтсіз аяқталды, ал Фарлоу тұтқындалып, асылды. Сондай-ақ, Шығыс жағалау тұрғындарына арналған манифест те тиімді болмады. Сондықтан, Бэкон губернатордың және оның достарының мүліктерін тонап, әскерін жабдықтауға бұйрық берді. Мал, қой, шошқа, жүгері және үй жиһаздарын алып, Бэконның сарбаздары досын да, жауын да тонады, оның қолдауын әлсіретті. Бэкон өзінің соңғы штабын Вест-Пойнттан бірнеше шақырым шығысқа қарай Глостер округіндегі Майор Томас Пате үйінде орналастырды, бірақ дизентерияға шалдығып, Рев. Уоддингті соңғы қасиетті рәсімдерге шақырғаннан кейін, 1676 жылдың 26 қазанында қайтыс болды. Оның денесі ешқашан табылған жоқ; Берклидің бұйрығымен қабірді қазған кезде, сандықта тек тастар болды.

When Bacon's forces again reached Jamestown, it seemed impregnable, approachable only via a narrow isthmus defended by three heavy guns. Nonetheless, Bacon ordered a crude fortification constructed at the end of the isthmus, and when Berkeley's forces fired on the crude structure, sent out parties of horse troops to gather the wives of some of the governor's supporters. Thus, Elizabeth Page, Angelica Bray, Anna Ballard, Frances Thorpe and Elizabeth Bacon (wife of his senior cousin) were placed on the ramparts together with some Native American prisoners, to be endangered should firing resume. On September 15, some of Berkeley's troops sallied out, but without success, so Berkeley's Councillors advised abandoning the town. They spiked the guns, took stores aboard vessels and slipped down the river at night. Bacon's forces thus retook the town. However, Bacon also learned that his former follower, Giles Brent had raised an army in the northern counties and was marching south to attack Bacon and his men. Thus, Bacon, Lawrence, Drummond and others decided to torch Jamestown, the colony's capital, on September 19. After Bacon's followers torched the capital and left their encampment at Berkeley's Green Spring Plantation outside Jamestown, the main body traveled east to Yorktown. They then crossed the York River and encamped in Gloucester County at Warner Hall, home of the speaker of the House of Burgesses, Augustine Warner Jr. However, the Gloucester troops balked at further oaths. This disappointed Bacon, so he arrested Rev. James Wadding, who had tried to dissuade the people from subscribing. Bacon also set up courts martial to try some of this opponents, or exchange them for Carver and Bland, but only executed one deserter. Bacon also sent Captain George Farlow (formerly one of Cromwell's men) and 40 soldiers to capture Governor Berkeley at the plantation of council member John Custis in Accomack County on Virginia's Eastern Shore, but the raid failed, and Farloe was captured and hanged. Nor was a manifesto to the people of the Eastern Shore effective. Thus, Bacon issued orders that the estates of the governor and his friends be ransacked to supply his army. Taking cattle, sheep, hogs, Indian corn and household furnishings, Bacon's soldiers seemed to plunder both friend and foe, eroding his support. Bacon made his final headquarters at the house of Major Thomas Pate, in Gloucester County a few miles east of West Point, but fell ill of dysentery and after calling in Rev. Wadding for last rites, died on October 26, 1676. His body was never found; upon being exhumed on Berkeley's orders, the casket contained only stones.

Басып шығару

Бэкон және оның көтерілісшілері Берклиге көмекке жіберілген Томас Ларимордың қолбасшылығындағы Корольдік теңіз флотының эскадрильясымен жеткізілген полковник Герберт Джеффрис басқарған 1000 ағылшын әскерінен тұратын Корольдік күшпен ешқашан кездеспеді. Лоренс пен Драммондтың әскери тәжірибесі болмады, ал тәжірибесі бар Джайлс Блэнд Карвермен бірге ұрлау әрекеті кезінде тұтқындалып, Берклидің тұтқыны болды. Сондықтан, қалған көтерілісшілер Джон Инграмды, Бэконның екінші қолбасшысын, бірақ кәсібі бойынша белдікшіні өздерінің жетекшісі етіп сайлады. Алайда, ол өзінің адамын тамақтандыруда және көптеген осал аймақтары бар жүздеген мың акр жерді бақылау қажеттілігінде үлкен қиындықтарға тап болды. Осыдан кейін көтеріліс ұзаққа соқпады. Инграм өзінің негізгі күшін Йорк өзенінің бастауында орналастырды, стратегиялық маңызды нүктелерде шағын гарнизондарды орналастырды – олардың ішінде губернатор Берклидің Грин-Спрингтегі резиденциясы, майор Артур Алленнің Джеймс өзенінің арғы жағындағы үйі (кейін Бэконның қамалы деп аталды, бірақ Бэкон онда ешқашан тұрмаған), полковник Уэсттің Вест-Пойнт маңындағы үйі, Кеңесші Бэконның Кингс-Крик пен Йорктаундағы (екеуі де Йорк өзенінде) үйлері, сондай-ақ полковник Джон Вашингтонның Вестморленд округіндегі үйі (солтүстікке қарай). Беркли Чесапик шығанағы арқылы бірнеше сәтті шабуылдар жасады және Тидуотер Вирджиниясының бойында шашырап кеткен көтерілісшілердің шағын топтарын жеңді. Майор Беверли капитан Томас Хансфордты және оның Йорктаундағы гарнизонын тұтқындады, содан кейін майор Эдмунд Чизимен мен капитан Томас Уилфордты тұтқындауға оралды. Алайда, Берклидің күштері де шығынға ұшырады. Йорк өзеніндегі Кингс-Крик гарнизонына жоспарланған шабуыл оның жетекшісі капитан Хьюберт Фаррилдің қазасына әкеп соқты. Майор Лоуренс Смит Глостер округінде адалдарды жинады, бірақ олар Инграмның күштерімен кездескенде, майор Бристоу ортағасырлық стильде жеке жекпе-жекке шақырды, ал адалдардың қатардағы сарбаздары қаруларын тастап, үйлеріне қайтты. Миддлсекс округінде тағы бір үлкен күш жиналды, бірақ Инграм Грегори Уэйкелетті және атты әскерлерді жібергеннен кейін тарап кетті. Осылайша, Берклидің Йорк өзенінің оңтүстігінен Инграмға шабуыл жасау жоспары, ал солтүстік және шығыстан шабуыл жасаған басқа адалдардың жоспары сәтсіз аяқталды. 1676 жылдың қараша айында Корольдік флот келді. "Конкорд" кемесінің капитаны Томас Грантхэм Лоренстің халықтың ауыр қысымға ұшырағаны және бейтараптықты сақтау туралы өтініштеріне қарамастан Йорк өзенінде жүзіп өтті. Грантхэм Берклиді шамалылық танытуға көндіруге тырысты, ол Берклиге көп ұзамай пайдалы болды, бірақ Лоренс пен Драммондқа кешірім беруге рұқсат бермеді. Содан кейін Грантхэм Йорк өзенімен жоғары көтеріліп, Вест-Пойнттағы Пате үйіне барды және сол жердегі көтерілісшілерді қарусыздандыру үшін айлакерлік пен күш қолданды. Инграм 300 адам, төрт үлкен зеңбірек және көптеген кіші қарулармен Вест-Пойнт гарнизонын тапсырды, содан кейін Грантхэм Джон Весттің үйіндегі көтерілісші гарнизонына брендидің баррелімен және кешірім беруге уәде беріп астыртын жолмен кірді. Алайда, 3 зеңбірек, 500 мылтық және аң аулауға арналған мылтықтар мен 1000 фунт оқ-дәріні тапсырғаннан кейін, олар қауіпсіз болғаннан кейін, ол кемелердің қаруларын оларға бұрып, көтерілісшілерді қарусыздандырды. Беркли Инграм мен Лэнгстонды Тиндалл нүктесіндегі капитуляциядан кейін кемеде бірге тамақтануға шақырды, ал ерлер патша мен губернаторға тост айтқаннан кейін тарауға рұқсат алды. Содан кейін Грегори Уэйкелеттің атты әскерінің бағынуын қамтамасыз ету үшін Беркли кешірім ғана емес, сонымен қатар Бэконның бұрынғы адамы үндістерден алған вампумның бір бөлігін де ұсынды.

Bacon and his rebels never encountered a Crown force consisting of 1,000 English Army troops led by Colonel Herbert Jeffreys transported by a Royal Navy squadron under the command of Thomas Larimore sent to aid Berkeley. Neither Lawrence nor Drummond had military experience, and Giles Bland who had such experience was already Berkeley's prisoner, having been captured along with Carver during the failed kidnapping attempt. Thus, the remaining rebels elected John Ingram, Bacon's second in command but a saddler by trade, as their leader. However, he faced daunting problems in feeding his men, as well as the militarily strategic need to cover hundreds of thousands of acres of land with many vulnerable areas. The rebellion did not last long after that. Ingram kept his main force at the head of the York River, with small garrisons at strategic points—including Governor Berkeley's residence at Green Spring and Major Arthur Allen's across the James River (at what came to be called Bacon's Castle though Bacon had never lived there), as well as Colonel West's house near West Point, Councillor Bacon's house at King's Creek and Yorktown (both on the York River) as well as Col. John Washington's house in Westmoreland County to the north. Berkeley launched a series of successful amphibious attacks across the Chesapeake Bay and defeated the small pockets of insurgents spread across Tidewater Virginia. Major Beverley captured Captain Thomas Hansford and his Yorktown garrison, then returned to capture Major Edmund Cheesemen and Capt. Thomas Wilford. However, Berkeley's forces also suffered losses. A planned surprise raid on the York River garrison at King's Creek ended with the death of its leader, Capt. Hubert Farril. Major Lawrence Smith had gathered loyalists in Gloucester county, but when they faced Ingram's forces, Major Bristow offered single combat in the medieval style, and the loyalists' rank and file laid down their arms and went home. Another large force gathered in Middlesex County but dispersed after Ingram sent out Gregory Wakelett and a body of horse troops. Thus Berkeley's plan to close in on Ingram from the south of the York River, while other loyalists attacked from the north and east failed miserably. In November 1676, the royal navy arrived. Thomas Grantham, captain of the ship Concord cruised the York River, despite pleas from Lawrence about the people having been grievously oppressed and requests to remain neutral. Grantham tried to persuade Berkeley to use meekness, which Berkeley soon used to good effect, but insisted that the pardons not be allowed to Lawrence and Drummond. Grantham then went up the York River to the Pate house at West Point, and used cunning and force to disarm the rebels there. Ingram yielded the West Point garrison with 300 men, four great guns and many small arms, then Grantham tricked his way into the rebel garrison at John West's house with a barrel of brandy and promises of pardon. However, after surrendering the post with 3 cannon, 500 muskets and fowling pieces and 1000 pounds of bullets, and once they were safely in the hold, he turned the ship's guns on them and disarmed the rebels. Berkeley invited Ingram and Langston to dine with him on shipboard, after their surrender at Tindall's Point, after the men had toasted the King and governor, they were allowed to disperse. Then to secure the submission of Gregory Wakelett's cavalry, Berkeley offered not only a pardon, but part of the wampum Bacon's former men had taken from the Indians.

Салдары

Көтерілісші күштер басылғанымен, колонияның жағдайы өте қиын еді, көптеген плантациялар тасталып немесе тоналды. Үкіметте қаржы жетіспеді, ал еңбек күшінің жоқтығы темекі мен астықтың шағын өнімдеріне әкеп соқты. Бірақ, жыл соңында темекі кемелері киім-кешек, мата, дәрі-дәрмек және тұтыну тауарларымен келе бастады.

Патшалық комиссиясы мен Берклидің өлімі

Сол арада тергеу комитеті есебін патша Карл II-ге тапсырғаннан кейін, Беркли губернаторлық қызметінен босатылып, Англияға қайта шақырылды. Бір тарихшының айтуынша, "темекі саудасы патша қазынасына әрбір еңбекші адамнан шамамен 5–10 фунт стерлинг табыс әкелгендіктен, Карл II отаршылдарды осы өнімді өсіруден бөлгісі келмеді, себебі бұл патшалық кіріске кедергі келтіруі мүмкін еді". Карл II былай дегені хабарланды: "Ол ескі ақымақ, мен әкемді өлтіргенімнен гөрі, сол шұбар елде көбірек адамдарды өлтірді". Патшаның бұл сөздері жазылған деректерде кездеспейді, ал оқиғаның бастауы оқиғадан кем дегенде 30 жыл өткен соң пайда болған отаршылдық аңызға ұқсайды. Патша әкесінің жауына көрсеткен кешірімімен мақтанған. Беркли әйелі Фрэнсис Берклиді Вирджинияда қалдырып, Англияға аттанды. Ол патшаның қазіргі губернаторды қабылдамайтынына тігіс тіккенін хабарлаған хат жіберді. Бірақ Уильям Беркли 1677 жылдың шілде айында Англияға қонғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды.

Тарихи келіспеушіліктер

Бір тарихшының айтуынша, Вирджиния элитасы қарапайым плантаторлардың адалдығын сақтап, болашақтағы көтерілістерді болдырмау үшін, олар "шекарадағы үндістерді жерінен айырып, жоюға бағытталған соғыстарды бастау керек болды, оларға қарсы шығу емес". Ол бұл элитаны жалпы жаулары – индейлерге қарсы соғыста қарапайым плантатормен байланыстыратынын және элитаға ерікті ақ адамдарды жермен қанағаттандыруға мүмкіндік беретінін түсіндірді. Тейлор былай деп жазады: "Құлдарға болашаққа үлкен үміт беру үшін 1705 жылы жиналыс әр бостандыққа шыққан адамға елу акр жерді уәде етіп, бас-аяғы тік жүйеді қайта жаңғыртты, бұл уәде үкіметті үндістерден жер алуды жалғастыруға міндеттеді". Бейкон өзінің әскеріне салық жеңілдіктерін, алдын ала белгіленген жалақыны және "олардың туы астында қызмет ететін уақытқа дейін" келісімшарттардан бостандықты уәде етті. Қара және ақ жалдамалы қызметшілер шекаралық көтеріліске қосылды. Олардың бір мақсатпен біріккенін көргенде, билеуші топ қорқып кетті. Тарихшылар бұл көтеріліс құлдықпен байланысты нәсілдік айырмашылықтарды күшейтуді жеделдетті деп санайды, бұл плантаторлар мен колонияның кедейлердің бір бөлігін бақылаудың жолы болды. Мысалы, тарихшы Эрик Фоннер былай деп жазады: "Ақтардың азаматтық соғыстан қорқуы Вирджинияның билеуші элитасын қорқытты, олар билікті нығайту және беделін жақсарту үшін қадамдар жасады: мысалы, дауыс беру үшін мүліктік талаптарды қалпына келтіру, салықтарды төмендету және американдық үнді саясатын қабылдау". Келесі жылы сол газетте Томас Мэтьюдің 1704 жылы (өлімінен бір жыл бұрын) жазған "Бейкон көтерілісінің басталуы, дамуы және аяқталуы" жарияланды, ол президент Томас Джефферсонға сатып алынды, ол өзінің бұрынғы ұстазы Джордж Уайтқа оны жариялауға рұқсат берді. Тарихшылар 1676 жылы Берклиге қарсы Бейконның көтерілісінің бір ғасырдан кейін сәтті болған Америка революциясы үшін ұзақ мерзімді маңызы болды ма деп күмәнданады. Бейконның ең құдайлық бейнесі Томас Джефферсон Вертенбакердің "Революцияның шамшырағы" (1940) кітабында кездеседі, оны 2011 жылы бір ғалым "Вирджиния туралы ең нашар кітаптардың бірі деп атады, оны беделді тарихшы жариялаған". Пікірталастың басты мәселесі – Бейконның даулы мінезі мен күрделі сипаты, оны Уилкомб Э. Уошберннің "Губернатор және көтерілісші" (1957) кітабынан көруге болады. Бейконды мадақтап, Берклинің тираниясын айыптамағаннан гөрі, Уошберн көтерілістің тамырын отаршылардың "күнәсіздерді де, кінәлілерді де өлтіруге және иеліктен шығаруға" рұқсат беру талабында көрді. Берклидің тираниясы немесе басқарудағы қателіктері туралы терең ойлар XX ғасырдың ортасында тарихшыларды қызықтырып, Вирджинияның қазіргі тұрақсыздығына себепкер факторлардың көбеюіне әкелді. Весли Фрэнк Крейвен 1968 жылы жарық көрген "Колониялар өзгеру үстінде" басылымында Берклидің ең үлкен сәтсіздіктері өмірінің соңына таман, көтеріліс кезінде орын алғанын айтады. Бернард Бейлин бұл ресурстарға қолжетімділік мәселесі, ескі әлем қоғамын жаңаға толық көшірудің сәтсіздігі туралы жаңа тезис ұсынды. Эдмунд С. Морганның 1975 жылғы классикалық "Америкалық құлдық, американдық бостандық: Колониалды Вирджинияның сынағы" Бейкон көтерілісінің апатын, атап айтқанда төменгі сыныптардың көтерілісінің мүмкіндігін, колонияның құлдыққа көшуімен байланыстырды, "Бірақ көруге көзі барлар үшін көтерілісте айқын сабақ болды. Басқа нәсілді жек көру жоғары сыныпты жек көруден әлдеқайда күшті болуы мүмкін. Вирджиниялықтар оны бірден түсінбеді. Уақыт өте келе, бұл түсінікке келді". Джеймс Райстың 2012 жылғы "Революциядан әңгімелер: Бейкон көтерілісі және Ерте Американың трансформациясы" атты повесі, оның Бейконның кемшіліктеріне баса назар аударғаны "Губернатор және көтерілісші" кітабына ұқсас, көтерілісті көптеген америкалықтардың әрекеттеріне назар аудара отырып, оны Еуропадағы саясат контексіне енгізіп, үлкен оқиғаға біріктіреді. Бұл оқиғада Бейкон көтерілісінің шыңы 1688/89 жылдардағы "Даңқты революция" кезінде болды.

In order for the Virginia elite to maintain the loyalty of the common planters in order to avert future rebellions, one historian commented, they "needed to lead, rather than oppose, wars meant to dispossess and destroy frontier Indians." He elaborated that this bonded the elite to the common planter in wars against Indians, their common enemy, and enabled the elites to appease free whites with land. Taylor writes, "To give servants greater hope for the future, in 1705 the assembly revived the headright system by promising each freedman fifty acres of land, a promise that obliged the government to continue taking land from the Indians." Bacon promised his army tax breaks, predetermined wages, and freedom from indentures, "so long as they should serve under his colors." Indentured servants both black and white had joined the frontier rebellion. Seeing them united in a cause alarmed the ruling class. Historians believe the rebellion hastened the hardening of racial lines associated with slavery, as a way for planters and the colony to control some of the poor. For example, historian Eric Foner writes, "The fear of civil war among whites frightened Virginia's ruling elite, who took steps to consolidate power and improve their image: for example, restoration of property qualifications for voting, reducing taxes, and adoption of a more aggressive American Indian policy." The following year, the same paper published The Beginning, Progress, and Conclusion of Bacon's Rebellion, which former participant Thomas Mathew wrote in 1704 (the year before his death), and which had been acquired for President Thomas Jefferson, who gave his former mentor George Wythe permission to have it published. Historians question whether the rebellion by Bacon against Berkeley in 1676 had any lasting significance for the more successful American Revolution a century later. The most idolizing portrait of Bacon is found in Torchbearer of the Revolution (1940) by Thomas Jefferson Wertenbaker, which one scholar in 2011 called "one of the worst books on Virginia that a reputable scholarly historian ever published." The central area of debate is Bacon's controversial character and complex disposition, as illustrated by Wilcomb E. Washburn's The Governor and the Rebel (1957). Rather than singing Bacon's praises and chastising Berkeley's tyranny, Washburn found the roots of the rebellion in the colonists' intolerable demand to "authorize the slaughter and dispossession of the innocent as well as the guilty." More nuanced approaches on Berkeley's supposed tyranny or mismanagement entertained specialist historians throughout the middle of the twentieth century, leading to a diversification of factors responsible for Virginia's contemporary instability. Wesley Frank Craven in the 1968 publication, The Colonies in Transition, argues that Berkeley's greatest failings took place during the revolt, near the end of his life. Bernard Bailyn pushed the novel thesis that it was a question of access to resources, a failure to fully transplant Old World society to New. Edmund S. Morgan's 1975 classic, American Slavery, American Freedom: The Ordeal of Colonial Virginia, connected the calamity of Bacon's Rebellion, namely the potential for lower class revolt, with the colony's transition over to slavery, saying, "But for those with eyes to see, there was an obvious lesson in the rebellion. Resentment of an alien race might be more powerful than resentment of an upper class. Virginians did not immediately grasp it. It would sink in as time went on." James Rice's 2012 narrative, Tales from a Revolution: Bacon's Rebellion and the Transformation of Early America, whose emphasis on Bacon's flaws echoes The Governor and the Rebel, integrates the rebellion into a larger story emphasizing the actions of multiple Native Americans, as well as placing it in the context of politics in Europe. In this telling, the climax of Bacon's Rebellion comes with the "Glorious Revolution" of 1688/89.

Мұра

Historic Jamestowne веб-сайтында айтылғандай, "Көп жылдар бойы тарихшылар 1676 жылғы Вирджиния көтерілісін [Солтүстік] Америкадағы революциялық көңіл-күйдің алғашқы оянуы деп есептеді, ол шамамен жүз жыл өткен соң Американдық революцияға әкеліп соқты. Алайда, соңғы онжылдықтарда алыстан қарап, зерттеулер жасаған тарихшылар Бэкон көтерілісін тирандыққа қарсы даңқты күрес емес, екі жарасымсыз, өзімшіл көшбасшы арасындағы билік үшін күрес деп түсіне бастады". Дегенмен, АҚШ-тың алғашқы жылдарындағы көптеген адамдар, оның ішінде Томас Джефферсон, Бэконды патриот деп санап, Бэкон көтерілісінің кейінірек патша билігіне қарсы Американдық революцияға дайындық болғанына сенді. Бұл түсінік 20-ғасырдағы естелік шараларында көрінді, соның ішінде Колониялық Уильямсбургтегі еске алу терезесі және Ричмондтағы штаттық Капитолийдегі Вирджиния делегаттары палатасындағы айқын тақта, онда Бэкон "1676 жылдың 26 қазанында өз құқықтарын қорғау үшін қаза тапқан Вирджиния халқының ұлы патриот көшбасшысы" деп көрсетілген. Көтерілістен кейін Вирджиния отарлық заң шығарушы органы 1705 жылғы Вирджиния құл кодексін қабылдады, ол африкалық текті адамдарға қатысты бірнеше қатаң заңдарды енгізді. Бұған қоса, кодекстер ақ және қара нәсілдерді әлеуметтік жағынан бөлуді мақсат етті.

Джимсонбидтің қолданылуы

Джимсонвид – галлюцинация тудыратын өсімдік, оны алғаш рет Вирджиния колонисі Роберт Беверли сипаттаған. Роберт Беверли 1705 жылғы Вирджиния тарихы туралы кітабында Бейкон көтерілісін басу үшін Джеймстаунға жіберілген сарбаздардың бірігіп, Datura stramonium жапырақтарын жеп, емделгенге дейін он бір күн бойы ерекше және ақылсыздыққа толы әрекеттер жасағанын жазған. Өсімдіктен емделген соң сарбаздар өткен 11 күннің ешқайсысын есіне алмайтындарын айтқан. Роберт Беверли оны "салқындатқыш" деп атаған, бірақ оның әсері шизофрения мен диссоциативтік бұзылысқа ұқсас болуы мүмкін, осыдан сарбаздардың неге рационалды түрде әрекет етпегені немесе бірнеше күн бойы "ақылдан безгені" түсіндіріледі.