Вирджиния колониясы: Солтүстік Америкадағы ағылшын қонысы (1606-1776)

Вирджиния колониясы: Солтүстік Америкадағы алғашқы тұрақты ағылшын елді мекені (1607). Жамайстаун, Роанок елді мекендері тарихы, 1606-1776 жылдар.

29 мин оқу

100%

Дереккөз: Colony of Virginia — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Солтүстік Америкадағы британдық колония (1606–1776)

Вирджиния колониясы – 1606 және 1776 жылдар аралығында Солтүстік Америкадағы ағылшын, кейіннен британдық колониялық қоныс. Аймақта ағылшын қонысын құруға жасалған алғашқы әрекет 1584 жылы бекітіліп, 1585 жылы іске асырылды; нәтижесінде пайда болған Роанок колониясы алты жылға созылған үш әрекеттен өтті. 1590 жылы колония тастап кете барды. Бірақ шамамен 20 жылдан кейін колония алғашқы орналасқан жерінен солтүстікке қарай емес, Джеймстаунға қайта қоныстанды. 1606 жылы екінші жарғы шығарылып, 1607 жылы Солтүстік Америкадағы тұрақты ағылшын колониясы құрылды. Бұл, 1583 жылы сэр Хамфри Гилберттің Ньюфаундлендтегі және 1580-ші жылдардың соңында сэр Уолтер Рэлидің Роанок колониясындағы (қазіргі Солтүстік Каролинаның шығысындағы) сәтсіз әрекеттерінен кейін болды. Екінші колонияның негізін салушы – король Джеймс I бекіткен Вирджиния компаниясы. Оның алғашқы екі қонысы Джеймс өзенінің солтүстік жағалауындағы Джеймстаун және қазіргі Мэндегі Кеннебек өзеніндегі Попхэм колониясы болды (екеуі де 1607 жылы құрылды). Попхэм колониясы алғашқы екі жылда аштық, аурулар және жергілікті американдық тайпалармен болған қақтығыстар салдарынан тез құлдырады. Джеймстаун Паухатан конфедерациясына тиесілі жерді басып алды; 1610 жылы жаңа қоныстанушылар тобы мен кемемен жеткізілген жабдықтар келгенге дейін колонияның күйреуіне азда-кем қалды. Темекі Вирджинияның алғашқы табысты экспорты болды, оның өндірісі қоғам мен қоныстану үлгілеріне елеулі әсер етті. 1624 жылы король Джеймс I Вирджиния компаниясының жарғысын жойды, ал Вирджиния колониясы патшалық билікке монархиялық колония ретінде берілді. 1640 және 1650 жылдардағы ағылшыл азамат соғысынан кейін Вирджиния колониясын король Чарльз II Англияның протектораты мен Британдық одақтастығы дәуірінде ағылшын монархиясына адалдығы үшін «Ескі доминион» деп атады. 1619 жылдан 1775/1776 жылға дейін Вирджинияның колониялық заң шығару органы – Бас Ассамблея болды, ол колониялық губернатормен бірлесіп басқарды. Джеймстаун 1699 жылға дейін Вирджиния колониясының астанасы болды; 1699 жылдан бастап таратылғанға дейін астана Уильямсбургте орналасқан. Колониядағы алғашқы саяси дүрбелең 1676 жылғы Бэкон көтерілісімен байланысты. 1775 жылы Ұлыбритания Корольдігінен тәуелсіздігін жариялағаннан кейін, Тәуелсіздік декларациясы ресми түрде қабылданбағанға дейін Вирджиния колониясы Вирджиния Комонвелтіне айналды, ол АҚШ-тың алғашқы он үш штатының бірі болды және «Ескі доминион» деген ресми ұранын қабылдады. Қазіргі Батыс Виргиния, Кентукки, Индиана және Иллинойс штаттарының барлығы, сондай-ақ Огайо және Батыс Пенсильванияның бір бөлігі кейіннен 1776 жылдың шілдесінде Американың тәуелсіздігі кезінде Вирджиния колониясы қамтыған немесе талап еткен аумақтан құрылды.

The Colony of Virginia was an English, later British, colonial settlement in North America between 1606 and 1776. The first effort to create an English settlement in the area was chartered in 1584 and established in 1585; the resulting Roanoke Colony lasted for three attempts totaling six years. In 1590, the colony was abandoned. But nearly 20 years later, the colony was re settled at Jamestown, not far north of the original site. A second charter was issued in 1606 and settled in 1607, becoming the first enduring English colony in North America. It followed failed attempts at settlement on Newfoundland by Sir Humphrey Gilbert in 1583 and the Roanoke Colony (in modern eastern North Carolina) by Sir Walter Raleigh in the late 1580s. The founder of the second colony was the Virginia Company, chartered by King James I, with its first two settlements being in Jamestown on the north bank of the James River and Popham Colony on the Kennebec River in modern day Maine, both in 1607. The Popham colony quickly failed because of famine, disease, and conflicts with local Native American tribes in the first two years. Jamestown occupied land belonging to the Powhatan Confederacy; it was also on the brink of failure before the arrival of a new group of settlers and supplies by ship in 1610. Tobacco became Virginia's first profitable export, the production of which had a significant impact on the society and settlement patterns. In 1624, the Virginia Company's charter was revoked by King James I, and the Virginia Colony was transferred to royal authority as a crown colony. After the English Civil War in the 1640s and 1650s, the Virginia colony was nicknamed "The Old Dominion" by King Charles II for its perceived loyalty to the English monarchy during the era of the Protectorate and Commonwealth of England. From 1619 to 1775/1776, the colonial legislature of Virginia was the General Assembly, which governed in conjunction with a colonial governor. Jamestown remained the capital of the Virginia Colony until 1699; from 1699 until its dissolution, the capital was in Williamsburg. The colony experienced its first significant political turmoil with Bacon's Rebellion of 1676. After declaring independence from the Kingdom of Great Britain in 1775, before the Declaration of Independence was officially adopted, the Virginia Colony became the Commonwealth of Virginia, one of the original thirteen states of the United States, adopting as its official slogan "The Old Dominion". The entire modern states of West Virginia, Kentucky, Indiana, and Illinois, and portions of Ohio and Western Pennsylvania were later created from the territory encompassed, or claimed by, the colony of Virginia at the time of further American independence in July 1776.

Вирджиния

"Виргиния" – Солтүстік Америкадағы ағылшын талаптарының ең көне атауы. 1584 жылы сэр Уолтер Рэли Филип Амадас пен Артур Барлоуды қазіргі Солтүстік Каролина жағалауын зерттеуге жіберді. Олар Уингина есімді аймақтық басшы (уэроанс) туралы хабар алып келді, ол Уингандакоа деп аталатын жерді билеген. "Виргиния" бастапқыда Англияның Солтүстік Америкадағы барлық иелігін және шығыс жағалаудағы 34-ші параллельден (Кейп-Фейрге жақын) солтүстікке қарай 45-ші параллельге дейінгі талаптарды білдіретін термин болды. Бұл аймаққа Канаданың үлкен бөлігі және Акадия жағалаулары кірді. Солтүстік Америкадағы аймаққа "Вирджиния" деген атауды алғаш рет 1584 жыл шамасында Елизавета I патшайымның құрметіне Рэли ұсынған болуы мүмкін. Сонымен қатар, "Вирджиния" атауына Wingandacoa термині де әсер еткен болуы мүмкін. Келесі сапарында Рэли Секотан тайпасының басшысының атының шынымен Вининга екенін білді, бірақ ағылшындар келген кезде естіген "вингандакоа" сөзінің мағынасы "Қандай әдемі киім кигенсің!" деген сөз екенін анықтады, бұл Каролина Алгонкин тілінде айтылған. Бұл елдің аты бұрынғыдай қате түсінілмеген. Колония "Вирджиния колониясы", "Вирджиния провинциясы", кейде "Вирджиния доминионы және колониясы" немесе "Ең ежелгі Вирджиния доминионы және колониясы" деп те аталды.

Ескі доминион

Дәстүр бойынша, ағылшын азаматтық соғысы кезінде виргиниялықтардың тәжге адалдығына алғыс айту үшін II Карл оған "Ескі доминион" атағын берді. Колонияның мөрінде латын тілінде "en dat virginia quintum" деп жазылған, ал ағылшын тілінде "Міне, Вирджиния бесіншісін сыйлайды" деп аударылады, Вирджиния Англия, Франция, Шотландия және Ирландиядан кейін бесінші ағылшын доминионы деп жарияланды. Вирджиния штаты "Ескі доминион" атауын штаттың ресми лақап аты ретінде сақтап келеді. Вирджиния университетінің спорт командалары II Карлдың қолдаушыларын еске түсіретін "Кавалерлер" деп аталады, сондай-ақ Вирджинияда "Олд Доминион Университеті" атты мемлекеттік университет бар.

Тарих

Испания, Франция, Швеция және Нидерландының бұл аймаққа таластарын болғанымен, ешқайсысы да ағылшындардың Атлантика орталық жағалауын табысты түрде колониялауда еуропалық алғашқы держава болуына бөгет болмады. Испандықтар қазіргі Грузияда (Сан-Мигель-де-Гуальдапе, 1526–1527; 1568 мен 1684 жылдар аралығында Грузияда бірнеше испан миссиясы), Оңтүстік Каролинада (Санта-Елена, 1566–1587), Солтүстік Каролинада (Жоара, 1567–1568) және Вирджинияда (Ажакан миссиясы, 1570–1571) бұрынғы әрекеттер жасаған, ал француздар Оңтүстік Каролинада (Чарльсфорт, 1562–1563) жасаған. Оңтүстікке қарай, 1565 жылы Сент-Августин орталығы болған Испанияның Флорида колониясы құрылды, ал солтүстікке қарай француздар қазіргі Канадада қоныстар құрды (Шарльсбург Рояль 1541–1543 жылдары қысқа мерзімге ие болды; Порт Рояль 1605 жылы құрылды).

Жаңа әлемдегі отарлау әрекеттері (15831590)

1583 жылы сэр Хамфри Гилберт Ньюфаундлендте жарғы құрды. Жарғы құрылғаннан кейін, ол және оның экипажы бұл жерді тастап, Англияға оралды. Қайтып келе жатқанда Гилберттің кемесі құлап, барлығы қаза тапты. Жарғыдан бас тартылды. 1585 жылы Рэли өзінің алғашқы колонизациялық миссиясын Роанок аралына (қазіргі Солтүстік Каролина штаты) 100-ден астам ер адаммен жіберді. Бірақ, 1586 жылдың жазында сэр Фрэнсис Дрейк колонияға келгенде, колонистер жеткізілім кемелерінің жетіспеуіне байланысты Англияға қайтуға шешім қабылдады, соның салдарынан колония тасталып кетті. 1586 жылдың соңында тасталған колонияға жеткізілім кемелері келді; аралды ұстап тұру үшін 15 сарбаз қалдырылды, бірақ кейіннен олардың ешқайсысы табылмады. 1587 жылы Рэли тұрақты елді мекен құруға тағы бір топты жіберді. Сол жылы экспедиция жетекшісі Джон Уайт Англияға жабдықтау үшін оралды, бірақ Англия мен Испания арасындағы соғыс салдарынан колонияға қайта орала алмады. 1590 жылы ол оралғанда, колония тасталып, құлап жатқанын көрді. Үйлер бұрынғысынша тұрды, бірақ колонистер жоғалып кеткен. Колонияның тағдыры туралы көптеген теориялар болғанымен, ол әлі де құпия болып табылады және «Жоғалған колония» деп белгілі болды. Осы колонияда екі ағылшын бала дүниеге келді; біріншісі Вирджиния Дейр (Солтүстік Каролина штатындағы Дейр округы оның құрметіне аталған), оның тағдыры да белгісіз. Ағашқа «Кроатоан» деген сөз ойылып жазылған, бұл жақын жердегі аралдағы тайпаның аты. 1606 жылы әр компания өз құқықтарының шегінде елді мекендер құру үшін экспедициялар ұйымдастырды. Лондон компаниясы өзінің эксклюзивті аумағында Джеймстаунды құрды, ал Плимут компаниясы өзінің эксклюзивті аумағында, қазіргі Фиппсбург, Мэн қаласына жақын жерде Попхэм колониясын құрды. Попхэм колониясы алғашқы екі жылда аштық, аурулар және жергілікті үнді тайпаларымен болған қақтығыстардың салдарынан тез құлдырады.

Джеймстаун

Лондон компаниясы экспедицияны басқару үшін капитан Кристофер Ньюпортты жалдады. 1606 жылдың 20 желтоқсанында ол өзінің флагманы «Сьюзан Констант» және екі кіші кемесі «Годспид» пен «Дискавери» арқылы Англиядан 105 ер адам мен бала және 39 теңізшімен бірге жолға шықты. Көбінесе 144 күнге созылған сапардан кейін, олар Чесапик шығанағының аузына жетіп, шығанақтың оңтүстік жағы Атлант мұхитына қосылатын жерге түсті, бұл оқиға «Бірінші қону» деп аталды. Олар айқыш орнатып, осы жерді Уэльс принці Генри Фредерик құрметіне қарай Генри мүйісі деп атады. Оларға испандықтар немесе колония құруға тырысатын басқа еуропалықтарға қауіпсіздік болғандықтан, ішкі жерде су жолының бойындағы жерді таңдауға нұсқау берілді. Олар батысқа қарай шығанаққа қарай жүзіп, Хэмптон Роудс сағасына жетіп, қазіргі Олд Пойнт Комфорт деп аталатын жерге тоқтады. Жағалауды оң жақта ұстап, олар өздерінің королінің құрметіне Джеймс деп атаған ең үлкен өзенге көтерілді. Олар кемінде Аппоматтокс өзенінің қазіргі Хопвеллге жақын жердегі саласына дейін өзен бойымен саяхаттағаннан кейін, өзеннің төменгі ағысына оралып, Джеймстаун аралына келді, ол жау кемелеріне қарсы тиімді қорғаныс позициясын және құрлыққа жақын терең су зәкірлеуін ұсынды. Екі апта ішінде олар алғашқы бекінісін салып, елді мекенін Джеймстаун деп атады. Англиядағы күтіп тұрған инвесторларға қайтару үшін алтын мен басқа да бағалы минералдарды қамтамасыз етуден басқа, Джеймстаун отаршылдарының өмір сүру жоспары Англиядан үнемі жабдықтауға және жергілікті американдықтармен саудаға байланысты болды. Олар құрлықтан шалқап жатқан, аң аулауға аз жануарлар, табиғи таза судың жетіспеушілігі және егіншілік үшін аз жері бар жерді таңдады. Капитан Ньюпорт 1608 жылы бірінші және екінші жабдықтау миссияларын орындап, Англияға екі рет қайтып келді және «Дискавери» кемесін отаршылардың пайдалануына қалдырды. Алайда, аурулар мен жергілікті американдықтармен болған қақтығыстар отаршылардың арасында қорқынышты өлім-жітімге әкелді. Кендерді өндіруге, жібек өсіруге және Вирджинияның жергілікті темекісін экспорттауға тырысқандарына қарамастан, пайдалы экспорт табылған жоқ және қоныс қаржылық тұрғыдан аман қалады ма, жоқ па деген мәселе белгісіз болды. Поухатан конфедерациясы – Вирджинияның шығыс бөлігіндегі көптеген тілдік жақын тайпалардың одағы болды. Поухатан конфедерациясы Вирджинияның жағалау аймағына сәйкес келетін Ценакомаках деп аталатын аумақты бақылады. Осы аумақта ағылшыздар Джеймстаунды құрды. Ағылшыздар келген кезде Поухатан конфедерациясын басқарушы бас басшы Вахунсенакаух болды, ол ағылшыздарға бас Поухатан ретінде белгілі болды.

The London Company hired Captain Christopher Newport to lead its expedition. On December 20, 1606, he set sail from England with his flagship, the Susan Constant, and two smaller ships, the Godspeed, and the Discovery, with 105 men and boys, plus 39 sailors. After an unusually long voyage of 144 days, they arrived at the mouth of the Chesapeake Bay and came ashore at the point where the southern side of the bay meets the Atlantic Ocean, an event that has come to be called the "First Landing". They erected a cross and named the point of land Cape Henry in honor of Henry Frederick, Prince of Wales, the eldest son of King James. They were instructed to select a location inland along a waterway where they would be less vulnerable to the Spanish or other Europeans seeking to establish colonies. They sailed westward into the Bay and reached the mouth of Hampton Roads, stopping at a location now known as Old Point Comfort. Keeping the shoreline to their right, they then ventured up the largest river, which they named the James, for their king. After exploring at least as far upriver as the confluence of the Appomattox River at present day Hopewell, they returned downstream to Jamestown Island, which offered a favorable defensive position against enemy ships and deep water anchorage adjacent to the land. Within two weeks, they had constructed their first fort and named their settlement Jamestown. In addition to securing gold and other precious minerals to send back to the waiting investors in England, the survival plan for the Jamestown colonists depended upon regular supplies from England and trade with the Native Americans. They selected a location largely cut off from the mainland with little game for hunting, no natural fresh drinking water, and minimal ground for farming. Captain Newport returned to England twice, delivering the first and second supply missions during 1608 and leaving the Discovery for the colonists' use. However, death from disease and conflicts with the Native Americans took a fearsome toll on the colonists. Despite attempts at mining minerals, growing silk, and exporting the native Virginia tobacco, no profitable exports had been identified, and it was unclear whether the settlement would survive financially. The Powhatan Confederacy was a confederation of numerous linguistically related tribes in the eastern part of Virginia. The Powhatan Confederacy controlled a territory known as Tsenacommacah, which roughly corresponded with the Tidewater region of Virginia. It was in this territory that the English established Jamestown. At the time of the English arrival, the Powhatan were led by the paramount chief Wahunsenacawh, known to the English as Chief Powhatan.

Попхам отарлығы

1607 жылдың 31 мамырында шамамен 100 ер адам мен бала Англиядан қазіргі Мэн штатына аттанды. Шамамен үш айдан кейін, топ Кеннебек өзені Атлант мұхитымен қосылатын орманды түбекке қонды және Форт-Сент-Джорджді салуға кірісті. Жыл соңына қарай, жеткіліксіз ресурстар салдарынан колонистердің жартысы Англияға қайта оралды. Қалған 45 келесі жылдың соңында елдеріне қайтып келді, ал Плимут компаниясы тоқтатылды.

1609 жылғы жарғы Лондон компаниясы кеңейеді

1609 жылы Плимут компаниясының қонысын тастағаннан кейін, Лондон компаниясының Виргиния жарғысы 34-ші параллельдің солтүстігі мен 39-шы параллельдің оңтүстігі арасындағы аумақты қамту үшін түзетілді, ал оның бастапқы жағалау гранты "теңізден теңізге дейін" деп кеңейтілді. Осылайша, Джеймс I-нің бұйрығына сәйкес, Виргиния колониясы бастапқы мағынасында Тынық мұхитының жағалауына дейін, қазіргі Калифорнияға дейін созылды, ал арадағы барлық жер Виргинияға қарасты. Бірақ, іс жүзінде отарлаушылар "Виргинияның шөлейт даласы" деп белгілі болған жерлерге көбінесе терең бойлап бармады.

Үшінші жеткізу

Үшінші жеткізілім үшін Лондон компаниясы жаңа кеме салдырды. "Диңгездік саяхат" (Sea Venture) кемесі қосымша колонистерді жеткізіп, жабдықтар тасымалдауға арналған еді. Ол конвой адмиралы сэр Джордж Сомерстің флагманы болды. Үшінші жеткізілім ең ірісі болды, "Диңгездік саяхат" кемесіне тағы сегіз кеме қосылды. "Диңгездік саяхат" кемесінің капитаны миссияның вице-адмиралы Кристофер Ньюпорт болды. Кемеде жүздеген жаңа отарлаушылар болды. Бірақ ауа райы миссияға күрт әсер етті. Лондоннан бірнеше күн өткен соң, үшінші жеткізілім миссиясының тоғыз кемесі Атлант мұхитында дауылға тап болды. Дауыл үш күнге созылғанда олар бір-бірінен айырылып қалды. Адмирал Сомерс миссияның көп бөлігін тасымалдаған "Диңгездік саяхат" кемесін батып кетпеуі үшін қасақана Бермуда атолдарына тіреп жіберді. Өмір сүруге қатысты ешқандай жоғалту болмаса да, кеме жөнделмейтіндей зардап шекті, нәтижесінде аман қалғандар Англияға тиесілі, адам тұрмайтын аралда қалды. Бермудадағы аман қалғандар екі кішкентай кеме жасап, көпшілігі Джеймстаунға бет алды, ал Бермудада бірнешеуін қалдырып, оның иелігін сақтады. Компанияның Бермудаға иелігі 1612 жылы үшінші және соңғы жарғы арқылы ресми түрде бекітілді, ол Вирджиния шекарасын Бермуданы қамтитын теңізге дейін кеңейтті. Джеймстаунға келген "Диңгездік саяхат" кемесінен аман қалғандар 10 айлық кешігудің басқа да қиын жағдайларды ушықтырғанын байқады. Басқа жеті кеме келді, олармен бірге көбірек отарлаушылар болды, бірақ азық-түлік пен жабдықтар жетіспеді. Құрғақшылық пен жергілікті американдықтармен жауыз қарым-қатынасқа байланысты "Диңгездік саяхат" кемесінде болған жабдықтардың жоғалуы 1609 жылдың соңынан 1610 жылдың мамырына дейін аштық кезеңіне әкелді, оның салдарынан отарлаушылардың 80% -нен астамы қаза тапты. Жағдай соншалықты қиын болды, сүйек қалдықтарынан көрініп тұрғандай, аман қалғандар каннибализмге барып жеткен. Бермудадан келген аман қалғандар аз ғана азық-түлік әкелді, сондықтан Джеймстаунды тастап кету және Англияға қайту қажеттігі айқын болды.

For the third supply, the London Company had a new ship built. The Sea Venture was designed to emit additional colonists and transport supplies. It became the flagship of the admiral of the convoy, Sir George Somers. The third supply was the largest, with eight other ships joining the Sea Venture. The captain of the Sea Venture was the mission's Vice Admiral Christopher Newport. Hundreds of new colonists were aboard the ships. However, the weather was to affect the mission drastically. A few days out of London, the nine ships of the third supply mission encountered a hurricane in the Atlantic Ocean. They became separated during the three days the storm lasted. Admiral Somers had the Sea Venture, carrying most of the mission's supplies, deliberately driven aground onto the reefs of Bermuda to avoid sinking. However, while there was no loss of life, the ship was wrecked beyond repair, stranding its survivors on the uninhabited archipelago, to which they laid claim for England. The survivors at Bermuda eventually built two smaller ships, and most of them continued to Jamestown, leaving a few on Bermuda to secure the claim. The company's possession of Bermuda was made official in 1612 when the third and final charter extended the boundaries of Virginia far enough out to sea to encompass Bermuda. Upon their arrival at Jamestown, the survivors of the Sea Venture discovered that the 10 month delay had greatly aggravated other adverse conditions. Seven of the other ships had arrived carrying more colonists but little in the way of food and supplies. Combined with drought and hostile relations with the Native Americans, the loss of the supplies that had been aboard the Sea Venture resulted in the Starving Time in late 1609 to May 1610, during which over 80% of the colonists perished. Conditions were so adverse it appears, from skeletal evidence, that the survivors engaged in cannibalism. The survivors from Bermuda had brought few supplies and food with them, and it appeared to all that Jamestown must be abandoned, and it would be necessary to return to England.

Тастату және төртінші жеткізу

+ Өлім-жітім көрсеткішіне қатысты статистикаМерзімдерХалықЖаңа келгендер Пасха, 1619~1,000 Пасха, 1620866 1620–16211,051 Пасха 1621843 1620–1624~4,000 Ақпан 16241,277 Осы кезеңде шамамен 5,000 вирджиниялық аурудан немесе 1622 жылғы үндістердің шабуылынан қаза тапты. Сэмюэл Аргалл 1609 жылы Жеймстаунға келген үшінші жабдықтаудың жеті кемесінің бірінің капитаны болды, ол «Sea Venture» кемесінен айырылып, оның тағдыры белгісіз болғаннан кейін келді. Ол жолаушыларын және шектеулі жабдықтарын түсіріп, Англияға Жеймстаундағы отаршылардың қиын жағдайы туралы хабар жеткізді. Патша басқа бір басшы, Томас Уэст, 3-ші барон Де Ла Уоррға, кейін «Лорд Делавэр» деп белгілі болғанға, кеңірек өкілеттік берді, ал Лондон компаниясы тағы бір жабдықтау миссиясын ұйымдастырды. Олар 1610 жылдың 1 сәуірінде Лондоннан жолға шықты. «Аштық уақытынан» аман қалғандар мен Бермудадан келгендер Жеймстаунды тастап кеткеннен кейін, жаңа жабдықтау миссиясының кемелері Джеймс өзенімен жол тартты, олармен бірге азық-түлік, жабдықтар, дәрігер және тағы да отарлаушылар болды. Лорд Делавэр отардың аман қалуын қадағалап, Жеймстауннан шамамен 16 шақырымдай төменде кетіп бара жатқан кемелерді тоқтатып алды. Отаршылар отардың құтқарылуы үшін Құдайға шүкірлік айтты. Уэст өзінің ізашарларына қарағанда үндістерге қатысты әлдеқайда қатал және соғысқұмар болды, оларға қарсы жаулап алу соғыстарын жүргізді. Ол 1610 жылдың 9 шілдесінде Гейтске Кекоутанды олардың ауылынан қууға бұйрық берді, содан кейін бас Поухатанға барлық ағылшын азаматтары мен мүлкін қайтаруды талап етіп, әйтпесе соғыс жарияланатынын мәлімдеді. Поухатан ағылшындар бекіністе қалуы немесе Вирджинияны тастап кетуі керек деді. Ашуға мініп, Де Ла Уорр Паспаге тұтқынының қолын кесіп, оны басшыға тағы бір ультиматуммен жіберді: барлық ағылшын азаматтары мен мүлкін қайтарыңыз, әйтпесе көрші ауылдар өртеледі. Бұл жолы Поухатан жауап бермеді.

Бірінші ағылшын-поухатан соғысы (1610-1614 жж.)

1610 жылғы 9 тамызда Паухатаннан жауап күтуден шаршаған Уэст Джордж Персиді 70 адаммен бірге Паспахэг қаласының астанасына шабуыл жасауға жіберді, үйлерді өртеп, жүгері егістіктерін қиратты. Олар 65-тен 75-ке дейін паухатанды өлтіріп, Вунчопанктың әйелі мен баласын тұтқынға алды. Персидің адамдары өзен бойымен қайта оралғанда, балаларды кемеден лақтырып тастап, "суға миларын шашып" жіберді. Королева Джеймстаунда жазаланды. Паспахэг халқы бұл шабуылдан ешқашан қалпына келмей, қалаларын тастап кетті. Аргаллмен бірге Варраскояктарға қарсы жіберілген тағы бір шағын күш олардың қашқанын анықтады және тастап кетілген Варраскояк ауылын және оның маңындағы жүгері егістіктерін жойды. Осы оқиға алғашқы ағылшын-Паухатан соғысын бастады. Джеймстаунды уақытша тастап кеткендердің арасында Бермудада әйелі мен ұлын жоғалтқан "Sea Venture" кемесінен аман қалған Джон Рольф болды. Ол Лондоннан келген кәсіпкер, ол Бермудадан әкелген жаңа, тәтті темекінің сынақтан өтпеген тұқымдарын және жаңа маркетингтік идеяларын алып келді. Кейіннен Рольф колонияның экономикалық өркендеуіне кілт болды. 1612 жылға қарай Рольфтің темекі тұқымдары сәтті өсіріліп, экспортқа шығарылды, бұл экспортқа арналған алғашқы ақшалық дақылдың негізін қалады. Генрикустан бастап плантациялар мен жаңа бекіністер пайда болды, бастапқыда Джеймстің кеме жүретін бөлігі бойымен, содан кейін аймақтың басқа өзендері мен су жолдарымен тарады. Осылайша, Джеймстаундғы елді мекен толыққанды орналасқан деп есептелді. 1614 жылы колонист Рольфтің Паухатан бас әміршісінің қызы Покахонтасқа үйленуінен кейін бейбітшілік орнады. 1611 жылы тағы бір отарлық жарғы жарияланды.

Екінші ағылшын-поухатан соғысы (16221632)

1617 жылы мамыр айында Покахонтас Англияда қайтыс болғаннан кейін және Ролф пен басқа да отаршыл көшбасшылар оралғаннан кейін, жергілікті тұрғындармен қарым-қатынас нашарлай түсті. Аурулар, нашар өнім және темекі егу үшін жерге деген қажеттіліктің артуы жауыздықтарды күшейтті. 1618 жылы бас қолбасшы Поухатан қайтыс болғаннан кейін, оның орнын кіші інісі Опечанканоуг басты. Ол ағылшындармен достық қарым-қатынас сақтап, соғысшысы Нематтанев арқылы келіссөздер жүргізді. Бірақ 1622 жылы Нематтанев өлтірілгеннен кейін, Опечанканоуг отаршыларды басқа жерге көшуге мәжбүрлеу үшін күтпеген шабуылға тапсыруға дайын болды. Опечанканоуг бас қолбасшысы Джеймс өзенінің екі жағындағы көптеген ағылшын отаршыл елді мекендеріне үйлесімді шабуылдарды ұйымдастырып, басқарды, бұл шабуылдар 1622 жылдың 22 наурызында таңертең болды. Осы оқиғаның салдарынан 347 отаршыл (ерлер, әйелдер және балалар) қаза тауып, көптеген адамдар тұтқынға алынды. Бұл қырғын Вирджиния отарларының көп бөлігін дабырға түсірді және Хенрикус және Вулстенхолм Тауны сияқты бірнеше толыққанды қауымдастықтарды құртты. Чанко есімді үнді бала ағасынан жоспарланған шабуыл туралы естіп, онымен бірге тұратын отаршыл Ричард Пейске ескерткендіктен, Джеймстаун қираудан құтылды. Пейс өзін және көршілерін Джеймс өзенінің оңтүстік жағында қорғағаннан кейін, Джеймстаунды ескерту үшін өзенді кесіп өтіп, қираудан аман қалды. Бірақ басқа елді мекендерге ескертуге уақыт болмады. Бір жылдан кейін капитан Уильям Такер және доктор Джон Потт Поухатанмен бітімге келіп, умен араластырылған спирттік ішімдікпен тост ұсынды. 200 Вирджиниялық үнді қауымы уланғаннан қаза тапты немесе ауырған, ал тағы 50-і отаршылардың қолынан қаза тапты. Он жылдан астам уақыт бойы ағылшын отаршылары Поухатанға шабуыл жасап, олардың елді мекендерін "жанып қалған жер" саясатының бір бөлігі ретінде нысанаға алды. Олар ауылдарды қиратты, балаларды тұтқынға алды және егістіктерді тартып алып, жойды. 1634 жылы Вирджиния түбегі арқылы алты шақырымдық қоршау салынды. Бұл қоршау Вирджиния үнділерінің шабуылынан қорғаныс болды, осы жерден бастап отаршылар түбекте егін егіп, балық аулауға батылды. 1644 жылдың 18 сәуірінде Опечанканоуг тағы да ағылшындарды аймақтан кетуге мәжбүрлеу үшін бірнеше үйлесімді шабуылдарды ұйымдастырды, нәтижесінде 500-ге жуық отаршыл қаза тапты. Бірақ бұл 1622 жылғы шабуылдарда қаза тапқандар санынан кем болды, өйткені халық саны артып келе жатқан еді.

The relations with the Natives took a turn for the worse after the death of Pocahontas in England and the return of Rolfe and other colonial leaders in May 1617. Disease, poor harvests, and the growing demand for land to cultivate tobacco caused hostilities to escalate. After Chief Powhatan died in 1618, he was succeeded by his own younger brother, Opechancanough. On the surface, he maintained friendly relations with the English, negotiating with them through his warrior Nemattanew. Still, by 1622, after Nemattanew had been slain, Opechancanough was ready to order a limited surprise attack on the colonists, hoping to persuade them to move on and settle elsewhere. Chief Opechancanough organized and led a well coordinated series of surprise attacks on multiple English colonial settlements along both sides of a 50 mile (80 km) long stretch of the James River, which took place early on the morning of March 22, 1622. This event resulted in the deaths of 347 colonists (including men, women, and children) and the abduction of many others. The massacre caught most of the Virginia Colony by surprise and virtually wiped out several entire communities, including Henricus and Wolstenholme Towne at Martin's Hundred. Jamestown was spared from destruction because an Indian boy named Chanco learned of the planned attacks from his brother and warned colonist Richard Pace with whom he lived. Pace, after securing himself and his neighbors on the south side of the James River, took a canoe across the river to warn Jamestown, which narrowly escaped destruction. However, there was no time to warn the other settlements. A year later, Captain William Tucker and Dr. John Pott worked out a truce with the Powhatan and proposed a toast using liquor laced with poison. 200 Virginia Indians were killed or made ill by the poison, and 50 more were slaughtered by the colonists. For over a decade, the English settlers attacked the Powhatan, targeting their settlements as part of a scorched earth policy. The settlers systematically razed villages, captured children, and seized or destroyed crops. By 1634, a six mile long palisade was completed across the Virginia Peninsula. The palisade provided some security from attacks by the Virginia Indians for colonists farming and fishing lower on the Peninsula from that point. On April 18, 1644, Opechancanough again tried to force the English to abandon the region with another series of coordinated attacks, killing almost 500 colonists. However, this was a smaller proportion of the growing population than had been killed in the 1622 attacks.

Корольдік колония (16241652)

1620 жылы Плимут компаниясының ізбасары "Мэйфлауэр" кемесімен жаңа әлемге отаршылдарды жіберді. "Паломниктер" деп белгілі болған олар, кейін Массачусетс штаты болған жерде сәтті қоныс тапты. Капитан Джон Смит сапар шеккен және жазған кітаптарға сәйкес, Вирджинияның 40-шы параллельдің солтүстігіндегі бөлігі Жаңа Англия деп аталды. 1624 жылы король Джеймс I Вирджиния компаниясының жарғысын жойды, ал Вирджиния колониясы патшалық билікке, тәждік колония ретінде берілді. 1632 жылы Мэриленд колониясы үшін, ал 1663 және 1665 жылдары Каролина провинциясының сегіз иесі үшін жаңа жарғылар шығарылып, Вирджиния колониясы Америка революциясына дейін сақталған жағалау шекараларына дейін қысқартылды. (Солтүстік Каролинамен шекара 1728 жылы Уильям Бёрд II зертке дейін даулы болды.)

Үшінші ағылшын-поухатан соғысы (16441646)

1622-1632 жылдардағы үнді соғыстарынан кейін он екі жылдық бейбітшілік орнасқаннан соң, 18 наурызда 1644 жылы тағы бір ағылшын-Поухатан соғысы басталды. Бұл, Опечанканоу басшылығындағы Поухатан конфедерациясының қалдықтарының Вирджиния колониясынан ағылшын отарлаушыларын ығыстыруға жасаған соңғы әрекеті болды. Шамамен 500 колонист қаза тапты, бірақ бұл сан жалпы халықтың салыстырмалы түрде аз бөлігін құрады, өйткені бұрынғы қырғынмен (1622 жылғы шабуыл үштен бірін жойды, ал 1644 жылғы шабуыл оннан бірін ғана жойды) салыстырғанда азайды. Осыдан кейін отарлаушылар Поухатан тайпаларын жоюға тырысты. Шілде айында олар Памунки, Чикахомини және Поухатан тайпаларына қарсы жорық жасады; Джеймс өзенінен оңтүстікке қарай Аппоматток, Вейаноке, Варраскояк және Нансемонд тайпаларымен қатар, екі Каролина тайпасы – Чованоке және Секотан тайпаларына да шабуыл жасады. 1645 жылдың ақпан-наурыз айларында колония төрт шекаралық бекініс салуға бұйрық берді: Джеймс өзенінің сарсуындағы Форт Чарльз, Чикахоминидегі Форт Джеймс, Йорк өзенінің сарсуындағы Форт Роял және Аппоматтокс өзенінің сарсуындағы Форт Генри (қазіргі Петербург қаласының орны). 1645 жылдың тамызында губернатор Уильям Берклидің әскерлері Опечанканоудың бекінісіне шабуыл жасады. Ауылдағы 11 жастан асқан барлық еркектер тұтқынға алынып, Танжер аралына жер аударылды. 92-ден 100 жасқа дейінгі шамасында болған Опечанканоу Джеймстаунға жеткізілді. Тұтқында болғанда, оны күзетіп тұрған сарбаз арқасынан атып өлтірді. Оның өлімі Поухатан конфедерациясын құрамына кіретін тайпаларға ыдыратып, отарлаушылар оларға шабуылдауын жалғастырды.

1646 жылғы келісім

1646 жылдың қазан айындағы бейбіт шарты бойынша, Necotowance және бұрын конфедерация құрамында болған тайпалар Англия короліне тәуелді болды. Сонымен қатар, үнді және ағылшын елді мекендері арасында нәсілдік шекара белгіленді, әрбір топтың мүшелеріне жаңадан салынған шекаралық бекіністердің бірінен арнайы жолдамасыз екінші жаққа өтуге тыйым салынды. Ағылшын отаршылдарының патент алуына Вирджиния колониясының аймағы: Блэкуотер және Йорк өзендері арасындағы барлық жерлер, сондай-ақ негізгі өзендердің кеме жүзе алатын учаскелеріне дейін – олар Блэкуотердегі қазіргі Франклин қаласынан тікелей солтүстік-батысқа қарай Fort Henry маңындағы Appomattoc ауылына дейін, ал одан Джеймс өзенінің сарқырамасынан жоғарыдағы Монокан ауылына дейін жалғасты, онда Fort Charles салынған, содан кейін тікелей оңға бұрылып Йорк (Памунки) өзеніндегі Fort Royal-ға дейін созылды. Осылайша Necotowance ағылшындарға әлі мекенделмеген кең аумақтарды, оның көп бөлігі Джеймс пен Блэкуотер өзендері арасындағы жерлерді берді. Йорк және Поропотанк өзендерінің солтүстігіндегі жартыаралдағы ағылшын елді мекендеріне де рұқсат берілді, өйткені олар 1640 жылдан бері сол жерде болған.

Ағылшын азаматтық соғысы және Британдық одақ (16421660)

Жаңа пюритандық колониялар, ең әйгілісі Массачусетс, парламенттіктердің билігінде болса, ескі колониялар Таққа адал болды. Вирджиния компаниясының екі қонысы – Вирджиния және Бермуда (Бермуда пюритандары Вильям Сейл басшылығымен Багам аралдарына қоныс аударған Элеутерлік авантюристтер ретінде қуылды), Антигуа және Барбадос Корольге деген адалдығымен ерекше көзге түсті және 1650 жылдың қазан айындағы Барбадос, Вирджиния, Бермуда және Антегомен сауданы тыйым салатын актіде Рамп Парламенті оларды бөліп көрсетті. Бұл актіде былай делінген: [D]аталған қылмыскерлерге тиісті жаза беріліп, Барбадос, Антего, Бермуда және Вирджиниядағы барлық адамдар, осы қорқынышты көтерілістерді жоспарлаған, қолдаған, көмектескен немесе оларға ерікті түрде қосылғандар, атышулы қарақшылар мен сатқындар деп жарияланады және халықтар заңы бойынша ешқандай адаммен сауда жасауына рұқсат етілмейді; сондай-ақ, барлық адамдарға, шетелдіктерге және басқаларға Барбадос, Бермуда және Вирджиниядағы көтерілісшілермен немесе олардың кез келгенімен сауда жасауға, сауда-саттық жүргізуге және хат алмасуға тыйым салынады. Бұл акті парламенттік каперлерге көтерілісші колониялармен сауда-саттық жасайтын ағылшын кемелеріне қарсы әрекет етуге рұқсат берді: «Көтерілісшілермен сауда-саттық жасайтын барлық кемелерді тоқтатуға болады. Мұндай кемелердегі тауарлар мен жабдықтар сот шешімі шыққанша, Адмиралтействода сатылмайды; әрбір кемедегі екі немесе үш офицер ант беру арқылы тексеріледі». Ағылшыл азаматтық соғысы кезінде және одан кейін Вирджиния халқы кавалерлермен көбейді. Корольдік губернатор Уильям Берклидің (1642–1652; 1660–1677) кезінде халық саны 1642 жылы 8000-нан 1677 жылы 40000-қа дейін өсті. Вирджиния кавалериясының қарсылығына қарамастан, Вирджиния пюританы Ричард Беннетт 1652 жылы Оливер Кромвельге бағынатын губернатор болып тағайындалды, содан кейін тағы екі номиналды «қауымдастық губернаторы» болды. Дегенмен, колония корольдік адалдығы үшін Карл II Стюарттардың қайта орналасуынан кейін «Ескі Доминион» деп аталып, марапатталды. 1660 жылы ағылшын колонияларындағы қайта орналасудан кейін губернаторлық Берклиге қайтарылды. 1676 жылы Бэкон көтерілісі колонияның саяси тәртібіне қарсы шықты. Әскери сәтсіздікке ұшырағанына қарамастан, оны басқару губернатор Берклидің Англияға қайтарылуына әкелді. 1679 жылы король Карл II мен бірнеше үнді тайпалары арасында Орта плантация шартына қол қойылды.

While the newer Puritan colonies, most notably Massachusetts, were dominated by Parliamentarians, the older colonies sided with the Crown. The Virginia Company's two settlements, Virginia and Bermuda (Bermuda's Puritans were expelled as the Eleutheran Adventurers, settling the Bahamas under William Sayle), Antigua and Barbados were conspicuous in their loyalty to the Crown and were singled out by the Rump Parliament in An Act for prohibiting Trade with the Barbadoes, Virginia, Bermuda and Antego in October 1650. This dictated that:
[D]ue punishment [be] inflicted upon the said Delinquents, do[es] Declare all and every the said persons in Barbada's, Antego, Bermuda's and Virginia, that have contrived, abetted, aided or assisted those horrid Rebellions, or have since willingly joyned with them, to be notorious Robbers and Traitors, and such as by the Law of Nations are not to be permitted any maner of Commerce or Traffique with any people whatsoever; and do[es] forbid to all maner of persons, Foreiners, and others, all maner of Commerce, Traffique and Correspondency whatsoever, to be used or held with the said Rebels in the Barbada's, Bermuda's, Virginia and Antego, or either of them. The act authorized Parliamentary privateers to act against English vessels trading with the rebellious colonies: "All Ships that Trade with the Rebels may be surprized. Goods and tackle of such ships not to be embezeled, till judgement in the Admiralty; Two or three of the Officers of every ship to be examined upon oath." Virginia's population swelled with Cavaliers during and after the English Civil War. Under the tenure of Crown Governor William Berkeley (1642–1652; 1660–1677), the population expanded from 8,000 in 1642 to 40,000 in 1677. Despite the resistance of the Virginia Cavaliers, Virginian Puritan Richard Bennett was made governor answering to Oliver Cromwell in 1652, followed by two more nominal "commonwealth governors". Nonetheless, the colony was rewarded for its loyalty to the Crown by Charles II following the Stuart Restoration when he dubbed it the ''Old Dominion''. With the Restoration in the English colonies in 1660, the governorship returned to Berkeley. In 1676, Bacon's Rebellion challenged the political order of the colony. While a military failure, its handling resulted in Governor Berkeley being recalled to England. In 1679, the Treaty of Middle Plantation was signed between King Charles II and several Native American groups.

Уильямсбург дәуірі

Вирджиния американдық колониялардың ең көрнекті, ең бай және ең ықпалдысы болды, онда консерваторлар колониялық және жергілікті үкіметтерді бақылады. Жергілікті деңгейде Англия шіркеуінің приходтары көптеген жергілікті мәселелерді шешетін, ал оларды пастор емес, приходтағы бай жер иелерінен құралған жабық топ басқаратын. Рональд Л. Хайнеман Вирджинияның идеологиялық консервативтігін атап көрсетіп, 1760 жылдары діни түрдегі келіспеушіліктер күшейе бастағанын айтады:

Вирджинияның темекі плантаторлары мен фермерлері өздері немесе ата-бабалары Англиядан әкелген иерархиялық қоғам тұжырымын ұстанды. Көпшілігі Ұлы тіршілік тізбегі туралы жалпы түсінікке сүйенді: ең жоғарыда Құдай мен оның періштелері болды; одан кейін билік құқығы құдаймен бекітілген патшалар, содан кейін мұрагерлік аристократия, одан кейін тізім бойынша бай жер иелері, шағын тәуелсіз фермерлер, жалға алушылар, қызметшілер келді. Өмірде жоғарылауға талпыну күнәлі іс саналды. Іс жүзінде, колониялық Вирджинияда Құдайды бейнелейтін епископ немесе «герцог» немесе «барон» сияқты титулдары бар мұрагерлік аристократия болған емес. Дегенмен, король тағайындаған патшалық губернаторы және ықпалды жер иелері болды. Статус-кво Томас Джефферсон «феодалдық және табиғи емес айырмашылықтар» деп атаған нәрселермен нығайтылды, олар Вирджинияда аристократияны сақтау үшін маңызды болды. Ол ең үлкен ұлдың барлық жерді мұраға алатын мүлік және бірінші туғандық сияқты заңдарды қолдады. Нәтижесінде, ақ жалға алушылар мен құлдар жұмыс істейтін шығыс («Тайдуотер») темекі өсіретін аймақтардағы плантациялар көлемі, байлығы және саяси күші арта түсті. Мэриленд және Оңтүстік Каролина, сондай-ақ Нью-Йорк пен Пенсильванияда да ұқсас иерархиялық жүйелер болды. Америка революциясы кезінде барлық осындай заңдар жаңа штаттармен жойылды. Ең жақтас лоялистер Канадаға, Ұлыбританияға немесе Британ империясының басқа бөліктеріне кетті. Олар 1792 жылы Жоғарғы Канадада бірінші туғандық құқығын енгізді, ол 1851 жылға дейін сақталды. Мұндай заңдар Англияда 1926 жылға дейін күшінде болды.

Жергілікті тұрғындармен қарым-қатынас

Джеймстауннан тараған ағылшындардың жаңа келгендердің енуі және олардың санының үнемі өсуі нәтижесінде индейлік жерлерге Вирджиния индейлерімен бірнеше қақтығыстар болды. 17 ғасырдың көп бөлігінде ағылшынның байланысы мен қақтығыстары негізінен жағалау аймақтарында қоныстанған алгонкин тайпаларымен, әсіресе Поухатан конфедерациясымен жүрді. Бірқатар соғыстар мен Поухатанның саяси күш ретінде әлсіреуінен кейін отаршылар 17 және 18 ғасырлардың соңында батысқа қарай кеңейіп, Шоуни, Ирокез тілді халықтар, мысалы, Ноттуэй, Мехеррин, Ирокез және Чероки, сондай-ақ Тутело, Сапони және Оканечи сияқты Сиуан тілді халықтармен кездесті.

Ирокездер конфедерациясы

Ағылшын қоныстары дәстүрлі түрде Поухатан тайпасы қоныстанған Тайдвотер аймағынан тысқары қарай кеңейгенде, колониямен минималді ғана қарым-қатынасы болған жаңа топтармен кездесті. 17 ғасырдың соңында Ирокез конфедерациясы Бобер соғыстарының бөлігі ретінде Вирджинияның батыс аймағына кеңейді. Олар ағылшын қоныс салушылардан бұрын келді және жергілікті Сиуан тайпаларын ығыстырды. Лейтенант-губернатор Александр Спотсвуд шекарадағы Вирджиния индейлерімен саясаттағы прогресті жалғастырды. 1714 жылы ол Форт-Кристаннаны құрды, ол колониямен достық қарым-қатынаста болған бірнеше тайпаға білім беруге және сауда жасауға көмектесуге, сондай-ақ оларды жауынгер тайпалардан қорғауға бағытталған. 1722 жылы Альбани шарты Ирокездердің Бес тайпасының басшылары, Нью-Йорк провинциясы, Вирджиния колониясы және Пенсильвания провинциясы қол қойды.

География

Вирджиния қонысының географиясы, еуропалық отарлау шекаралары уақыт өте кеңейген сайын, өзі де кеңейді. Оның мәдени географиясы біртіндеп дамыды, түрлі қоныстану және билік құқығы үлгілері қолданылды. 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында негізгі қоныстану үлгісі плантациялар (темекі өсіру үшін), шаруашылықтар және бірнеше қалалар (көбінесе порты немесе сот үйі орналасқан елді мекендер) негізінде қалыптасты.

Ертедегі қоныстар

1607 жылы салынған Джеймстаун бекінісі бірнеше жыл бойы отаршылардың басты қонысы болып қала берді. Бірнеше стратегиялық бекеттер салынды, оның ішінде Джеймс өзенінің кіреберісіндегі Форт Алгернон (1609). Қазіргі Ричмонд және Саффолк аймақтарындағы, бұрыннан жергілікті халықтың мекендеген стратегиялық жерлерді басып алуға жасалған алғашқы тыңайсыздар жергілікті тұрғындардың қарсылығынан күйреп қалды. Джеймс өзені бойымен шамалы жоғарылап, 1611 жылы Томас Дейл кейін Фаррар аралы деп аталатын Хенрикуста жаңа дамуды бастады. Хенрикус Джеймстаунның орнын басатын болашақ астана ретінде жоспарланған және Вирджиниядағы алғашқы колледжге ие болуы тиіс болды. (Тағдыры қасіретті Хенрикус 1622 жылғы үндістердің шабуылы кезінде қирады). Хенрикуста қоныс салудан басқа, Дейл Бермуда жүзі портын, сондай-ақ 1613 жылы "Бермуда қаласын" құрды, ол қазір Вирджиния штатының Хопвелл қаласының бір бөлігі. Ол Голландияда қызмет еткен кезде үйренген тәсілдерді пайдаланып, Голландиялық Gap-те қазба жұмыстарын бастады.

"Жүздеген"

Темекі экспортқа шығарылатын табысты дақыл ретінде орныққаннан кейін, инвесторлардың қызығушылығы артып, олар топтасып, негізінен өздігінен қамтамасыз ететін «жүздеген» құрылымдарды құрды. «Жүз» термині – жүз отбасыны күтіп асырай алатын аумақты анықтау үшін графтықтағы (немесе округтегі) әкімшілік бөліністің дәстүрлі ағылшын атауы. Вирджиниядағы отарлық дәуірінде «жүздеген» темекі өндірісін қолдау үшін қажетті көптеген акрлы кең аумақтарды білдірді. «Жүздеген» кез келген елді мекеннен бірнеше шақырым қашықтықта орналасуы тиіс еді. Көп ұзамай, мұндай жерлер өзендер бойында пайда бола бастады. Инвесторлар Вирджинияға қоныс аударушылар мен жабдықтарды толыстырылған кемелермен жіберіп, жаңа құрылымдарды құрды. Вирджинияның «жүздеген» әкімшілік орталықтары көбінесе шағын қалалар немесе ауылдар болып табылды және қорғану үшін жиі қоршалған. Мысалы, Джеймстауннан төмен, Джеймс өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан Мартинс Хандред. Оны Лондоннан келген инвесторлар тобы – Мартинс Хандред қоғамы қаржыландырды. Ол 1618 жылы негісталды, ал әкімшілік орталығы – Джон Уолстенхолмның құрметіне аталған Уолстенхолм Тауны. Бермуда Хандред (қазіргі Честерфилд округі) және Фловердю Хандред (қазіргі Принс-Джордж округі) – ғасырлар бойы сақталған басқа да атаулар. Басқаларына Беркли Хандред, Бермуда Төменгі Хандред, Бермуда Жоғарғы Хандред, Смит Хандред, Диггс Хандред, Батыс Хандред және Ширли Хандред (сондай-ақ Бермудадағы Харрингтон Хандредтері) кіреді. «Жүздеген» құруды қоса алғанда, Вирджиния колониясындағы инвесторларға ұсынылған түрлі жеңілдіктер 1617 жылға қарай нәтежесін берді. Осы кезде колонистер Англияға жылына 50 000 фунт темекі экспорттауға және колонияның экономикалық тұрақтылығын қамтамасыз ету үшін жеткілікті пайда табуға айналды.

Қалалар, округтер және округтер

1619 жылы плантациялар мен даму аймақтары төрт "инкорпорацияға" немесе "қалаларға" бөлінді. Олар – Чарльз қаласы, Элизабет қаласы, Хенрико қаласы және Джеймс қаласы. Олардың ішінде колонияның үкіметтік орталығы – Джеймстаун аралы орналасқан. Төрт "қаланың" әрқайсысы Джеймс өзенінің екі жағына созылып жатты, ол сол кездегі басты көлік арнасы болатын. Элизабет қаласы, бастапқыда Кекоугтан (ағылшын тілінде әртүрліше жазылған ежелгі атау) деп аталған, қазіргі Оңтүстік Хэмптон Роудс және Шығыс жағалау аймақтарын да қамтыды. 1634 жылы Англия королінің бұйрығымен Вирджиния колониясында жергілікті басқару жүйесі құрылды. Сегіз округ белгіленді, әрқайсысының өкілдері тағайындалды. Бірнеше жылдан кейін округтерге "каунты" деген атау берілді, және бұл жүйе бүгінгі күнге дейін сақталып келеді.

Кейінгі қоныстар

1630 жылы Джон Харвидің басшылығымен Йорк өзенінің жағасында алғашқы елді мекен құрылды. 1632 жылы Вирджиния заң шығарушы органы Джеймстаун мен Йорк өзенінің Чискиак елді мекенін байланыстырып, колонияны үнді шабуылдарынан қорғайтын бекініс салуға шешім қабылдады. 1634 жылы Орта плантацияның жанында қоршау салынды. Бұл қабырға Йорк және Джеймс өзендері арасындағы жарты аралды кесіп өтіп, төменгі жарты аралдың шығыс жағындағы елді мекендерді үндістерден қорғады. Сондай-ақ, қабырға малдың қашуын болдырмау үшін де пайдаланылды. 1699 жылы Орта плантацияда астана құрылып, көп ұзамай Уильямсбург деп аталды.

Солтүстік мойынның меншікті

Ағылшын Азамат соғысынан кейінгі кезеңде, шет елде жүрген король Карл II Вирджиниядағы жерді меншік ретінде басқаруға беріп, көптеген қолдаушыларының адалдығын арттыруға үміттенді – бұл жер көбінесе белгісіз болған, бірақ король билікке оралған жағдайда ғана заңды болар еді. Вирджиния колониясының билігінде болған кезде, меншік иесі Америка революциясына дейін сол аумақтағы жерді беруді (және одан түскен кірістерді) толық бақылауда ұстады. Бұл грант Раппаханнок және Потомак өзендері арасындағы жерге берілді, оған номиналды Солтүстік мойын да кірді, бірақ уақыт өте келе, бүгінгі Солтүстік Вирджиния және Батыс Вирджинияның барлық аумағы да оның құрамына кірді. Гранттардың мәтініндегі түсініксіздіктер меншік иесі мен колониялық үкімет арасында дау тудырды, сондықтан 1746 жылы бұл аудан Фэрфакс сызығы арқылы нақты шекараланды.

Үкімет және құқық

Вирджиния компаниясының алғашқы жылдарында колония кеңес төрағасы басқаратын кеңес арқылы басқарылды. 1611-1618 жылдары сэр Томас Дейлдің бұйрығымен колонияның қоныс салушылары Дейл кодексі деп аталған азаматтық құқық режимінде өмір сүрді. Осыдан кейін колонияның құқықтық жүйесі ағылшын ортақ құқығына негізделді. Корольдік колония тарихының көп бөлігінде ресми тағайындалған губернатор көбінесе Англияда болып, қатыспайтын. Оның орнына, физикалық түрде қатысқан уақытша немесе вице-губернаторлар нақты билік жүргізді. Колонияның тарихының соңғы жылдарында, өркениеттілік деңгейі арта бастағанда, көбірек губернаторлар сапар жасады. Колонияның алғашқы қонысы – Джеймстаун, 1699 жылға дейін астана және негізгі порт ретінде қызмет етті. Осы кезеңде бірнеше штаттық үйлер (капитолийлер) пайдаланылды, кейіннен олар өрттен қирады (Бейкон көтерілісі кезіндегідей, кездейсоқ және қасақана). 1699 жылы болған өрттен кейін астана Джеймстаунның батпақты аумағынан ішкі аймаққа, Уильямсбург деп аталған Орта плантацияға көшірілді. Вирджинияның астанасы 1779 жылы Америка революциясы кезінде Ричмондқа көшірілгенге дейін Уильямсбургте қалды.

Экономика

Виргиния компаниясының кәсіпкерлері колонияны табысты етудің бірнеше жолын сынап көрді. Алғашқы отарлаушылармен бірге жіберілген бұйрықтарда олардан құнды металдарды (әсіресе алтынды) іздеу талап етілді. Алтын табылған жоқ, бірақ пихта және ағаш кеспелер сияқты түрлі өнімдер жіберілді. 1608 жылы континенттік шыны өндірісін бұзу мақсатында шыны зауытын салуға алғашқы әрекеттер жасалды. 1619 жылы отарлаушылар Солтүстік Америкадағы алғашқы темір зауытын салды. 1612 жылы Джон Ролф Бермудадан әкелген темекіні екті (ол үшінші рет жабдықтау ретінде онда болған кезде). Бірнеше жылдың ішінде бұл өнім еуропалық нарықта өте пайдалы болып шықты. Англиялықтар темекіні көбірек қолданған сайын, Америка колонияларында темекі өндірісі маңызды экономикалық күшке айналды, әсіресе Чесапик шығанағының жағалау аймағында. 1616 жылдан 1619 жылға дейін колониядан тек темекі мен сассафрас экспортталды. Отарлаушылар Вирджиния өзендерінің бойында плантациялар құрды, ал осы ақшалай өнімді өсіру және тарату үшін әлеуметтік-экономикалық жүйелер қалыптасты. Бұл жүйенің элементтеріне еңбекке құл африкалықтарды тарту, егін жинау және кептіру сияқты процестер кірді. Плантация иелері жұмысшыларын үлкен бөшкелерге темекі толтырып, оларды тексеру қоймаларына жеткізуге міндеттеді. 1730 жылы Вирджиния Бургерлер палатасы 1730 жылғы Темекі Инспекциялық заңын қабылдап, экспортталатын темекінің сапасын жақсартты және стандарттады, бұл инспекторлардың 40 белгіленген орында темекіні сапалауын талап етті.

Этникалық шығу тегі

Англия көптеген колонистермен қамтамасыз етті; кейінірек шотланд-ирландтықтардың көші-қоны шел жайлауды толтырды. Вирджиния колониясы этникалық құрамында негізінен британдықтардан тұрды, басқа этникалық топтар, әсіресе Пфальц немістері, аз ғана үлес қосты. 1608 жылы алғашқы поляктар мен словактар білікті шеберлер тобының құрамында келді. 1619 жылы алғашқы африкалықтар келді. Көптеген африкалықтар, мысалы Анджела сияқты, құл ретінде әкелінді. 17 ғасырдың басында француз гугеноттары діни соғыстардан қашқан босқындар ретінде колонияға келді. 18 ғасырдың басында Нассау-Зигеннің темір өңдеу аймағынан неміс тілді отаршылар келіп, Германна қонысын құрды. Шотланд-ирландтықтар Вирджиния шекарасына қоныстанды. Томас Джефферсонның кейбір ата-бабалары бар уэльстер де келді.

Құлдық пен құлдық

Темекі өсірудің қарқынды дамуымен, еңбекті көп қажет ететін бұл дақылды өңдеуге жұмысшылардың жетіспеушілігі күшейді. Бұл тапшылықты шешудің бір жолы – келісімшарт бойынша жұмыс істейтін жұмысшыларды пайдалану болды. 1640 жылдарға қарай, заң құжаттары келісімшарт бойынша қызметшілердің өзгеретін сипаты мен мәртебесін анықтай бастады. 1640 жылы Джон Панч, құл ұстаған Хью Гвиннен қашуға тырысқаны үшін жаза ретінде өмір бойы құлдыққа кесілді. Бұл Вирджиниядағы құлдықты заңмен бекітудің алғашқы мысалы. Осы сот процесінен кейін келісімшарт бойынша жұмыс істейтін жұмысшылар мен олардың қожайындары арасындағы қарым-қатынас өзгерді, себебі плантаторлар жеті жылдық келісімшарттан гөрі тұрақты құлдықты көбірек қызықтыратын және пайдалы деп санады. Көптеген келісімшарт бойынша жұмысшылар, әсіресе африкалықтар сауатсыз болғандықтан, плантаторлар мен басқа келісімшарт иелері тарапынан зәбір-зобылыққа ұшырау мүмкіндігі болды. Кейбіреулері келісімшарт мерзімінің аяқталғанын ескермей, оларды өмір бойы жұмыс істейтін адамдар ретінде ұстауға тырысты. Мысалы, Энтони Джонсон, бұрынғы келісімшарт бойынша қызметші болған Джон Касордың мәртебесін анықтау үшін басқа плантатор Роберт Паркермен дауласты. Джонсон оның келісімшарты өмір бойына жасалғанын және Паркер оның құқықтарына араласқанын мәлімдеді. Сот Джонсонның пайдасына шешім шығарып, Касорды оған қайтаруды бұйырды, онда ол өмірінің соңына дейін құл ретінде қызмет етті. Мұндай құжатталған жағдайлар қара африкалықтардың келісімшарт бойынша жұмыс істейтін адамдардан құлдарға айналуының бастамасы болды. 17 ғасырдың соңында Англия королі құрған және колонияларға еңбек күшін жеткізу мақсатындағы Корольдік Африка компаниясы, құл африкалықтарды жеткізуде монополияға ие болды. Барбадос плантациялық шаруашылығы ертерек дамығандықтан, алғашқы жылдары құлдар Барбадостан (олар «үйретілген») Вирджиния және Каролина колонияларына тасымалданды.

Дін

1619 жылы Англия шіркеуі колонияның ресми діні ретінде ресми түрде орнатылды және Америка революциясынан кейін аз ғана уақыттан кейін осы мәртебесін сақтап қалды. Ресми орнату дегеніміз, жергілікті салық қаражаты приходтың шығындарын төледі және приходтың кедейлерге көмек көрсету сияқты жергілікті азаматтық функциялары болды. Жоғарғы тап плантаторлары приходты басқарып, дін қызметкерін таңдайтын вестириді (діни кеңес) бақылады. Вирджиниядағы шіркеуді Лондон епискобы басқарды, ол дін қызметкерлері мен миссионерлерді жіберді, бірақ олардың саны жеткіліксіз болды және олар жеке моральдық қағидалардың нашарлығы туралы хабарлады. 1760 жылдарға қарай, баптистер мен методистер сияқты наразы протестанттар көбейіп, англикандықтардың рухани басшылығына күшті қарсылық көрсетті. 1650 жылы Вирджиниядағы тұрақты қызмет көрсететін 26 шіркеудің барлығы англикандық болды, бұл сол кездегі колониялардағы 30 англикандық шіркеудің 4-інен басқасын қамтиды (ал қалғандары Мэриленд штатында орналасқан). Бірінші Ұлы оянудан (1730–1755) кейін Вирджиниядағы тұрақты құлшылық орындарының саны 1750 жылы 126-ға дейін өсті (96 англикандық, 17 пресвитериандық, 5 лютерандық, 5 неміс реформаторлық және 3 баптист), ал колония 1776 жылға қарай тағы 251 тұрақты құлшылық орнына ие болып, жалпы саны 377-ге жетті (101 баптист, 95 пресвитериандық, 94 епископалдық, 42 Достар, 17 лютерандық, 14 неміс реформаторлық, 10 методист, 2 неміс баптист бауырлары және 2 меннонит).

Білім беру және сауаттылық

Вирджинияда қолданылған алғашқы баспахана 1680 жылдың 8 маусымында Джеймстаун қаласында жұмысын бастады, бірақ бірнеше жылдан кейін лицензиясы болмағандықтан Англияның губернаторы мен тәжі коронасы оны жаптырды. 1736 жылға дейін алғашқы газет, «Вирджиния Газеті», Уильямсбургтің баспашысы Уильям Парк арқылы таралымға түсе бастады. Мұндай саяхаттарды әдетте бай жастар жасады. Алғашқы жылдары көптеген қоныс аударушылар колонияға көшіп келгенге дейін білім алды. 1747 жылдан кейін кейбір вирджиниялықтар Принстон мен Филадельфиядағы оқу орындарына баруға кірісті. Ұрпақтар батысқа қарай Пьемонт және Блю-Ридж аймақтарына көшуге бет бұрды. Вирджинияның осы аймағында болашақ екі пресвитериан колледжінің бастауы осы кезеңде құрылған қарапайым мекемелерге саяды. Біріншіден, Хэмпден-Сидней колледжі 1775 жылы, Америка революциясынан бұрын құрылды. Сол сияқты, Аугуста академиясы классикалық мектеп болды, ол кейін Вашингтон және Ли университетіне айналды (бірақ ол 1785 жылға дейін алғашқы бакалавр дәрежесін бермеді).