Леонард Вуд: АҚШ Армиясының 5-ші Бас штабының бастығы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттары армиясының 5-ші штаб бастығы Леонард Вуд (9 қазан 1860 жыл - 7 тамыз 1927 жыл) – Америка Құрама Штаттары армиясының генерал-майоры, дәрігер және мемлекеттік қайраткер. Ол АҚШ армиясының штаб бастығы, Кубаның әскери губернаторы және Филиппиннің генерал-губернаторы қызметтерін атқарды. Әскери мансабын шекарадағы армия дәрігері ретінде бастаған ол, осы қызметі үшін Құрмет медалімен марапатталды. Испания-Америка соғысы кезінде Теодор Рузвельттің орынбасары ретінде «Руф Райдерлерге» басшылық етті. Вуд Бірінші дүниежүзілік соғыста маңызды қолбасшылық лауазымға ие болмаса да, кейіннен Республикалық партияның белгілі бір көшбасшысы болды және 1920 жылғы президенттікке үміткер ретінде қарастырылды. Нью-Гэмпшир штатының Винчестер қаласында дүниеге келген Вуд Гарвард медицина мектебін бітіріп, медицина докторы дәрежесін алғаннан кейін армия хирургі болды. Апачи соғысындағы ерлігі үшін Құрмет медалімен марапатталды және АҚШ Президентінің жеке дәрігері болды. Испания-Америка соғысы басталғанда Вуд пен Рузвельт бірлесіп ерікті атқыштар полкін құрды. Соғыс кезінде Вуд бригадир генерал шынжырғына көтеріліп, Сан-Хуан төбесі шайқасы және басқа да шайқастарға қатысты. Соғыстан кейін Вуд Кубаның әскери губернаторы болып тағайындалды, онда ол медициналық және санитарлық жағдайды жақсартуға ұмтылды. Президент Уильям Говард Тафт 1910 жылы Вудты Армия штабының бастығы етіп тағайындады, ол 1914 жылға дейін бұл лауазымда қызмет етті. Бірнеше республикалық саясаткерлер Вудты Бірінші дүниежүзілік соғыстағы американдық экспедициялық күштердің бас қолбасшысы етіп тағайындауды қолдады, бірақ Вудро Вильсон әкімшілігі Джон Дж. Першингті таңдады. Рузвельт 1919 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның бұрынғы жақтастары Вудты 1920 жылғы Республикалық Ұлттық конвентте президенттікке ұсынды. Вуд конвенттегі алғашқы төрт дауыс беру кезеңінде ең көп дауыс жинады, бірақ республикашылар Уоррен Г. Хардингті кандидат етіп көрсетті. Вуд 1921 жылы армиядан зейнеткерлікке шығып, сол жылдың соңында Филиппиннің генерал-губернаторы болып тағайындалды. Ол 1927 жылы қайтыс болғанға дейін бұл лауазымда қызмет етті. Биограф Джек Лейн оның маңыздылығын былай бағалайды: Вуд ХХ ғасырдың басында АҚШ-тың дамуына зор үлес қосты: прогрессивизм, экспансионизм және колониализм, әскери реформа, соғысқа дайындық, Бірінші дүниежүзілік соғысқа араласу және 1920 жылғы сайлау. Ол әдептілік пен дене күшін бағалаған дәуірдің жарқын өкілі болды. Өзінің адалдығымен, тура сөйлейтінімен және өмірге деген ынтасымен қатарластарының құрметіне ие болғанымен, ол ұлылыққа жете алмады.

5th Chief of Staff of the United States Army

Leonard Wood (October 9, 1860 – August 7, 1927) was a United States Army major general, physician, and public official. He served as the Chief of Staff of the United States Army, Military Governor of Cuba, and Governor General of the Philippines. He began his military career as an army doctor on the frontier, where he received the Medal of Honor. During the Spanish–American War, he commanded the Rough Riders, with Theodore Roosevelt as his second in command. Wood was bypassed for a major command in World War I, but then became a prominent Republican Party leader and a leading candidate for the 1920 presidential nomination. Born in Winchester, New Hampshire, Wood became an army surgeon after earning a Doctor of Medicine degree from Harvard Medical School. He received the Medal of Honor for his role in the Apache Wars and became the personal physician to the President of the United States. At the outbreak of the Spanish–American War, Wood and Roosevelt organized the Rough Riders, a volunteer cavalry regiment. Wood was promoted to the rank of brigadier general during the war and fought in the Battle of San Juan Hill and other engagements. After the war, Wood served as the Military Governor of Cuba, where he instituted improvements to medical and sanitary conditions. President William Howard Taft made Wood the Army Chief of Staff in 1910, and Wood held that position until 1914. Several Republican leaders supported Wood for the role of commander of the American Expeditionary Forces in World War I, but the Woodrow Wilson administration selected John J. Pershing. After Roosevelt's death in 1919, many of Roosevelt's former supporters backed Wood for the presidential nomination at the 1920 Republican National Convention. Wood received the most votes on the first four ballots of the convention, but the Republicans nominated Warren G. Harding. Wood retired from the army in 1921 and was appointed Governor General of the Philippines later that year. He held that position until his death in 1927. Biographer Jack Lane sums up his importance:
Wood played a significant role in shaping many of the United States's major developments in the early twentieth century: progressivism, expansionism and colonialism, military reform, preparedness and American intervention in World War I, and the election of 1920. He was particularly representative of an era that valued moral and physical strength. Although admired by his generation for his honesty, forthrightness, and his intense and vigorous approach to life, he fell short of greatness.

Ерте өмір және білім

Вуд 1860 жылғы 9 қазанда Нью-Гэмпшир штатының Уинчестер қаласында доктор Чарльз Джуетт Вуд (1829–1880) және Каролина Элизабет (Хагар) Вуд (1836–1910) отбасында үш баланың бірі болып дүниеге келді. Оның әулеті ағылшын тегінен шыққан, ал Вуд «Мейфлауэр» кемесімен келген Уильям Уайт, Фрэнсис Кук, Стивен Хопкинс және Ричард Уорреннің ұрпағы еді. 1915–1921 жылдары «Мейфлауэр» қоғамының және «Революция ұлдары» қоғамының генерал-губернаторы қызметін атқарды. 1910–1911 жылдары «Революция ұлдары» қоғамының президенті болды. Вуд Массачусетс штатының Покасет қаласында өсті, жеке репетитордан білім алды, сосын Массачусетс штатының Мидлборо қаласындағы Пирс академиясына оқуға түсті. Вуд АҚШ Әскери-теңіз академиясына қабылдануға тырысты, бірақ Арктика аймағына экспедицияға қатысу немесе коммерциялық балықшы болу мүмкіндігін де қарастырды. 1880 жылы оның қарындасы Барбара қайтыс болды, одан көп ұзамай әкесі де дүние салды. Вудтың анасы интернатқа балалар қабылдап, өзін және Вудтың ағасы Джейкобты асырауға мүкіндік алды, ал Вуд білімін жетілдіру және мамандық алу үшін басқа қалаға көшіп кетті. Туысының көмегімен Вудты бай бизнесмен және меценат Х.Х. Хунневеллмен таныстырды, ол басқа да жас дағдылы жігіттердің колледж оқуына қаржылай көмек көрсеткен. Хунневелл Вудтың Гарвард медицина мектебінде оқуын қаржыландыруға келісті, және Вуд 1880 жылғы қазан айында сабақтарға қатыса бастады. Хунневеллдің айтуынша, ол колледж студенттеріне көрсеткен қаржылық қолдауды грант емес, қайтарылмалы несие деп есептеген, бірақ ешқашан қайтаруды талап етпеген. Вуд оған ақшасын қайтарған жалғыз адам болды. Вуд жақсы оқыды және үлгерімін үнемі жақсарта отырып, оқуын қаржылай қолдауға мүмкіндік беретін стипендияға қол жеткізді. 1884 жылы Вуд медицина ғылымдарының докторы (MD) дәрежесін алды. Бостон қалалық ауруханасында интерн ретінде жұмыс істеді, бірақ жыл соңына қарай қадағалаусыз хирургиялық операциялар жасағаны үшін қызметтен босатылды. Содан кейін Оңтүстік Тынық мұхиты теміржолына жұмысқа орналасқан сыныптасының Бостондағы кеңсесін басқарды. Вуд 1884 жылдың соңында және келесі жылы медициналық тәжірибемен айналысты, бірақ табыс тұрақсыз болды және оның сенімді кірісі болмады. 1885 жылы ол әскери медицина корпусына қабылдану үшін емтиханды сәтті тапсырды, әскери қызметтегі мүмкіндіктер мен тұрақты жалақы оны қызықтырды. 59 үміткердің ішінде екінші орынды иеленді, бірақ бос орын тек біреу болғандықтан, Вудқа бірден қызметке қабылдану туралы ұсыныс жасалмады.

Wood was born in Winchester, New Hampshire, on October 9, 1860, one of three children born to Dr. Charles Jewett Wood (1829–1880) and Caroline Elizabeth (Hagar) Wood (1836–1910). His family was of English descent, and Wood was descended from Mayflower passengers William White, Francis Cooke, Stephen Hopkins and Richard Warren. He served as Governor General of the Mayflower Society from 1915 to 1921. and the Sons of the Revolution. He was president of the Sons of the Revolution from 1910 to 1911. Wood was raised in Pocasset, Massachusetts, and educated by a private tutor, then attended Pierce Academy in Middleborough, Massachusetts. Wood tried unsuccessfully for an appointment to the United States Naval Academy and considered going to sea on an Arctic expedition or as a commercial fisherman. In 1880, his sister Barbara died, followed soon after by the death of his father. Wood's mother was able to support herself and Wood's brother Jacob by taking in boarders, while Wood moved away to further his education and obtain a profession. With the assistance of a relative, Wood was introduced to wealthy businessman H. H. Hunnewell, a philanthropist who had provided college tuition for other promising young men. Hunnewell agreed to fund Wood's education at Harvard Medical School, and Wood began attending courses in October 1880. According to Hunnewell, who considered his financial support to young men attending college loans and not grants, but did not attempt to obtain repayment, Wood was the only beneficiary who ever paid him back. Wood worked diligently and consistently improved his class standing to the point where he earned a scholarship that provided additional financial support for his studies. In 1884, Wood received his MD degree. He interned at Boston City Hospital, but was fired near the end of the year for exceeding his authority by conducting surgical procedures without supervision. He then took over the struggling Boston office of a classmate who had been hired by the Southern Pacific Railway. Wood practiced medicine in late 1884 and into the following year, but business was not steady and he did not have a reliable income. In 1885, he completed the examinations for a commission in the Army Medical Corps, attracted to the military by the possibilities for immediate employment and a regular salary. He finished second of 59 applicants, but there was only one vacancy, so Wood was not immediately offered a commission.

Ерте әскери мансап

1885 жылдың маусым айында Вуд АҚШ Армиясымен хирург көмекшісі ретінде, шенсіз жұмыс істеу үшін келісімшарт жасасты және Аризона департаментіне жіберілді. 1886 жылдың қаңтар айында Вуд президент тарапынан АҚШ Армиясына бірінші лейтенант шенімен хирург көмекшісі лауазымына ұсынылды. Оның тағайындалуы АҚШ Сенатының растауы кейінге шегерілген бірнеше үміткердің арасында болды, растау 1886 жылдың 27 шілдесіне дейін күтілді. Сол уақытқа дейін ол келісімшарт бойынша хирург ретінде қызмет етіп, Аризона штатындағы Форт-Хуачукада 4-ші кавалерия бөлімінде орналасқан болатын. Вуд 1886 жылдың жазында Джеронимоға қарсы соңғы науқанға қатысты.

Джорджия Техникалық университетінің футбол клубы

Атлантадағы Форт Макферсон бекетінде қызмет еткен кезде Вуд, университеттің футбол командасына қатысуға мүмкіндік алу үшін Джорджия Техникалық университетінің магистратурасына түсті. Ол 1893 жылғы команданы құрды, жаттықтырушылық қызметін атқарды және сол қанаттағы қорғаушы ретінде өнер көрсетті.

Испан-Америкалық соғыс

Вуд 1898 жылға дейін президенттер Гровер Кливленд пен Уильям МакКинлидің жеке дәрігері болды. Ақ үй қызметінде Вуд Теодор Рузвельтпен достық қарым-қатынас орнатты, ол сол кезде Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы болып жұмыс істеді. Испан-американ соғысы басталғанда Вуд пен Рузвельт 1-ші ерікті кавалерия полкін ұйымдастырды, ол «Rough Riders» деп белгілі болды. Вуд 1898 жылғы 24 маусымдағы Лас-Гуасимас шайқасында полкке сәтті басшылық етті. Бригада командирі Сэмюэл Б. М. Янг ауырғанда Вуд еріктілердің бригадир генералы шеніне көтерілді. Ол 2-бригаданың, кавалерия дивизиясының, 5-армия корпусының (ішінде «Rough Riders» полкі бар) құрамына кірді және бригаданы 1898 жылғы 1 шілдеде Кетл-Хилл және Сан-Хуан биіктіктеріндегі танымал жеңіске жеткізді. Сан-Хуан биіктігінен кейін Вуд соғыстың қалған бөлігінде 2-ші кавалерия бригадасын басқарды. Содан кейін Кубада қалды және 1898 жылдың соңында Сантьягоның әскери губернаторы болып тағайындалды, ал 1899 жылдан 1902 жылға дейін Куба губернаторы қызметін атқарды. Осы лауазымда ол медициналық тәжірибесіне сүйене отырып, медициналық және санитарлық жағдайды жақсартуға көмектесті. Ол сонымен қатар АҚШ-тағы Прогрессивті қозғалыс сияқты көптеген реформаларды енгізді, оның ішінде білім беру және сот жүйесін жетілдіру шаралары да болды. Келесі қызметіне ауысу алдында ол тұрақты армияда бригадир генерал шеніне ие болды.

Филиппин-американ соғысы

1902 жылы Вуд бірнеше еуропалық елдерді аралады. Оның сапары тамыз айында Кайзер Вильгельм II-нің жылдық парады кезінде неміс әскерлерін тексеруді қамтыды, оған Сэмюэл Б. М. Янг және Генри С. Корбинмен бірге қатысты. 1903 жылы Вуд Филиппин-американ соғысы кезінде Филиппинге барды, онда ол 1906 жылға дейін Моро провинциясының губернаторы болып қызмет етті, содан кейін 1906 жылдан 1908 жылға дейін Филиппин дивизиясына қолбасшылық етті. Ол 1903 жылы генерал-майор шеніне көтерілді, бірақ АҚШ Сенатының көптеген мүшелері оның төменгі шендерде жеткілікті қызмет етпегенін және оның жоғарылауы саяси ықпалдың нәтижесі екенін, емес еңбегінің екенін айтып қарсылық білдірді. Вуд 1906 жылғы наурызда Буд Дахо шайқасы кезінде жүздеген әйелдер мен балалар қаза тапқандығы үшін АҚШ теңіз жаяу әскерлеріне басшылық еткені үшін сынға ұшырады. Вуд шабуылға тікелей басшылық жасамаса да, оның салдарынан болған қырғынға толық жауапкершілікті мойнына алды, азаматтық құрбандардың көп болуын Моро еркектерінің әйелдер мен балаларды қалқан ретінде пайдаланғанымен, сондай-ақ кейбір Моро әйелдерінің еркек киімдерін киіп, шайқасқа қосылғанымен түсіндірді. Вудтың ұсынысымен генерал-губернатор Генри Клей Иде әйелдер мен балалардың қаза болуы артиллерия оғынан туған жанама зиянның салдары екенін, қырғын болмағанын мәлімдеді. Вудты сынағандардың кейбірі оны Моро лагерін қоршаудың орнына, жауынгерлерге ұшқырлық қалған жанартау кратеріне шабуыл жасауға бұйрық бергені үшін "дәулет іздеуші" деп айыптады. Буд Дахо оқиғасына байланысты туған наразылықтарға байланысты Вуд 1906 жылғы сәуірде Моро провинциясының губернаторы лауазымынан кетіп, оның орнына бригадир генерал Таскер Х. Блис тағайындалды. 1908 жылы ол АҚШ-қа оралып, Нью-Йоркте орналасқан Шығыс департаментінің бастығы болып тағайындалды. Ол 1910 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті, содан кейін Армия штабының бастығы болып тағайындалды.

Әскери штабтың бастығы

Вуд был назначен начальником штаба армии в 1910 году президентом Уильямом Говардом Тафтом, с которым он познакомился, когда оба находились на Филиппинах; он единственный медицинский офицер, занимавший эту должность. Будучи начальником штаба, Вуд внедрил несколько программ, среди которых были предшественники программы подготовки офицеров запаса (ROTC) и Движение за подготовку, кампания за всеобщую военную подготовку и военный призыв. Движение за подготовку привело к созданию системы призыва незадолго до Первой мировой войны. В качестве начальника штаба Вуд реорганизовал генеральный штаб на три управления – Мобильная армия, Береговая артиллерия и Военная академия – каждое из которых возглавлялось помощником начальника штаба. Созданные им три управления не просуществовали долго, но общим результатом его реорганизации стало признание того, что децентрализация, которая продолжалась при его преемниках, облегчила планирование и принятие решений, что способствовало операциям и обучению, когда армия начала готовиться к вступлению США в войну. В 1916 году он был избран почетным членом Общества Цинциннати штата Род-Айленд. Он был членом наблюдательного совета Гарвардского университета с 1917 по 1923 год. Фанстон умер от сердечного приступа в феврале, оставив президенту Вудро Вильсону выбор из шести других генерал-майоров армии. В цитате к его Армейской медали «За выдающиеся заслуги» говорится:

После войны Вуд был назначен командующим Шестым корпусным районом, которым он руководил с 1919 по 1921 год. Колледж предоставил ему отпуск перед тем, как он занял эту должность, что позволило ему выполнить годичный контракт в качестве генерал-губернатора Филиппин. В 1922 году он решил остаться на Филиппинах, поэтому ушел с должности проректора. В свой первый год Вуд наложил вето на 16 законопроектов, принятых Филиппинским законодательным собранием, что было осуждено критиками как «злоупотребление правом вето», поскольку они отметили, что его предшественник Фрэнсис Бертон Харрисон наложил вето только на пять законопроектов за все семь с половиной лет своего губернаторства. Напряженность между Вудом и филиппинскими членами правительства усилилась в 1923 году из-за действий Вуда в отношении Рэя Конли, детектива полиции Манилы, обвиненного в аморальности и должностном проступке. Филиппинские члены кабинета Вуда, включая весь Государственный совет, подали в отставку в знак протеста против действий Вуда. Он полностью выздоровел, но опухоль позже рецидивировала. Успешное удаление первой опухоли мозга Вуда стало важной вехой, продемонстрировавшей общественности успехи, достигнутые в зарождающейся области нейрохирургии, и продлившей жизнь Вуда почти на два десятилетия. Его мозг хранится в Медицинской школе Йельского университета как часть исторической коллекции сохраненных мозгов пациентов Харви Кушинга. Леонард Вуд-младший (1892–1931) был выпускником Корнеллского университета, получившим звание капитана во время службы в армии во время Первой мировой войны, но впоследствии страдал от финансовых трудностей и плохого здоровья. Осборн Катлер Вуд (1897–1950) покинул Гарвардский университет, чтобы служить в Первой мировой войне, и получил звание подполковника после войны. После ухода из армии он переехал в Нью-Мексико, где был произведен в бригадные генералы и назначен генерал-адъютантом Национальной гвардии Нью-Мексико. Луиза Вуд проявила интерес к сохранению наследия своего отца. В 1952 году она посетила открытие парка на Кубе, в котором была установлена табличка в память о службе ее отца во время испано-американской войны и лачуга, в которой Уолтер Рид провел исследования, доказавшие, что комары являются причиной малярии. Вуд Мемориал поддерживал колонии прокаженных в Кулионе и Себу, провел первую международную конференцию по проказе в Маниле в 1931 году и помог поддержать Международный фонд борьбы с проказой. В январе 1941 года вновь построенный Учебный центр Седьмого корпусного района в Миссури был назван Форт Леонард Вуд. Один из эсминцев ВМС США времен Второй мировой войны, «Леонард Вуд», был назван в честь Вуда. Многочисленные улицы названы в честь Вуда, в том числе дороги в Багио и Замбоанга-Сити на Филиппинах. Улицы, названные в честь Вуда, есть на действующих и бывших военных базах, в том числе на Форт Мид в Мэриленде и в Резервном центре Шеридан (бывший Форт Шеридан) в Иллинойсе. Вуд был масоном; в его честь был назван ложа Леонарда Вуда № 105 под эгидой Великой ложи свободных и принятых масонов Филиппин.

After the war, Wood was appointed to command the Sixth Corps Area, which he led from 1919 to 1921. The college granted him a leave of absence before he assumed the position, enabling him to carry out a one year appointment as Governor General of the Philippines. In 1922 he decided to remain in the Philippines, so he resigned the provost's position. In his first year, Wood vetoed 16 measures passed by the Philippine Legislature, an act denounced by critics as a "misuse of the veto power" when they noted that his predecessor, Francis Burton Harrison, had vetoed only five measures during his entire seven and a half year governorship. The tension between Wood and Filipino members of the government became more heightened in 1923, precipitated by Wood's actions with respect to Ray Conley, a Manila Police detective who was accused of immorality and misconduct in office. The Filipino members of the Wood cabinet, including the entire Council of State, tendered their resignations to protest Wood's actions. He made a full recovery, but the tumor later recurred. The successful removal of Wood's first brain tumor represented an important milestone, indicating to the public the advances that had been made in the nascent field of neurosurgery and extending Wood's life by almost two decades. His brain is held at the Yale University School of Medicine as part of an historic collection of Harvey Cushing's patients' preserved brains. Leonard Wood Jr. (1892–1931) was a Cornell University graduate who attained the rank of captain while serving in the Army during World War I, but was plagued by financial difficulties and ill health afterwards. Osborne Cutler Wood (1897–1950) left Harvard University to serve in World War I, and attained the rank of lieutenant colonel after the war. After leaving the Army he relocated to New Mexico, where he was commissioned as a brigadier general and appointed as adjutant general of the New Mexico National Guard. Louise Wood took an interest in preserving her father's legacy. In 1952, she attended the opening of a park in Cuba which included a plaque commemorating her father's Spanish American War service and the shack in which Walter Reed conducted the research that proved mosquitoes are the cause of malaria. The Wood Memorial supported leper colonies in Culion and Cebu, held the first international conference on leprosy in Manila in 1931, and helped support the International Leprosy Foundation. In January 1941, the newly constructed Seventh Corps Area Training Center in Missouri was designated Fort Leonard Wood. One of the U. S. Navy's World War II era s, Leonard Wood, was named for Wood. Numerous streets are named after Wood, including roads in Baguio and Zamboanga City, Philippines. There are streets named for Wood at current and former military posts, including Fort Meade, Maryland and Sheridan Reserve Center (formerly Fort Sheridan), Illinois. Wood was a Freemason; Leonard Wood Lodge No. 105 under the Most Worshipful Grand Lodge of Free and Accepted Masons of the Philippines was named in his honor.

Танымал мәдениетте

Ли Филлипс 1960 жылғы "Death Valley Days" телесериалының "The White Healer" атты эпизодында лейтенант Вуд рөлін ойнады. Вуд рөлін 1997 жылғы "Rough Riders" мини-сериалында Дейл Дай сомдады. 2018 жылы "Манила Бюллетені" Марк Твеннің 1906 жылғы Буд Даджо шайқасы деп белгілі болған қырғынға қатысқандығы үшін Вудты жағымсыз бейнелегені туралы хабарлады.

Азаматтық наградалар

Вуд 1923 жылы Теодор Рузвельт қоғамының Теодор Рузвельт атындағы Ерекше қызмет медалін алды.

Қосымша көздер

Бачевич, А. Дж. Хаки формадағы дипломат: генерал-майор Франк Росс Маккой және американдық сыртқы саясат, 1898–1949 (1989), Вудтың бас көмекшісінің өмірбаяны.