АҚШ стратегиялық байланыс жүйесі TACAMO: Ядролық соғыс кезіндегі қауіпсіз байланыс, бұйрықтарды жеткізу, жаудың кедергісін болдырмау. Қорғаныс, байланыс, әскери технология.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ стратегиялық байланыс жүйесі
US strategic communications system
TACAMO (Take Charge And Move Out) – АҚШ әскери жүйесі, ядролық соғыс кезінде шешім қабылдаушылар (Ұлттық командалық орган) мен стратегиялық ядролық қару жеткізу жүйелерінің үштігі арасындағы байланысты сақтауға арналған. Оның басты міндеті – сигнал ретрансляторы ретінде жұмыс істеу, яғни «Looking Glass» операциясы сияқты басқару ұшағынан бұйрықтарды қабылдап, олардың Төтенше жағдай туралы хабарламаларын (EAM) АҚШ стратегиялық күштеріне тексеріп, қайта жіберу. Бұл арнайы байланыс станциясы болғандықтан, ол әртүрлі модуляциялар, шифрлаулар мен желілерді пайдаланып, өте төмен жиіліктен (VLF) жоғары жиілікке (SHF) дейінгі барлық радиожиілік диапазонында байланыс құруға қабілетті, бұл жаудың төтенше хабарламаны кедергілеу мүмкіндігін азайтады. Бұл әуедегі байланыс мүмкіндігі негізінен ядролық шабуылға осал болған жердегі өте төмен жиілікті (ELF) хабар тарату орталықтарын алмастырды.
TACAMO (Take Charge And Move Out) is a United States military system of survivable communications links designed to be used in nuclear warfare to maintain communications between the decision makers (the National Command Authority) and the triad of strategic nuclear weapon delivery systems. Its primary mission is serving as a signals relay, where it receives orders from a command plane such as Operation Looking Glass, and verifies and retransmits their Emergency Action Messages (EAMs) to US strategic forces. As it is a dedicated communications post, it features the ability to communicate on virtually every radio frequency band from very low frequency (VLF) up through super high frequency (SHF) using a variety of modulations, encryptions and networks, minimizing the likelihood an emergency message will be jammed by an enemy. This airborne communications capability largely replaced the land based extremely low frequency (ELF) broadcast sites which became vulnerable to nuclear strike.
Құралымдары
Қазіргі TACAMO жүйесі бірнеше компоненттен тұрады. Басты бөлігі – әуедегі бөлім, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Стратегиялық байланыс қанаты 1 (STRATCOMWING 1), Оклахома штатындағы Тинкер әуе күштері базасында орналасқан АҚШ Стратегиялық қолбасшылығының (USSTRATCOM) ұйымы. STRATCOMWING 1 үш флоттық әуе барлау эскадрильясынан (VQ 3, VQ 4 және VQ 7) құралған, олар Boeing IDS E 6B Mercury TACAMO ұшақтарымен жабдықталған. Тинкердегі негізгі операциялық базадан өзге, Калифорниядағы Трэвис әуе базасында батыс жағалаудағы және Мэриленд штатындағы Патуксент-Ривердегі NAS шығыс жағалаудағы ескерту базалары бар.
The current TACAMO system comprises several components. The main part is the airborne portion, the U. S. Navy's Strategic Communications Wing One (STRATCOMWING 1), a U. S. Strategic Command (USSTRATCOM) organization based at Tinker Air Force Base, Oklahoma. STRATCOMWING 1 consists of three fleet air reconnaissance squadrons (VQ 3, VQ 4, and VQ 7) equipped with Boeing IDS E 6B Mercury TACAMO aircraft. As well as the main operating base at Tinker, there are a west coast alert base at Travis AFB, California, and an east coast alert base at NAS Patuxent River, Maryland.
Тарих
Акроним 1961 жылы пайда болды және TACAMO сынақтары үшін модификацияланған алғашқы ұшақ Lockheed KC-130 Hercules болды, ол 1962 жылы баллистикалық зымырандық су асты кемелерімен байланыс сынағы үшін VLF (өте төмен жиілікті) таратушысымен және артқа созылатын сым антеннасымен жабдықталды (су асты кемелерімен байланысқа қараңыз). Әскери-теңіз әуе даму орталығы қажетті ұзын тік антеннаны алу үшін артқы антеннаны "тоқтату" техникасын әзірледі. VLF жүйесі қазіргі уақытта VERDIN (Very low frequency Digital Information Network – өте төмен жиілікті цифрлық ақпарат желісі) деп аталады. 1966 жылы бағдарлама кеңейтілді, онда Коллинз Радио Компаниясы жасаған VLF жүйесімен жабдықталған модификацияланған C-130 ұшақтары, Lockheed EC-130G/Q пайдаланылды. Алғашқы екі эскадрилья 1968 жылы құрылды: VQ-4 бастапқыда Мэриленд штатындағы Патуксент өзені әскери-теңіз базасынан жұмыс істеді, ал VQ-3 бастапқыда Гавайидегі NAS Barbers Point базасында құрылды, кейін Гуамдағы Naval Air Station Agana базасына көшірілді, бірақ кейін NAS Barbers Point базасына қайта оралды. "Жұмысты қолға алып, жылжу" деген мағынаны білдіретін TACAMO жүйесі 1969 жылы қолданысқа енгізілді. TACAMO ұшақтары 12 Lockheed EC-130Q ұшағынан тұрды, олар ұзын созылатын сым антенналарын пайдаланатын VLF таратушыларымен жабдықталған.
The acronym was coined in 1961 and the first aircraft modified for TACAMO testing was a Lockheed KC 130 Hercules which in 1962 was fitted with a VLF transmitter and trailing wire antenna to test communications with the fleet ballistic missile submarines (see communication with submarines). The Naval Air Development Center developed the required technique of "stalling" the trailing antenna to achieve the long vertical antenna needed. The VLF system is currently known as VERDIN (VERy low frequency Digital Information Network). The program was expanded in 1966 using modified C 130s designated Lockheed EC 130G/Q carrying a VLF system built by Collins Radio Company. The first two squadrons were established in 1968: VQ 4 initially operated from Naval Air Station Patuxent River, Maryland and VQ 3 was initially formed at NAS Barbers Point, Hawaii before moving to Naval Air Station Agana, Guam, but later returned to NAS Barbers Point. The system known as TACAMO (from "take charge and move out") has been operationally deployed in 1969. TACAMO consisted of twelve Lockheed EC 130Q aircraft equipped with VLF transmitters using long trailing wire antennas.