Кіріспе
Солтүстік-батыс Тынық мұхитындағы жапондық мержан атоллы, Токио метрополисі басқаруында. Минамиторишима аймағындағы теңіз суы мөлдір. Түнде жарық ластануы болмайтындықтан, көзбен көруге сирек түсетін жұлдыздар аспанда анық көрінеді. 2013 жылғы қаңтарда Жапонияның Теңіз және Жер ғылымдары мен технология агенттігінің терең теңіз зерттеу кемесі аралдың оңтүстігінде, 5600-ден 5800 метр тереңдікте теңіз түбінен жеті терең теңіз балшығының өзегін алды. Зерттеу тобы теңіз түбінде REO-ға өте жоғары концентрацияланған саз қабатын тапты. Талдау нәтижелері көрсеткендей, балшықтағы REO мазмұны 0,66%-ға дейін жетеді. 2018 жылы теңіз түбіндегі балшықты зерттеу нәтижесінде зерттелген аймақта 16 миллион тонна REO минералданған шөгінділердің бар екені анықталды. Зерттеу аймағындағы сирек кездесетін элементтер мен иттрийдің жалпы мөлшері 16 миллион тоннадан асты (орташасы = 964 ppm).
The sea is clear in the shallow area around Minamitorishima. At night, no light pollution occurs, so rarely noticed stars are clearly visible in the sky. In January 2013, a deep sea research vessel of the Japan Agency for Marine Earth Science and Technology obtained seven deep sea mud core samples from the seafloor at 5,600 to 5,800 m depth, about south of the island. The research team found a mud layer beneath the seabed that is extremely concentrated in REO. Analytical results showed that the maximum REO content in the mud was up to 0.66%. In 2018 a scientific study of the seabed mud resulted in an estimate of 16 million tons of REO mineralised sediments within the studied area. The calculated rare earth element and yttrium content for the research area was more than 16 million tons (average = 964 ppm).
Жабайы табиғат
Бұл аралда гекон тұқымдасына жататын Perochirus ateles түрі қоныстанды. Жапонияда олар Минамиторисима және Оңтүстік Иво Джимада ғана табылса, Микронезиядан ағын су арқылы келген деп саналады. Сонымен қатар, Achatina fulica деп аталатын құрлық бақасының көптеген паразиттері адамдарға зиянды. Аралдың төңірегіндегі теңізде теңіз жыландары, тунец, акулалар және кейбір сирек кездесетін балықтар сияқты әртүрлі теңіз жануарлары мекендейді. Аралдың жағалауындағы ағыс суларда шағын балықтар бар.
Халық саны
Минамиторисимада жергілікті тұрғындар тұрмайды. Азаматтық адамдарға онда тұруға рұқсат етілмейді, ал Жапон метеорологиялық агенттігінің, Жапон Өзіндік қорғаныс күштерінің және Жапон жағалау күзетінің қызметкерлері аралда шектеулі уақытқа және шектеулі санда қызмет етеді. Арал 1864 жылдың 16 желтоқсанында Гавайи евангелистік қауымдастығының миссионерлік кемесі "Morning Star" капитаны Чарльз Гелетт тарапынан қайтадан ашылды және ол оны "Weeks Island" деп атады. Оның орны 1874 жылы АҚШ зерттеу кемесімен тіркелді, ал алғаш рет 1879 жылы жапон азаматы Киозаэмон Сайто көрді.
Отарлау және егемендік таласы
1886 жылғы 30 маусымда жапондық зерттеуші Шинроку Мизутани (水谷新六, 1850-1921) Бонин аралдарындағы Хаха-джимадан 46 отаршылдан тұратын топты Маркус аралына қоныстандырды. Елді мекен экспедиция жетекшісінің құрметіне "Мизутани" деп аталды. Жапония империясы аралды 1898 жылғы 24 шілдеде ресми түрде аннексиялады, АҚШ-тың 1889 жылғы Гуано аралдары заңына сәйкес бұрынғы талаптары ресми түрде мойындалмады. Арал ресми түрде "Минамиторисима" деп аталып, Токионың (Токио фу) Огасавара субпрефектурасының әкімшілік бағынысына көшті. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін аралдың егемендігі даулы болған сияқты, себебі сол кездегі түрлі дереккөздер аралды ешқандай түсіндірмесіз американдық аймақтан жапондық аймаққа көшірген. 1902 жылы АҚШ өзінің талаптарын күшпен жүзеге асыру үшін Гавайиден соғыс кемесі жіберді, бірақ аралда жапондық әскери кеме патрульдеп жүргенін анықтағаннан кейін кемесін кері қайтарды. 1914 жылы Уильям Д. Бойс өзінің "АҚШ-тың отарлары мен тәуелділіктері" атты кітабында Маркус аралын анық американдық арал ретінде көрсетті. 1933 жылы жапон үкіметінің бұйрығымен Минамиторисимадағы азаматтар эвакуацияланды. 1935 жылы Жапон императорлық теңіз күштері аралда метеорологиялық станция құрып, әуежай салды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін аралдағы жапон гарнизоны контр-адмирал Масата Мацубара басқаратын 742 адамнан тұратын Минамиторисима күзет бөлімінен және полковник Йошиичи Саката басқаратын Императорлық жапон армиясының 2,005 адамнан тұратын 12-ші тәуелсіз аралас полкінен құралды. 1942 және 1943 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері оны бірнеше рет бомбалады, бірақ оны басып алуға әрекет етпеді (арал АҚШ-тың "Жауынгер әйел" фильмінде көрсетілген). Жапония гарнизонды су асты кемелері арқылы қамтамасыз ете алды, аралдың солтүстік-батыс жағындағы рифтің ішінде, қазірге дейін көрініп тұрған арнаны пайдаланды. Арал Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-тың қайталама әуе шабуылдарына ұшырады және 1945 жылдың 31 тамызында "Бэгли" эсмингісі келген кезде толыққанды бас берді.
АҚШ-тың басып алуы
Сан-Франциско шарты бойынша 1952 жылы арал американдықтардың бақылауына өтті. 1968 жылы арал жапондықтардың бақылауына қайтарылды, бірақ американдықтар әуежай жолағы мен LORAN C станциясын өз бақылауларында қалдырды. 1964 жылы құрылыс кезінде аралды қиратқан дауылдар салдарынан туған кейбір кешігулерден кейін, АҚШ Жағалау күзеті Минамиторисимада LORAN C навигациялық станциясын ашты, оның мачтасы 1985 жылға дейін Тынық мұхитындағы ең биік құрылыстардың бірі болды – 411 метр (1350 фут). Loran C, жалпы теңіз навигациясы үшін Loran A-ны алмастырмас бұрын, су астына орналастырылған Polaris зымыран жүйелерінде қолданылды және Loran C станцияларының болуы мен орналасқан жері құпия сақталды. ЛОРАНСТА Маркус аралында 23 АҚШ Жағалау күзетінің қызметкері орналастырылды. Комиссияны тапсырған офицер – АҚШ Жағалау күзетінің лейтенант-коммандері Луис С. Снелл. Аралдың әуежай жолағын жөндеу үшін бірнеше ай бойы SeaBees жасағы аралда қалды. Арал өте оқшауланған. Аралдағы Жағалау күзетшілерінің қызмет мерзімі бір жылды құрады, кейіннен ол алты ай сайын Жапония материгіне демалысқа бару мүмкіндігін беретіндей өзгертілді. Осы оқшауланған қызметтен кейін экипаж мүшелері қосымша 30 күндік демалысқа ие болды. АҚШ басқаруы кезінде, Жапонияның Йокота әуе базасындағы 345-ші тактикалық әуе көлігі эскадрильясының C-130 Hercules ұшағы әр бейсенбі күні аралға миссиялармен жабдықтау жүргізді. Жағалау күзетшілері көбінесе ұшақтардың қонуын бағалап, үлкен сандармен боялған плакаттарды көрсету арқылы көңіл көтеріп отырды. Техниктердің трансляцияны жөндеуіне және C-130 ұшағынан аралдың генераторын қуаттандыру үшін қосымша отынды түсіруіне мүмкіндік беру үшін ерекше ұзақ – төрт сағаттық жерде болу уақыты белгіленді. Бұл Жағалау күзетшілеріне хаттарды оқып, жауап беруге, ал әуе экипаждарына жағаға шағылысқан жасыл шыныдан жасалған балық аулау шарларын жинап, суға түсуге мүмкіндік берді. Вьетнам соғысы кезінде апталық рейстің DC-6 ұшағы ЦРУ-ға қарасты "Air America" компаниясы жүзеге асырды.
Жапондық әкімшілік қайтадан басталды
Маркус аралы станциясы 1993 жылғы 30 қыркүйекте АҚШ Жағалау күзетінен Жапонияның Теңіздік өзін-өзі қорғау күштеріне (JMSDF) берілді және 2009 жылғы 1 желтоқсанда жабылды. Қазіргі уақытта арал ауа райын бақылау үшін қолданылады және радиостанциясы бар, бірақ басқа ештеңе жоқ. JMSDF гарнизоны Ирума әуе базасынан C-130 ұшақтарымен немесе Ханеда немесе Ацуги әуе базасынан C-130 ұшақтарымен, апта сайын Иво Джима арқылы ұшу арқылы жабдықталады. Минами Торисима әуежайының ұшу-қону жолағы қысқа және ірі ұшақтарды қабылдай алмайды.
Климат
Минамиторишима тропикалық саванналық климатқа ие (Кёппен климаттық жіктелімі Aw), жыл бойы жылы немесе ыстық температуралар сақталады. Шілде және тамыз айларында жауын-шашын мөлшері ең көп, ал ақпан және наурыз айларында ең аз болады. Жапониядағы ең жоғары орташа температурасы тіркелген, температураның ең жоғары және ең төменгі көрсеткіштері 1976 жылдың 10 ақпанында және 1951 жылдың 17 шілдесінде тіркелді.