Кіріспе
Жан Мерилин Симмонс (31 қаңтар 1929 – 22 қаңтар 2010) – британдық актриса және әнші. Дж. Артур Ранктің «жақсы сөйлейтін жас жұлдыздарының» бірі ретінде танымал, ол негізінен Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Ұлыбританияда түсірілген фильмдерде, содан кейін 1950 жылдан бастап Голливуд фильмдерінде ойнады. Симмонс «Гамлет» (1948) фильміндегі ең үздік қосалқы рөлі үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылып, «Қалалар мен қуыршақтар» (1955) фильміндегі рөлі үшін «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды. Оның басқа фильмдері: «Ұлы үміттер» (1946), «Көк лагуна» (1949), «Жармасыдағы ұзақ көрісу» (1950), «Перуангел» (1953), «Жас Бесс» (1953), «Көмеше» (1953), «Үлкен ел» (1958), «Эльмер Гантри» (1960), «Спартак» (1960) және «Бақытты соңы» (1969) фильмдері. Ол сондай-ақ «Торн құстары» (1983) мини-сериалы үшін «Эмми» сыйлығын иеленді.
Jean Merilyn Simmons (31 January 1929 – 22 January 2010) was a British actress and singer. One of J. Arthur Rank's "well spoken young starlets," she appeared predominantly in films, beginning with those made in Britain during and after the Second World War, followed mainly by Hollywood films from 1950 onwards. Simmons was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actress for Hamlet (1948), and won a Golden Globe Award for Best Actress for Guys and Dolls (1955). Her other film appearances include Great Expectations (1946), The Blue Lagoon (1949), So Long at the Fair (1950), Angel Face (1953), Young Bess (1953), The Robe (1953), The Big Country (1958), Elmer Gantry (1960), Spartacus (1960), and the 1969 film The Happy Ending, for which she was nominated for the Academy Award for Best Actress. She also won an Emmy Award for the miniseries The Thorn Birds (1983).
Ерте өмір
Симмонс 1929 жылғы 31 қаңтарда Лондондағы Ислингтон қаласында, 1912 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында гимнастикадан қола жүлдегер атанған Чарльз Симмонс пен оның әйелі Винфред Ада (қызметтік аты Лавленд) отбасында дүниеге келді. Жан төрт баланың ең кішісі болды, оның Лорна, Харольд және Эдна атты аға-қарындастары бар еді. Ол 14 жасында актерлік жолға түсті. Екінші дүниежүзілік соғыс жылдары Симмонс отбасы Уинскомбқа, Сомерсетке эвакуацияланды. Әкесі, дене шынықтыру пәнінің мұғалімі, Сидкот мектебінде қысқа мерзімге сабақ берді, содан кейін Жан үлкен әпкесінің ізімен ауылдық сахнаға шығып, "Әке маған 'Bow Wow' сатып алмады" және басқа да танымал әндерді орындады. Ол осы кезде акробатикалық биші болуды армандады.
Алғашқы фильмдер
Лондонға оралғаннан кейін Симмонс Аида Фостердің би мектебіне қабылданды. Оны режиссер Вэл Гест байқап, Маргарет Локвудтың "Бізге Ай беріңіз" (1944) фильмінде Локвудтың қарындасы рөліне іріктеп алды. Одан кейін "Мистер Эммануэль" (1944), "Келінге сүйіспеншілікпен қоштасыңыз" (1945), "Секстон Блейкпен кездесу" (1945) және танымал "Жұлдыздарға жол" (1945) сияқты бірнеше фильмде шағын рөлдерді ойнады, сондай-ақ "Спорт күні" (1945) қысқа фильмінде де түсті. Симмонс Габриэль Паскаль өндірген, Вивьен Ли мен Симмонстың болашақ күйеуі Стюарт Гренджердің басты рөлдерде ойнаған "Цезарь мен Клеопатра" (1945) жоғары беделді фильмінде арпашы рөлін ойнады. Паскаль Симмонстың әлеуетін байқап, 1945 жылы оны Ж. Артур Ранк ұйымымен жеті жылдық келісімшартқа қол қойды.
Үлкен үміт пен атақ
Симмонс Дэвид Линнің "Ұлы үміттер" (1946) фильмінде жас Эстелла рөлін ойнағанда Ұлыбританияда жұлдызға айналды. Фильм 1947 жылы британдық прокатта үшінші орынды иеленді, ал Симмонс өте жақсы пікірлер алды. "Ұлы үміттер" фильміндегі жұмыс тәжірибесі оны актерлік мансабын одан да қатыстырақ түрде жалғастыруға итермеледі: "Мен актерлікті жай ғана ойын-сауық деп ойладым, сол қызықты киножұлдыздармен танысып, күніне 5 фунт стерлинг табыс таптым, ол керемет еді, себебі бізге ақша керек еді. Бірақ мен үйленіп, анам сияқты балалар өрбітемін деп ойладым. Мені осы жолда жалғастыруға Дэвид Линмен жұмыс істеу көндірді." Симмонс Маргарет Локвудпен бірге "Аштық төбе" (1947) фильмінде, ал Пауэлл мен Прессбергердің "Қара нарцисс" (1947) фильмінде Сабумен бірге үнді әйелінің рөлін ойнады. Симмонс Франк Лаудердің Генри Де Вере Стакпулдің 1908 жылғы "Көк лагуна" романы негізінде түсірген фильмінің басты рөлін ойнады, бұл жоба Лаудердің серіктесі Сидни Джиллиатпен бірлесіп жасалды және бұрын он жылдай бұрын Локвуд үшін жарияланған еді. Фильм үлкен қаржылық табыс әкелді.
Стюарт Гренджер
Симмонс Стюарт Грейнджермен «Адам мен Эвелин» (1949) комедиясында ойнады. Бұл оның алғашқы ересек рөлі болды, содан кейін Грейнджермен романтикалық қарым-қатынаста болды; олар көп ұзамай үйленді. Симмонс жергілікті кинотеатрларда сәтті өткен екі фильмде түсті: Дирк Богардпен «Жарманкөйде ұзақ сәлем» (1950) және «Трио» (1950), онда ол көптеген жұлдыздардың бірі болды. Одан кейін ол Дэвид Фаррармен «Алтын қоршау» (1950) және Тревор Ховардпен «Бұлдыр сары» (1950) фильмдерінде ойнады. 1950 жылы Симмонс Ұлыбританиядағы төртінші ең танымал актриса деп дауыс берілді.
Говард Хьюз және Виктор Матур
Гренджер «Король Соломонның шахталары» (1950) фильмінде Голливуд жұлдызына айналды және MGM-мен келісімшартқа отырды, сондықтан Симмонс онымен бірге Лос-Анджелеске көшті. 1951 жылы Ранк оның келісімшартын Ховард Хьюзге сатты, ол сол кезде RKO Pictures компаниясына иелік етті. Хьюз Симмонспен қарым-қатынас орнатуға құштар болды, бірақ Гренджер телефон арқылы оған ашуланып: «Мырза Ховард Хьюз, әйелімді жалғыз қалдырмасаңыз, өкінесіз» деп, оның әрекеттерін тоқтатты. Симмонс пен Гренджерді жазалау үшін Хьюз оны Paramount студиясына беруден бас тартты, онда режиссер Уильям Уайлер оны «Римдегі демалыс» фильміндегі басты әйел рөліне шақыруды жоспарлаған еді; осы рөл Одри Хепберннің жұлдызға айналуына себеп болды. Оның алғашқы Голливуд фильмі – Паскаль продюсерлік еткен, Виктор Матурмен бірге түскен «Андрокл мен арыстан» (1952) болды. Одан кейін Отто Премингер режиссерлік еткен, Роберт Митчеммен бірге түскен «Ангелдің беті» (1953) фильмі түсірілді. Дэвид Томсон: «Егер ол тек бір ғана фильм түсірген болса – «Ангелдің беті», қазір оны Луиза Брукстің есімімен айтылғандай құрметпен еске алатын еді» деп жазды. Гренджерден келген кері соққыға ашуланған Хьюз Премингерге Симмонсқа мүмкіндігінше қатал қарауды бұйырды, нәтижесінде режиссер Митчемді қайта-қайта, қаттырақ ұруға мәжбүр болды, содан кейін Митчем бұрылып, Премингерді соққылап: «Осылай қалайсың ба?» деп сұрады. Ол сондай-ақ Митчеммен бірге «Ол «жоқ» демеді» (1954) комедиясында ойнады. 1952 жылы сот отырысы Симмонсты Хьюзбен жасалған келісімшарттан босатты. Симмонс RKO қолдауымен тағы үш фильм түсіруге келісті, бірақ олар осы студияда емес, басқа студияларға жалға берілетін еді. Ол 20th Century Fox үшін қосымша фильм түсірді, ал RKO бір фильмге Виктор Матурдың қызметін алды. MGM оны «Жас Бесс» (1953) фильмінде жас Елизавета I рөліне, Гренджермен бірге түсірді. Ол Хьюзбен жасалған келісім бойынша қосымша фильм түсіру үшін RKO-ға қайта оралды, ол Mature-мен бірге түскен «Шет елдікке құмарлық» (1953) деп аталды; фильм сәтсіз аяқталды.
20th Century Fox телеарнасы
Симмонс 20th Century Fox компаниясына «The Robe» (1953) фильміндегі әйел басты рөлді ойнау үшін шақырылды, бұл CinemaScope форматындағы тұңғыш фильм және орасан зор қаржылық табыс әкелді. Спенсер Трейсимен бірге түскен «Актриса» (1953) фильмі MGM студиясында аса танымал болмады, бірақ ол оның сүйікті фильмдерінің бірі болды. Fox Симмонсты тағы бір эпикалық «Египеттік» (1954) фильміне шақырды, алайда ол үлкен сұранысқа ие болмады. Ол Columbia студиясының «Күтіп тұрған оқ» (1954) фильмінде басты рөлді ойнады. «Дезире» (1954) көрермендерге кеңінен танылды, онда Симмонс Дезире Клари рөлін, ал Марлон Брандо Наполеон Бонапарт рөлін сомдады. Симмонс пен Гренджер Англияға оралып, «Тұман ізінде» (1955) триллерін түсірді. Содан кейін Джозеф Манкевич оны «Жігіттер мен қуыршақтар» (1955) фильмінің экрандық нұсқасында Брандомен бірге түсуге шақырды, онда ол Грейс Келли бас тартқан рөлде өзінің әнін орындады; бұл фильм үлкен жетістікке жетті. Симмонс Fox студиясында «Хилда Крэйн» (1956) фильмінде басты рөлді ойнады, бірақ ол кассада сәтсіз болды. «Бұл түнде болуы мүмкін» (1957) және «Желкенге шығарлар алдында» (1957) фильмдері де MGM студиясында сәтсіз аяқталды. Дегенмен, Симмонс Уильям Уайлер режиссерлік еткен «The Big Country» (1958) фильмінде үлкен жетістікке жетті. Ол Warner Bros. студиясында «Қараңғылықтан бұрынғы үй» (1958) және Universal студиясында Рок Хадсонмен бірге «Бұл жер менікі» (1959) фильмдерінде ойнады. Фильм сыншысы Филип Френчтің пікірінше, «Қараңғылықтан бұрынғы үй» – «Мервин Леройдың психодрамасындағы күйзеліске ұшыраған үй шаруасының рөліндегі оның ең жақсы жұмысы болған шығар».
Элмер Гантри мен Ричард Брукс
Симмонс Ричард Брукс режиссерлік еткен "Эльмер Гантри" (1960) фильміне түсті, ол оның екінші күйеуі болды. Фильм сәтті болды, сондай-ақ "Спартак" (1960) фильмінде Кирк Дугластың кейіпкеріне ғашық болған рөлді ойнады. Симмонс содан кейін Митчем, Кэри Грант және Дебора Керрмен бірге "Шөп жасыл" (1960) фильміне түсті. Ол бірнеше жыл экраннан жасырынды, сосын Роберт Престонмен "Үйге қайтар жол" (1963) фильмімен қайта оралды. Ол Лоренс Харвимен "Жоғарғы қабаттағы өмір" (1965), Джеймс Гарнермен "Мырза Буддвинг" (1966), Дик Ван Дайкпен "Америкалық стильдегі ажырасу" (1967) және Джордж Пеппард пен Дин Мартинмен "Ерихондағы қараңғы түн" (1967) фильмдерін түсірді. Симмонс теледидар үшін "Хайди" (1968) фильміне түсті, содан кейін Брукс оған "Бақытты соңы" (1969) сценарийін жазып, режиссерлік етті, және ол екінші рет "Оскар" сыйлығына ие болды.
1970 және 1980 жылдар
1970 жылдары Симмонс өзінің назарын сахна мен теледидардағы актерлік өнерге бұрды. Ол Стивен Сондхаймның "Біраз түнгі музыка" қойылымымен АҚШ бойынша гастрольде болды, содан кейін қойылымды Лондонға алып барды, осылайша Вест-Эндте Дезире Армфельдт рөлін жасады. Шоуда үш жыл ойнаған ол Сондхаймның музыкасынан ешқашан жалықпағанын айтты: «Қаншалықты шаршаған немесе дұрыс емес сезінсеңіз де, музыка сізді көтеріп алатын». Ол "Қарғаның қызыл гүлі" (1983) мини-сериалында Фиона "Фи" Клериді, Клери отбасының анасын сомдады; ол осы рөлі үшін «Эмми» сыйлығын жеңіп алды. Ол "Солтүстік және Оңтүстік" (1985–86) сериалында Кларисса Мейн рөлінде қайтадан отбасылық ананың рөлін ойнады және "Таң" (1988) фильмінде Энтони Хопкинс пен Хью Грантпен бірге түсті. 1989 жылы Симмонс Анжела Лансберимен бірге "Қылмыс, ол жазды" эпизодының "Көлек, айна, қабырғада" бөлімінде Джессика Флетчердің өзін-өзі жариялаған қарсыласы, қылмыстық құпиялар авторы Эудора Маквей Шиптон рөлінде пайда болды.
1990 және 2000 жылдар
1991 жылы ол "Жұлдызды жол: Келесі ұрпақ" эпизодындағы "Драмхед" сериясында зейнеткер Жұлдызды флот адмиралы және сиқыршылық іздеуді жүргізетін тәжірибелі заңгер ретінде ойнады. Сол жылы ол "Ұлы үміттер" фильмінің жаңа нұсқасында Эстелланың асырап алған анасы Мисс Хавишем рөлін сомдады, сондай-ақ 1960-шы жылдардағы күндізгі сериалдың қайта жаңғыруында Элизабет Коллинз Стоддард/Наоми Коллинз рөлінде ойнады. 1994 жылдан 1998 жылға дейін Симмонс A&E телеарнасының "Киелі кітаптардың құпиялары" деректік телесериалын баяндады. 1995 жылы ол "Америкалық тігіш көрпе жасауға қалай үйренуге болады" фильмінде Винона Райдер, Майя Анжелу, Эллен Бурстин, Энн Бэнcroft және Альфре Вудардпен бірге түсті. 2004 жылы ол "Хаулдың жылжымалы қамалы" анимесінің ағылшын тіліндегі дубляжында Софи рөлін орындады. Ол және Грэйнджер 1956 жылы АҚШ азаматтығын алды; сол жылы олардың қызы Трейси Грэйнджер дүниеге келді. Олар 1960 жылы ажырасты. 1960 жылдың 1 қарашасында Симмонс режиссер Ричард Брукске үйленді; олардың қызы Кейт Брукс бір жылдан кейін, 1961 жылы дүниеге келді. Симмонс пен Брукс 1980 жылы ажырасты. Екі ер адам да Симмонстан жасы үлкен болғанымен, ол әкелік фигураны іздегенін жоққа шығарды. Оның әкесі 16 жасында қайтыс болды, бірақ ол былай деді: "Олар менің әкемнен мүлдем өзгеше еді. Әкем мейірімді, жұмсақ сөйлейтін адам еді. Ал менің күйеулерім екеуі де шулырақ және көзқарасы қатаңрақ болды – бұл жасқа байланысты емес, олардың ішкі әлеміне байланысты – жылтырауы мен юмористик сезімі". ("Yellow Pages" толыққан 1985 жылы) ол некелері туралы сәл толықтырып айтты: "Бұл тым қарапайым болуы мүмкін, бірақ менің екі некемді былай қорытындылауға болады: мен әйел болғым келгенде, Джимми [Стюарт Грэйнджер] былай деді: «Мен сенің әдемі болғаныңды қалаймын». Ал мен тамақ пісіргім келгенде, Ричард: «Тамақ пісіруді ұмыт. Сен актер болуға үйрендің – енді актерлік ойна!» Менің бірінші некемде көптеген адамдар менің әлсіз, қолға ұстамайтын жан екенімді ойлады. Мені дұрыс жолға салуға тырысқан Ричард Брукс болды, мені өз аяқтарыммен тұруға көндірді. Мен: «Мен қорқамын» деп күңкілдедім. Ол маған: «Сәтсіздікке ұшыраудан ешқашан қорқа қойма. Әр таңда таңертең тұрғанда, сен алдасың» деді". Симмонстың екі қызы болды: Трейси Грэйнджер (1990 жылдан бері фильм редакторы) және Кейт Брукс (телевизиялық өндіріс көмекшісі және продюсері), әрқайсысы әр некеден туған – олардың есімдері Симмонстың Спенсер Трейси және Кэтрин Хепбернмен достығына куәлік етеді. Симмонс 1970-ші жылдардың соңында АҚШ-тың шығыс жағалауына көшіп, қысқа уақытқа Коннектикут штатының Нью-Милфорд қаласында үй сатып алды. Ол Калифорнияға оралып, Санта-Моникада қоныстанды, қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. 2003 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Симмонс актерлік өнеріне сіңірген еңбегі үшін Британ империясы орденінің офицері (OBE) болып тағайындалды. 2003 жылы ол британдық есірткі және адам құқықтарын қорғайтын Release қайырымдылық қорының меценаты болды. 2005 жылы ол британ премьер-министрі Тони Блэрге марихуананы C класты есірткіден B класына көтермеуді сұрап, петицияға қол қойды.
"How to Make an American Quilt" with: Winona Ryder, Maya Angelou, Ellen Burstyn, Anne Bancroft, and Alfre Woodard. In 2004, she voiced the lead role of Sophie in the English dub of Howl's Moving Castle. She and Granger became US citizens in 1956; in the same year, their daughter Tracy Granger was born. They divorced in 1960. On 1 November 1960, Simmons married director Richard Brooks; their daughter, Kate Brooks, was born a year later in 1961. Simmons and Brooks divorced in 1980. Although both men were significantly older than Simmons, she denied she was looking for a father figure. Her father had died when she was just 16, but she said: "They were really nothing like my father at all. My father was a gentle, softly spoken man. My husbands were both much noisier and much more opinionated it's really nothing to do with age it's to do with what's there – the twinkle and sense of humour." a. k. a. Yellow Pages; completed 1985) she elaborated slightly on her marriages, stating, text=It may be simplistic, but you could sum up my two marriages by saying that, when I wanted to be a wife, Jimmy [Stewart Granger] would say: "I just want you to be pretty." And when I wanted to cook, Richard would say: "Forget the cooking. You've been trained to act – so act!" Most people thought I was quite helpless – a clinger and a butterfly – during my first marriage. It was Richard Brooks who saw what was wrong and tried to make me stand on my own two feet. I'd whine: 'I'm afraid.' And he'd say: 'Never be afraid to fail. Every time you get up in the morning, you are ahead.' Simmons had two daughters, Tracy Granger (a film editor since 1990), and Kate Brooks (a TV production assistant and producer), one by each marriage – their names bearing witness to Simmons's friendship with Spencer Tracy and Katharine Hepburn. Simmons moved to the East Coast of the US in the late 1970s, briefly owning a home in New Milford, Connecticut. She returned to California, settling in Santa Monica, California, where she lived until her death. In the 2003 New Year Honours, Simmons was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE) for services to acting. In 2003, she became the patron of the British drugs and human rights charity Release. In 2005, she signed a petition to British Prime Minister Tony Blair asking him not to upgrade cannabis from a class C drug to class B.
Өлім
Симмонс өпке қатерлі ісігінен 2010 жылдың 22 қаңтарында Санта-Моникадағы үйінде қайтыс болды, 81 жасқа толуына тоғыз күн қалғанда. Ол Солтүстік Лондондағы Хайгейт зиратына жерленген.