Кіріспе
Music from Big Pink - The Band тобының тұңғыш студиялық альбомы. 1968 жылы жарық көрген бұл альбомда кантри, рок, фолк, классикалық музыка, R&B, блюз және соул жанрларының ерекше үйлесімі қолданылған. Музыканың бір бөлігі басист және әнші Рик Данко, пианист және әнші Ричард Мануэль, сондай-ақ органист Гарт Хадсон бірге тұрған Нью-Йорк штатының Вест-Саугертис қаласындағы "Big Pink" деп аталатын үйде жазылған. Альбом 1968 жылы Нью-Йорк және Лос-Анджелес қалаларындағы студияларда жазылды. Бұл альбомнан бұрын, 1966 жылы топ Боб Диланның гастрольдік тобы ретінде (Hawks атымен) оның саяхатына қатысып, содан кейін Нью-Йорк штатында Диланмен бірге материалдарды жазды, ол 1975 жылы "The Basement Tapes" альбомы ретінде жарық көрді. Альбомның мұқабасындағы суреттің авторы – Дилан. 2000 жылы альбом жазба сессияларынан алынған қосымша үзінділермен қайта жарық көрді, ал 2018 жылы Боб Клирмоунтен жасаған жаңа стерео-микспен "50 жылдық мерекелік Super Deluxe" нұсқасы шықты.
Артқы беті және Үлкен қызғылт үй
The Band мүшелерінің арасында Данко, Мануэль, Хадсон, гитарист Робби Робертсон және барабаншы/әнші Левон Хелм болды. Олар 1967 жылы Боб Диланмен бірге көптеген кавер-әндерді және Диланның түпнұсқа материалдарын Нью-Йорк штатының Вест-Согертистегі, 56 Парнас Лэйн (бұрынғы 2188 Столл Роуд) мекенжайындағы қызғылт үйдің жертөлесінде импровизациялап, жаздырған кезде өзгеше дыбыстарын қалыптастыра бастады. Үйді 1952 жылы жерді сатып алған Отмар Граммс салған. Рик Данко үйді жалға алғанда ол жаңа салынған болатын. 1967 жылдың ақпанында Данко Гарт Хадсон мен Ричард Мануэльмен бірге көшіп келді. Үйдің сыртын қызыл түспен бояғандықтан, жергілікті тұрғындар оны «Үлкен қызыл» деп атады. Кейіннен Граммс 1977 жылы үйді сатты, ал 1998 жылдан бері ол жеке тұрғын үй болып табылады. Сол кезде кеңінен таралған, бастапқыда 1969 жылдың шілдесінде «Great White Wonder» ретінде шыққан Дилан мен The Band-тің кейбір жазбалары 1975 жылы «The Basement Tapes» альбомында ресми түрде жарық көрді, ал 2014 жылы «The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Complete» жинағында толыққанды жарияланды. 1967 жылдың соңында The Band Диланның ықпалынан шығып, өз даусын білдіру уақыты келді деп ойлады. Продюсер Джон Саймонмен кездескеннен кейін, The Band 1968 жылдың басында Манхэттендегі 799 7-ші авенюдегі A&R студиясында дебюттік альбомын жазуға кірісті. The Band «Tears of Rage», «Chest Fever», «We Can Talk», «This Wheel's On Fire» және «The Weight» әндерін екі сессияда жазды. Робертсонның айтуынша, Саймон олардың дыбысы қалай болуын сұрағанда, олар: «Жертөледегідей» деп жауап берді. Capitol, алғашқы жаздыру сессиясына риза болып, топтың Лос-Анджелеске көшіп, алғашқы альбомын Capitol Studios-та аяқтауын ұсынды. Олар сондай-ақ Санта-Моника бульварындағы Gold Star Studios-та материал жазды. Big Pink альбомы үшін Лос-Анджелесте жазылған әндердің ішінде «In A Station», «To Kingdom Come», «Lonesome Suzie», «Long Black Veil» және «I Shall Be Released» болды.
Көркем шығарма
Дилан альбомға ән салуға келісті, бірақ соңында топтың өз даусын білдіруі маңызды екенін түсінді. Оның орнына Дилан мұқабаға сурет салу арқылы қатысты. Барни Хоскинс картинада алты музыкант бейнеленгенінің маңызды екенін айтты. *Music from Big Pink* альбомының мұқабасы топтың 1968 жылғы психоделикалық мәдениеттен ерекше көзқарасқа ие екенін көрсету үшін жасалған. Фотограф Эллиот Лэнди Данконың тауық шаруашылығында жиналған Данко, Мануэль, Робертсон және Хадсон отбасыларын суретке түсіру үшін Торонтоға ұшып келді. Арканзас штатында тұратын Даймонд пен Нелл Хелмнің суреті де қосылды. Сурет мұқабада "Туған-туысқандары" деген жазумен жарияланды. Альбом мұқабасының жалпы дизайнын Милтон Глейзер жасаған (ол 1967 жылғы Боб Диланның ең үздік хиттері жинағына арналған плакаттың да авторы).
Қабылдау
Алғашқы қабылдауы жағымды болды. Ол аспаптардың табиғи сапасы үшін мақтауға ие болды, олар тікелей дауыстау арқылы жазылған, қосымша жазбаларсыз. Rolling Stone журналында Ал Купердің Big Pink альбомына жасаған жарқын пікірі: «Бұл альбом шамамен екі аптада жазылды. Көптеген адамдар өмірін зыңғырап өткізіп, оған қол тигізе алмайды». Бұл альбомға халықтың назарын аударуға көмектесті (Rolling Stone оларды жай ғана «The Band» деп атағанның орнына «Big Pink тобы» деп атады). Сонымен қатар, Боб Дилан альбомдағы бір әнді жазып, екеуін бірлесіп жазғаны да назар аударды. Роберт Кристагау The Village Voice басылымында оған онша ынталы болмаса да, музыканың «елдік жан сезімін еліктемей» және «шеттеріндегі адамдық кедір-бүдырлықты» жақсы бағалады. 1968 жылы «The Weight» әні АҚШ-та Billboard Hot 100 тізімінде 63-орынға жетті. Ән басқа елдерде де сәтті болды, Канадада 35-орын, ал Ұлыбританияда 21-орын иеленді. Альбом Канадада 18-орынға жетті және 1968 жылы Billboard Pop Albums тізімінде 30-орынды иеленді, ал 2000 жылы Top Internet Albums тізімінде 8-орынға қайта оралды. «The Weight» әні 1969 жылғы 17 тамызда Вудсток фестивалінде The Band тобының орындауынан кейін кең танымал болды, сондай-ақ Easy Rider фильміне енгеніне байланысты да, бірақ лицензиялық мәселелерге байланысты саундтректен алынып тасталды. Оның орнына саундтрек альбомына Smith тобының кавер-версиясы қосылды. Альбомның аялдамалы темпі басқа да белгілі суретшілердің назарын аударды. Мысалы, Эрик Клэптон альбомның тамырлар рок стилін Крем тобынан кетуге және Делани мен Бонни және достарын «Derek and the Dominos» тобы ретінде өз дебюттік жеке альбомында жұмыс істеуге ынталандырды. Джордж Харрисон да альбомның музыкалық шеберлігі мен достық сезіміне тәнті болды, ал Pink Floyd тобының Роджер Уотерс оны Beatles тобының Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band альбомынан кейінгі рок-н-ролл тарихындағы «ең ықпалды жазба» деп атады және ол «Pink Floyd-қа терең, терең, терең әсер еткенін» айтты. Терри Берроуздың сөзіне сүйенсек, альбом американа жанрын тудырды, ал музыка зерттеушісі Крис Смит оның әндері тамырлар рок музыкасының негізін қалады деді. Music from Big Pink альбомы Колин Ларкиннің All Time Top 1000 Albums кітабының үшінші басылымында (2000) 452-орынға ие болды. 2003 жылы Rolling Stone журналының барлық уақыттың 500 ең үздік альбомы тізімінде 34-орынды иеленді, бұл рейтинг журналдың 2012 жылғы жаңартылған тізімінде сақталды, бірақ 2020 жылғы жаңартылған тізімде 100-орынға түсті. Metacritic сайтында альбомның 50 жылдық кеңейтілген нұсқасы жеті рецензия негізінде 100 баллдан 99 балл жинады, бұл «әмбебап мақтауға» ие екенін көрсетеді.
In 1968, "The Weight" peaked at No. 63 on Billboards Hot 100 singles chart in the US. The song was a bigger hit elsewhere, peaking at No. 35 in Canada, and No. 21 in the UK. The album peaked at No. 18 in Canada and reached No. 30 on Billboard's Pop Albums chart in 1968, and then recharted as a No. 8 hit on the Top Internet Albums chart in 2000. "The Weight" gained widespread popularity from the Band's performance of it at Woodstock on August 17, 1969, and due partially to its inclusion in the film Easy Rider, though it was omitted from the soundtrack because of licensing issues. A cover version by the band Smith was included on the soundtrack album instead. The laid back feel of the album attracted the attention of other major artists. For example, Eric Clapton cites the album's roots rock style as what convinced him to quit Cream, and engage Delaney and Bonnie and friends as "Derek and the Dominos" on his debut solo album. George Harrison was also impressed by the album's musicianship and sense of camaraderie, and Roger Waters of Pink Floyd called it the second "most influential record in the history of rock and roll", after the Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, and said that it "affected Pink Floyd deeply, deeply, deeply". According to Terry Burrows, the album spawned the Americana genre, while music academic Chris Smith said its songs laid the groundwork for roots rock music. Music from Big Pink was voted No. 452 in the third edition of Colin Larkin's All Time Top 1000 Albums (2000). In 2003, it was ranked 34th on Rolling Stones list of the 500 greatest albums of all time, a ranking it maintained on the magazine's 2012 revised list, before dropping to number 100 in a 2020 revised list. On Metacritic, the expanded 50th anniversary edition of the album receives an aggregate score of 99 out of 100, based on seven reviews, a rating that the website defines as indicating "universal acclaim".
Қайта шығарылғандар
1968 жылы шыққан түпнұсқа LP пластинкасының қаптамасы екі жақты болған, ол 40 жыл өткен соң 2008 жылы 180 граммдық қайта өңделген LP ретінде қайта шығарылды. Компакт-дискіде ол 1989 жылы алтын CD, 2001 жылы DVD аудио және 2009 жылы нөмірленген SACD ретінде қайта өңделді. 2000 жылдың 29 тамызында EMI Records компаниясы оны тоғыз бонус трек қосылған стандартты компакт-диск ретінде қайта шығарды. 2012 жылы Mobile Fidelity RTI зауытында басылған, түпнұсқалық мастер-таспалардан жасалған Half speed Mastering технологиясымен ремастерингтелген, нөмірленген, шектеулі сандығы 180 граммдық LP шығарды. 2018 жылы 50 жылдық мерекелік басылым Боб Клермаунтин жасаған жаңа стерео және 5.1 миксімен, Боб Людвиг мастерлеген нұсқада жарық көрді. Оған сондай-ақ 2000 жылғы қайта шығарылымнан алынған қосымша тректер мен "I Shall Be Released" әнінің жаңа вокалдық ғана араластырылған нұсқасы енді.
Трек тізімі
Бірінші және екінші жақтар CD қайта басылымдарында 1–11 тректер ретінде біріктірілді.