Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Панкреас аймақтары
Regions of the pancreas
Панкреас аралдары немесе Лангерханс аралдары – 1869 жылы неміс патологиялық анатомы Пол Лангерханс ашқан, панкреастың эндокринді (гормон өндіретін) жасушаларын қамтитын аймақтары. Панкреас аралдары панкреастың көлемінің 1–2% құрайды және оның қан ағынының 10–15% қабылдайды. Панкреас аралдары адам панкреасының ішінде тығыздық бойымен орналасқан және глюкоза метаболизмінде маңызды рөл атқарады.
The pancreatic islets or islets of Langerhans are the regions of the pancreas that contain its endocrine (hormone producing) cells, discovered in 1869 by German pathological anatomist Paul Langerhans. The pancreatic islets constitute 1–2% of the pancreas volume and receive 10–15% of its blood flow. The pancreatic islets are arranged in density routes throughout the human pancreas, and are important in the metabolism of glucose.
Электрлік белсенділік
Панкреатикалық аралдардың электрлік белсенділігі патч-кламп әдісімен зерттелді. Толық аралдардағы жасушалардың мінез-құлқы, шашыратылған жасушалардың мінез-құлқынан едәуір өзгеше екені анықталды.
Electrical activity of pancreatic islets has been studied using patch clamp techniques. It has turned out that the behavior of cells in intact islets differs significantly from the behavior of dispersed cells.
Диабет
Панкреастың бета-жасушалары инсулин секрециялайды, сондықтан олар диабет ауруында маңызды рөл атқарады. Олардың иммундық шабуылдар нәтижесінде жойылатыны айтылады. 1-ші типті диабетте панкреастың бета-жасушалары аутоиммундық процестің салдарынан таңдап алынып жойылғандықтан, клиникалық дәрігерлер мен зерттеушілер бета-жасушалардың физиологиялық функциясын қалпына келтіру мақсатында аралшаларды трансплантациялауды белсенді түрде зерттеп жатыр, бұл толыққанды панкреас трансплантациясына немесе жасанды панкреасқа балама болар еді. Аралшаларды трансплантациялау 1970-ші жылдардың басында инсулинге тәуелді диабетті емдеудің мүмкін болатын жолы ретінде пайда болды және соңғы үш онжылдықта үнемі дамып келеді. Клиникалық сынақтар көрсеткендей, тұрақсыз 1-ші типті диабеті бар пациенттерге қайтыс болған донордың аралшаларын трансплантациялау арқылы инсулинге тәуелсіздікке қол жеткізу және метаболизмді жақсарту мүмкін. Аралшаларды трансплантациялау осы ауруды емдеу үшін қажетті бета-жасушаларынан тұратын тінді ғана ауыстыруды қамтиды. Осылайша, бұл толыққанды панкреас трансплантациясына қарағанда артықшылықты ұсынады, ол техникалық тұрғыдан қиынрақ және, мысалы, панкреатит сияқты асқынуларға, соның салдарынан орган жоғалуына әкелуі мүмкін. 1-ші типті диабетке арналған аралша трансплантациясы донор аралшаларын қабылдаушы организмнің қабылдамауы үшін күшті иммуносупрессияны талап етеді. Аралшалар порталық тамырға трансплантацияланады, ол бауырға имплантацияланады. Бета-жасушаларының басқа да көздері, мысалы, ересектердің шектеулі жасушаларынан немесе прогениторлық жасушалардан алынған инсулин өндіретін жасушалар, трансплантацияға донорлық органдардың жетіспеушілігін шешуге көмектесер еді. Регенеративтік медицина саласы қарқынды дамып келеді және жақын болашақта үлкен үміттер береді. Дегенмен, 1-ші типті диабет – бұл бета-жасушаларының аутоиммундық жойылуының нәтижесі. Сондықтан тиімді емдеу үшін бета-жасушаларын жаңарту әдістерімен қатар, жеткілікті және қауіпсіз иммундық араласуларды біріктіретін кезеңдік, кешенді тәсіл қажет. Альфа-жасушаларының өздігінен тағдырын өзгерте алатыны және сау және диабетпен ауыратын адамдар мен егежкүштердің панкреатикалық аралшаларында бета-жасушаларына трансдифференциацияланатыны көрсетілді, бұл бета-жасушаларын жаңартудың болашақ көзі болуы мүмкін. Шындығында, аралшалардың морфологиясы мен эндокриндік дифференциациясы тікелей байланысты екені анықталды. Эндокриндік прогениторлық жасушалар бірігіп миграциялап, аралшалардың алғашқы немесе «жартылай аралшалар» сияқты пішіндерін құрайды, онда альфа-жасушалары жартылай аралшаның сыртқы қабатын құрайды, ал бета-жасушалары кейін олардың астында пайда болады. Криоконсервация панкреатикалық аралшалардың жақсырақ трансплантация нәтижелері үшін жеткізілім тізбегін жақсартуға үміт береді.
The beta cells of the pancreatic islets secrete insulin, and so play a significant role in diabetes. It is thought that they are destroyed by immune assaults. Because the beta cells in the pancreatic islets are selectively destroyed by an autoimmune process in type 1 diabetes, clinicians and researchers are actively pursuing islet transplantation as a means of restoring physiological beta cell function, which would offer an alternative to a complete pancreas transplant or artificial pancreas. Islet transplantation emerged as a viable option for the treatment of insulin requiring diabetes in the early 1970s with steady progress over the following three decades. Clinical trials have shown that insulin independence and improved metabolic control can be reproducibly obtained after transplantation of cadaveric donor islets into patients with unstable type 1 diabetes. Islet transplantation only involves the transfer of tissue consisting of beta cells that are necessary as a treatment of this disease. It thus represents an advantage over whole pancreas transplantation, which is more technically demanding and poses a risk of, for example, pancreatitis leading to organ loss. Islet transplantation for type 1 diabetes requires potent immunosuppression to prevent host rejection of donor islets. The islets are transplanted into a portal vein, which is then implanted in the liver. An alternative source of beta cells, such insulin producing cells derived from adult stem cells or progenitor cells would contribute to overcoming the shortage of donor organs for transplantation. The field of regenerative medicine is rapidly evolving and offers great hope for the nearest future. However, type 1 diabetes is the result of the autoimmune destruction of beta cells in the pancreas. Therefore, an effective cure will require a sequential, integrated approach that combines adequate and safe immune interventions with beta cell regenerative approaches. It has also been demonstrated that alpha cells can spontaneously switch fate and transdifferentiate into beta cells in both healthy and diabetic human and mouse pancreatic islets, a possible future source for beta cell regeneration. In fact, it has been found that islet morphology and endocrine differentiation are directly related. Endocrine progenitor cells differentiate by migrating in cohesion and forming bud like islet precursors, or "peninsulas", in which alpha cells constitute the peninsular outer layer and beta cells form later beneath them. Cryopreservation has shown promise to improve the supply chain of pancreatic islets for better transplantation outcomes.
Зерттеу
Каннабиноид рецепторлары Лангерханс аралдарында кеңінен таралған, және бірнеше зерттеулер CB1 және CB2 рецепторларының панкреатикалық эндокриндік функциялармен байланысты нақты таралуын және әрекет ету механизмдерін қарастырды, олар мұнда маңызды гомеостаздық рөл атқарады, себебі эндоканнабиноидтар панкреатикалық β-клеткаларының қызметін, көбеюін және өміршеңдігін, сондай-ақ инсулин өндірісін, бөлінуін және сезімталдығын бақылайды.
Cannabinoid receptors are found widely expressed in islets of Langerhans, and several studies have investigated specific distribution and mechanisms of CB1 versus CB2 receptors in relation to pancreatic endocrine functions, where they play an important homeostatic role, as endocannabinoids modulate pancreatic β cells function, proliferation, and survival, as well as insulin production, secretion, and resistance.