Джон Барри: Фильмдер музыкасының шебері

Кіріспе

Британдық композитор және дирижер (1933–2011)

Джон Барри Прендергаст (3 қараша 1933 – 30 қаңтар 2011) – ағылшын композиторы және кино музыкасының дирижері. Йорк қаласында дүниеге келген Барри жас кезінде әкесіне тиесілі кинотеатрларда жұмыс істеді. Кипрдегі британдық армиядағы әскери қызметін өткерген кезде, Барри трубада ойнауды үйреніп, музыкант ретінде өнер көрсете бастады. Әскери қызметін аяқтағаннан кейін 1957 жылы «Джон Барри Севен» тобын құрды. Кейіннен ол музыка жазу және аранжировкалауға қызығушылық танытып, 1958 жылы теледидарда дебют жасады. Ол «Доктор Но» атты алғашқы Джеймс Бонд фильмінің жасаушыларының назарына ілікті, олар Монти Норман ұсынған Джеймс Бонд тақырыбына қанағаттанбады. «United Artists» компаниясының музыка бөлімінің басшысы Ноэл Роджерс Барриге жүгінді. Осылайша Барри мен Бонд сериясы арасындағы 25 жылға созылған табысты қарым-қатынас басталды. 1963 және 1987 жылдар аралығында Джеймс Бондтың он бір фильміне музыка жазды, сондай-ақ 1962 жылы серияның алғашқы фильмі «Доктор Но» үшін «Джеймс Бонд тақырыбын» ұйымдастырып орындады. Ол «Бұқалармен билеу» (1990) және «Африкадан тыс» (1985) фильмдеріне «Грэмми» және «Оскар» сыйлықтарын жеңіп алған музыка жазды, сондай-ақ «Қызыл хат» (1995), «Чаплин» (1992), «Мақта клубы» (1984), «Өлім ойыны» (1972), «Тамаринд тұқымы» (1974), «Шотландия королевасы Мэри» (1971) және «Көңіл көтерушілер» телесериалына тақырыптық әндер жазды. 50 жылдан астам мерзімді қамтитын мансабында 1999 жылы музыка саласына қосқан үлесі үшін OBE орденімен марапатталды. Барри бес «Оскар» сыйлығын алды: екеуі «Еркін туғандар» және біреуі «Қыстағы арыстан» (сонымен қатар ол ең үздік кино музыкасы үшін BAFTA сыйлығын алды), «Африкадан тыс» және «Бұқалармен билеу» (екеуі де «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды) фильмдері үшін. Ол сондай-ақ он «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылып, 1986 жылы «Африкадан тыс» фильмі үшін ең жақсы түпнұсқа музыкасы үшін бір рет жеңіске жетті. Барри 2001 жылы «Энигма» фильміне соңғы кино музыкасын жазды және сол жылы сәтті «Етерлік эхолар» альбомын шығарды. Содан кейін ол көбінесе тікелей эфирде өнер көрсетуге және 2004 жылы Дон Блэкпен бірлесіп «Брайтон Рок» мюзикліне музыка жазуға белсенділік танытты. 2001 жылы Барри Британдық әнші-сазгерлер академиясының мүшесі болды, ал 2005 жылы Британдық кино және телеарна академиясының мүшесі атанды. Барри төрт рет үйленді және төрт баласы бар. 1975 жылы АҚШ-қа көшіп, 2011 жылы қайтыс болғанға дейін онда тұрды.

John Barry Prendergast (3 November 1933 – 30 January 2011) was an English composer and conductor of film music. Born in York, Barry spent his early years working in cinemas owned by his father. During his national service with the British Army in Cyprus, Barry began performing as a musician after learning to play the trumpet. Upon completing his national service, he formed a band in 1957, the John Barry Seven. He later developed an interest in composing and arranging music, making his début for television in 1958. He came to the notice of the makers of the first James Bond film Dr. No, who were dissatisfied with a theme for James Bond given to them by Monty Norman. Noel Rogers, the head of music at United Artists, approached Barry. This started a successful association between Barry and the Bond series that lasted for 25 years. He composed the scores for eleven of the James Bond films between 1963 and 1987, as well as arranging and performing the "James Bond Theme" for the first film in the series, 1962's Dr. No. He wrote the Grammy and Academy Award winning scores to the films Dances with Wolves (1990) and Out of Africa (1985), as well as the scores of The Scarlet Letter (1995), Chaplin (1992), The Cotton Club (1984), Game of Death (1972), The Tamarind Seed (1974), Mary, Queen of Scots (1971) and the theme for the television series The Persuaders!, in a career spanning over 50 years. In 1999, he was appointed with an OBE for services to music. Barry received awards including five Academy Awards: two for Born Free and one each for The Lion in Winter (for which he also won the first BAFTA Award for Best Film Music), Out of Africa and Dances with Wolves (both of which also won him Grammy Awards). He also received ten Golden Globe Award nominations, winning once for Best Original Score for Out of Africa in 1986. Barry completed his last film score, Enigma, in 2001 and recorded the successful album Eternal Echoes the same year. He then concentrated chiefly on live performances and co wrote the music to the musical Brighton Rock in 2004 alongside Don Black. In 2001, Barry became a Fellow of the British Academy of Songwriters, Composers and Authors, and, in 2005, he was made a Fellow of the British Academy of Film and Television Arts. Barry was married four times and had four children. He moved to the United States in 1975 and lived there until his death in 2011.

Ерте өмір және білім

Барри Джон Барри Прендергаст ретінде, төрт баланың кенжесі болып, Йорк қаласында дүниеге келген. Оның анасы – классикалық пианист, ағылшын; ал ирландтық әкесі, Джон Ксавье "Джек" Прендергаст Корк қаласынан, үнсіз фильмдер дәуірінде проекционист болған және кейін Солтүстік Англияда кинотеатрлар желісін иеленген. Әкесінің жұмысының нәтижесінде Барри Солтүстік Англиядағы кинотеатрларда өсіп-өнді және ол кейіннен осы балалық шағы музыкалық талғамы мен қызығушылықтарына әсер еткенін айтты. Барри Йорк қаласындағы Сент-Питер мектебінде білім алған және Йорк соборының органисті, Фрэнсис Джексоннан композиция сабақтарын алған. Әскери қызметтен кейін ол 1957 жылы Джек Парнелл мен Тед Хит оркестрлерінде аранжировщик болып жұмыс істеді. Джон Барри Сегіз тобы EMI-дың Columbia лейблінде "Hit and Miss" сияқты хит-жазбаларды жазды, бұл ән BBC-дің Juke Box Jury бағдарламасының тақырыптық әні болды; Джонни Смиттың "Walk Don't Run" әнінің кавер нұсқасы; және United Artists батырлық фильмі "The Magnificent Seven" тақырыбының кавер нұсқасы. 1959 жылы Барри басқа да әртістер үшін музыканы аранжировкалауға тапсырыстар алды, Decca лейбліндегі жас триодан бастап, кездейсоқ түрде Үш Барри әпкелері деп аталды, бірақ олар Барримен де, американдық The Barry Sisters дуэтімен де байланысы жоқ. Барридің мансабындағы үлкен жетістік – Джон Барри Сегізбен бірге BBC телесериалы "Drumbeat"-те қатысуы болды. 1959 жылдан 1962 жылға дейін ол EMI компаниясында жұмыс істеді, компанияның әншілері үшін оркестрлік сүйемелдеулерді аранжировкалады, соның ішінде Адам Фейт. Ол сонымен қатар Фейттің қатысуымен түсірілген фильмдерге әндер мен музыка жазды (Лес Вандайкпен бірге). Фейт өзінің алғашқы "Beat Girl" (1960) фильмін түсірген кезде, Барри фильмнің музыкасын жазды, аранжировкалады және дирижерлік етті, бұл оның алғашқы жұмысы болды. Оның музыкасы кейіннен Ұлыбританияның алғашқы саундтрек альбомы ретінде шығарылды. Барри "Never Let Go" (1960) фильміне де музыка жазды, "Mix Me a Person" (1962) фильмінің музыкасын оркестрледі, "The Amorous Prawn" (1962) фильмінің музыкасын жазды, аранжировкалады және дирижерлік етті. 1962 жылы Барри Ember Records компаниясына ауысты, онда ол альбомдарды өндірді және аранжировкалады. Бұл жетістіктері Монти Норман берген Джеймс Бонд тақырыбына қанағаттанбаған "Dr. No" (1962) жаңа фильмінің продюсерлерінің назарын аударды. Барри жалданып, оның Норманның композициясының аранжировкасы "James Bond Theme" тақырыбын жасады. Бонд сериясының продюсерлері келесі "From Russia with Love" (1963) фильміне Лионель Бартты шақырғанда, Барт музыка оқи да, жаза да алмайтынын білді. Барт фильмге атау әнін жазса да, продюсерлер Барридің Джеймс Бонд тақырыбының аранжировкасын және Адам Фейтпен бірнеше фильмге музыка жазуын есінде сақтады. Барт сондай-ақ 1964 жылы түсірілген "Zulu" фильмі үшін Барриді продюсер Стэнли Бейкерге ұсынды. Сол жылы Барт пен Барри "Man in the Middle" фильмінде бірлесіп жұмыс істеді, ал 1965 жылы Барри режиссер Брайан Форбспен Екінші дүниежүзілік соғыс тұтқын лагерінің драмасы "King Rat" үшін жұмыс істеді. Бұл Барри үшін шешуші кезең болды, ол кейіннен бес "Оскар" және төрт "Грэмми" сыйлығын жеңіп алды, соның ішінде "Born Free" (1966), "The Lion in Winter" (1968), "Midnight Cowboy" (1969) (онда экранда көрсетілмеді) және "Somewhere in Time" (1980) фильмдері үшін. Барринің ерекше стиліне толықтыратын сырғалар мен қола аспаптардың кеңінен қолданылуы жиі айтылды. Ол фильмнің саундтрегінде синтезаторларды алғашқылардың бірі ретінде қолданды ("On Her Majesty's Secret Service", 1969), сондай-ақ "Midnight Cowboy" фильмінде поп-артистер мен әндерді кеңінен пайдаланды. Барри негізгі тақырыптық әнді ғана емес, толық саундтрек музыкасын ұсынғандықтан, оның музыкасы фильмнің сыншылар тарапынан қабылдануын көбінесе арттырды, әсіресе "Midnight Cowboy", "The Tamarind Seed", "King Kong" (1976) фильмінің қайта түсірілуі, "Out of Africa" (1985) және "Dances with Wolves" (1990) фильмдерінде. Барри көбінесе фильмдерді көріп, ненің жақсы болғанын немесе ненің жаман болғанын қаламмен қағазға жазып алатын. Инструментальді жазбада цимбалом (Барри оны "The Ipcress File" (1965) және басқа да тақырыптарда қолданған) және Moog синтезаторлары бар. Бұл ән көптеген еуропалық елдерде (Франция, Германия және Бенилюкс елдері) хит болды, бұл Еуропадағы сериалдың культ мәртебесіне ықпал етті, ал пластинканың B жағында Барридің "The Girl with the Sun in Her Hair" әні болды, бұл Sunsilk шампунінің ұзақ уақыт бойы көрсетілген телерекламасында пайда болған аспаптық шығарма. Барри сонымен қатар бірнеше мюзиклге музыка жазды, соның ішінде 1965 жылғы "Passion Flower Hotel" (Тревор Пикоктың сөздері), 1974 жылғы Уэст-Энд шоуының табысты "Billy" (Дон Блэктің сөздері) және Бродвейде ашылмаған екі мюзикл, "Lolita, My Love" (1971) (Алан Джей Лернердің сөздерімен) және "The Little Prince and the Aviator" (1981) (қайта Дон Блэктің сөздерімен). Барри Брюс Лидің "Game of Death" (1978) фильміне де саундтрек жазды. 2001 жылы Йорк университеті Барриге құрметті докторлық дәреже берді, ал 2002 жылы ол Йорк қаласының құрметті азаматы аталды. 2006 жылы Барри австралиялық The Ten Tenors тобының "Here's to the Heroes" альбомының атқарушы продюсері болды. Альбомда Барридің өзінің лирикалық досы Дон Блэкпен бірлесіп жазған бірнеше әндер бар. Барри мен Блэк сонымен қатар Ширли Бэссидің 2009 жылғы "The Performance" альбомындағы "Our Time Is Now" әнін жазды, бұл дуэт Ширли Бэсси үшін "Diamonds Are Forever" әнінен бергі жылдарда жазылған алғашқы ән болды.

Barry was born John Barry Prendergast in York, the youngest of four children. His mother, a classical pianist, was English; his Irish father, John Xavier "Jack" Prendergast from Cork, was a projectionist during the silent film era and later owned a chain of cinemas across northern England. As a result of his father's work, Barry was raised in and around cinemas in northern England and he later stated that this childhood background influenced his musical tastes and interests. Barry was educated at St Peter's School, York, and received composition lessons from Francis Jackson, Organist of York Minster. After national service he worked as an arranger for the orchestras of Jack Parnell and Ted Heath, in 1957. The John Barry Seven recorded hit records on EMI's Columbia label including "Hit and Miss", the theme tune he composed for the BBC's Juke Box Jury programme; a cover of the Johnny Smith song "Walk Don't Run"; and a cover of the theme for the United Artists western The Magnificent Seven. By 1959 Barry was gaining commissions to arrange music for other acts, starting with a young trio on Decca, coincidentally called the Three Barry Sisters, though unrelated both to Barry and American duo The Barry Sisters. The career breakthrough for Barry was the BBC television series Drumbeat, when he appeared with the John Barry Seven. He was employed by EMI from 1959 until 1962 arranging orchestral accompaniments for the company's singers, including Adam Faith. He also composed songs (along with Les Vandyke) and scores for films in which Faith was featured. When Faith made his first film, Beat Girl (1960), Barry composed, arranged and conducted the film score, his first. His music was later released as the UK's first soundtrack album. Barry also composed the music for another Faith film, Never Let Go (also 1960), orchestrated the score for Mix Me a Person (1962), and composed, arranged and conducted the score for The Amorous Prawn (also 1962). In 1962, Barry transferred to Ember Records, where he produced and arranged albums. These achievements caught the attention of the producers of a new film called Dr. No (1962) who were dissatisfied with a theme for James Bond given to them by Monty Norman. Barry was hired and his arrangement of Norman's composition created the "James Bond Theme". When the producers of the Bond series sought to hire Lionel Bart to score the next James Bond film From Russia with Love (1963), they learned that Bart could not read or write music. Though Bart wrote a title song for the film, the producers remembered Barry's arrangement of the James Bond Theme and his composing and arranging for several films with Adam Faith. Bart also recommended Barry to producer Stanley Baker for his 1964 film Zulu. That same year Bart and Barry collaborated on the film Man in the Middle; and then, in 1965, Barry worked with director Bryan Forbes in scoring the World War II prison camp drama King Rat. This was the turning point for Barry, and he subsequently won five Academy Awards and four Grammy Awards, with scores for, among others, Born Free (1966), The Lion in Winter (1968), Midnight Cowboy (1969) for which he did not receive an on screen credit, and Somewhere in Time (1980). Barry was often cited as having had a distinct style which concentrated on lush strings and extensive use of brass. He was one of the first to employ synthesizers in a film score (On Her Majesty's Secret Service, also 1969), and to make wide use of pop artists and songs in Midnight Cowboy. Because Barry provided not just the main title theme but the complete soundtrack score, his music often enhanced the critical reception of a film, notably in Midnight Cowboy, The Tamarind Seed, the first remake of King Kong (1976), Out of Africa (1985), and Dances with Wolves (1990). Barry would often watch films and would note down with pen and paper what worked or what did not. The instrumental recording features the cimbalom (which Barry also used for The Ipcress File (1965) and other themes) and Moog synthesizers. The theme was a hit single in many European countries (including France, Germany, and the Benelux states), contributing to the cult status of the series in Europe, and the record featured Barry's The Girl with the Sun in Her Hair on the B side, an instrumental piece featured in a long running TV advert for Sunsilk shampoo. Barry also wrote the scores to a number of musicals, including the 1965 Passion Flower Hotel (lyrics by Trevor Peacock), the successful 1974 West End show Billy (lyrics by Don Black), and two intended Broadway musicals that never opened on Broadway, Lolita, My Love (1971), with Alan Jay Lerner as lyricist, and The Little Prince and the Aviator (1981), again with lyricist Don Black. Barry also composed the soundtrack for the Bruce Lee film Game of Death (1978). In 2001, the University of York conferred an honorary degree on Barry, and in 2002 he was named an Honorary Freeman of the City of York. During 2006, Barry was the executive producer on an album entitled Here's to the Heroes by the Australian ensemble The Ten Tenors. The album features a number of songs Barry wrote in collaboration with his lyricist friend, Don Black. Barry and Black also composed one of the songs on Shirley Bassey's 2009 album, The Performance. The song, entitled "Our Time Is Now", is the first written by the duo for Bassey since "Diamonds Are Forever".

Джеймс Бонд

Доктор Ноудың табысынан кейін Барри келесі он төрт Джеймс Бонд фильмінің он бірін жазуға және орындауға шақырылды. Фильмдер сериясында Барридің музыкасы, әртүрлі күйлі және көңілді, кең танылды. «Орысстан махаббатпен» үшін ол «007» әнін жазды, ол тағы төрт Бонд фильмінде («Thunderball», «You Only Live Twice», «Diamonds Are Forever» және «Moonraker») пайда болды. «Орысстан махаббатпен» фильмінің тізергіш сахнасы үшін «Stalking» тақырыбын әріптесі Марвин Хамлиш «Мені сүйген тыңшы» (1977) үшін пайдаланды. Барри сондай-ақ «Casino Royale» (1967) пародиалық нұсқасының саундтрегіне тікелей емес үлес қосты: оның «Born Free» тақырыбы ашылу тізімінде қысқаша көрінеді. «Голдфингер» (1964) фильмінде ол «Бонд дыбысын» қалыптастырды – мыс құбырларының, джаз элементтерінің және әдемі мелодиялардың керемет үйлесімі. «Into Miami» атты үлкен оркестрдің әнінде Барридің джаз тамырларының элементтері де бар, ол титрлерден кейін және Маями Бичтегі Фонтенбло қонақ үйіне камераның жақындауының культты кадрымен бірге ойнатылады. Барридің орыс романтикалық композиторларын сүйіскендігі оның музыкасында жиі көрінеді; Бонд партитураларында ол оны күйлі джаз аранжировкасымен біріктіреді. Оның скрипкалардың, лирикалық мелодиялардың, жартылай кемітілген аккордтардың және күрделі тональдық өзгерістердің қолданылуы меланхолиялық контраст тудырады; оның партитураларында бұл көбінесе сюжеттің дамуын көрсететін тақырыптық әндердің вариацияларында естіледі. Барри өскен сайын, Бонд партитуралары көбірек мелодиялық және әдемі болды (оның басқа партитураларымен бірге, мысалы, «Тамаринд тұқымы» және «Африкадан тыс»), «Moonraker» (1979) және «Octopussy» (1983) сияқты. Барридің «A View to a Kill» фильміне жазған музыкасы дәстүрлі болды, бірақ «Duran Duran» тобымен бірлесе жазған тақырыптық әні заманауи болды және АҚШ-та бірінші, ал Ұлыбританияда екінші орынды иеленді. «A View to a Kill» және A ha тобының «The Living Daylights» тақырыбы Барридің оркестрлеуімен топтардың поп музыка стилін үйлестірді. 2006 жылы A ha тобының Пал Ваактар Барридің үлесін жоғары бағалады: «Мен оның трекке қосқандарын ұнаттым, ол оған керемет скрипкалық аранжировка берді. Мен үшін дәл сол кезде ол Бонд сияқты дыбыстай бастады». Барридің Бонд сериясындағы соңғы партитурасы Тимоти Далтонның сериядағы тұңғыш фильмі «The Living Daylights» (1987) болды, онда Барри дирижер ретінде эпизодтық рөлде ойнады. Барри «Licence to Kill» (1989) фильміне музыка жазуға ниеттенген, бірақ сол кезде ол тамағына операция жасатып, жазылып жатқан еді, сондықтан оны Лондонға шақыру қауіпті деп есептелді. Партитураны Майкл Камен аяқтады. 1997 жылы британдық композитор Дэвид Арнольд екі жылдық жұмысының нәтижесі «Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project» альбомымен шықты, онда әртүрлі Джеймс Бонд фильмдерінен тақырыптардың жаңа нұсқалары жинақталған. Арнольд Барриге «Гувнор» деп атап, алғыс айтты. Тректердің көп бөлігі Джон Барридің композицияларынан тұрды, ал оның жұмысын қайта қарау оның мақұлдауына ие болды – ол «Tomorrow Never Dies» фильмінің продюсері Барбара Брокколимен байланысып, Арнольдты фильмнің композиторы ретінде ұсынды. Арнольд сондай-ақ төрт келесі Бонд фильміне партитура жазды: «The World Is Not Enough», «Die Another Day», «Casino Royale» және «Quantum of Solace». «Доктор Ноу» фильміне композитор ретінде келісімшарт жасасқан Монти Норман «Джеймс Бонд тақырыбы» үшін жалғыз автор ретінде танылды. Шамамен 40 жыл өткен соң, 2001 жылы тақырыптың авторлық құқығына қатысты дау Лондонның Жоғарғы сотында заңдық тұрғыдан қарастырылды, себебі Норман 1997 жылы жарық көрген мақаласында Барриді шынайы композитор деп атаған «The Sunday Times» газетін қорлауға шағымданып сотқа берген еді; Барри қорғау тарапынан куәлік берді. Сотта Барри Норманның шығармасының музыкалық қолжазбасын (тақырып болуға арналған) өзіне тапсырғанын, оны музыкалық түрде ретке келтіргенін, қосымша музыка жазғанын және «Джеймс Бонд тақырыбын» аяқтағанын айтты. Ол сондай-ақ Норманның продюсерлермен бұрынғы келісімшарты болғандықтан жалғыз автор ретінде танылғанын мәлімдеді. Барридің айтуынша, олар 250 фунт стерлингтік біржолғы төлем және Норманның авторлық құқығын алу туралы келісімге келген. 2006 жылдың 7 қыркүйегінде Джон Барри BBC Radio 2 арнасындағы Стив Райт шоуында тақырыптың авторлық құқығына қатысты мәлімдемесін қайталады.

After the success of Dr. No, Barry was hired to compose and perform eleven of the next fourteen James Bond films. In his tenure with the film series, Barry's music, variously brassy and moody, achieved very wide appeal. For From Russia with Love he composed "007", an alternative James Bond signature theme, which is featured in four other Bond films (Thunderball, You Only Live Twice, Diamonds Are Forever, and Moonraker. The theme "Stalking", for the teaser sequence of From Russia with Love, was covered by colleague Marvin Hamlisch for The Spy Who Loved Me (1977). Barry also contributed indirectly to the soundtrack of the spoof version of Casino Royale (1967): his Born Free theme appears briefly in the opening sequence. In Goldfinger (1964), he perfected the "Bond sound", a heady mixture of brass, jazz elements and sensuous melodies. There is even an element of Barry's jazz roots in the big band track "Into Miami", which follows the title credits and accompanies the film's iconic image of the camera lens zooming toward the Fontainebleau Hotel in Miami Beach. Barry's love for the Russian romantic composers is often reflected in his music; in his Bond scores he unites this with brass heavy jazz writing. His use of strings, lyricism, half diminished chords and complex key shifting provides melancholy contrast; in his scores this is often heard in variations of the title songs that are used to underscore plot development. As Barry matured, the Bond scores became more lushly melodic (along with other scores of his such as The Tamarind Seed and Out of Africa) as in Moonraker (1979) and Octopussy (1983). Barry's score for A View to a Kill was traditional, but his collaboration with Duran Duran for the title song was contemporary and reached number one in the United States and number two in the UK Singles Chart. Both A View to a Kill and The Living Daylights theme by A ha blended the pop music style of the bands with Barry's orchestration. In 2006, A ha's Pal Waaktaar complimented Barry's contributions: "I loved the stuff he added to the track, I mean it gave it this really cool string arrangement. That's when for me it started to sound like a Bond thing." Barry's last score for the Bond series was The Living Daylights (1987), Timothy Dalton's first film in the series, with Barry making a cameo appearance as a conductor in the film. Barry was intended to score Licence to Kill (1989) but was recovering from throat surgery at the time, and it was considered unsafe to fly him to London to complete the score. The score was completed by Michael Kamen. David Arnold, a British composer, saw the result of two years' work in 1997 with the release of Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project, an album of new versions of the themes from various James Bond films. Arnold thanks Barry in the sleeve notes, referring to him as "the Guvnor". Almost all of the tracks were John Barry compositions, and the revision of his work met with his approval – he contacted Barbara Broccoli, producer of the then upcoming Tomorrow Never Dies, to recommend Arnold as the film's composer. Arnold also went on to score four subsequent Bond films: The World Is Not Enough, Die Another Day, Casino Royale and Quantum of Solace. Monty Norman, who was contracted as composer for Dr. No, received sole compositional credit for the "James Bond Theme". Nearly 40 years later, in 2001, the disputed authorship of the theme was examined legally in the High Court in London after Norman sued The Sunday Times for libel for publishing an article in 1997 in which Barry was named as the true composer; Barry testified for the defence. In court, Barry testified that he had been handed a musical manuscript of a work by Norman (meant to become the theme) and that he was to arrange it musically, and that he composed additional music and arranged the "James Bond Theme". He also claimed that Norman received sole credit because of his prior contract with the producers. Barry said that a deal was struck whereby he would receive a flat fee of £250 and Norman would receive the songwriting credit. On 7 September 2006, John Barry reiterated his claim of authorship of the theme on the Steve Wright show on BBC Radio 2.

Жеке өмір және өлім

Барри төрт рет үйленген. Оның алғашқы үш некесі – Барбара Пикард (1959–63), Джейн Биркин (1965–68) және Джейн Сиди (1969–78) – ажырыспен аяқталды. Ол 1978 жылдың қаңтарынан бастап төртінші әйелі Лоримен тұрмыс құрды.

1988 жылы Барри қызыл ішек (өңеш) жарылысынан зардап шекті, себебі ол денсаулыққа қабылдаған зиянды тоникке аллергиялық реакция берді. Осы оқиға салдарынан ол екі жыл бойы жұмыс істей алмады және пневмонияға ұшырау қаупі туды. Барри 2011 жылдың 30 қаңтарында 77 жасында Ойстер-Бэйдегі үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. 2011 жылдың 20 маусымында Лондондағы Корольдік Альберт залында Барридің естелігіне арналған концерт өтті, онда Корольдік филармониялық оркестрі, Ширли Бэсси, Румер, Дэвид Арнольд, Уинн Эванс және тағы басқалар Барридің музыкасын орындады. Шараны Корольдік музыка колледжі «Брокколи» қорының гранты арқылы демеушілік етті.