Америкалық армия генералы Чарльз Райдердің өмірі мен қажырлы еңбегі

Кіріспе

Америка Құрама Штаттары Армиясының генералы

Генерал-майор Чарльз Уолкотт Райдер (16 қаңтар 1892 – 17 тамыз 1960) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда өзгеше көзге түскен АҚШ Армиясының жоғары шенді офицері.

Ерте өмір және әскери мансап

1892 жылдың қаңтар айының ортасында Канзас штатының Топека қаласында дүниеге келді және Топека орта мектебін бітірді. 1911 жылы Нью-Йорк штатындағы Вест-Пойнт қаласында орналасқан АҚШ Әскери академиясына (USMA) түсті. Төрт жылдан кейін 164 түлектің арасында отызыншы орынды иеленді және 1915 жылғы Вест-Пойнт түлектерінің құрамында АҚШ Армиясының жаяу әскері бөлімінің екінші лейтенанты болып бітірді, бұл "жұлдыздар құлаған сынып" деп белгілі. Оның курстастарының арасында Дуайт Д. Эйзенхауэр, Омар Брэдли, Джеймс Ван Флит, Джозеф Т. Макнарни және Райдер сияқты генерал-офицер шеніне жеткен көптеген адамдар болды. Райдердің алғашқы қызметі 30-шы жаяу әскер полкімен болды, кейін Техас штатындағы Форт Сэм Хьюстон маңында шекаралық міндеттерді атқарды. Одан кейін Нью-Йорктегі Резервтік офицерлерді даярлау корпусында (ROTC) қызмет етті және Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде 16-шы жаяу әскер полкінің рота командирі болды. Райдер және оның полкі, енді жаңадан құрылған 1-ші дивизияның 1-ші жаяу әскер бригадасының құрамында, Батыс майданға жіберілді және 1917 жылдың маусымында сонда келді. Мамыр айында капитандық шеніне көтеріліп, 16-шы жаяу әскер полкінің 1-ші батальонының "B" ротасына басшылық етті. Райдер мен оның полкі бірден шайқасқа қатыспады, француз армиясынан траншеялық соғыс тактикасын меңгеруге шамамен бір жыл жұмсады. 1918 жылдың 17 маусымында майор болып жоғарылатылып, 16-шы жаяу әскер полкінің 1-ші батальонының қолбасшылығын қабылдады. Бір айдан кейін ол батальонды Сойссон шайқасында басқарды, онда неміс артиллериясынан жараланған Райдер өзінің әскерін басқаруын жалғастырды. 1918 жылдың 18 шілдесінде "шабуылға" шыққан Райдер батальонының 1100 адамының бес күннен кейін 50-ден азы қалды. Алайда, Райдер өзінің алғашқы шайқасында жақсы өнер көрсетті және "Ерен қызмет орденімен" (Distinguished Service Cross), жаудың қарсы тұруындағы батылдығы үшін елдің екінші жоғары наградасымен, "Күміс жұлдызымен" (Silver Star) және "Күміс жүрегімен" (Purple Heart) марапатталды. Жүрегіне жарақаттанған (бұл оның өміріне әсер етті), ол келесі бірнеше аптаны ауруханада емделіп, батальонына оралды. 1918 жылдың қазан айының басында ол Муаз-Аргонн шабуылында батальонды басқарды, онда 1-ші дивизия секторындағы маңызды биіктік – 272-ші төбені басып алды, бұл дивизияны үш күнге тоқтатқан еді. Батальонының мақсатын жеке бақылағаннан кейін, ол рота командирлеріне ауызша бұйрық беріп, шабуыл жоспарын түсіндірді. 8 қазанда дивизия артиллериясы төбеге және Райдер батальонына отын шоғырландырды, ал Райдер, Сойссондағыдай, тағы да алдыңғы қатарда, келесі күні таңғы сағат 8:30-да қалың тұманның арасында және пулеметтер мен артиллерияның күшті атысымен қолдау көрсетіп, төбеге шабуыл жасады. Жаудың пулеметтері мен минометтерін айналып өту үшін шағын топтарда жұмыс істеп, жаудың позицияларын басып алып немесе жойып, батальон сағат 11:00-ге дейін барлық мақсаттарына жетіп, 50-ден астам пулеметті басып алып, өз позициясын нығайта бастады. Шабуылдағы жеке басшылығы үшін Райдер екінші рет "Ерен қызмет орденімен" марапатталды, бұл 1-ші дивизиядан 25 адамға берілген. Соғыстар арасында Райдер командалық және штаб мектебінде (Форт-Левенворт, Канзас), 15-ші жаяу әскерде (Тхенцзин, Қытай), Вест-Пойнт кадеттерінің тактикалық дайындық бойынша көмекшісі (1923-1924 жж.) және Вест-Пойнт кадеттерінің командирі (1937-1941 жж.) сияқты әртүрлі лауазымдарда қызмет етті.

Born in Topeka, Kansas in mid January 1892 and was a Topeka High School graduate. In 1911 he entered the United States Military Academy (USMA), at West Point, New York. He graduated thirty ninth in a class of 164 four years later as a second lieutenant in the Infantry Branch of the United States Army as part of the West Point class of 1915, also known as "the class the stars fell on". Among those he graduated with were Dwight D. Eisenhower, Omar Bradley, James Van Fleet, Joseph T. McNarney and many others who, like Ryder, would also attain general officer rank. Ryder's first assignment was with the 30th Infantry Regiment and, later, was on border duty near Fort Sam Houston, Texas. He then served with the Reserve Officers Training Corps (ROTC) in New York and, by the time of the American entry into World War I he was a company commander in the 16th Infantry Regiment. Ryder, together with the rest of his regiment, which was now part of the 1st Infantry Brigade of the newly created 1st Division, was sent to the Western Front and arrived there in June 1917, one of the first units of the American Expeditionary Forces (AEF) to be sent overseas in World War I. Promoted to captain in May, commanding Company 'B' of the 1st Battalion, 16th Infantry, Ryder and his regiment, not immediately engaged in combat, spent almost a year being trained in trench warfare tactics from the French Army. He was promoted to major on June 17, 1918, and assumed command of the 1st Battalion, 16th Infantry Regiment. A month later, he led the battalion in the Battle of Soissons, suffering heavy casualties, including Ryder himself, who was wounded by German artillery but continued to lead his men. Of the 1,100 men of Ryder's battalion who went "over the top" on July 18, 1918, there were less than 50 remaining five days later. However, Ryder, in his first battle, had performed well and was awarded the Distinguished Service Cross, the nation's second highest award for valor in the face of the enemy, the Silver Citation Star and the Purple Heart. Wounded in the heart (which would affect him for the rest of his life), he spent the next few weeks recovering in the hospital and soon returned to the command of his battalion. He again led the battalion in the Meuse Argonne Offensive in early October 1918, where it captured Hill 272, a dominant terrain feature in the 1st Division's sector which had brought the division to a standstill for three days. After personally observing his battalion's objective, he gave verbal orders to his company commanders and outlined his plan of attack. On October 8 the division artillery concentrated fire on the hill and Ryder's battalion, with Ryder, as at Soissons, again leading from the front, attacked the hill at 8:30am the next day, under cover of a thick fog and supported by machine guns and a huge artillery barrage. Working in small units to outflank the enemy machine guns and mortars, capturing or destroying enemy positions, the battalion had, by 11:00am, secured all its objectives and captured more than 50 machine guns and began to consolidate its position. For his personal leadership in the battle Ryder was awarded with a second Distinguished Service Cross, two of twenty five to be awarded to men of the 1st Division. Between the wars, Ryder served in various posts, including the Command and General Staff School, Fort Leavenworth, Kansas; the 15th Infantry in Tientsin, China; Assistant Instructor of Tactics, Commanding Company of Cadets at West Point (1923 1924) and as Commandant of Cadets at West Point (1937–1941).

Екінші дүниежүзілік соғыс

1941-1942 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол VI корпустың штаб бастығы болды. 1942 жылдың мамыр айынан 1944 жылдың шілдесіне дейін генерал-майор дәрежесіне көтерілген Райдер 34-ші жаяу әскер дивизиясының бас қолбасшысы (CG) болды, бұл дивизия Екінші дүниежүзілік соғыста Еуропаға жөнелтілген алғашқы американ дивизиясы еді. Ол дивизияны Тунис операциясы мен Италия операциясында, соның ішінде 1942 жылдың қарашасындағы француз Солтүстік Африкасындағы «Факел» операциясының десантында және Италиядағы көптеген шайқастарда жетекке алып шықты.

Соғыстан кейінгі

1944 жылдың 2 қыркүйегінен 1948 жылдың 6 желтоқсанына дейін Райдер IX корпустың бас қолбасшысы болып, Жапонияға басып кіруге дайындалды. Жапония капитуляциялағаннан кейін, ол Жапония оккупациясы кезінде IX корпустың бас қолбасшысы қызметін жалғастырды. Райдер 1950 жылы әскерден зейнетке шықты және 1960 жылдың 17 тамызында 68 жасында Мартаның Вайнъярд ауруханасында қайтыс болды.

Отбасы

Оның ұлы Чарльз Уолкотт Райдер кіші 1941 жылғы USMA түлегі болды, 90-шы жаяу әскер дивизиясында қызмет етті, оның да өте көрнекті карьерасы болды және әкесі сияқты генерал-майор шеніне жетті.