Панк субмәдениеті: Антиқағидалық және өздігінен жасаушылық
Punk subculture
Панк субмәдениеті: идеология, киім, өнер, DIY этикасы. Анти-қағидалар, тәуелсіздік, корпоративтік қарсылық. Панк-роктан пайда болған мәдениет туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Панк субмәдениеті
Anti establishment subculture
Панк субмәдениетіне әртүрлі және кеңінен танымал идеологиялар, мода, сондай-ақ көркем өнер, би, әдебиет және фильм сияқты өнердің басқа да түрлері кіреді. Бұл мәдениет көбінесе анти-қанағаттанбаушылық көзқарастармен, жеке бас бостандығын қолдаумен және өздігінен жасау этикасымен сипатталады және панк-роктан пайда болды. Панк этикасының негізгі құндылықтары – конформизмге қарсылық, авторитаризмге қарсылық, корпоративизмге қарсылық, өздігінен жасау этикасы, тұтынушылыққа қарсылық, корпоративтік ашкөздікке қарсылық, тікелей әрекет және "өз қағидаларынан бас тартпау". Панк стиліне футболкалар, былғары күртелер, Dr. Martens аяқкиімдері, жарқын түсті шаштар мен тікенекті мохок сияқты шаштар, косметика, татуировкалар, әшекейлер және денеге жасалатын өзгерістер кіреді. Хардкор музыкасының жанкүйерлері әдетте еркектерге тән киімдерді таңдайды. Панк эстетикасы панктердің талғамдарын анықтайды, олар көбінесе андеграунд, минималистік, иконокласттық және сатирикалық сипаттамаларға ие. Панк поэзия мен прозаның көптеген туындыларын жасады және өзінің андеграунд баспасөзіне, зиндерге ие. Көптеген панк тақырыбындағы фильмдер түсірілді.
The punk subculture includes a diverse and widely known array of ideologies, fashion, and other forms of expression, visual art, dance, literature, and film. Largely characterised by anti establishment views, the promotion of individual freedom, and the DIY ethics, the culture originated from punk rock. The punk ethos is primarily made up of beliefs such as non conformity, anti authoritarianism, anti corporatism, a do it yourself ethic, anti consumerist, anti corporate greed, direct action, and not "selling out". There is a wide range of punk fashion, including T shirts, leather jackets, Dr. Martens boots, hairstyles such as brightly coloured hair and spiked mohawks, cosmetics, tattoos, jewellery, and body modification. Women in the hardcore scene typically wore clothing categorized as masculine. Punk aesthetics determine the type of art punks enjoy, which typically has underground, minimalist, iconoclastic, and satirical sensibilities. Punk has generated a considerable amount of poetry and prose, and has its own underground press in the form of zines. Many punk themed films have been made.
Тарих
Панк субмәдениеті 1970 жылдардың ортасында пайда болды; 1974 жылы Нью-Йоркте және 1976 жылы Ұлыбританияда. Кейбіреулер «панк» атауының түрме жаргонынан алынғанын болжайды. Алғашқы панктың көптеген алғышарттары мен ықпалдары болды, ал Джон Савидж субмәдениетті Екінші дүниежүзілік соғыстан бері Батыс әлеміндегі барлық бұрынғы жастар мәдениетінің «қауіпсіздік инелерімен тізілген» «бricоляжы» деп сипаттайды. 1970 жылдардың соңында субмәдениет әртараптанды, нәтижесінде жаңа толқын, постпанк, 2 Tone, хардкор панк, no wave, көше панк және Oi! сияқты бағыттар көбейді. Хардкор панк, көше панк және Oi! түпнұсқа панк қозғалысының кейінгі жылдарында пайда болған жеңілтектерді жоюға тырысты. Панк субмәдениеті альтернативті рок, инди музыка, crossover thrash және хэви металдың экстремалды поджанрлары (негізінен треш метал, дэт метал, спид метал және NWOBHM) сияқты басқа да андеграунд музыкалық ағымдарға әсер етті. 1960 жылдардың соңында қазір протопанк деп аталатын музыка АҚШ-тың солтүстік-шығысында гараждық рок жандаруы ретінде пайда болды. «Панк» деп аталатын алғашқы ерекше музыкалық орта 1974 және 1976 жылдар аралығында Нью-Йоркте пайда болды. Шамамен сол уақытта немесе одан кейін Лондонда панк ортасы қалыптасты. Лос-Анджелес кейіннен үшінші ірі панк ортасының отанына айналды. Бұл үш қала жаңа қозғалыстың негізін құрады, бірақ Австралиядағы Брисбен, Мельбурн және Сидней, Канададағы Торонто, Ванкувер және Монреаль, сондай-ақ Бостон және Сан-Франциско сияқты қалаларда да панк орталары болды. Панк субмәдениеті «өз қолыңмен жаса» (DIY) этикасын қолдайды. Субмәдениеттің бастапқы кезеңінде мүшелері көбінесе төменгі экономикалық жағдайдағы адамдар еді және сол кездегі танымал рок музыкасымен байланысты әулеттен жалыққан. Панктер өз музыкаларын шығаратын немесе ақшаға құмар музыка индустриясы деп санайтын нәрсеге қарсы тұру үшін шағын тәуелсіз лейблдармен келісімшарт жасауға тырысты. DIY этикасы бүгінгі күнге дейін панктер арасында танымал. Нью-Йорктің панк-рок ортасы суретшілер, журналистер, музыканттар және негізгі ағымнан тыс жанкүйерлер тарапынан қолдау көрсетілген субмәдениеттік андеграундтан пайда болды. The Velvet Underground тобының 1960 жылдардың ортасынан соңына дейінгі кезеңдегі қатал және эксперименталды, бірақ көбінесе мелодиялық дыбысы, оның көп бөлігі визуалды суретші Энди Уорхолдың трансгрессивті медиа жұмысына қатысты, 1970 жылдардағы New York Dolls, Stooges және Ramones сияқты топтарға ықпал еткен.
The punk subculture emerged in the mid 1970s; in New York in 1974 and in the United Kingdom in 1976. Some suggest the name "punk" was borrowed from prison slang. Early punk had an abundance of antecedents and influences, and Jon Savage describes the subculture as a "bricolage" of almost every previous youth culture in the Western world since World War II, "stuck together with safety pins". In the late 1970s, the subculture began to diversify, which led to the proliferation of factions such as new wave, post punk, 2 Tone, hardcore punk, no wave, street punk, and Oi!. Hardcore punk, street punk, and Oi! sought to do away with the frivolities introduced in the later years of the original punk movement. The punk subculture influenced other underground music scenes such as alternative rock, indie music, crossover thrash, and the extreme subgenres of heavy metal (mainly thrash metal, death metal, speed metal, and the NWOBHM). In the late 1960s, music now referred to as protopunk originated as a garage rock revival in the northeastern United States. The first distinct music scene to claim the punk label appeared in New York City between 1974 and 1976. Around the same time or soon afterward, a punk scene developed in London. Los Angeles subsequently became home to the third major punk scene. These three cities formed the backbone of the burgeoning movement, but there were also other punk scenes in cities such as Brisbane, Melbourne, and Sydney in Australia, Toronto, Vancouver, and Montreal in Canada, and Boston and San Francisco in the United States. The punk subculture advocates a do it yourself (DIY) ethic. During the subculture's infancy members were almost all from a lower economic class, and had become tired of the affluence that was associated with popular rock music at the time. Punks would publish their own music or sign with small independent labels, in hopes to combat what they saw as a money hungry music industry. The DIY ethic is still popular with punks. The New York City punk rock scene arose from a subcultural underground promoted by artists, reporters, musicians, and a wide variety of non mainstream enthusiasts. The Velvet Underground's harsh and experimental yet often melodic sound in the mid to late 1960s, much of it relating to transgressive media work by visual artist Andy Warhol, is credited for influencing 1970s bands such as the New York Dolls, the Stooges, and the Ramones.
Идеологиялар
Панк-саяси идеологиялар көбінесе жеке адамның бостандығы және қалыпты жағдайға қарсы көзқарастармен байланысты. Панк көзқарастарының арасында жеке бостандық, авторитаризмге қарсылық, өздігінен жасау этикасы, сәйкес келмеушілік, корпоратизмге қарсылық, үкіметке қарсылық, тікелей әрекет және "өзгенің қамына кірмеу" принциптері бар. Панк субмәдениетінің бөлігі болуға тырысатын кейбір топтар мен адамдар нацистік немесе фашистік көзқарастарды ұстанады, бірақ мұндай нацистік/фашистік топтар панк субмәдениетінің басым бөлігімен қабылданбайды. Мұндай көзқарастар панк субмәдениетінің бастапқы негіздеріне және тарихына қайшы келеді деген сенім ішкі жанжалдарға және осы көзқарастарды панк субмәдениетінің бөлігі деп санамауға белсенді күш салуға әкелді. Мысал ретінде, 2016 жылғы American Music Awards кезінде Green Day тобы нәсілшілдікке және фашизмге қарсы ұрандарды айқайлады, сондай-ақ Dropkick Murphys тобының концертінде басист және әнші Кен Кейси нацистік сәлемдеме жасаған адамға шабуыл жасады және кейіннен нацистер Dropkick Murphys концертіне шақырылмайды деп мәлімдеді. Топ мүшесі Тим Бреннан бұл пікірді кешірек растады. Dead Kennedys хардкор панк тобының "Nazi Punks Fuck Off" әні осының жарқын мысалы. Британдық панктер "Болашақ жоқ" слоганымен нигилистік және анархистік көзқарастарын білдірді, бұл слоган Sex Pistols тобының "God Save the Queen" әнінен алынған. АҚШ-тағы панктер нигилизмге басқаша қарады, бұл британдық панктерге қарағанда анархистік сипатта аз болды. Панк нигилизмі "героин немесе метамфетамин сияқты күштірек, өзін-өзі жоятын, сананы жоятын заттарды" қолдану арқылы көрініс берді.
Punk political ideologies are mostly concerned with individual freedom and anti establishment views. Common punk viewpoints include individual liberty, anti authoritarianism, a DIY ethic, non conformity, anti corporatism, anti government, direct action, and not "selling out". Some groups and individuals that try to self identify as being a part of the punk subculture hold pro Nazi or Fascist views, however, these Nazi/Fascist groups are rejected by almost all of the punk subculture. The belief that such views are opposed to the original ethos of the punk subculture, and its history, has led to internal conflicts and an active push against such views being considered part of punk subculture at all. Two examples of this are an incident during the 2016 American Music Awards, where the band Green Day chanted anti racist and anti fascist messages, and an incident at a show by the Dropkick Murphys, when bassist and singer Ken Casey tackled an individual for giving a Nazi style salute and later stated that Nazis are not welcome at a Dropkick Murphys show. Band member Tim Brennan later reaffirmed this sentiment. The song "Nazi Punks Fuck Off" by hardcore punk band Dead Kennedys is a standout example. Early British punks expressed nihilistic and anarchist views with the slogan No Future, which came from the Sex Pistols song "God Save the Queen". In the United States, punks had a different approach to nihilism which was less anarchistic than the British punks. Punk nihilism was expressed in the use of "harder, more self destructive, consciousness obliterating substances like heroin, or methamphetamine".
Мода
Алғашқы панк сәні күнделікті заттарды эстетикалық эффект үшін бейімдеді: жыртылған киімдер қауіпсіздік шендеуіштерімен тігіліп немесе таспамен оралды; қарапайым киімдер маркермен немесе бояумен әшекейленді; қара түсті қапшық киім, көйлек немесе юбкаға айналды; қауіпсіздік шендеуіштері мен жүзбек қылыштар зергерлік бұйымдар ретінде қолданылды. Сонымен қатар, BDSM және S&M сияқты шектен шығушы сексуалдыққа байланысты былғары, резеңке және ПВХ киімдері де танымал болды. Ұлыбритания панк сәнінің алғашқы кезеңдерімен байланысты дизайнер – Вивьен Вествуд, ол Малкольм Маклареннің «Король жолындағы» бутикине киім тігіп, «СЕКС» деп аталды. Көптеген панктер тар джинсы, клеткалы/тартан шалбар, кілт немесе юбка, футболка, былғары күрте (көбінесе боялған топ логотиптерімен, шендеуіштерімен, түймелермен, металл қақпақтармен, тізбектермен немесе тікенектермен әшекейленген) және жоғары кесілген Chuck Taylor аяқ киімдері, кроссовкалар, скейт аяқ киімдері, бордель аяқ киімдері, Dr. Martens және әскери аяқ киімдер киеді. Ерте панктер кейде шок эффектісі үшін свастика бейнеленген киім киетін; Вивьен Вествудтың DESTROY көйлегінде Sex Pistols мүшелері киген кері айқышқа шегеленген Иса және свастика бейнеленген. Көптеген қазіргі панктер бейшаралыққа қарсы және нацистік символдардың орнына сызылған свастика символын киюге бейім. Кейбір панктер шаштарын мохок немесе басқа да ерекше пішінге кесіп, тіктеп, жарқын, табиғи емес түстермен бояйды. Кейбір панктер сәнге қарсы, панкты музыка немесе идеологиямен анықтау керек деп санайды. Панк киімдері елдегі адамдардың киім кию әдетін және дәстүрлі елдің идеалдарын бұзуға тырысады. Бұл 1980-ші жылдардан кейінгі АҚШ хардкор панк өнерінде жиі кездеседі, онда субмәдениет өкілдері британдық әріптестерінің күрделі киімдері мен тік, боялған шаштарына қарағанда қарапайым футболка мен джинсы киеді. Көптеген топтар көше киімдері мен жұмысшы класының киімдеріне негізделген стильді қабылдайды. Хардкор панк жанкүйерлері футболка, джинсы, арнайы ботинкалар немесе кроссовкалар және экипаж жейделерін таңдайды. Хардкор өнеріндегі әйелдер әдетте әскери шалбар, топтың футболкасы және капюшонды свитер киеді. Генри Роллинс Морристің пікірін қайталап, оның үшін киіну қара көйлек пен шалбар киюді білдіретінін айтады; Роллинс сәнге қызығушылықты алаңдатушы фактор деп есептейді. Мёрфи заңынан Джимми Гестапо өзінің панк стилінен (тік шаш және бондаж белбеуі) хардкор стиліне (яғни, ботинкалар мен қырқылған бас) өтуінің себебі функционалды киімге қажеттілікпен байланысты екенін айтады. Моррис пен Роллинстің көзқарастарына қарамастан, тағы бір панк зерттеушісі стандартты хардкор панк киімдері мен стильдеріне жыртылған джинсы, былғары күртелер, тікпен қолғаптар мен ит жағалары, мохок шаштар және киімдерді шендеуіштермен, боялған топтардың аттарымен, саяси мәлімдемелермен және жапсырмалармен DIY безендіру кіретінін мәлімдейді. Тағы бір панк зерттеушісі Сан-Франциско хардкор өнерінде кең таралған стильді байкер стиліндегі былғары күртелер, тізбектер, шендеуіштермен әшекейленген білезіктер, тесілген мұрын және көптеген тесілулер, боялған немесе татуировкалар (мысалы, анархия символы) және әскери стильдегі шаштардың қара немесе сары түске боялуынан бастап мохок пен қырқылған басқа дейін әртүрлі шаш стильдерінен тұрады деп сипаттайды. 2013 жылы Метрополитен өнер мұражайы панк сәніндегі аппараттық құралдарды, тозуды және қайта мақсаттану техникаларын зерттеген «PUNK: Chaos to Couture» атты кең ауқымды көрмені өткізді.
Early punk fashion adapted everyday objects for aesthetic effect: ripped clothing was held together by safety pins or wrapped with tape; ordinary clothing was customised by embellishing it with marker or adorning it with paint; a black bin liner became a dress, shirt or skirt; safety pins and razor blades were used as jewellery. Also popular have been leather, rubber, and PVC clothing that is often associated with transgressive sexuality, like BDSM and S&M. A designer associated with early UK punk fashion was Vivienne Westwood, who made clothes for Malcolm McLaren's boutique in the King's Road, which became famous as "SEX". Many punks wear tight "drainpipe" jeans, plaid/tartan trousers, kilts or skirts, T shirts, leather jackets (often decorated with painted band logos, pins and buttons, and metal studs, chains or spikes), and footwear such as high cut Chuck Taylors, trainers, skate shoes, brothel creepers, Dr. Martens boots, and army boots. Early punks occasionally wore clothes displaying a swastika for shock value; Vivienne Westwood's DESTROY shirt featured an upside down crucified Jesus and a swastika, notably worn by members of the Sex Pistols. Most contemporary punks are staunchly anti racist and are more likely to wear a crossed out swastika symbol than a pro Nazi symbol. Some punks cut their hair into mohawks or other dramatic shapes, style it to stand in spikes, and colour it with vibrant, unnatural hues. Some punks are anti fashion, arguing that punk should be defined by music or ideology. Punk clothing choices challenge the way in which individuals in a nation dress, and the ideals of a traditionalist nation. This is most common in the post 1980s US hardcore punk scene, where members of the subculture often dressed in plain T shirts and jeans, rather than the more elaborate outfits and spiked, dyed hair of their British counterparts. Many groups adopt a look based on street clothes and working class outfits. Hardcore punk fans adopted a dressed down style of T shirts, jeans, combat boots or trainers, and crewcuts. Women in the hardcore scene typically wore army trousers, band T shirts, and hooded jumpers. Henry Rollins echoes Morris' point, stating that for him getting dressed up meant putting on a black shirt and some dark pants; Rollins viewed an interest in fashion as being a distraction. Jimmy Gestapo from Murphy's Law describes his own transition from dressing in a punk style (spiked hair and a bondage belt) to adopting a hardcore style (i. e. boots and a shaved head) as being based on a need for more functional clothing. In contrast to Morris' and Rollins' views, another punk scholar claims that the standard hardcore punk clothing and styles included torn jeans, leather jackets, spiked armbands and dog collars, mohawk hairstyles, and DIY ornamentation of clothes with studs, painted band names, political statements, and patches. Yet another punk scholar describes the look that was common in the San Francisco hardcore scene as consisting of biker style leather jackets, chains, studded wristbands, pierced noses and multiple piercings, painted or tattooed statements (e. g. an anarchy symbol), and hairstyles ranging from military style haircuts dyed black or blonde to mohawks and shaved heads. The Metropolitan Museum of Art in 2013 hosted a comprehensive exhibit, PUNK: Chaos to Couture, that examined the techniques of hardware, distress, and re purposing in punk fashion.
Жыныстық қатынас және оның көрінісі
Ұлыбританияда 1970-ші жылдардың соңында панк жанрының пайда болуы, «барлығы жасай алады» деген рухпен, әйелдердің маңызды үлес қосуына әкелді. 1970-ші жылдардағы рок және хеви-метал музыкасы сахналарында ер адамдар басым болғанмен, 1970-ші жылдардың ортасы мен соңындағы панк сахнасының анархиялық және контрмәдени көзқарасы әйелдерді қатысуға ынталандырды. «Панктің кереметтігі осы еді», – деді кейін Крисси Хайнде. «[Жыныстық] кемсітушілік сол сахнада болған жоқ». Бұл қатысу панк музыкасының тарихи дамуында, әсіресе сол кездегі АҚШ және Ұлыбританияда маңызды рөл атқарды және болашақ ұрпақтарға әсер етуде. Рок тарихшысы Хелен Реддингтон жас панк музыкант әйелдерінің имиджінің, сахнаның сәндік аспектілеріне (торлы колготки, тікенді сары шаштар және т.б.) бағытталғандығы стереотип екенін айтады. Ол көптеген, тіпті көпшілігі панк әйелдердің сәскеге қарағанда идеология мен әлеуметтік-саяси мағынасына көбірек қызығушылық танытқанын мәлімдейді. Музыка тарихшысы Каролина Кун панкке дейін рок музыкасындағы әйелдердің көрінбейтіндей болғанын айтады; ал панкта, оның пікірінше, «панк музыкасының бүкіл тарихын еркек топтарын атамай жазуға болады – және менің ойымша, көптеген адамдар бұған таңғалар еді». Джонни Роттен «Пистолз дәуірінде әйелдер ер адамдармен бірге ойнап, бізбен тең дәрежеде күресті. Бұл жарыс емес, үйлесімділік еді» деп жазды. Әйелдер The Runaways, The Slits, The Raincoats, Mo dettes, Dolly Mixture және The Innocents сияқты топтарға қатысты. Басқалары тең құрмет туралы пікірге қарсы, мысалы, гитарист Вив Альбертин: «A&R менеджерлері, күзетшілер, дыбыс режиссерлері, ешкім бізді қапалы қабылдамады. Сондықтан, біз барған жерде ешкім бізге құрмет көрсетпеді. Адамдар бізді жанында көргісі келмейді». Панктің анти-қалыпты ұстанымы ерлер басым индустрияда шеттетілген әйелдерге мүмкіндік берді. Sonic Youth тобының мүшесі Ким Гордон: «Менің ойымша, әйелдер табиғи анархистер, себебі сіз әрқашан еркек шеңберінде жұмыс істейсіз».
In the United Kingdom, the advent of punk in the late 1970s with its "anyone can do it" ethos led to women making significant contributions. In contrast to the rock music and heavy metal scenes of the 1970s, which were dominated by men, the anarchic, counter cultural mindset of the punk scene in mid and late 1970s encouraged women to participate. "That was the beauty of the punk thing," Chrissie Hynde later said. "[Sexual] discrimination didn't exist in that scene." This participation played a role in the historical development of punk music, especially in the U. S. and U. K. at that time, and continues to influence and enable future generations. Rock historian Helen Reddington states that the popular image of young punk women musicians as focused on the fashion aspects of the scene (fishnet stockings, spiky blond hair, etc.) was stereotypical. She states that many, if not most women punks were more interested in the ideology and socio political implications, rather than the fashion. Music historian Caroline Coon contends that before punk, women in rock music were virtually invisible; in contrast, in punk, she argues "[i]t would be possible to write the whole history of punk music without mentioning any male bands at all – and I think a lot of [people] would find that very surprising." Johnny Rotten wrote that 'During the Pistols era, women were out there playing with the men, taking us on in equal terms It wasn't combative, but compatible.' Women were involved in bands such as The Runaways, The Slits, The Raincoats, Mo dettes, Dolly Mixture, and The Innocents. Others take issue with the notion of equal recognition, such as guitarist Viv Albertine, who stated that "the A&R men, the bouncers, the sound mixers, no one took us seriously. So, no, we got no respect anywhere we went. People just didn't want us around." The anti establishment stance of punk opened the space for women who were treated like outsiders in a male dominated industry. Sonic Youth's Kim Gordon states, "I think women are natural anarchists, because you're always operating in a male framework."
Дене және сыртқы келбет
Кейбір панктер үшін дене – қарсылықтың символы болды, саяси мәлімдеме ретінде "қалыпты" және әлеуметтік қабылданған барлық нәрсеге наразылық білдірді. Бұл идеяның мақсаты – субмәдениеттен тыс адамдарды өз көзқарастарын күдікке салуға итермелеу болды, соның нәтижесінде гендерлік бейнелеу және гендерлік идентичность ойнауға танымал факторға айналды. Панк гендерді дихотомия ретінде қалыптастыруға қарсы тұрып, бұрынғы қалыпты көзқарасты бұзуға көмектесті. Панк сахнасында киім алмастыру жиі кездесетін құбылыс болды; ер адамдардың жыртылған юбка, торы жеңдер және артық макияж кигенін, ал әйелдердің шашын қырқып алып, үлкен клеткалы көйлек, джинс күрте және ауыр арнайы аяқ киім кигенін көру ерекше жағдай емес еді. Панк андрогиния мен гендерлік өрнектің барлық түрлері үшін жаңа мәдени кеңістік құрды. Қоғамдық нормаларды қабылдамауға тырысып, панк бір әлеуметтік норманы қабылдады – күш пен ашуды еркектік арқылы білдіруді, еркектікті "дефолтты" жағдай деп анықтады, онда гендердің мәні болмады немесе оның маңызы жоқ еді. Алайда, бұл аргументтің негізгі себебі әйелдікті әдеміліктің қалыпты түсініктерімен байланыстырады. Бұрын жасырынып келген нәрселердің бәрі ашыққа шықты, әдеби және бейнелі мағынада. Бұл киім үстінен бюстгальтер мен іш киім киюден бастап, тек бюстгальтер мен іш киім киюге дейін болуы мүмкін еді. Бұл әрекет сексуалды сипатта болғанымен, панктер үшін бұл тек өзін-өзі өрнектеудің бір жолы болды. Бір концертте L7 тобының вокалисі Донита Спаркс тампонын алып шығып, көрермендерге лақтырып жіберді.
For some punks, the body was a symbol of opposition, a political statement expressing disgust of all that was "normal" and socially accepted. The idea was to make others outside of the subculture question their own views, which made gender presentation and gender identity a popular factor to be played with. In some ways, punk helped to tear apart the normalised view of gender as a dichotomy. There was a notable amount of cross dressing in the punk scene; it was not unusual to see men wearing ripped up skirts, fishnet tights, and excessive makeup, or to see women with shaved heads wearing oversized plaid shirts and jean jackets and heavy combat boots. Punk created a new cultural space for androgyny and all kinds of gender expression. In trying to reject societal norms, punk embraced one societal norm by deciding that strength and anger was best expressed through masculinity, defining masculine as the "default", where gender did not exist or had no meaning. However, the main reasoning behind this argument equates femininity with popular conceptions of beauty. Everything that was normally supposed to be hidden was brought to the front, both literally and figuratively. This could mean anything from wearing bras and underwear on top of clothing to wearing nothing but a bra and underwear. Although that act can seem sexualised, to punks it was just a way of self expression. At one concert, Donita Sparks, lead singer of the band L7, pulled out her tampon and threw it into the audience.
Көтерілісшілдік
Riot grrrl – 1990 жылдардың басында Вашингтон, округ Колумбияда және Тынық мұхитының солтүстік-батыс аймағында, әсіресе Олимпия, Вашингтон қаласында туған астыртын феминистік хардкор панк қозғалысы. Ол көбінесе үшінші толқын феминизмімен байланысты, және кейде оның бастауы деп есептеледі. Бұл, сонымен қатар, панк сахнасының шабыттандырған күшімен инди-роктан пайда болған музыкалық жанр ретінде де сипатталады, бұл жанрда әйелдер соңғы бірнеше жыл бойы ерлердің істегеніндей өзін-өзі еркін білдіре алды.
Riot grrrl is an underground feminist hardcore punk movement that originated in the early 1990s in Washington, D. C., and the Pacific Northwest, especially Olympia, Washington. It is often associated with third wave feminism, which is sometimes seen as its starting point. It has also been described as a musical genre that came out of indie rock, with the punk scene serving as an inspiration for a musical movement in which women could express themselves in the same way men had been doing for the past several years.
Квиркор
Квиркор – ЛГБТ мәселелеріне баса назар аударатын панк қозғалысы. Квиркор – гетеронормативтілікті қабылдамау негізінде құрылған, қалыпты құрылымға қарсы субмәдениет. Бұл бас тарту тек басты қоғаммен ғана шектелмейді, сонымен қатар үлкен панк сахнасындағы гомофобияға да қарсы тұрады. Квиркор – хардкор панк сахнасының бір тармағы және оның атауы "квир" және "хардкор" сөздерінің қосылуынан пайда болған. Ірі панк сахнасындағыдай, DIY (өздігінен жасау) квиркор субмәдениетінің маңызды бөлігі болып табылады. Riot grrrl қозғалысынан шыққан көптеген журналдар квир идентиті мәселелерін қарастырып, квиркор субмәдениетінің қалыптасуына үлес қосты. Квиркор және riot grrrl субмәдениеттері көбінесе байланысты деп есептеледі. Бұл екі панк сахнасы тығыз байланысты, көптеген топтар квиркор және riot grrrl екеуінің де қатарына жатады.
Queercore is punk movement that focuses on LGBT issues. Queercore is an anti establishment subculture based around a rejection of heteronormativity. This rejection extends beyond mainstream society and resists homophobia in the larger punk scene. Queercore is an offshoot of the hardcore punk scene and draws its name from a combination of the words "queer" and "hardcore." As in the larger punk scene, DIY is an integral component of the queercore subculture. Many zines that came out of the riot grrrl movement explored issues of queer identity, contributing to the queercore subculture. The queercore and riot grrrl subcultures are often considered to be connected. These two punk scenes are intertwined, with many bands being both queercore and riot grrrl.
Бейнелеу өнері
Панк эстетикасы панктердің таңдаған өнер түрін анықтайды, көбінесе андеграунд, минималистік, иконаға қарсы және сатирикалық сезімталдықпен ерекшеленеді. Панк өнері альбом мұқабаларында, концерттердің жарнама парақшаларында және панк-зиндерде кездеседі. Әдетте түсінікті, нақты хабарламасы бар панк өнері, көбінесе әлеуметтік теңсіздік және экономикалық айырмашылық сияқты саяси мәселелерге арналған. Көрерменде шок тудырып, сондай-ақ көңіл жағдыру сезімін ояту үшін азаптау суреттерін пайдалану жиі кездеседі. Балама ретінде, панк өнерінде көрерменде жек көрініс тудыру үшін өзімшілдік, ақымақтық немесе бейжайлық бейнелері болуы мүмкін. Алғашқы туындылардың көп бөлігі қара-ақ түсті болды, себебі олар зиндер арқылы таратылып, жұмыс орнында, мектепте немесе көшірме орталықтарында фотокөшірме арқылы қайта өндірілді. Панк өнері Энди Уорхолдың Factory студиясының жаппай өндіріс эстетикасын да пайдаланады. Панк, Красс бастаған штамп өнерінің қайта жандануына септігін тигізді. Ситуационистер де панк өнеріне, әсіресе Джейми Рид жасаған Sex Pistols өнеріне әсер етті. Панк өнері көбінесе коллаж қолданады, мысалы Джейми Рид, Красс, The Clash, Dead Kennedys және Уинстон Смит өнерлерінде көрінеді. Джон Холмстром – Ramones және Punk үшін жұмыс жасаған панк карикатурисі.
Punk aesthetics determine the type of art punks enjoy, usually with underground, minimalistic, iconoclastic, and satirical sensibilities. Punk artwork graces album covers, flyers for concerts, and punk zines. Usually straightforward with clear messages, punk art is often concerned with political issues such as social injustice and economic disparity. The use of images of suffering to shock and create feelings of empathy in the viewer is common. Alternatively, punk artwork may contain images of selfishness, stupidity, or apathy to provoke contempt in the viewer. Much of the earlier artwork was black and white, because it was distributed in zines and reproduced by photocopying at work, school, or at copy shops. Punk art also uses the mass production aesthetic of Andy Warhol's Factory studio. Punk played a hand in the revival of stencil art, spearheaded by Crass. The Situationists also influenced the look of punk art, particularly that of the Sex Pistols created by Jamie Reid. Punk art often uses collage, exemplified by the art of Jamie Reid, Crass, The Clash, Dead Kennedys, and Winston Smith. John Holmstrom was a punk cartoonist who created work for the Ramones and Punk.
Билеу
Панкпен байланысты екі би стилі – пого биі және мошинг. Пого – билеушілердің бір орында тұрып немесе қозғалып, жоғары-төмен секіріп билеуі. Бидің аты пого таяғын пайдаланумен ұқсастығынан шыққан, әсіресе бидің кең таралған түрінде, онда адам денесін қатты ұстап, қолдарын тік және аяқтарын жақын ұстайды. Пого биі панк-рокпен тығыз байланысты және мошингке арқау болады. Мошинг немесе слэмдансинг – қатысушылардың тікелей эфирдегі музыка кеші кезінде бір-бірін итеріп немесе соқтығысуымен сипатталатын би стилі. Ол көбінесе хардкор панк және трэш-метал сияқты "агрессивті" музыка жанрларымен байланысты. Сахнаға секіру және көпшілік серфингі бастапқыда The Stooges сияқты протопанк топтарымен байланысты болды және панк, металл және рок концерттерінде кездеседі. Ска-панк skanking-тің жаңартылған нұсқасын дамытты. Хардкор биі – жоғарыда аталған стильдердің барлығының ықпалымен пайда болған кейінгі даму. Психобиллилер "бұзу" биін жақсы көреді, ол адамдар дөңгелек айналымда жүріп, бір-бірінің кеудесі мен қолдарына соққы беретін слэм биінің бір түрі.
Two dance styles associated with punk are pogo dancing and moshing. The pogo is a dance in which the dancers jump up and down, while either remaining on the spot or moving around; the dance takes its name from its resemblance to the use of a pogo stick, especially in a common version of the dance, where an individual keeps their torso stiff, their arms rigid, and their legs close together. Pogo dancing is closely associated with punk rock and is a precursor to moshing. Moshing or slamdancing is a style of dance where participants push or slam into each other, typically during a live music show. It is usually associated with "aggressive" music genres, such as hardcore punk and thrash metal. Stage diving and crowd surfing were originally associated with protopunk bands such as The Stooges, and have appeared at punk, metal, and rock concerts. Ska punk promoted an updated version of skanking. Hardcore dancing is a later development influenced by all of the above mentioned styles. Psychobillies prefer to "wreck", a form of slam dancing that involves people punching each other in the chest and arms as they move around the circle pit.
Фильм
Панк тақырыбында көп фильмдер түсірілген. No Wave Cinema және Remodernist кино қозғалыстары панк эстетикасына көп қарызды. Бірнеше танымал панк-топтар фильмдерге қатысты, мысалы, Ramones тобы "Рок-н-ролл орта мектебінде", Sex Pistols тобы "Ұлы рок-н-ролл алаяғында", ал Social Distortion тобы "Тағы бір ой-сана" фильмінде ойнады. Дерек Джарман мен Дон Леттс – белгілі панк режиссерлері. Пенелопа Сфиристің "Батыс өркениетінің құлдырауы" (1981) атты деректі трилогиясының бірінші бөлімі Лос-Анджелестің алғашқы панк сахнасын Black Flag, Circle Jerks, Germs және Fear топтарының концерттік кадрлары мен сұхбаттары арқылы көрсетеді. "Батыс өркениетінің құлдырауы III" фильмі 1990-шы жылдардағы панк өмір салтын зерттейді. Лорен Касс – панк субмәдениетінің фильмде бейнеленген тағы бір мысалы. Жапондық киберпанк қозғалысының тамыры 1970-ші жылдары пайда болған J-rock субмәдениетіне дейін жетеді. Фильм режиссері Сого Ишии бұл субмәдениетті жапон киносына өзінің панк фильмдерімен – "Панк мектебі" (1978) және "Жасық жол" (1980) арқылы таныстырды. Бұл фильмдер панкпен байланысты бүлік пен анархияны бейнеледі және андеграунд кино саласында үлкен ықпалға ие болды. "Жасық жол" әсіресе әсерлі байкерлік фильм болды, оның панк байкерлік топтық эстетикасы Кацухиро Отомоның "Акира" манга және аниме франшизасының (1982 жылы дебют) жолын ашты. Ишиидің келесі фильмі – Отомоның манга комиксінің бейресми қысқаметражды бейімделуі – "Шатастыру" (1981) болды. "Афропанк" деректі фильмі панк DIY сахнасындағы афроамерикандықтардың тәжірибесін қамтиды.
Many punk themed films have been made. The No Wave Cinema and Remodernist film movements owe much to punk aesthetics. Several famous punk bands have participated in movies, such as the Ramones in Rock 'n' Roll High School, the Sex Pistols in The Great Rock 'n' Roll Swindle, and Social Distortion in Another State of Mind. Derek Jarman and Don Letts are notable punk filmmakers. Penelope Spheeris' first instalment of the documentary trilogy "The Decline of Western Civilization" (1981) focuses on the early Los Angeles punk scene through interviews and early concert footage from bands including Black Flag, Circle Jerks, Germs, and Fear. The Decline of Western Civilization III" explores the gutter punk lifestyle in the 1990s. Loren Cass is another example of the punk subculture represented in film. The Japanese cyberpunk movement has roots in the J rock subculture that arose in the 1970s. The filmmaker Sogo Ishii introduced this subculture to Japanese cinema with his punk films Panic High School (1978) and Crazy Thunder Road (1980), which portrayed the rebellion and anarchy associated with punk, and went on to become highly influential in underground film circles. Crazy Thunder Road in particular was an influential biker film, with a punk biker gang aesthetic that paved the way for Katsuhiro Otomo's manga and anime franchise Akira (1982 debut). Ishii's next film was the frenetic Shuffle (1981), an unofficial short film adaptation of a manga comic strip by Otomo. The documentary film Afro Punk covers the black experience in the punk DIY scene.
Ингаляциялық еріткіштер
"[Желімді] иіскеу панктар тарапынан қабылданысқа ілікті, себебі иіскеуге қатысты қоғамдық пікірлер олардың өзіндік бейнесімен үйлесетін болды. Бастапқыда тәжірибелік мақсатта және арзан құмарлық үшін қолданылған, ересектердің наразылығы мен жаугершілігі панктарды желімді иіскеу арқылы қоғамды дүрліктіруге итермеледі". Ұшақ моделін жасауға арналған желім және контактілік цемент панктардың эйфория мен мас болу үшін қолданған көптеген еріткіштер мен ингаляторлардың қатарында болды. Желімді әдетте пластикалық қапқа салып, буын "дем соқпай" (иіскеп) жұтатын. Сұйық еріткіштерді матаға сіңдіріп, буын жұту арқылы иіскеу кең таралған. Пайдаланушылар еріткіштерді мас болу үшін иіскегенімен, бұл әрекет зиянды немесе өлімге алып келуі мүмкін.
"[Glue] sniffing was adopted by punks because public perceptions of sniffing fitted in with their self image. Originally used experimentally and as a cheap high, adult disgust and hostility encouraged punks to use glue sniffing as a way of shocking society." Model airplane glue and contact cement were among the numerous solvents and inhalants used by punks to achieve euphoria and intoxication. Glue was typically inhaled by placing a quantity in a plastic bag and "huffing" (inhaling) the vapour. Liquid solvents were typically inhaled by soaking a rag with the solvent and inhaling the vapour. While users inhale solvents for the intoxicating effects, the practice can be harmful or fatal.
Тіке жиек
Straight edge – панк мәдениетінің философиясы, оның жақтастары панк субмәдениетінің шектен шығуына наразылық ретінде алкоголь, темекі және басқа да есірткілерді пайдаланудан бас тартады. Кейбіреулер үшін бұл жыныстық қатынастан аулақ болу, вегетариандық немесе вегандық диета ұстану, кофе ішпеу және дәрі-дәрмек қабылдамауды да қамтиды. Straight edge 1980-ші жылдардың басындағы хардкор панк ортасында пайда болды. Одан бері, вегетариандық және жануарлар құқықтары сияқты түрлі сенімдер мен идеялар осы қозғалыспен байланыстырылды. Росс Хаенфлер 1990-шы жылдардың соңындағы мәліметтер бойынша, төрт straight edge қатысушының шамамен үші вегетариандық немесе вегандық болғандығын жазды. Straight edge субмәдениетінің ең көп таралған ерекшеліктері алкоголь, никотин және заңсыз есірткілерден бас тарту болғанымен, «есірткілерден аулақ болу» немесе «есірткісіз өмір сүру» түсініктерінде маңызды айырмашылықтар бар. Straight edge өмір салтының негізгі себептері туралы пікір келіспеушіліктері жиі туындайды. Straight edge саясаты негізінен солшыл және революциялық, бірақ консервативті бағыттары да бар. 1999 жылы Уильям Цицос straight edge 1980-ші жылдардың басында құрылғаннан бері үш кезеңнен өтті деп жазды. Bent edge – Вашингтон қаласының хардкор ортасындағы мүшелердің straight edge-ке қарсы қозғалысы ретінде пайда болды, олар ортадағы қаталдық пен төзбеушілікке наразы болды. 1980-ші жылдардың ортасында басталған «жастар тобы» дәуірінде музыканың straight edge ортасына әсері ең жоғары деңгейге жетті. 1990-шы жылдардың басында белсенді straight edge кең панк ортасының белгілі бір бөлігіне айналды. 1990-шы жылдардың басы мен ортасында straight edge АҚШ-тан Солтүстік Еуропаға, Шығыс Еуропаға, Таяу Шығысқа және Оңтүстік Америкаға тарады. 2000-шы жылдардың басында белсенді straight edge панктер кең straight edge мәдениеті мен қозғалысынан көбінесе шығып кетті.
Straight edge is a philosophy of hardcore punk culture, adherents of which refrain from using alcohol, tobacco, and other recreational drugs, in reaction to the excesses of punk subculture. For some, this extends to refraining from engaging in promiscuous sex, following a vegetarian or vegan diet, and not drinking coffee or taking prescribed medicine. Straight edge emerged amid the early 1980s hardcore punk scene. Since then, a wide variety of beliefs and ideas have been associated with the movement, including vegetarianism and animal rights. Ross Haenfler writes that as of the late 1990s, approximately three out of four straight edge participants were vegetarian or vegan. While the commonly expressed aspects of the straight edge subculture have been abstinence from alcohol, nicotine, and illegal drugs, there have been considerable variations on how far to take the interpretations of "abstaining from intoxicants" or "living drug free". Disagreements often arise as to the primary reasons for living straight edge. Straight edge politics are primarily left wing and revolutionary but there have been conservative offshoots. In 1999, William Tsitsos wrote that straight edge had gone through three eras since its founding in the early 1980s. Bent edge began as a counter movement to straight edge by members of the Washington, D. C. hardcore scene who were frustrated by the rigidity and intolerance in the scene. During the youth crew era, which started in the mid 1980s, the influence of music on the straight edge scene was at an all time high. By the early 1990s, militant straight edge was a well known part of the wider punk scene. In the early to mid 1990s, straight edge spread from the United States to Northern Europe, Eastern Europe, the Middle East, and South America. By the beginning of the 2000s, militant straight edge punks had largely left the broader straight edge culture and movement.
Өмір салты мен қоғамдастық
Панктер әр түрлі мәдениеттер мен әлеуметтік топтардан шығады. Кейбір субмәдениеттермен салыстырғанда, панк идеологиясы гендерлік теңдікке жақынрақ. Панк субмәдениеті көбінесе расизмге қарсы болғанымен, оның көп бөлігі ақ нәсілділерден тұрады. Дегенмен, басқа топтардың өкілдері (мысалы, афроамерикандықтар, басқа қара нәсілділер, латиноамерикандықтар және азиялықтар) осы субмәдениеттің дамуына үлес қосты. Панктер көбінесе жергілікті қауымдастықты құрайды, ол кішкентай қалада онға жуық мүшеден, ал ірі қалада мыңдаған мүшеден тұруы мүмкін. Жергілікті қауымдастықта әдетте белсенді панктердің кішкентай тобы және оларды қоршаған жанкүйерлер болады. Типикалық панк қауымдастығы панк және хардкор топтарынан, концерттерге, наразылықтарға және басқа да шараларға қатысатын жанкүйерлерден, журналдар шығарушылар, рецензенттер және басқа да жазушылардан, журналдарды безендіретін суретшілерден, плакаттар мен альбомдық мұқабалар жасаушылардан, концерттерді ұйымдастырушылардан және музыкалық орындарда немесе тәуелсіз жазба компанияларында жұмыс істейтін адамдардан тұрады.
Punks come from all culture and economic classes. Compared to some subcultures, punk ideology is much closer to gender equality. Although the punk subculture is mostly anti racist, it is overwhelmingly white. However, members of other groups (such as African Americans, other black people, Latinos, and Asians) have contributed to the development of the subculture. Punks often form a local scene, which can have as few as half a dozen members in a small town, or as many as thousands of in a major city. A local scene usually has a small group of dedicated punks surrounded by a more casual periphery. A typical punk scene is made up of punk and hardcore bands, fans who attend concerts, protests, and other events, zine publishers, reviewers, and other writers, visual artists illustrating zines, and creating posters and album covers, show promoters, and people who work at music venues or independent record labels.
Аутентиктілігі
Панк және хардкор субмәдениеттерінде сахна мүшелері көбінесе сахнаның құндылықтары мен философияларына деген адалдығы тұрғысынан бағаланады, бұл саяси көзқарастардан бастап өмір салтына дейін қамти алады. Панк субмәдениетінде "позер" (немесе "позер") деген сөз "әдетте өзі емес нәрсе екенін көрсетуге тырысатын адамды" сипаттау үшін қолданылады. Бұл термин, белгілі бір субмәдениеттің киімдерін, сөйлеуін және/немесе мінез-құлқын қабылдаған, бірақ оның құндылықтарын немесе философиясын бөліспейтін немесе түсінбейтін адамды білдіреді. Музыка индустриясын, тіпті панк мәдениетін де сынаудан тартынбайтын "Chickenshit Conformist" Dead Kennedys кітабында: "Панк өлген жоқ, ол өлуге лайық. Ол тағы бір ескі карикатураға айналғанда, идеялардың маңызы жоқ, кіммен таныс екенің маңызды", - деп мәлімдеді. Панк адамдардың оның негізгі құндылықтарын ("өзгеріс пен қамқорлық – нағыз нәрсе") ұмытқандықтан "мағынасыз модаға" айналу қаупі бар екенін айтты. Әсіресе, панктың негізгі құндылықтарына қайшы келетін және сатылып кеткен металл топтарын, "ең нәсілшіл және гомофобтық топтармен келісімшарт жасап ақша табуға тырысатын" жамандыққа айыптады. Мұндай шынайы еместік субмәдениет мүшелері тарапынан жек көрумен қарастырылса да, терминнің анықтамасы және оны кімге қолдану керек деген мәселе субъективті болып табылады. Drowned in Sound журналындағы мақала 1980-жылдардағы "хардкор – панктың нағыз рухы" екенін айтады, себебі "барлық позерлер мен модаға құмарлар жаңа романтикалық шаштармен, тар қызғылт галстуктармен келесі трендке кеткеннен кейін", панк сахнасы тек "DIY этикасына толыққанды берілген" адамдардан ғана тұрды. The Who, The Stooges, Velvet Underground, Pink Fairies, The Deviants және Edgar Broughton Band сияқты прото-панк топтар 1960-жылдардың соңында гараждық роктан пайда болды. Және әдетте, жанрды дамытуға ақ жұмысшы сыныбының жігіттері еңбегі сіңген деп есептелсе де, көптеген әйелдер (Патти Смит, Сиукси Сиу) және түрлі этностық топтардан шыққан адамдар (The Specials мүшесі) панктың алғашқы дыбысы мен эстетикасына үлкен үлес қосты. Алғашқы субмәдениеттің мақсаты бағытталғандықтан, панк қозғалысы кеңінен танымал болғандықтан ол бағытталған ағымға енді. Егер панк коммерциялық сипатқа ие болса, онда ол көше мәдениетінен алыстайды. Міне, панктың парадоксы: субмәдениет ретінде ол үнемі дамуы керек, бағытталған ағымнан шығып кету үшін. Лиз Хэмнің жазған "Punk Girls" кітабы – панк субмәдениетіндегі австралиялық әйелдердің 100 портретін қамтитын фотоальбом. Ол 2017 жылы Manuscript Daily басылымында жарық көрді. Кітаптағы фотосуреттер арқылы панк субмәдениетіне қатысты кемсітушіліктер зерттеледі; бұл қыздар бағытталған ағымға жатпаса да, "әдемі және талантты".
In the punk and hardcore subcultures, members of the scene are often evaluated in terms of the authenticity of their commitment to the values or philosophies of the scene, which may range from political beliefs to lifestyle practices. In the punk subculture, the epithet poseur (or "poser") is used to describe "a person who habitually pretends to be something [they are] not." The term is used to refer to a person who adopts the dress, speech, and/or mannerisms of a particular subculture, yet who is deemed to not share or understand the values or philosophy of the subculture. Never one to shy away from criticizing the music industry and even punk culture, in Chickenshit Conformist Dead Kennedys opined that "Punk's not dead It just deserves to die When it becomes another stale cartoon Ideas don't matter, it's who you know. ", saying punk was in danger of becoming a "meaningless fad" because people had stopped caring about what they saw as the core values of punk ("Change and caring are what's real"). In particular, metal bands, which were seen as an offshoot, they saw as not only as a sell out, but as morally repugnant to the core values of punk saying labels were making money by signing "the most racist queerbashing bands they can find." While this perceived inauthenticity is viewed with scorn and contempt by members of the subculture, the definition of the term and to whom it should be applied is subjective. An article in Drowned in Sound argues that 1980s era "hardcore is the true spirit of punk", because "after all the poseurs and fashionistas fucked off to the next trend of skinny pink ties with New Romantic haircuts, singing wimpy lyrics", the punk scene consisted only of people "completely dedicated to the DIY ethics". Proto punk bands such as the Who, the Stooges, the Velvet Underground, Pink Fairies, the Deviants, and Edgar Broughton Band came out of garage rock during the late 1960s. Usually, white working class boys are credited for pioneering the genre, however, there were many women (Patti Smith, Siouxsie Sioux) and people of colour (the Specials member) who contributed to the original punk sound and aesthetic. Because the original subculture meant to challenge to the mainstream, and punk movement became major it was brought to the mainstream. If punk is commercialized, it is far from street culture. This is the paradox of punk; as a subculture, it must always be evolving to stay out of the mainstream. Punk Girls written by Liz Ham is a photo book featuring 100 portraits of Australian women in the punk subculture, and it was published in 2017 by Manuscript Daily. Discrimination against punk subculture is explored with her photographs in the book; these girls who are not mainstream, but "beautiful and talented".
Басқа субмәдениеттермен өзара іс-қимыл
Алғашқы хип-хоп MC-лер өздерін панк-рокерлер деп атады, ал кейбір панк сәні хип-хоп киімдеріне енді, сондай-ақ керісінше де болды. Малкольм Макларен Ұлыбританияға панк пен хип-хопты таныстыруда маңызды рөл атқарды. Кейіннен хип-хоп, Beastie Boys, Hed PE, Blaggers I. T. A., Biohazard, E. Town Concrete, The Transplants және Refused сияқты кейбір панк және хардкор топтарына әсер етті. Басқа рэптер мен хип-хоп орындаушылары City Morgue сияқты crust punk және хардкор субмәдениеттерінен әсер алды. 1960 жылдардың соңында Ұлыбританиядағы скинхед субмәдениеті, 1970 жылдардың басында дерлік жойылған болатын, 1970 жылдардың соңында қайта жанданды, бұл панк-роктың, әсіресе Oi! панк жанрының ықпалынан болды. Керісінше, дәстүршіл скинхедтер арасында танымал болған ска және регги бірнеше панк музыканттарына әсер етті. Панктер мен скинхедтердің қарым-қатынасы әлеуметтік жағдайларға, уақыт кезеңіне және географиялық орналасуына байланысты жауласушылыққа да, достыққа да толы болды. Панк пен хэви-метал субмәдениеттері панк пайда болғаннан бері ұқсастықтарды бөліседі. 1970 жылдардың басындағы протопанк сахнасы хэви-металдың дамуына ықпал етті. Элис Купер панк және метал субмәдениеттерінің сәні мен музыкасының алға басушысы болды. 1977 жылы шыққан алғашқы альбомынан бері Motörhead панк сахнасында үнемі танымал болды, ал олардың қайтыс болған вокалисі Лемми панк-роктың жанкүйері болды. Metalcore, grindcore және crossover thrash сияқты жанрлар панк-рок пен хэви-металдан күшті әсер алды. Британдық хэви-металдың жаңа толқыны Discharge сияқты британдық топтардың стиліне әсер етті, ал хардкор Metallica және Slayer сияқты трэш-метал топтарына басты ықпал етті. 1990 жылдардың басындағы гранж субмәдениеті панктың анти-сән идеалдары мен металлға әсер еткен гитаралық дыбыстардың қосындысы болды. Дегенмен, хардкор панк және гранж 1980 жылдары танымал болған хэви-метал музыкасына қарсы реакция ретінде дамыды. Панк өркендеген кезінде панктер жалпы жұртшылықтан және басқа субмәдениеттердің мүшелерінен мазақтау мен шабуылға ұшырады. 1980 жылдары Ұлыбританияда панктер кейде Тедди Бойз, майлылар, байкерлер, модтар және басқа субмәдениеттердің мүшелерімен төбелес тудырды. Сонымен қатар, позитивті панктер (қазір готтар деп танылады) пен сәнді киінген жаңа романтиктер арасында зор дұшмандық болды. 1970 жылдардың соңында панктер идеологиялық қарама-қайшылықтар мен хиппи мәдениетіне қарсылық салдарынан хиппилермен қақтығыстарға түскен. Дегенмен, ағылшын анархо-панк тобы Crass-тың мүшесі Пенни Рембо Crass-тың оның досы, хиппи Уоли Хоуптың естелігінде құрылғанын айтты. Рембо сонымен қатар Crass-тың 1960 және 1970 жылдары хиппи қозғалысына белсенді қатысқанын, ал 1967 жылы Dial House құрылғанын мәлімдеді. Көптеген панктер Crass-тың хиппи қозғалысына қатысқаны үшін оларды сынады. Crass сияқты, Джелло Биафра да хиппи қозғалысынан әсер алды және yippies-ті өзінің саяси белсенділігі мен ойлауына басты ықпал еткен деп атады, бірақ ол хиппилерді сынаған әндер де жазды. Индустриалдық және риветхед субмәдениеттері музыка, сән және көзқарас тұрғысынан панкпен байланысты болды. Power pop музыкасы (Badfinger, Cheap Trick, The Knack және The Romantics сияқты топтар анықтағандай) панк-рокпен шамамен бір уақытта және географиялық аймақта пайда болды, олар қысқа әндерді қатты және жылдам орындау тұрғысынан көптеген нәрселермен бөлісті, сонымен қатар есте қалатын сезімдерге баса назар аударды. Көбірек мелодиялық және поп әсері бар панк музыкасы көбінесе "жаңа толқын музыкасы" деген жалпы атаумен power pop топтарымен біріктірілді. "Power pop punk" жанрына жататын жақсы мысал - Солтүстік Ирландияның танымал тобы Protex. Дегенмен, стильдік және лирикалық тұрғыдан алғанда, power pop топтары "панк емес" топ 40 коммерциялық поп-музыкасының ықпалына ие болды және әсіресе Stereo Skyline және All Time Low сияқты заманауи power pop топтарында сәнді, ауыр жасөспірімдер поп-модасын ұстанды.
Some of the first hip hop MCs called themselves punk rockers, and some punk fashions have found their way into hip hop dress and vice versa. Malcolm McLaren played roles in introducing both punk and hip hop to the United Kingdom. Hip hop later influenced some punk and hardcore bands, such as the Beastie Boys, Hed PE, Blaggers I. T. A., Biohazard, E. Town Concrete, The Transplants, and Refused. Other rappers and hip hop acts were influenced by the subcultures of crust punk and hardcore such as City Morgue. The skinhead subculture of the United Kingdom in the late 1960s – which had almost disappeared in the early 1970s – was revived in the late 1970s, partly because of the influence of punk rock, especially the Oi! punk subgenre. Conversely, ska and reggae, popular among traditionalist skinheads, has influenced several punk musicians. Punks and skinheads have had both antagonistic and friendly relationships, depending on the social circumstances, time period, and geographic location. The punk and heavy metal subcultures have shared some similarities since punk's inception. The early 1970s protopunk scene had an influence on the development of heavy metal. Alice Cooper was a forerunner of the fashion and music of both the punk and metal subcultures. Motörhead, since their first album release in 1977, have enjoyed continued popularity in the punk scene, and their now deceased frontman Lemmy was a fan of punk rock. Genres such as metalcore, grindcore, and crossover thrash were greatly influenced by punk rock and heavy metal. The new wave of British heavy metal influenced the UK 82 style of bands like Discharge, and hardcore was a primary influence on thrash metal bands such as Metallica and Slayer. The early 1990s grunge subculture was a fusion of punk anti fashion ideals and metal influenced guitar sounds. However, hardcore punk and grunge developed in part as reactions against the heavy metal music that was popular during the 1980s. In punk's heyday, punks faced harassment and attacks from the general public and from members of other subcultures. In the 1980s in the UK, punks were sometimes involved in brawls with Teddy Boys, greasers, bikers, mods, and members of other subcultures. There was also considerable enmity between Positive punks (known today as goths) and the glamorously dressed New Romantics. In the late 1970s, punks were known to have had confrontations with hippies due to the contrasting ideologies and backlash of the hippie culture. Nevertheless, Penny Rimbaud of the English anarcho punk band Crass said that Crass was formed in memory of his friend, the hippie Wally Hope. Rimbaud also said that Crass were heavily involved with the hippie movement throughout the 1960s and 1970s, with Dial House being established in 1967. Many punks were often critical of Crass for their involvement in the hippie movement. Like Crass, Jello Biafra was influenced by the hippie movement and cited the yippies as a key influence on his political activism and thinking, though he did write songs critical of hippies. The industrial and rivethead subcultures have had several ties to punk, in terms of music, fashion, and attitude. Power pop music (as defined by groups such as Badfinger, Cheap Trick, The Knack, and The Romantics) emerged in mostly the same time frame and geographical area as punk rock, and they shared a great deal musically in terms of playing short songs loud and fast while trying to emphasize catchy feelings. More melodic and pop influenced punk music has also often been wrapped alongside power pop bands under the general "new wave music" label. A good example of a genre straddling "power pop punk" band is the popular Northern Ireland group Protex. However, stylistically and lyrically, power pop bands have tended to have a very "not punk" top 40 commercial pop music influence and a flashier, heavily teen pop sense of fashion, especially modern power pop groups such as Stereo Skyline and All Time Low.
Шығыс Германия
Панк-сахнасы 1970-ші жылдардың соңында социалистік Шығыс Германияда қалыптаса бастады. Ол Батысқа ұқсас көптеген ерекшеліктерге ие болды және билік тарапынан АҚШ пен Батыс Еуропадан бастау алған халықаралық жастар субмәдениетінің таралуы ретінде қарастырылды. Шындығында, бұл бағаны көптеген шығыс германиялық панктар да бөлісті. Марио Шульцтің айтуынша: "Бастапқыда маған музыка ұнады. Мен ағылшын тіліндегі мәтіндерді толық түсінбедім, бірақ сырттан қараушының осы көрсеткішті тәжірибесі, осы таң қалдыру қабілеті маған ұнады. Мен қазірдің өзінде басқа біреу болдым, мүмкін, басқаша айтар едім, бір жағынан қиын адам". Билік үшін панк – қазіргі әлеуметтік нормалар мен құндылықтарға қайшы келетін өмір салтының көрінісі болды. Дегенмен, панктер ғана "негативті, декаденттік" және социалистік қоғамның тұрақтылығына қауіп төндіретін жастар субмәдениеті емес еді: хэви-металдар, скинхедтер және готтар да мақсатқа алынды. Нақты санды анықтау қиын болғанымен, 1980-ші жылдардың басында Шығыс Германиядағы панк-сахнасы салыстырмалы түрде шағын болды. Мысалы, "1981 жылы Штази (құпия полиция) 1000 панк пен оларға жақын 10 000 адамды анықтады". Панктер жеке тұлға ретінде немесе топ ретінде қарастырылса да, оларды ресми полиция да, Штази де қуғынға салды. Полицияның мәжбүрлеп шаш кесу, тұтқындау және физикалық зорлық-зомбылық сияқты тікелей қуғын әдістері, Штазидің жасырын және кең ауқымды "Zersetzung" әдістерімен біріктірілді: оларға түрлі инфильтрация түрлері, жалған тудыратын әрекеттер, жала жабу, психикалық денсаулық проблемаларын тудыруға бағытталған психологиялық қысым көрсету және психикалық денсаулық заңнамасы негізінде немесе жасалған қылмыстар бойынша соттау кірді. Штазидің әдістерін анықтау қиын болғандықтан және оларды дәлелдеу одан да қиын болғандықтан, бұл оларға өз азаматтарын қуғынға салуға байланысты халықаралық айыптаулардан қашуға мүмкіндік берді. Бұл әдістер адамдарға зиян келтіру үшін ғана емес, сонымен қатар жеке тұлғаларды беделсіз ету және оқшаулау, сондай-ақ түрлі топтар мен ұйымдарды тарату үшін де жасалған. Олар өздеріне ұқсас көзқарастарға ие серіктестерді жалдауға көп сүйенді. Штази қызметкерлерінің сөзіне сүйенсек, панктардың "бір-біріне жақындық сезіміне" байланысты мұндай тапсырманы орындау қиын болды. Дегенмен, Штази панк-сахнаны басу және ыдыратуда айтарлықтай жетістікке жетті. 1984 жылы түрмеден шыққан "Namenlos" тобының бұрынғы мүшесі Яна Шлоссер: "Штази панкті толығымен қиратты" деді.
The punk scene began to emerge in socialist East Germany in the late 1970s. It shared many similarities with that of the West and was considered by the ruling authorities to be a spread of an international youth sub culture which had its roots in the U. S. and Western Europe. Indeed, this was an assessment many East German punks shared themselves. According to one, Mario Schulz, "The start was that I liked the music. I did not quite understand the English texts, but this ostentatious experience as an outsider, this capacity to shock, that pleased me. I was already someone else would probably express it differently an awkward sod." By the authorities, punk was seen as representing a way of life which was contrary in nature to existing social conventions and values. Punks were, however, not the only youth sub culture to be considered 'negative decadent' and a threat to the stability of socialist society: heavy metallers, skinheads, and goths were also targeted. Whilst it is hard to ascertain an exact figure, the punk scene in East Germany in the early 1980s was still relatively small. For example, 'In 1981, the Stasi (secret police) identified 1,000 punks and a broader group of 10,000 sympathisers.' Punks, whether considered as individuals or as groups, were persecuted by both the regular police and the Stasi. More overt methods of persecution by the regular police such as enforced haircutting, arrest, and physical beatings were combined unofficially with the more insidious and far reaching decomposition methods (trans. Zersetzung) of the Stasi: these involved various forms of infiltration, false flag type acts, framing, psychological harassment methods designed to cause mental health problems, and incarceration on the basis of mental health legislation or on the basis of crimes ostensibly committed. As the methods of the Stasi were difficult to detect and even harder to prove, it allowed them to circumvent international condemnation in regard to the persecution of their own citizens. Aside from being designed to harm people, the methods were also designed to discredit and isolate individuals and break up the various bands and groupings. They relied heavily on the hiring of collaborators who were of a similar disposition to those who were being targeted. According to Stasi officers, this was a task which was harder to achieve with punks due to their 'feeling of belonging together.' Nonetheless, the Stasi did have notable success in the repression and decomposition of the punk scene. Former member of the band Namenlos, Jana Schlosser, stated in 1984 when she came out of jail, that "The Stasi had pretty well managed to smash punk."
Жалпы перспективалар
Панк субмәдениеті әлемнің көптеген елдеріне тарады. Музыкалық өрнектің икемділігі, әсіресе, оны мәдениеттер аралық түсіндіру үшін өте қолайлы құралға айналдырады.
The punk subculture has spread to many countries around the world. The fluidity of musical expression in particular makes it an ideal medium for this cross cultural interpretation.