Кіріспе
Pince nez (/p/ɑː/n/s/n/eɪ/ немесе /p/ɪ/n/s/n/eɪ/, көпше түрі бірлікте бірдей; pɛ̃sˈne) – 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында танымал болған, құлаққаптары жоқ, мұрын көпірін қысып ұстайтын көзілдірік стилі. Атауы француз тіліндегі "pincer" ("қысу") және "nez" ("мұрын") сөздерінен шыққан. Еуропада 14 ғасырдың соңынан бері қолданылғанмен, қазіргі үлгідегі pince nez 1840 жылдары пайда болып, 1880-1900 жылдары ең жоғары танымалдылыққа ие болды. Олар мұрынға берік орналаспағандықтан және көзілдірік тағуға байланысты кейбір жағымсыз пікірлердің болуына байланысты, көбінесе киімге немесе құлаққа тізбек, бау немесе лента арқылы бекітілетін. Бұл оларды оңай алып тастауға және жоғалтып алудан сақтауға мүмкіндік берді.
Pince nez ('/p//ɑː//n//s//n//eɪ/ or '/p//ɪ//n//s//n//eɪ/, plural form same as singular; pɛ̃sˈne) is a style of glasses, popular in the late 19th and early 20th centuries, that are supported without earpieces, by pinching the bridge of the nose. The name comes from French pincer, "to pinch", and nez, "nose". Although pince nez were used in Europe since the late 14th century, modern ones appeared in the 1840s and reached their peak popularity around 1880 to 1900. Because they did not always stay on the nose when placed, and because of the stigma sometimes attached to the constant wearing of eyeglasses, pince nez were often connected to the wearer's clothing or ear via a suspension chain, cord, or ribbon so that they could be easily removed and not lost.
Көз айнектері
Көзілдіріктің ең ерте түрі, археологиялық жазбаларда қалған деректер 15 ғасырдың ортасына дейін жетеді. Бұл – қарапайым пинс-нез, оның қаңқасы бұқаның алдыңғы аяғының метакарпаль сүйектерінен немесе ірі мүйізден жасалған. Бөлшектер лопата тәрізді пішінделген және мұрынға қысым жасау үшін, линзаларды біріктіруге мүмкіндік беру үшін темір қақпақпен біріктірілген. Тұтқасының шарнирге қосылған жеріндегі үш тесіктің мақсаты белгісіз, бірақ олар ежелгі заманнан белгілі болған тесік арқылы көру принципі үшін пайдаланылған болуы мүмкін. Әр лопатаның бір жағы линзаны орнату үшін тілінген, ал тілінген жері қалыпты жағдайда мыс сыммен жабылатын. Қаңқалар өте жеңіл болған, бірақ қақпақтағы кернеу уақыт өте келе әлсіреп, оларды мұрынға ұстап тұру қиын болған. Мұндай қаңқаларды бейнелейтін суреттер 1392 жылға дейін жетеді. Кейінірек қаңқалар малдың мүйізінен немесе ағаштан жасалған, бірақ әрқашан кернеу үшін жалғаушы қақпақпен жасалған.