Кіріспе

Өрттің қалдықтары – материалды жағудан қалған қалдықтар. Күл немесе күл – өрттің қалдығынан қалған қатты заттар. Нақтырақ айтқанда, күл дегеніміз – бір нәрсе жанғаннан кейін қалған сулы емес, газ тәрізді емес қалдықтардың барлығы. Аналитикалық химияда химиялық үлгілердің минералдық және металдық құрамын талдау үшін күл – толық жанудан кейін қалған газ тәрізді емес, сұйық емес қалдық. Толық емес жанудың соңғы өнімі ретінде күл көбінесе минералды болады, бірақ әдетте жануға болатын органикалық немесе басқа да тотығуға жататын қалдықтар да қалды. Ең танымал күл түрі – ағаш күлі, ол лагерь оттарында, каминдерде және т.б. ағаш жағудан қалған өнім. Ағаш күлінің түсі неғұрлым қараңғы болса, толық емес жанудан қалған көмірдің мөлшері соғұрлым көп. Күлдің түрлері әртүрлі. Кейбір күлдерде топырақты құнарлы ететін табиғи қосылыстар бар. Ал басқаларында уытты болуы мүмкін химиялық қосылыстар бар, бірақ олар химиялық өзгерістер мен микроорганизмдердің әрекетінен топырақта ыдырайды. Сабын сияқты, күл де дезинфекциялық зат (сілтілі). Дүниежүзілік денсаулық сақтау ұйымы сабын қолдану мүмкін болмаған жағдайда, қол жуу үшін күл немесе құмды пайдалануды ұсынады.

Табиғи пайда болуы

Күл кез келген өсімдіктерді жаққан өрттен табиғи түрде пайда болады, топырақты тыңайту үшін оны шашыратуы мүмкін, немесе көмірге айналу үшін жеткілікті уақыт бойы оның астында жиналуы мүмкін.

Жас өртеу күлдері

Кремциялау күлін, сондай-ақ кремацияланған қалдықтар немесе "кремальдар" деп те атайды, бұл кремациядан кейін қалған дене қалдықтары. Олар көбінесе жалпы құмға ұқсас сұр түсті ұнтақ түрінде болады. Көбінесе күл деп айтылса да, бұл қалдықтардың негізгі бөлігі – кремация процесінде денедегі органикалық заттардың жойылғаннан кейін қалған ұнтақталған сүйек бөлшектері. Адамдар көбінесе осы күлді урна сияқты ыдыстарда сақтайды, бірақ кейде оларды белгілі бір жерлерге жерлейді немесе шашып жібереді.