Француз дипломаты, Монморин де Сен-Эремнің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Француз дипломаты (1745–1792)

Арман Марк, Монморрен де Сент-Гермен графы (13 қазан 1745 – 2 қыркүйек 1792) – француз мемлекет қайраткері. Ол Людовик XVI тұсында Сыртқы істер министрі және Әскери-теңіз күштері министрі болды.

Өмірбаян

Ол Оверньдегі ақсүйек отбасының кіші тармағынан шыққан. Людовик XVI тақ мұрагері болған кезде оның жеке кеңесшісі болды, кейін Мадридке елші болып тағайындалды. Мадридтен кенеттен Бретань губернаторы қызметіне шақырылып, 1787 жылы патша оны Вергеннен кейін Сыртқы істер министрлігіне тағайындады. Монморин Жак Некерді терең құрметтеді және оның сарайдағы беделін сақтауға көмектесті. Некер 1789 жылдың 12 шілдесінде қызметтен босатылғанда зейнетке шықты, бірақ Бастилияға шабуылдан кейін Некер қайтадан қызметке келген соң, ол өз лауазымын 1791 жылдың қазанына дейін жалғастырды. Оноре Мирабо оған 1788 жылдың желтоқсанында жаңа Генерал штатымен сарайдың саясатын жүргізу жоспарымен жүгінді; бірақ Монморин Мирабоның Некерге жасаған шабуылдарына және оның "Histoire secrete de la cour de Berlin" атты еңбегіне ренжігендіктен оны қабылдаудан бас тартты. Алайда, Франция революциясының күшеюімен оның көзқарасы өзгерді. Граф де ла Марк Мирабоны сарайға жақындастыруға тырысты, ал осы мақсатта Монмориннің көмегін алу маңызды болды. Екеуі тез арада жақын қарым-қатынасқа келді. Монморин лауазымын формалды түрде сақтап қалғанмен, Мирабо іс жүзінде министрге айналды. Монморин Мирабомен кеңеспей ешқандай шешім қабылдауға батыл болмады, бірақ Мирабо да, Ла Марк та оның мінезіне күмән келтірген жоқ. Мирабо Монмориннің "әлсіз" (фласк) және "қорқақ" (гаваш) екеніне ашуланып айтты. Ла Марк Монмориннің әлсіздігі кейде Мирабоның құштарлығын баяулатуға көмектесетінін ойлады. 1791 жылдың сәуірінде Мирабоның өлімі Монморин үшін ауыр соққы болды, ал корольдік отбасының Варенске қашуынан кейін оның жағдайы одан да қиын болды, ол бұл туралы хабарсыз болды. Ол лауазымынан кетуге мәжбүр болды, бірақ Луиге кеңес беруін жалғастырды және революционерлер "Австрия комитеті" деп атаған корольдің жақын достарының бірі болды. 1792 жылдың маусымында оның құжаттары Сыртқы істер министрлігінде тәркіленді, бірақ ешқандай айғақты дәлел табылған жоқ; шілдеде ол жария түрде айыпталды және 10 тамыздан кейін іздеуге берілді. Ол кір жуатын әйелдің үйіне тығылды, бірақ табылған соң Заң шығарушы жиналысқа жеткізіліп, Аббая түрмесіне қамалды, онда қыркүйектегі қырғын кезінде қаза тапты. Оның туысы Луи Виктор Анри, Монморин де Сен-Эрем маркизі, отбасының ересек тармағының басшысы, сондай-ақ осы қырғында қаза тапты.

He belonged to a junior branch of a noble family of Auvergne. He was gentleman in waiting to Louis XVI when dauphin, and was subsequently appointed ambassador to Madrid. From Madrid he was suddenly summoned to the governorship of Brittany, and in 1787 was appointed by the king to succeed Vergennes in the ministry of foreign affairs. Montmorin was a devoted admirer of Jacques Necker, whose influence at court he helped maintain. He retired when Necker was dismissed on 12 July 1789, but on Necker's recall after the storming of the Bastille again resumed his office, which he continued to hold till October 1791. Honoré Mirabeau had approached him as early as December 1788, with a plan for the policy to be pursued by the court towards the new states general; but Montmorin, offended by Mirabeau's attacks on Necker and by his Histoire secrete de la cour de Berlin, refused to see him. With the progress of the French Revolution, however, this attitude changed. The comte de la Marck was trying to bring Mirabeau into touch with the court, and for this purpose it was important to secure the assistance of Montmorin. The two men were soon on the closest terms. While Montmorin continued as minister in name, Mirabeau became so in fact. Montmorin did not dare to come to a decision without consulting Mirabeau, but neither Mirabeau nor La Marck were under any illusions as to his character. Mirabeau complained bitterly that Montmorin was "slack" (flasque) and a "poltroon" (gavache). La Marck thought that Montmorin's feebleness was occasionally useful in restraining Mirabeau's impetuosity. The death of Mirabeau in April 1791 was a severe blow to Montmorin, the difficulty of whose position was enormously increased after the flight of the royal family to Varennes, to which he was not privy. He was forced to resign office, but still continued to advise Louis, and was one of the inner circle of the king's friends, called by the revolutionists "the Austrian Committee." In June 1792 his papers were seized at the foreign office, without anything incriminating being discovered; in July he was denounced, and after 10 August was proscribed. He took refuge in the house of a washerwoman, but was discovered, taken before the Legislative Assembly, and imprisoned in the Prison de l'Abbaye, where he perished in the September massacres. His relative, Louis Victor Henri, marquis de Montmorin de Saint Herem, head of the senior branch of the family, also perished in the massacre.