Томас Хатчинсон: Америка революциясы алдындағы колониялық саяхатшы

Кіріспе

Америкалық отарлық шенеунік (1711–1780)

Томас Хатчинсон (9 қыркүйек 1711 – 3 маусым 1780) – американдық саудагер, саясаткер, тарихшы және отарлық әкімші, Американдық революцияға дейінгі жылдары Массачусетс шығанағының губернаторы қызметін бірнеше рет атқарған. Ол «революцияға дейінгі Массачусетстегі лоялисттердің ең маңызды тұлғасы» деп сипатталған. Хатчинсон табысты саудагер және саясаткер болды, көп жылдар бойы Массачусетс отарлық үкіметінің жоғары деңгейінде белсенді қызмет етті, 1758 жылдан 1774 жылға дейін губернатордың орынбасары, содан кейін губернаторы болып қызмет етті. Ол саяси тұрғыдан қарама-қарсылық тудырған тұлға болды, Джон Адамс пен Сэмюэл Адамс оны колонияларға бағытталған Парламент салық заңдарына бастапқыда қарсы болғанына қарамастан, танымал емес британдық салықтарды қолдаушы ретінде таныстырды. Хатчинсонды британ премьер-министрі Лорд Норт Американдық революциялық соғыстың басталуына әкелген шиеленіске елеулі үлес қосқан деп айыптады. 1765 жылы мөртаңбалық заңға қарсы наразылықтар кезінде Хатчинсонның Бостон үйі тоналып, Массачусетс тарихына қатысты материалдар жинағына зақым келтірілді. 1770 жылы губернатор міндетін атқарушы ретінде ол Бостон қырғынынан кейін болған оқиға орнына жеке барып, британдық әскерлерді Бостоннан Вильям қамалына көшіруге бұйрық берді. 1773 жылы отарлық құқықтарды шектеу туралы оның хаттары жарияланды, бұл колониядағы оған қарсылықты одан әрі күшейтті. 1774 жылдың мамыр айында Хатчинсон губернатор лауазымынан генерал Томас Гейджке ауыстырылды және Англияға жер аударылды, онда ол британ үкіметіне отаршылармен қарым-қатынас мәселелері бойынша кеңес берді. Ол Америка Құрама Штаттарының отарлық тарихына қатты қызығушылық танытып, көптеген тарихи құжаттарды жинады. Хатчинсон үш томдық «Массачусетс шығанағының тарихы» кітабын жазды, оның соңғы томы, өлімінен кейін жарық көрді, оның өкілеттігі кезеңін қамтыды. Тарихшы Бернард Бейлин Хатчинсон туралы: «Егер Америкада [Американдық революциялық соғыстың алдындағы наразылықтар мен даулардың] нәтижесін өзгерте алатын бір адам болса, ол осы адам еді» деп жазды. Ғалымдар Хатчинсонның мансабын американдық ұлт мемлекеті қалыптасқан кезде британдық империялық жүйеге адалдығынан шеттетілген көптеген лоялисттердің трагедиялық тағдырын бейнелеу үшін пайдаланады. Ол лоялисттердің идеологиясы мен Америка мен Ұлыбританияға деген екі жақты адалдығынан туындаған қиындықтарын көрнекті мысал ретінде келтірді. Хатчинсон Массачусетке деген сүйіспеншілігін Ұлыбританияға деген адалдығы үшін құрбан етті және соңғы жылдарын бақытсыз жер аударуда өткізді.

Thomas Hutchinson (9 September 1711 – 3 June 1780) was an American merchant, politician, historian, and colonial administrator who repeatedly served as governor of the Province of Massachusetts Bay in the years leading up to the American Revolution. He has been described as "the most important figure on the loyalist side in pre Revolutionary Massachusetts". Hutchinson was a successful merchant and politician who was active at high levels of the Massachusetts colonial government for many years, serving as lieutenant governor and then governor from 1758 to 1774. He was a politically polarizing figure who came to be identified by John Adams and Samuel Adams as a supporter of unpopular British taxes, despite his initial opposition to Parliamentary tax laws directed at the colonies. Hutchinson was blamed by British Prime Minister Lord North for being a significant contributor to the tensions that led to the outbreak of the American Revolutionary War. Hutchinson's Boston mansion was ransacked in 1765 during protests against the Stamp Act, damaging his collection of materials on the history of Massachusetts. As acting governor in 1770, he personally visited the aftermath of the Boston Massacre, an event after which he ordered the removal of British occupational troops from Boston to Castle William. Letters of his calling for the abridgment of colonial rights were published in 1773, further intensifying opposition towards him in the colony. Hutchinson was replaced as governor in May 1774 by General Thomas Gage and went into exile in England, where he advised the British government on its dealings with the colonists. He had a deep interest in the colonial history of the United States, collecting many historical documents. Hutchinson wrote a three volume History of the Province of Massachusetts Bay whose last volume, published posthumously, covered his own period in office. Historian Bernard Bailyn wrote of Hutchinson, "If there was one person in America whose actions might have altered the outcome [of the protests and disputes preceding the American Revolutionary War], it was he." Scholars use Hutchinson's career to represent the tragic fate of the many Loyalists marginalized by their attachment to the British imperial system at a time when the American nation state was emerging. He exemplified the difficulties experienced by Loyalists, paralyzed by his ideology and his dual loyalties to America and Britain. Hutchinson sacrificed his love for Massachusetts for his loyalty to Great Britain, where he spent his last years in an unhappy exile.

Ерте өмір

Томас Хатчинсон 1711 жылдың 9 қыркүйегінде Бостонның Солтүстік бөлігінде Томас және Сара Фостер Хатчинсонның он екі баласының төртіншісі болып дүниеге келді. Ол Жаңа Англияның алғашқы қоныстанушыларының ұрпағы еді, соның ішінде Энн Хатчинсон және оның ұлы Эдвард Хатчинсон. Оның ата-анасы да белгілі саудагер отбасылардан шыққан. Әкесі отбасылық саудамен айналысып қана қоймай, сонымен қатар саяси, әскери және қайырымдылық салаларында белсенді болып, провинциялық кеңесте қызмет еткен. Оның кіші інісі – Фостер Хатчинсон. Жас Томас он екі жасында Гарвард колледжіне түсіп, 1727 жылы бітірді. Әкесі оны ерте жастан бизнеспен таныстырды, ол өте зерек бизнеске қабілетті екенін көрсетті. Балалық шағы туралы автобиографиялық очеркінде Хатчинсон 21 жасқа келгенде әкесінен алған "бес квинтал балық" сыйлығын 400-ден 500 фунт стерлингке дейін айналдырғанын айтады. 1732 жылы ол губернатор Джонатан Белчермен бірге Мэн штатының абенаки тайпасымен келіссөздер жүргізу үшін Каско шығанағына сапар жасады, осы саяхат арқылы ол саясатқа қатысты. Сапар Хатчинсонның үлесі бар кемемен жасалды. 1734 жылы ол Род-Айленд губернаторы Пелег Санфордтың немересі Маргарет Санфордқа үйленді. Санфорд және Хатчинсон отбасылары ұзақ жылдар бойы бизнес және жеке байланыстарды күзеді, шын мәнінде Маргарет оның үшінші туысы болды. Бұл неке Хатчинсон мен Эндрю және Питер Оливер арасындағы саяси одақты нығайтты, ол Маргарет қайтыс болғаннан кейін де ұзақ сақталды. Маргарет Санфордтың қарындасы Мэри (1713-1773) Эндрю Оливердің екінші әйелі болды. Сондай-ақ, Томас Хатчинсонның қызы Питер Оливердің ұлына үйленді. Оливер ағайындылары сонымен қатар Массачусетс губернаторы Джонатан Белчермен және Нью-Гэмпширдің лейтенант-губернаторлары Уильям Партридж және Джордж Вонмен (1696 жылғы Гарвард түлектері) туысқан. Олардың он екі баласы болды, олардың тек бесеуі 1754 жылы Маргарет бала туғанда туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болғанға дейін ересек жасқа жетті.

Заң шығарушы және кеңесші

1737 жылы Хатчинсон саясатқа қадам басып, Бостон қалалық әкімшілігіне сайланды, содан кейін сол жылы Бас сотқа (облыстық жиналысқа) өкіл болып сайланды. Ол провинцияның несиелік қағаздарды (қағаз валюта түрінде) шығару тәжірибесіне қарсы сөйледі, олардың құнының инфляциялық төмендеуі экономикаға зор зиян келтірді. Бұл ұстаным провинциядағы популисттік партияға ұнамады, нәтижесінде Хатчинсон 1739 жылғы сайлауда қызметтен шеттетілді. Ол Англияға, король Георг II-нің Массачусетс және Нью-Гэмпшир арасындағы шекара туралы шешімінен зардап шеккен жер иелерінің мүддесін қорғау үшін агент ретінде жіберілді, бұл шешім Нью-Гэмпширге айқын артықшылық берді. Хатчинсонның дипломатиялық миссиясы сәтсіз аяқталды, бірақ ол Гарвардқа жаңа капелла салуға арналған мұра қалдырды; осы қаражатқа салынған Холден капелласы бүгінге дейін тұр. 1742 жылы Хатчинсон қайтадан Бас сотқа сайланды және 1749 жылға дейін қызмет етті, 1746 жылдан 1749 жылға дейін органның спикері болды. Оның валюта реформаларын үздіксіз қолдауы популисттік топты соншалықты ашуландырды, Бостон мен Милтон қалаларындағы мүлкін ұлтшылдардың ықтимал шабуылынан қорғау қажеттігі талқыланды. Британ үкіметі 1745 жылғы Луисбург экспедициясына жұмсалған шығындарды қайтаруға келіскен кезде, Хатчинсон провинцияның қағаз валютасын тоқтату үшін осы үлкен төлемді (шамамен 180 000 фунт стерлинг алтын мен күміс) пайдалану идеясын қолға алды. Қолдаушылардың қарсылығына қарамастан, Хатчинсон 1749 жылы жиналыстың Бас соты арқылы бұл идеяны іске асыратын заң жобасын сәтті өткізді; ол Губернатор кеңесінің келісімін және Губернатор Уильям Ширлидің қолымен бекітілді. Заң жобасына қарсы болғандардың көпшілігі қағаз ақшаны монетаға айырбастау ешқандай қаржылық дүрбелең тудырмағанын көріп, қуанышқа бөленді, ал Хатчинсонның беделі көтерілді. Бұл жетістікке қарамастан, Хатчинсон 1749 жылы жиналыстан шеттетілді. Алайда ол дереу Губернатор кеңесіне тағайындалды. 1749 жылы ол Массачусетс штатының бір бөлігі болған Мэн округіндегі үндістермен келісім шартын жасасу үшін комиссияны басқарды, сондай-ақ Коннектикут және Род-Айлендпен шекаралық дауларды реттеу үшін комиссияларда жұмыс істеді. 1752 жылы ол мұрагерлік сот судьясы және жалпы сот судьясы болып тағайындалды. 1754 жылы француз және үнді соғысы басталғаннан кейін ол Албани конвенциясына делегат болды. Бұл кездесуде ол талқылауларға белсенді қатысып, Бенджамин Франклинмен бірге отаршылдық одақ жоспасын жасауға жұмыс істеді. Хатчинсон Франклинмен келісіп, қазіргі біртілдік британдық колонияларды қауіпке ұшыратып, жиі бәсекелесетін колонияларды біртұтас күшке біріктіру үшін шешуші шаралар қабылдау қажет екенін айтты. Ең маңыздысы, Хатчинсон жасаған есепте колониялар "олардың кеңестері, байлығы және күштерін ортақ жауларына қарсы тиісінше қолдану үшін құрлықтағы оның мәжәрттің үкіметтерінің одағын" құруға ынталандырылуы керек екені айтылды. 1754 жылы Хатчинсонның әйелі күрт қайтыс болды; содан кейін Хатчинсон бар күшін жұмысына салды. Оның жұмысы тек саяси сипатқа ие болған жоқ: гуманитарлық ұстанымда ол Новая Шотландиядан қуылған акадиялық босқындарды қолдады, тіпті Рим католиктерін қолдауы Массачусетстегі протестанттардың арасында оған достар табуға көмектеспеді. Ол соғысқа қатысқан әскерилердің қажеттіліктеріне де назар аударды, көбінесе мұқтаж ардагерлердің отбасыларына көмек көрсетті.

In 1737 Hutchinson entered politics, being elected as a Boston selectman, and later in the year, to a seat in the General Court (the provincial assembly). He spoke out against the province's practice of issuing bills of credit (as a form of paper currency), whose inflationary drop in value wrought havoc in the economy. This position was unpopular with the populist party in the province, and Hutchinson was voted out in the 1739 election. He was sent to England as an agent to plead on behalf of property owners affected by King George II's decision concerning the boundary line between Massachusetts and New Hampshire which significantly favored New Hampshire. Hutchinson's embassy was unsuccessful, although he returned with a bequest to Harvard for the construction of a new chapel; Holden Chapel, built with these funds, still stands today. In 1742, Hutchinson was again elected to the General Court, where he served until 1749, being the body's speaker from 1746 to 1749. His continued advocacy of currency reforms so annoyed the populist faction that the need to guard his properties in Boston and Milton from possible mob action was discussed. When the British government was convinced to refund the province's expense for mounting the 1745 Louisbourg expedition, Hutchinson seized upon the idea of using the massive payment (about £180,000 in gold and silver) to retire the province's paper currency. Despite significant opposition, Hutchinson successfully navigated a bill implementing the idea through the assembly's general court in 1749; it received the agreement of the Governor's Council, and also the signature of Governor William Shirley. Many of the bill's opponents were pleasantly surprised when the exchange of paper for specie did not cause any financial shocks, and Hutchinson's popularity soared. Despite the success, Hutchinson was voted out of the assembly in 1749. He was, however, immediately appointed to the Governor's Council. In 1749 he headed a commission to arrange a treaty with the Indians in the District of Maine, which was then part of Massachusetts, and he served on boundary commissions to settle disputes with Connecticut and Rhode Island. In 1752 he was appointed judge of probate and a justice of the Common Pleas. Following the outbreak of the French and Indian War in 1754, he was a delegate to the Albany Convention. In that meeting he took a leading part in the discussions, working with Benjamin Franklin to draft a plan for colonial union. Hutchinson agreed with Franklin that the present disunity endangered the British colonies and that decisive action must be taken to knit the too often competing colonies into a coherent whole. Most important, the report drafted by Hutchinson concluded that the colonies must be encouraged to establish "a Union of His Majesty's several governments on the continent, that so their councils, treasure, and strength may be employed in due proportion against their common enemy". Hutchinson's wife died quite suddenly in 1754; Hutchinson thereafter threw himself into his work. His work was not entirely of a political nature: in a humanitarian streak he supported Acadian refugees who had been expelled from their Nova Scotia homelands, even though this support of Roman Catholics did not gain him friends in Protestant Massachusetts. He was also sensitive to the needs of the military men involved in the war, often giving aid to needy families of veterans.

Массачусетс штатының вице-губернаторы

Губернатор Ширлидің саяси қарсыластары 1756 жылы оны қайта шақыруды ұйымдастырған кезде, Хатчинсон Ширлидің орнына губернатор болу үшін британдық әскери жетекші лорд Лаудунның қолдауын іздеп, алды. Осы кезеңде Хатчинсон, губернатор-лейтенант Спенсер Фипстің жасы мен денсаулығының нашарлауына байланысты провинцияның басты саясаткері болды. Хатчинсонның өтініші қабылданбады, бірақ 1758 жылы Томас Пауналл басшылығымен вице-губернатор қызметіне тағайындалды. Хатчинсонның Пауналлмен арақатынасы қиын болды, себебі Пауналл Губернатор Ширлиді қызметтен шеттетуге бағытталған саяси шаралардың ортасында болды, ал Хатчинсон Ширлидің қамқорлығы арқасында билік пен ықпалға ие болған еді. Пауналл штаттағы халықшыл топтармен байланыс орнатып, Ширлидің жақтастарының ықпалын жоюға тырысты, кейде Хатчинсоннан бұрын қолдаған адамдарға қарсы шығуын талап етті. Бірақ Хатчинсон бұған бас тартты, өйткені ол мұндай әрекеттердің провинцияның тұрақтылығына зиян келтіретінін және «губернатордың еркімен» жасалып жатқанын көрді. Пауналлдың Хатчинсонға деген сенімсіздігі өзара болды, ол 1759 жылдың соңында Англияға оралуға рұқсат сұрады. Ширлидің жақтастарының саяси қарсылығы мен оның бірнеше маңызды халықшыл жақтастарының қазасы осы шешімге әсер еткен болуы мүмкін. 3 маусымда 1760 жылы ол провинцияны тастап кетті, Хатчинсонды губернатор міндетін атқарушы етіп қалдырды. Бірнеше айдан кейін Пауналлдың орнына келген Фрэнсис Бернард билікті өз қолына алды.

Көмек көрсету туралы ордерлер

Бернардтың губернатор ретінде алғашқы қадамдарының бірі – Джеймс Отис ағаның орнына Хатчинсонды Массачусетс Жоғары сот тақырыбы бойынша Бас судья етіп тағайындауы. Осы әрекет провинцияның халықшылдары – Отис және оның ұлы Джеймс кіші сияқты белсенді көшбасшыларын Хатчинсон мен Бернардқа қарсы бұрды, бұл Хатчинсонның беделіне ұзақ мерзімді салдарлар тигізді. Заң білімі жоқ Хатчинсон бұл лауазымға өзі үміттенбеген, сондай-ақ Джон Адамс есімді жас заңгерлердің бірі және басқа да жаңа заңгерлер наразылық білдірді. 1761 жылы Хатчинсон кеден қызметкерлеріне ерікті іздеу жүргізуге рұқсат беретін, көмек ордерлері деп аталатын құжаттар шығарды, бұл оған қарсы наразылық пен сын тудырды. Бұрын да мұндай ордерлер шығарылған (иронияға орай, Хатчинсонның қарсылығына қарамастан), бірақ ол бекіткен ордерлердің кейбіреуі король Георг III таққа отырғаннан кейін қажет болған бұрынғы ордерлерді жаңартқан нұсқалары еді. Адамс пен Отистер бұл мәселені Хатчинсонның билікті монополиялауына (ол вице-губернатор болғандықтан және кеңесте отырғандықтан) және бас судья лауазымына заңды біліктілігінің жетіспеуіне қарсы айқайлау үшін пайдаланды.

Салықтар және мөртабан туралы заң

1763 жылы Парламентте қант заңы талқыланып жатқанда, Хатчинсонды Англияға жіберу туралы ұсыныс енгізілді, осы арқылы колонияның қарсылығын білдіруге мүмкіндік берілді. Губернатор Бернард, алайда, қазіргі лейтенант-губернаторды жіберуге қарсы болды, содан кейін заң қабылданды. Осыған орай, көптеген колониялық наразылықтар туды, және Хатчинсон Отистер сияқты белсенді қарсыластармен (сол кезде "өкілдіксіз салық салу болмайды" деген сөз тіркесін қолдана бастады) келісті, бұл заң Массачусетс экономикасына зиян келтіретінін мойындады. Келесі пікірталастарда Парламенттің Солтүстік Америка колонияларына жоғарылығы және Парламенттің теңіздің ар жағындағы колониялық өкілдікке ие болу мүмкіндігі туралы Хатчинсон мен басқалар арасында пікір келіспеушіліктер пайда болды. Бұл келіспеушіліктер Хатчинсон мен Отистер арасындағы жеке антагонизммен күшейді. Джеймс Отис кіші және Оксенбридж Тачер басқаратын Парламентке қарсы фракция, Хатчинсонға және оның фракциясының билікті монополиялауына қарсы әрбір ұсақ дауды пайдаланды. Хатчинсон бастапқыда осы саяси шабуылдарды елеусіз қалдырды, өйткені қарсыластарының жаңылысқан немесе адасқан деп ойлады. Биограф Эндрю Уолмсли Хатчинсонның осы кезеңде осы шабуылдардың патшалық билікке қарсы күшті оппозиция құруға және оның өзінің беделіне келтіретін зиянға тигізетін әсерін жетерсіз бағалағанын атап өтеді. 1765 жылғы мөр бажы заңының қабылдануына дейін болған пікірталастарда Хатчинсон мен Бернард екеуі де Лондонды одан әрі іс-қимыл жасамауға тымыршақ ескертті. Хатчинсон әсіресе: "Америкалықтарға салық салу жақсы болмайды. Сіз пайдаңызға қарағанда көбірек жоғалтасыз" деп жазды. Хатчинсонның хаттары тіпті Парламенттегі саяси дискуссияға да әсер етті. Парламенттің көрнекті мүшесі Исаак Барр Хатчинсонның хаттарында ұсынылған тақырыптарға көп сіңіп, Парламентте мөр бажы заңына қарсы сөйлеген сөзінде: "Сіздің зұлмыларыңыз оларды отырғызды... Олар сіздің немқұрайлылығыңыздың арқасында өсті... Олар сізді қорғап, қарулы күшке көтерілді" деді. 1764 жылдың қазан айында Массачусетс ассамблеясы осы мәселе бойынша Лондонға петиция жолдау үшін жиналғанда, Хатчинсон радикалдардың тілін қосуға қарсы болды және ақырында оппозицияның шамалы мәлімдемесін қабылдады. Алайда, Массачусетс петициясы басқа колониялар дайындаған петициялармен салыстырғанда әлсіз болып көрінді, және Хатчинсон мөр бажы заңын жасырын түрде ілгерілетуге тырысып жатыр деген айыптаулар көтерілді. Ол сондай-ақ "ұятсыздыққа" және "отанға опасыздық жасады" деп айыпталды. Заңның қабылдануы туралы жаңалық Парламент билігінің ең белсенді қарсыластарының бірі Сэмюэл Адамсты провинциялық саясаттағы маңызды рөлге итермеледі. Хатчинсон оны күшін жою туралы шақыруларды жеке түрде қолдады, бірақ оның актіге ашық қарсы шығуға дайын болмауы қарсыластарына қосымша күш берді.

When the Sugar Act was being discussed in Parliament in 1763, proposals were put forward to send Hutchinson to England to represent the colony's opposition to the proposal. Governor Bernard, however, objected to sending the sitting lieutenant governor, and subsequently the bill was enacted. Much colonial protest followed, and Hutchinson agreed with vocal opponents like the Otises (who around this time began using the phrase "no taxation without representation") that the law harmed the Massachusetts economy. In the ensuing debates, differences emerged between Hutchinson and others over Parliament's supremacy over the North American colonies and the feasibility of Parliament having formal colonial representation overseas. These differences were exacerbated by the personal animosity that had developed between Hutchinson and the Otises. Led by James Otis, Jr. and Oxenbridge Thacher, the anti Parliament faction seized on every minor dispute to rail against Hutchinson and his faction's monopolization of power. Hutchinson was at first dismissive of these ongoing political attacks, believing that his opponents were either misguided or misled. Biographer Andrew Walmsley observes that Hutchinson at this stage seriously underestimated the impact of these attacks in building a coherent opposition to crown control, and in the damage it was doing to his own reputation. In debates leading up to the passage of the 1765 Stamp Act, both Hutchinson and Bernard quietly warned London not to proceed. Hutchinson in particular wrote that "It cannot be good to tax the Americans You will lose more than you gain." Hutchinson's letters even shaped the political discourse in Parliament. Isaac Barre, a prominent Member of Parliament, drew heavily on the themes presented in Hutchinson's letters: he proclaimed that "Your oppressions planted them. . They grew by your neglect. . They have nobly taken up arms in your defense" on the floor of Parliament in opposition to the Stamp Act. When the Massachusetts assembly met to draft a petition to London on the matter in October 1764, Hutchinson opposed the inclusion of the radicals' language, and eventually pushed through a more moderate statement of opposition. However, the Massachusetts petition was seen as weak in comparison to those prepared by other colonies, and Hutchinson was claimed to be secretly seeking to promote the Stamp Act. He was also accused of "treachery" and "betraying his country". News of the act's passage propelled one of the most vocal opponents of Parliamentary supremacy, Samuel Adams, into a larger role in provincial politics. Hutchinson privately supported calls for its repeal, but his unwillingness to publicly oppose the act merely provided additional fuel for his opponents.

1765 отаршылдар зорлық-зомбылығы

Хатчинсонның қайын ағасы, колониялық хатшы Эндрю Оливерге «мөр шебері» лауазымы берілді, ол провинцияда мөртабан заңын іске асыруға жауапты болды. Хатчинсонның бұл тағайындауға қатысы болмаса да, оның қарсыластары оны қайта-қайта екіжүзділікпен айыптады. Оның өзінің позициясын түсіндіруге жасаған әрекеттері қарсылықты одан әрі күшейтті, олар оның ертедегі танымал болмаған істерін еске түсіріп, сол істердегі ниеттерін сұраққа тоқтады. 1765 жылдың 13 тамызында ашулы отаршылар Оливердің үйі мен кеңсесіне шабуыл жасап, екеуін де тонады. Келесі күні түні Хатчинсонның Бостон қаласындағы үйі қоршалып, халық Лондонмен хат алмасуында мөртабан заңын қолдағандығын ресми түрде жоққа шығаруын талап етті. Ол бас тартты, және сол түні кез келген әрекетке жол бермеу үшін тек бір орташа көшбасшының араласуы болды. Он екі күннен кейін, 26 тамыздың кешінде, отаршылар тағы да оның үйінің алдында жиналды, және бұл жолы олар тоқтатылмады. Бір сәулет тарихшысы «Жаңа Англиядағы провинциялық палладиандық үлгінің алғашқы дамыған мысалы» деп сипаттаған үйге күшпен кірді (Хатчинсон мен оның отбасы мүжілгендей қашып құтылды) және жүйелі түрде тонады. Үйдің әрлеулері (көкше және басқа да сәндік ағаш өңдеулері) дерлік толығымен қиратылды, тіпті ғимараттың күмбезі де түн бойы созылған зорлық-зомбылықта бұзылды. Отбасының күмісі, жиһазы және басқа да заттары ұрланып немесе жойылды (бірақ кейбір заттар кейін қайтарылды), ал Хатчинсонның тарихи маңызы бар қолжазбалар жинағы шашырап кетті. Ол кезде Хатчинсон Массачусетс шығанағының колониясының үш томдық тарихының соңғы томын аяқтау жұмыстарын жүргізіп жатқан еді. Сол түні көптеген беттері жоғалып, оларды қайта жазуға тура келді. Хатчинсонның егжей-тегжейлі тізімі (биограф Джеймс Кендалл Хосмер қайта басып шығарған) келтірілген залалдың құнын 2200 фунт стерлингтен астам деп бағалады, ал ол провинциядан өзіне келген қиындықтар үшін 3100 фунт стерлингтен астам алды. Хатчинсон мен оның отбасы уақытша Вильям қамалында паналап, кейін Милтондағы Хатчинсонның меншігінде тұра бастады.

Hutchinson's brother in law, colonial secretary Andrew Oliver, was given the job of "stamp master", with responsibility for implementing the Stamp Act in the province. Although Hutchinson apparently had no hand in this assignment, his opponents were quick to accuse him of further duplicity. His attempts to explain his position only fueled the opposition, who recounted his early unpopular acts and questioned his motives in those deeds. On 13 August 1765, angry colonists descended on Oliver's home and office, ransacking both. The next night Hutchinson's Boston mansion was surrounded, and the crowd demanded that he formally deny arguing in favor of the Stamp Act in his correspondence with London. He refused, and only the intervention of a moderate leader prevented any action that night. Twelve days later, on the evening of 26 August,the colonists again formed outside of his mansion, and this time they would not be denied. Described by one architectural historian as "the first developed example of provincial Palladianism in New England," the house was broken into (Hutchinson and his family narrowly escaping) and systematically ransacked. The house finishings (wainscoting and other decorative woodwork) were effectively destroyed, and even the building's cupola was taken down in violence that lasted the entire night. The family silver, furniture, and other items were stolen or destroyed (although some items were eventually returned), and Hutchinson's collection of historically important manuscripts was scattered. Hutchinson was then working on the final volume of his three volume history of the Massachusetts Bay colony. Many pages of the work were lost that night and had to be recreated. Hutchinson's detailed inventory (reprinted by biographer James Kendall Hosmer) valued the damage done at more than £2,200, and he eventually received over £3,100 from the province for his troubles. Hutchinson and his family temporarily took refuge at Castle William, and thereafter took up primary residence at Hutchinson's estate in Milton.

Массачусетс штатының губернаторы

Марка туралы заңға байланысты даулардың салдарынан, 1766 жылы радикалдық топ жиналысты және губернатор кеңесін бақылауға алды, ал Хатчинсон губернатор кеңесіне қабылданылмады. 1767 жылғы Тауншенд актілері қабылданғаннан кейін наразылық күшейген кезде, губернатор Бернард патшалық шенеуніктерді қорғау үшін британдық әскерді сұрап, алды. Бернардтың провинциядағы жағдайды сипаттаған хаттары радикалды оппозицияның қолына тиіп, жарияланды, нәтижесінде ол қызметтен алынды. Бернард 1769 жылдың 1 тамызында Англияға кетті, ал Хатчинсон губернатор міндетін атқарушы болды. Хатчинсон өзін танылмаған Бернард әкімшілігінен алшақтатуға тырысқан әрекеттері сәтсіз аяқталды және оған жиналыста да, жергілікті баспасөзде де шабуылдар жалғасты. Осыған қарамастан, ол губернаторлық лауазымға ресми түрде тағайындалу үшін күш салды. Ол тағы бір губернатордың басшылығымен вице-губернатор болып қызмет етуден түбірінен бас тартты, оның орнына басқа жерде қызмет етуді немесе вице-губернаторлықтан толығымен бас тартуды жөн көрді. Хатчинсон әлі де губернатор міндетін атқарып жүрген кезде, Тауншенд актілеріне қарсы наразылық 1770 жылдың 5 наурызында Бостон қырғынына ұласты. Осы оқиғада тоғыз британдық сарбаз жүздеген бостондықтарға, оларды ауызша және физикалық түрде мазалаған халыққа оқ атты, нәтижесінде бес адам қаза тапты. Хатчинсон оқ атылған жерге барды және әділ сот ісінің өтетініне уәде берді. Ол оқиғаға қатысқан барлық сарбаздарды келесі күні қамауға бұйырды, бірақ қаладағы жағдайдың ушығуы оны британдық әскерді қаладан Вильям қамалына көшіруге мәжбүр етті. Хатчинсон сот процесін шамамен 6 айға кейінге шегерді, осы уақыт ішінде ашу-ыза басылып, Адамсқа тиянақты дәлелдер жинауға мүмкіндік берді. Нәтижесінде, оқиғаға қатысқан сарбаздар сотталып, екеуі адам өлтіруде айыпты деп танылды, бірақ олардың жазалары жеңілдетілді. Бұл оқиға Хатчинсонның провинциядағы істерді басқару қабілетіне деген сенімін күйретіп, ол отставкаға кету туралы хат жазды.

Губернатор қызметіне тағайындалу

Бұрынғы губернатор Бернард осы уақыт аралығында Лондонға Хатчинсонның мәселесімен айналысты. 1771 жылдың наурыз айында Хатчинсонның губернаторлық тағайындамасы Бостонға келді, король оны бекіткен кезде Хатчинсонның отставка хаты кері жолға шығып жатқан еді. (Колониялық хатшы лорд Хиллсборо оның отставкасын қабылдамады.) Тағайындамамен бірге жіберілген нұсқаулар өте қатаң болды және Хатчинсонға саяси тұрғыдан маневр жасауға тым аз мүмкіндік берді. Сэмюэл Адамсты ерекше ашуландырған нұсқаулардың ішінде губернатор кеңесінің отырыстарын шектеу және колониялық агенттерді губернатордың келісімімен ғана тағайындау туралы талаптар болды.

Колониялық автономия мәселелері

Хатчинсонның берген нұсқауларының бірі – провинциялық ассамблеяны Бостоннан Кембриджге көшіру болды, онда ол Бостонның радикалды саясатының ықпалынан азат болар еді. Бұл талап, атқарушы бұйрық арқылы орындалды, нәтижесінде ассамблеяда губернатордың еркіндіксіздігіне наразылық білдірілді. Хатчинсон мен ассамблея арасындағы пікір алмасу, жауап берулер мен контраргументтер мыңдаған беттерді құрады және 1772 жылға дейін созылды. Қосылу орнына қарсылық білдіргендер радикалдық қозғалысты одан әрі күшейтті. Радикалды оппозиция Хатчинсонның әрекетін атқарушы биліктің құқығын кеңейтуге батыл және алаялық әрекет деп сипаттады. 1772 жылы Хатчинсонның бұрын ассамблея бекітетін жалақысы енді тәж тарапынан төленетінін жариялағанда радикалдар одан да ашуланды. Бұл радикалдар тарапынан провинцияға тиесілі биліктің тағы бір тонауы ретінде қарастырылды. Жазбаша пікірталастар Солтүстік Америка колонияларының саясатын басқарудағы Парламенттің рөлін күмәндендіріп, Массачусетс ассамблеясы мен Хатчинсон арасындағы айырмашылықты одан әрі тереңдетті. Басқа колониялар мен Англиядағы бақылаушылар Хатчинсонның аргументтері провинциядағы орташа жандарды саяси радикалдармен бірігуге итермелегенін байқады.

Хаттар ісі

Массачусетс дебаты 1772 жылы Хатчинсон Ассамблея алдында сөйлеген сөзінде колонияның Парламентке толық бағынысты екенін немесе ол тиімді түрде тәуелсіз екенін дәлелдеді. Джон Адамс, Сэмюэл Адамс және Джозеф Хоули жазған жиналыстың жауабы отаршылдық жарғы автономияға ие екенін дәлелдеді. Англияда отаршылдық хатшы Лорд Дартмут колониялық агент Бенджамин Франклинге Массачусетс ассамблеясы өзінің жауабын қайтарып алуы керектігін айтты. Франклин Хатчинсон мен басқа да отаршыл шенеуніктер 1760-шы жылдардың аяғында жазған хаттардың топтамасын алды, олардан Хатчинсон мен Оливер колониялардағы жағдайды дұрыс көрсетпегенін және осылайша Парламентті жаңылыстырғанын түсінді. Ол бұл хаттарды кеңінен тану Парламентке емес, оларды жазған адамдарға отаршылдық ашуын бағыттайды деп сенді. Сондықтан Кушингке оларды жарияламауды немесе кеңінен таратуды талап етті, өйткені ол «хаттарды жариялауға құқылы емес еді». Хаттар сол кезде Ассамблея хатшысы болған Сэмюэл Адамстың қолына түсті, ол 1773 жылдың маусымында оларды жариялауды ұйымдастырды. Франклиннің сенімі толыққанды расталмады: хаттардың жариялануы Хатчинсонға қарсы зор ашу-ыза тудырды, бірақ Парламент саясатына қарсылықты азайтуға ештеңе жасамады. Керісінше, оппозиция хаттарды өз құқықтарына қарсы жасалған құпия жоспардың дәлелі деп қарады. Хаттар барлық колонияларда қайта басылды, ал Хатчинсонның бейнесі Филадельфияда және одан да алыс жерлерде өртеліп, дау-дамай тудырды. Хатчинсонның 1767 және 1769 жылдар аралығында британ үкіметінің зейнеткер бұрынғы жетекші мүшесі Томас Уэтелиге жазған хаттарында отаршылдардың өз еліндегідей толық құқықтарына ие бола алмайтыны туралы ескертулер болды, бұл «ағылшын бостандықтары» деп аталатын құқықтарды шектеуді қажет етеді. Ол отаршылдық үкіметті қалай реформалау керектігі туралы нақты ұсыныстар жасамады, жарияланбаған хатта: «Мен оны алып тастаған сияқты үлкен жамандықты немесе өте белгісіз оқиғаны тудыратын нәрсені ғана ойлап таба аламын» деп жазды. Эндрю Оливердің хаттарында губернатордың кеңесін, мүшелері губернатордың келісімімен Ассамблея тарапынан сайланатын, патша тағайындайтын кеңеске өзгерту ұсынылды. Хатчинсонның хаттарда жазғандарының көп бөлігі жаңалық емес болса да, Сэмюэл Адамс Хатчинсон мен Оливердің кейбір мәлімдемелерінің мазмұнын және салдарына шеберлікпен манипуляция жасап, олардың Лондон шенеуніктерімен бірге отаршылдарды құқықтарынан айыру үшін сөз байласып отырғанын көрсетті. Хатчинсонды провинциялық бас прокурор Джонатан Сеуолл қорғады, ол Хатчинсон жағдайдың өзгеруін қаламайтынын, бірақ қазіргі жағдайдың салдары туралы ойланып жатқанын мәлімдеді. Массачусетс Ассамблеясы Хатчинсонның қызметтен алынуын талап етіп, Сауда кеңесіне өтініш жолдады. Хатчинсон хаттың жариялануы мен Ассамблеяның өтініші Лондонға әсер ететінін ойлап, өзін қорғау үшін Англияға баруға рұқсат сұрады. Оның қайтуына рұқсат беретін хат Бостонға 1773 жылдың қараша айында жетті, сол жылы кетуге кеш болды. Оның өтініші мен Ассамблеяның өтініші 1774 жылдың басында қарастырылды. Бұл Солтүстік Америкадағы саудагерлерді компанияның шайын жеткізуіне қарсылық ұйымдастыруға итермеледі. Массачусетс штатында 1773 жылдың қараша айында шай тасымалдайтын кемелердің келуі дағдарыс тудырды, өйткені кеме келгеннен кейін жиырма күн ішінде баж салығы салынатын жүктерге баж салығы төленуі керек еді. Хатчинсон мен оның ұлдары компанияның шайын алуға тағайындалған бизнесмендердің қатарында болды, бірақ Хатчинсон алушыны таңдауда ешқандай ресми рөл атқармағанын мәлімдеді. Басқа жүктер кемелерден түсірілді, бірақ қарулы наразылар шайдың түсірілмеуін қамтамасыз ету үшін кемежайларды күзетті. Хатчинсон қатал ұстанымды сақтап, қалалық наразылықтарға қарамастан, шай кемелерін порттан шығаруға рұқсат бермеді, салық төленуін және шайдың жағалауға түсуін талап етті. 16 желтоқсанда жиырма күндік мерзім аяқталғанда, наразылар (кейбіреулері үндістердің киімінде) сол түні кемелерге шығып, шайды портқа тастады. Хатчинсон дағдарысқа себеп болған қатал ұстанымын губернатор ретінде салық заңдарын сақтау міндетімен ақтады, ал Джеймс Боудин сияқты американдық қарсыластар, ол халықтың пікірі шайды түсіруді мүмкін емес қылатыны анық болғанда, шайды қабылдаудан бас тарта алатын еді деп мәлімдеді. Британдық сыншылар ол Бостон қаласындағы британдық әскерді араласуға шақыруы керек еді деп шағымданады. Басқа да шай кемелері Солтүстік Америкаға қайтып келгені белгілі болғаннан кейін, Хатчинсон Англияға жолдаған хаттарында, ол келгеннен кейін мәселе бойынша тыңдаулар өтетінін күтіп, өзінің әрекеттерін ақтауды жалғастырды. Сауда кеңесі Ассамблеяның Хатчинсонды қайтару туралы өтінішін қарастырғанда, «шай кеші» туралы да талқылады. Франклин, колониялық агент ретінде, сынға ұшырады және колониялық почта бастығы лауазымынан босатылды. Ассамблеяның өтініші «негізсіз» және «мазасыз» деп танылды, бірақ Хатчинсонның демалысқа рұқсаты берілді. 1774 жылдың мамырында генерал Томас Гейдж Бостонға губернатор болып келіп, «Мәжбүрлеу актілерін» жүзеге асыруға кірісті, олар «шай кешіне» жаза ретінде Парламент қабылдаған. Хатчинсон Массачусетстен уақытша ғана кетпек деп ойлап, 1 маусымда Англияға қайтып кетті.

The Massachusetts debate reached a pitch in 1772 when Hutchinson, in a speech to the assembly, argued that either the colony was wholly subject to Parliament, or that it was effectively independent. The assembly's response, authored by John Adams, Samuel Adams, and Joseph Hawley, countered that the colonial charter granted autonomy. In England, the colonial secretary Lord Dartmouth insisted to colonial agent Benjamin Franklin that the Massachusetts assembly retract its response. Franklin had acquired a packet of letters, written in the late 1760s by Hutchinson and other colonial officials, from which he concluded that Hutchinson and Oliver had mischaracterized the situation in the colonies, and thus misled Parliament. Believing that wider knowledge of these letters would focus colonial anger away from Parliament and at those who had written the misleading letters,
He insisted to Cushing that they not be published or widely circulated, because he was not "at liberty to make the letters public". The letters came into the hands of Samuel Adams, then serving as the clerk of the assembly, who engineered their publication in June 1773. Franklin's belief was only partially vindicated: the publication of the letters unleashed a torrent of vitriol against Hutchinson, but did nothing to lessen opposition to Parliamentary policy: instead the opposition saw the letters as confirmation of a conspiracy against their rights. The letters were reprinted throughout the colonies, and Hutchinson was burned in effigy in places as far away as Philadelphia during the uproar. Hutchinson's letters, written between 1767 and 1769 to Thomas Whately, a retired former leading member of the British government, included the observation that colonists couldn't have the full rights they would have in the home country, essentially requiring an "abridgment of what are called English liberties". He made no specific proposals on how the colonial government should be reformed, writing in a letter that was not among those published, "I can think of nothing but what will produce as great an evil as that which it may remove or will be of a very uncertain event." Letters by Andrew Oliver, in contrast, specifically proposed that the governor's council, whose members were then elected by the assembly with the governor's consent, be changed to one whose members were appointed by the crown. Although much of what Hutchinson wrote in the letters was not particularly new, Samuel Adams masterfully manipulated the contents and implications of some of the statements by Hutchinson and Oliver to suggest they were conspiring with officials in London to deprive the colonists of their rights. Hutchinson was defended in print by provincial attorney general Jonathan Sewall, who claimed that Hutchinson was not actually expressing desired changes in the state of affairs but ruminating instead on possible consequences of present conditions. The Massachusetts assembly drafted a petition to the Board of Trade demanding Hutchinson's removal from office, and Hutchinson, concerned with the effect the letter publication and the assembly petition would have in London, requested permission to come to England to defend himself. The letter authorizing his return did not reach Boston until November 1773, too late for him to depart that year; his request and the assembly's petition would not be heard until early 1774. This caused colonial merchants all over the North American colonies to organize opposition to the deliveries of the company's tea. In Massachusetts the arrival of ships carrying tea in November 1773 brought about a crisis since duties were to be paid on dutiable cargo within twenty days of a ship's arrival. Hutchinson and his sons were among the businessmen to whom the company had consigned its tea, although Hutchinson disclaimed any official role in the choice of the consignee. Other cargo was unloaded from the ships, but armed protestors patrolled the docks to ensure the tea was not landed. Hutchinson took a hard line, refusing to allow the tea ships to leave the harbor despite citywide protests that the tea is sent back to England, and insisting that the duty be paid and the tea landed. When the twenty day deadline arrived on 16 December, protestors (some in Indian disguise) boarded the ships that night, and dumped the tea into the harbor. Hutchinson justified the hardline stance that contributed to the crisis by claiming it was his duty as governor to uphold the revenue laws, while American opponents such as James Bowdoin observed that he could have just as easily refused to accept the tea when it was clear that popular sentiment would make it impossible to land the tea. British critics complained that he should have asked the British troops in Boston to intervene. After it became known that other tea ships sent to North America had turned back, Hutchinson continued to justify his actions in letters to England, anticipating hearings on the matter once he arrived there. When the Board of Trade met to consider the assembly's petition to recall Hutchinson, it also discussed the tea party. Franklin, as colonial agent, was forced to listen to a barrage of criticism and was dismissed as colonial postmaster general. The assembly's petition was dismissed as "groundless" and "vexatious", but Hutchinson's request for leave was granted. In May 1774 General Thomas Gage arrived in Boston to take over as governor, and to implement the "Coercive Acts" Parliament had passed as punishment for the tea party. Hutchinson, believing he would only be away from Massachusetts temporarily, sailed for England on 1 June 1774.

Жер аудару

Лондонға келген соң, Хатчинсонға Солтүстік Америкадағы жағдайлар бойынша сұрақ қойған корольмен кездесуге рұқсат берілді, сондай-ақ ол Рокингем, Дартмут және премьер-министр лорд Норт тарапынан жақсы қабылданып, құрмет көрді. Нортпен болған әңгімесінде ол Массачусетс үкіметі туралы заңның талаптарына наразылық білдірді және губернатор Гейджтің провинция экономикасына зиян келтірген Бостон порты туралы заңның күшін жою үшін негіз құруға тырысты. Үкімет заңының бір бөлігі – губернатор кеңесін тәж тағайындауы, ол бұл мәселе бойынша ресми тыңдауларсыз бұрын да қарсы болған, бірақ оның көзқарасын қолдайтындардың өзі 1774 жылға қарай жағдай британдық саяси элитасы үшін баламаларды қолдауға тым шалқа жарылғанына сенді. 1775 жылдың сәуір айында Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда, оның Милтон қаласындағы үйі әскер казармасы ретінде пайдаланылды, ал оның көптеген хаттары салынған сандық көтерілісшілердің қолына түсті. 1776 жылдың шілде айында Америкада Тәуелсіздік декларациясы жарияланғаннан кейін, Хатчинсон келесі қарашада Лондонда анонимді түрде «Декларациядағы қателіктер» деген атаумен Джордж III-ті қорғайтын пункті бойынша жауап жариялады. Хатчинсонның пікірінше, Декларация – «әдейі бұрмалаулар», «негізсіз шағымдар» және «қоршауылдық қорлаулар» сериясы, олар көтеріліске ынталандырады; сонымен қатар, «егер колонияларға салықтар немесе баж салылмаса, Парламент билігіне қарсы басқа да сылтаулар табылар еді». Соғыс барысында Хатчинсон парламенттегі вигтер тарапынан сынға ілікті. Ол корольдің қамқорлығын сақтап қалды, бірақ жер аударылуының салдарынан көптеген байлығын жоғалтқандықтан барондық атағын қабылдаудан бас тартуға мәжбүр болды және соғысқа қатысу орталық мәселеге айналғандықтан биліктен шеттетілді. 1776 жылдың 4 шілдесінде Хатчинсон Оксфорд университетінен құрметті заң докторы атағын алды. Массачусетс штатындағы жауыздары оның беделін әрі қарай түзей берді, ал оның жер аударылуы олардың айыптауларына қарсы тиімді қарсылық көрсетуіне мүмкіндік бермеді. Оның мүлігі, басқа жер аударылған лоялистердің мүлігі сияқты, мемлекетке тәркіленіп, сатылды; оның Милтон үйін ақырында Джеймс және Мерси Отис Уоррен сатып алды (соңғысы оның ұзақ жылдар бойы жауы болған Джеймс Отис кішінің қарындасы). Қатаң жер аударылудан ашуланып, қайғырып, 1777 жылы қызы Пеггинің қазасына күйініш білдірген Хатчинсон көп жылдық зерттеулердің нәтижесі болған колония тарихы бойынша жұмысын жалғастырды. Оның өмірінде екі том жарық көрді: «Массачусетс тарихының» 1-томы 1764 жылы, ал 2-томы 1767 жылы жарияланды. Үшінші том оның өлімінен кейін жарық көреді, онда оның лейтенант-губернатор және губернатор ретіндегі қызметі қамтылған. Сонымен қатар, ол Хатчинсон отбасының тарихын аяқтау үшін жұмыс істеді, онда ол басқа жерде кездеспейтін саяси жағдайлар туралы мәліметтерді жинақтады. Ол инсульт алып, 1780 жылдың 3 маусымында 68 жасында Лондонның батысындағы Бромптон қаласында қайтыс болды және Оңтүстік Лондондағы Кройдон монастырына жерленді.

Upon his arrival in London, Hutchinson was granted an audience with the King, who questioned him on affairs in North America, and he was well received by Rockingham, Dartmouth, and Lord North, the prime minister. In his interview with North he expressed dismay at the terms of the Massachusetts Government Act and sought to establish a basis for the eventual repeal of the Boston Port Act, whose enactment by Governor Gage had a crippling effect on the province's economy. One part of the Government Act, the appointment by the crown of the governor's council, was something he had long opposed without formal hearings on the matter, but even colonial authorities sympathetic to his view believed events had by 1774 gone too far for the British political establishment to support alternatives. At the outbreak of the American Revolutionary War in April 1775 his Milton mansion was seized for use as an army barracks, and a trunk containing copies of much of his correspondence fell into rebel hands. After publication of the Declaration of Independence in America in July 1776, Huchinson published anonymously in London the following November a point by point rebuttal called Strictures Upon the Declaration, defending King George III. Hutchinson's argument was that the Declaration was a series of "wilful misrepresentations," "imaginary grievances," and "brutal insults" as incitements to rebellion; further, that "if no taxes or duties had been laid upon the colonies, other pretences would have been found for exception to the authority of Parliament." As the war progressed, Hutchinson was criticized by the Whigs in Parliament. He continued to be treated favorably by the King, but was compelled to refuse the offer of a baronetcy because most of his fortune was lost due to his exile, and he became marginalized from power as the prosecution of the war took center stage. On 4 July 1776, Hutchinson was awarded an honorary doctorate of law by Oxford University. His enemies in Massachusetts continued to attack his reputation, and his exile made it impossible to effectively dispute the charges they made. His properties, like those of other exiled Loyalists, were seized and sold off by the state; his Milton home was eventually purchased by James and Mercy Otis Warren (the latter being the sister of his long time enemy James Otis, Jr.)

Bitter and disillusioned about his forced exile, and grieving the loss of his daughter Peggy in 1777, Hutchinson continued to work on his history of the colony which was the fruit of many decades of research. Two volumes were published in his lifetime: Volume 1 of the History of Massachusetts appeared in 1764, and Volume 2 in 1767. The third volume would be published posthumously, and included his own tenure as lieutenant governor and governor. At the same time, he worked to complete a history of the Hutchinson family, in which he encapsulated details on political affairs not found elsewhere. He suffered a stroke and died at Brompton in west London on 3 June 1780, aged 68, and was buried in Croydon Minster in south London.

Мұра және естелік

Революция кезінде және одан кейін өкініш білдірмейтін лоялист ретінде Хатчинсон көбінесе туған Массачусетсіне және бостандық күресіне сатқын саналды. Джон Адамс оны "ашкөз" деп атап, биліктің жоғары лауазымдарындағы адамдарды өз мақсаттарына жету үшін пайдаланған "сарай адамы" деп сипаттады. Британдық саяси тұлғалар да оны сынады: Томас Поуналл Хатчинсоннің жер аударылуынан кейін де онымен келіспейтін болды, Фрэнсис Бернард (Хатчинсонның мүддесі үшін жұмыс істегеніне қарамастан) оның кейбір әрекеттерін жақтырмады, ал Лорд Норт оның хаттарының жариялануын соғыстың басталуына себепкер деп есептеді. Бірақ 20-шы ғасырдағы зерттеушілер оның беделін жақсартты, оның осылай шайтанға айналу себептерін түсіндіруге тырысты. Соңғы онжылдықтарда тарихшылар Хатчинсонды Лондондағы билеушілері мен Массачусетс халқы арасында қиналып жүрген трагикалық тұлға ретінде бейнеледі. Мысалы, Барбара Тючман Хатчинсонды "бақытсыз" және "трагикалық тұлға" деп суреттейді. Британдық ғалым Дэвид Кеннет Филдхаус оның трагедиясының себебі "өзінің архаикалық және тоқталған, ал қарсыластарының заманауи және динамикалық идеологияларының қақтығысының құрбаны болғандығында" екенін айтады. Танымал американдық тарихшы Карл Беккер былай деп жазды: "Жаңа Англия корольдің құрметіне ие болып, провинциализмнен арылса, Хатчинсонға ешнәрсе қуаныш сыйпамас еді. Оның Америкаға, әсіресе Бостонға деген наразылығы – жоғары лауазымдарда құрметке ие бола алмаған сүйікті, бірақ бағынбайтын баласына деген мақтан мен иеленуші атаның наразылығы болды". Бейлин жылдар өте оның түсінігін өзгертті. 1970-ші жылдары ол Хатчинсонды шатасқан прагматик ретінде қарады. 2004 жылы Адам Смит және Том Пейн сияқты ойшылдардың арқасында ағартушылық идеялар қалыптасқан кезде ескі ойлау жолында қалған көнезамандық ойшыл ретінде бейнеледі. Хатчинсонның Милтондағы поместьесінің қалдықтары сақталған. Басты бөлігі, Губернатор Хатчинсоннің алқабы деп аталатын жер, Резерваттардың қоршыларына тиесілі және Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Ол көпшілікке ашық, ал жақын жерде Хатчинсон үшін 1771 жылы салынған ха-ха орналасқан. Ха-ха да Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген, ал екі мүлік те Милтон-Хилл тарихи ауданының бір бөлігі болып табылады. Бостон, Хатчинсон отбасының құрметіне аталған ескерткіштері болғандықтан, оның кеткеннен кейін оларды қайта атауға тырысты.

During and after the Revolution as an unrepentant Loyalist Hutchinson was often considered a traitor to his native Massachusetts and the cause of freedom. John Adams was characteristically harsh in his assessment of him, calling him "avaricious" and describing him as a "courtier" who manipulated those at higher levels of power to achieve his aims. He was also criticized by British political figures: Thomas Pownall continued to disagree with Hutchinson after the latter's exile, Francis Bernard (despite working on Hutchinson's behalf) disapproved of some of his actions, and Lord North believed the publication of his letters to be responsible for the outbreak of the war. Biographers in the 20th century have, however, rehabilitated his reputation, seeking to explain how and why he came to be demonized in this way. In recent decades historians have typically portrayed Hutchinson as a tragic figure torn between his rulers in London and his people in Massachusetts. Barbara Tuchman, for example, portrays Hutchinson as an "ill fated" and "tragic figure". British scholar David Kenneth Fieldhouse says his tragedy emerged because he was "a victim of the clash of two ideologies, his own archaic and static, that of his opponents contemporary and dynamic". Carl L. Becker, a prominent American historian wrote: "Nothing would have pleased him [Hutchinson] more than that New England should have shown its emancipation from provincialism by meriting the goodwill of the King. His irritation with America in general and Boston, in particular, was the irritation of a proud and possessive father with a beloved but wayward child who fails to do him credit in high places." Bailyn has changed his own interpretation over the years. In the 1970s he saw Hutchinson as a bewildered pragmatist. By 2004 he portrayed Hutchinson as a premodern thinker locked in an old mindset at a time when Enlightenment ideas were taking hold thanks to thinkers such as Adam Smith and Tom Paine. Remnants of Hutchinson's country estate in Milton have been preserved. The main piece, a parcel of land known as Governor Hutchinson's Field, is owned by The Trustees of the Reservations and is listed on the National Register of Historic Places. It is open to the public, and nearby property features a ha ha constructed for Hutchinson in 1771. The ha ha is listed on the National Register of Historic Places, and both properties are part of the Milton Hill Historic District. Boston, which had landmarks named after the Hutchinson family, took pains upon his departure to rename them.

Танымал мәдениетте

2015 жылғы "Еркіндік ұлдары" мини-сериалында Хатчинсон рөлін Шон Гилдер сомдайды.