Кіріспе
Американдық заңгер және саясаткер (1916–1985)
Пол Берни Джонсон кіші (23 қаңтар 1916 – 14 қазан 1985) – американдық заңгер және Миссисипи штатының Демократиялық партиясынан шыққан саясаткері, 1964 жылдың қаңтарынан 1968 жылдың қаңтарына дейін 54-ші губернатор болып қызмет етті. Ол Миссисипидің бұрынғы губернаторы Пол Б. Джонсонның ұлы болды.
Ерте өмір және білім
Пол Б. Джонсон кіші саяси отбасында өсті, өйткені оның әкесі 1919 жылдан 1923 жылға дейін АҚШ конгрессмені болған, сондай-ақ Демократиялық партияның белгілі бір көшбасшысы еді. Кіші Джонсон Франклин Д. Рузвельтке әкесі конгрессмен болып жұмыс істеген кезде, сол кездегі Әскери-теңіз күштерінің хатшысының орынбасарымен достық қарым-қатынаста болғандықтан, шынайы құрметпен қарады (екі отбасының балалары бір-бірін жақсы білген). Ол сонымен қатар Оле Мисс заң факультетін бітіріп, адвокаттық экзаменді тапсырды.
Ертедегі мансабы және әскери қызметі
Джонсон Джексон мен Хаттисбургте адвокаттық қызмет атқарды. Карьерасын бастағаннан кейін 1941 жылы Дороти Пауэрге үйленді. Олардың 4 баласы болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Джонсон Оңтүстік Тынық мұхитында АҚШ Теңіз жаяу әскерімен қызмет етті. Қызметтен босағаннан кейін Джонсон саясатқа түсуді ойлады. Ол 1948 жылдан 1951 жылға дейін Миссисипидің оңтүстік округінің АҚШ прокурорының көмекшісі болып тағайындалды. Жазушы Теодор Уайт айтқандай, оңтүстік адамы үшін Джонсонның ерте жылдары либералды болғаны белгілі. Ол 1948 жылы президенттікке Гарри С. Трумэнды қолдады (Трумэн Миссисипиде он пайыздан астам дауыс алды), 1952 жылы Адлай Стивенсонды. Джонсон губернаторлыққа үш рет: 1947, 1951 және 1955 жылдары үміткер болды, бірақ жеңіліс тапты. 1947 жылы губернаторлыққа алғаш рет үміткер болғанға дейін ол АҚШ Сенатының бос орындығына да үміткер болды, бірақ жеңілді. 1951 жылы Джонсон Миссисипи губернаторы лауазымына үміткер болған кезде, қара нәсілді газет редакторы Перси Грин Джонсонның кандидатурасын ашық қолдады және қара нәсілді сайлаушыларды оған қолдау көрсетуге шақырды; бұл Джонсонның қарсыласына дауыс берген ақ нәсілді сайлаушыларды ашуландырды. Джонсон сайлауда жеңілгенде Перси Гринге кінәлады және Грин оған "өлім сүйегін" сыйлапты деді. 1959 жылы Джонсон губернатордың орынбасары лауазымына үміткер болып, жеңіске жетті, губернатор Росс Барнеттің басшылығымен қызмет етті, ол сегрегацияның символына айналды. Джонсон 1962 жылы Джеймс Мередиттің Оле Мисс университетіне қабылдануына кедергі келтіруге тырысқанда маңызды рөл атқарды, африкалық америкалық ардагерді сүйемелдеген федералды маршалдардың жолын (фотографтарға арналған) физикалық түрде тосқаулады. Джонсон штаттық саясаттың өзіне қолайсыз екенін сезінгенмен, 1963 жылы губернаторлыққа тағы да үміткер болды. Ол бұрынғы губернатор Джеймс П. Коулманды жеңіп, қарсыласын президент Джон Ф. Кеннедидің сол жылы ұсынған азаматтық құқықтар заңнамасына байланыстырды. Науқан барысында ол сайлаушылардан "Ол Мисс штатындағы федералды маршалдармен болған қақтығысына сілтеме жасап, Миссисипинің "өмір салтын" өзгерткісі келетіндерге қарсы "Полмен бірге тұруға" шақырды. Жалпы сайлауда Джонсон түпнұсқада Коринфтен шыққан Рубель Филлипске қарсы күресті. Ол Миссисипи губернаторының қалпына келтіруден кейін 1876 жылы аяқталғаннан бері алғашқы мықты республикалық үміткері болды, себебі штат 1890 жылы сайлау құқығын жойған конституцияны қабылдағаннан кейін, саяси жүйеден қара нәсілділердің көпшілігін тиімді түрде шығарды. Алайда, 1960-шы жылдары, қалпына келтіруден айырмашылығы, Республикалық партия оңтүстіктегі ақ консерваторларға ұнады. Филипс, демократтық штаттың мемлекеттік қызмет комиссары, "K. O. (нокаут) Кеннедилер!" слоганымен сайлауға түсті және Барнетт пен Джонсонды ұлттық демократтармен байланыстыруға тырысты. Филипс сайлаушыларды Галфпорттан сенатор, GOP губернаторының орынбасары үміткері Стэнфорд Морспен бірге Миссисипидің дәстүрлі "өмір салтын" сақтаудың ең жақсы жолы екеніне, сонымен бірге жалпы прогресс жасауға болатынына көндіруге тырысты.
Миссисипидің губернаторы
Тарихшы Теодор Х. Уайт Джонсонды алғаш сипаттағанда былай деп жазды: бұл Миссисипи губернаторының солтүстік карикатурасы емес; бұл өркениет пен қадір-қасиетке ие адам, оның терең, салмақты дауысы жүгерідей емес, мәдениетті ағылшын тілінде сөйледі және бірден қорқыныш, алаңдаушылық және сағыныш сезімдерін білдірді. Оның қиын жағдайынан штатының трагедиясының жартысын көруге болады. 1964 жылы инаугурациялық сөзінде Джонсон өкілеттігінің тақырыбы ретінде «Кемелдікке ұмтылысты» таңдап, «Мен губернатор креслосында отырғанда Миссисипиді жеккөрушілік, көңілсіздік немесе білімсіздік билемейді» деді. Бірақ көптеген адамдар үшін бұл сөздер бес айдан кейін, 1964 жылдың маусымында Чейни, Гудман және Швернердің қанымен суаралған қылмысын тергенде, Джонсонның көмегі аз немесе мүлдем болмағандықтан, құрдымға кетті. Ол Нешоба округінің шерифі Лоуренс А. Рейни мен орынбасары Сесил Прайсты мақтады. Сондай-ақ үш адамның өлтірілгендігі туралы алаңдаушылықты жоққа шығарып, «Бәлкім, олар Кубаға кеткен шығар» деді, бұл елдің коммунистік режиміне сілтеме еді; азаматтық құқықтар қозғалысының қарсыластары осы қозғалысты коммунистік қастандық деп жиі айтатын. Ол Мисс университетінің тарих профессоры Джеймс У. Сильвер Миссисипидің сегрегациялық қоғамын айыптайтын кітап жариялады; кітап бестселлерге айналды және оған штаттан кетуге тура келді. Ол губернатор туралы былай деп жазды:
this was no Northern cartoon of a Mississippi Governor; this was a man of civilization and dignity whose deep, serious voice spoke not cornpone but a cultured English—and spoke at once in fear, perplexity, and wistfulness. In his plight one could see half the tragedy of his state. In his inaugural address in 1964, Johnson chose the "Pursuit of Excellence" as his term's theme and said, "Hate, or prejudice, or ignorance, will not lead Mississippi while I sit in the governor's chair." To many, that comment had a hollow ring five months later, when during the investigation of the murders of Chaney, Goodman, and Schwerner in June 1964, Johnson offered little or no help. He praised Neshoba County Sheriff Lawrence A. Rainey and deputy sheriff Cecil Price. He also dismissed fears that the trio had been murdered, saying "Maybe they went to Cuba," a reference to the country's communist regime; opponents of the civil rights movement often suggested the movement was a communist plot. James W. Silver, a history professor at Ole Miss, published a book condemning Mississippi's segregated society; it became a bestseller and he had to leave the state. He wrote of the governor:
Probably satisfying no one, Johnson kept his own counsel, and his mouth closed to demagogic outbursts, while treading the uneasy path between the demands of the Citizens Council (which had helped elect him) and the imperatives of the situation. As one astute observer saw it, the governor was "tempering political expedience with common sense, yet still attempting to ease down the more radical, emotional, ignorant groups without losing those votes." And so "ambivalent Paul" could denounce in picturesque and biting language the impending civil rights law and could declare that "It is an odd thing that so much hell is being raised over three people missing in Mississippi when 10,000 are missing in New York." After recognizing the potentially damaging effects of racism on the state's image and business climate, particularly in terms of attracting investment and new businesses, Johnson worked to tone down racist rhetoric. He adopted moderate policies, and asked residents to comply with the newly passed Voting Rights Act in 1965. He declared: "The day for a lot of bull shooting is over." His leadership was believed to have contributed to the decrease in racial violence in the state and to its solid economic growth. Johnson worked hard to pass a $130 million bond issue to finance a major expansion of the Ingalls Shipyard in Pascagoula. Like many other southern governors, Johnson quietly observed the 1965 Civil War centennial of the defeat of the Confederacy. In addition, his 1966 fight to repeal the prohibition on alcohol, a state law which for 48 years had been largely ignored by moonshiners, was another issue that gained him popular appeal. Johnson left politics following the end of his term. He suffered a stroke in the late 1970s, and continued to struggle with his health in his final years. He suffered a fatal heart attack in 1985 at his home in Hattiesburg, and died surrounded by wife and family.
Ешкімді толық қанағаттандырмаған Джонсон өзінің кеңесін сақтап, популисттік сөздерге аузын жапты, сонымен қатар оны сайлауға көмектескен «Азаматтар кеңесінің» талаптары мен жағдайдың қажеттіліктері арасында қиын жолмен жүрді. Бір сарапшының айтуынша, губернатор «саяси есептеумен ақылдылықты үйлестіріп, сол дауыстарды жоғалтпай, радикалды, эмоционалды, білімсіз топтарды жұмсартуға тырысты». Сондықтан «екіұшты Пол» азаматтық құқықтар заңын көркем және өткір тілмен айыптады және «Миссисипиде үш адам жоғалып кеткені үшін қанша шу көтеріліп жатыр, ал Нью-Йоркте 10 мың адам жоғалып кеткеніне ешкім назар салмайды» деп мәлімдеді. Штаттың беделіне және бизнес-климатына, әсіресе инвестиция мен жаңа кәсіпорындарды тарту тұрғысынан расизмнің зиянды әсерін мойындағаннан кейін, Джонсон расистік риториканы жұмсартуға тырысты. Ол орташа саясатты қабылдады және тұрғындардан 1965 жылы жаңадан қабылданған дауыс беру құқығы туралы заңға сәйкес келуін сұрады. Ол: «Бұл күнде әңгіме айтудың уақыты бітті» деді. Оның басшылығы штаттағы нәсілдік зорлық-зомбылықтың азаюына және оның экономикалық өсуіне үлкен үлес қосты деп саналады. Джонсон Паскагуладағы Ингаллс кеме жасау зауытының кеңейтуін қаржыландыру үшін 130 миллион долларлық облигацияларды шығаруды өткізу үшін көп еңбек етті. Басқа оңтүстік губернаторлары сияқты Джонсон да 1965 жылы Конфедерацияның жеңілісінің 100 жылдығын үнсіз қарсы алды. Сонымен қатар, оның 1966 жылы алкогольге тыйым салуды жою үшін күресі, 48 жыл бойы айшықтар елемеген мемлекеттік заң, оған үлкен халықтық қолдау әкелді. Джонсон өкілеттігі аяқталғаннан кейін саясаттан кетті. 1970 жылдардың соңында инсульт алды және соңғы жылдары денсаулығы нашарлай берді. 1985 жылы Хатисбургтегі үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды, оның жанында әйелі мен отбасы болды.
this was no Northern cartoon of a Mississippi Governor; this was a man of civilization and dignity whose deep, serious voice spoke not cornpone but a cultured English—and spoke at once in fear, perplexity, and wistfulness. In his plight one could see half the tragedy of his state. In his inaugural address in 1964, Johnson chose the "Pursuit of Excellence" as his term's theme and said, "Hate, or prejudice, or ignorance, will not lead Mississippi while I sit in the governor's chair." To many, that comment had a hollow ring five months later, when during the investigation of the murders of Chaney, Goodman, and Schwerner in June 1964, Johnson offered little or no help. He praised Neshoba County Sheriff Lawrence A. Rainey and deputy sheriff Cecil Price. He also dismissed fears that the trio had been murdered, saying "Maybe they went to Cuba," a reference to the country's communist regime; opponents of the civil rights movement often suggested the movement was a communist plot. James W. Silver, a history professor at Ole Miss, published a book condemning Mississippi's segregated society; it became a bestseller and he had to leave the state. He wrote of the governor:
Probably satisfying no one, Johnson kept his own counsel, and his mouth closed to demagogic outbursts, while treading the uneasy path between the demands of the Citizens Council (which had helped elect him) and the imperatives of the situation. As one astute observer saw it, the governor was "tempering political expedience with common sense, yet still attempting to ease down the more radical, emotional, ignorant groups without losing those votes." And so "ambivalent Paul" could denounce in picturesque and biting language the impending civil rights law and could declare that "It is an odd thing that so much hell is being raised over three people missing in Mississippi when 10,000 are missing in New York." After recognizing the potentially damaging effects of racism on the state's image and business climate, particularly in terms of attracting investment and new businesses, Johnson worked to tone down racist rhetoric. He adopted moderate policies, and asked residents to comply with the newly passed Voting Rights Act in 1965. He declared: "The day for a lot of bull shooting is over." His leadership was believed to have contributed to the decrease in racial violence in the state and to its solid economic growth. Johnson worked hard to pass a $130 million bond issue to finance a major expansion of the Ingalls Shipyard in Pascagoula. Like many other southern governors, Johnson quietly observed the 1965 Civil War centennial of the defeat of the Confederacy. In addition, his 1966 fight to repeal the prohibition on alcohol, a state law which for 48 years had been largely ignored by moonshiners, was another issue that gained him popular appeal. Johnson left politics following the end of his term. He suffered a stroke in the late 1970s, and continued to struggle with his health in his final years. He suffered a fatal heart attack in 1985 at his home in Hattiesburg, and died surrounded by wife and family.