Кіріспе
Шотланд дәрігері Арчибальд Леман Кокрейн (12 қаңтар 1909 – 18 маусым 1988) – шотланд дәрігері, «Тиімділік және нәтижелілік: денсаулық сақтау саласы бойынша ойлар» атты кітабымен әйгілі болды. Ол клиникалық сынақтар мен медициналық араласуды жақсарту үшін рандомизацияланған бақыланатын сынақтарды (РБС) қолдануды жақтады. Оның РБС-ті қолдау көрсетуі Кокрейн кітапханасы жүйелі шолулар базасын, Оксфордтағы Ұлыбритания Кокрейн орталығын және Кокрейн ұйымын (бұрын Кокрейн ынтымақтастығы деп аталған) құруға әкелді. Бұл – әлемнің әртүрлі зерттеу институттарында орналасқан шолу топтарының халықаралық ұйымы. Ол қазіргі клиникалық эпидемиологияның негізін қалаушыларының бірі ретінде танылады және дәлелді медицина идеясын алғаш ұсынған адам деп есептеледі. Арчи Кокрейн мұрағаты Арчи Кокрейн кітапханасында, Лландоу ауруханасында (Университет ауруханасы), Пенарт қаласында сақталады.
Archibald Leman Cochrane (12 January 1909 – 18 June 1988) was a Scottish physician noted for his book, Effectiveness and Efficiency: Random Reflections on Health Services, which advocated the use of randomized controlled trials (RCTs) to improve clinical trials and medical interventions. His advocacy of RCTs eventually led to the creation of the Cochrane Library database of systematic reviews, the UK Cochrane Centre in Oxford and Cochrane (previously known as the Cochrane Collaboration), an international organization of review groups that are based at research institutions worldwide. He is known as one of the fathers of modern clinical epidemiology and is considered to be the originator of the idea of evidence based medicine. The Archie Cochrane Archive is held at the Archie Cochrane Library at University Hospital Llandough, Penarth.
Ерте өмір және білім
Кокрейн Шотландияның Галашилс ауданындағы Кирклендс қаласында, Галашилстің ең бай фабрика иесі отбасында дүниеге келді. Ол өліммен өте ерте танысты. Оның әкесі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік Шотландия шекаралық полкінде қызмет етіп жүргенде қаза тапты. Оның отбасылық медбикесі мен кіші інісі Уолтер туберкулезден қайтыс болды. Кокрейн өте ерте жасынан-ақ зейінді болды. Алғашында ол Уппингем мектебіне оқуға түсуге стипендия жеңіп алды. Содан кейін Кембридж университетінің Кингс колледжінде стипендия алып, Жаратылыстану ғылымдары бойынша екі мәрте үздік диплом алды. Кейін, 1930 жылы, физиология және анатомия бойынша екі MB курсын аяқтады. 1938 жылы ол Лондон университетінің колледж ауруханасында дәрігерлік біліктілік алды. Әйелі сияқты, Кокрейн де порфириямен ауырды, бұл ауру оның өмірі бойы денсаулығына қиындықтар тудырды. Ұлыбританияда тиісті медициналық көмек болмады. Сондықтан ол Германияға эмиграциялады, онда 1931 жылдан бастап Теодор Рейктан психоанализдік ем қабылдады, бастапқыда Берлинде, содан кейін Венада және ақырында Гаагада, Рейкке нацистерден қауіп артқан кезде. Психоанализ кезінде Кокрейн Венада және Лейден университетінде медициналық зерттеулер жүргізді. Бірақ ол психоанализден көңілі толмады. Дегенмен, ол неміс тілін жақсы меңгерді, бұл кейіннен ол әскери тұтқын лагерінде дәрігер болып жұмыс істегенде өте пайдалы болды. Осы кезеңде Кокрейн фашизмді жек көріп, антифашизмнің маңыздылығына көз жеткізді. Бірақ ең бастысы, медицинаға оның маңызды үлесінің алғы күші ретінде: 1936 жылы Испания азаматтық соғысында фашизмге қарсы күрескен республикашылдардан көмек сұрауына жауап ретінде Лондонда Испания медициналық көмек қоғамы құрылды. Кокрейн комитетке өз қызметін ұсынды және кейіннен Бірінші британ ауруханасында және 35-ші медициналық бөлімде жұмыс істеді.
In 1936 the Spanish Medical Aid Society was formed in London in response to a request for help from republicans who were fighting fascism in the Spanish Civil War. Cochrane volunteered his services to the committee and subsequently worked in the First British Hospital and in the 35th Medical Division Unit.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Кокрейн Екінші дүниежүзілік соғыста британ армиясына қосылды. Ол Крит шайқасында тұтқынға алынды. Кейіннен ол Салоникада (Грекия) және Хилдбургхаузенде, Эльстерхорсте және Виттенберг-ан-дер-Эльбеде (Германия) әскери тұтқын лагерьлерінде медицина қызметкері болып жұмыс істеді. Лагерьдегі тәжірибесі оны медицинаның көп бөлігі қолданылуын негіздеуге жеткілікті дәлелге ие емес деген сенімге әкелді. Ол былай деді: "Біз ұсынған ешқандай емнің туберкулезге әсер ететінін растайтын нақты дәлел жоқ екенін білдім, және кейбір достарымның өмірін қажетсіз араласу арқылы қысқартқанмын деп қорықтым." Осының нәтижесінде ол өмірін медициналық қауымдастықты ғылыми әдіс-тәсілдерді қабылдауға шақырумен өткізді.
Ерте мансап
Соғыстан кейін Кокрейн Лондондық гигиена және тропикалық медицина мектебінде халық денсаулығы саласы бойынша диплом алды, содан кейін ол Рокфеллер стипендиясы бойынша Филадельфиядағы Генри Фиппс институтында бір жыл бойы оқыды. 1948 жылы ол жаңа құрылған Медициналық зерттеулер кеңесінің Пневмокониоз бөлімінің ғылыми қызметкері болып Вельс ұлттық медицина мектебінде (қазір Кардифф университетінің медицина мектебі) Лландоу ауруханасында, Пенертте жұмыс істеді. Ол жерде ол Ронда Фах халқының денсаулығын зерттеуден бастады, бұл рандомизацияланған бақыланатын сынақтарды (РБС) қолданудың алғашқы қадамдарының бірі болды. Британдық кино институтының веб-сайтында Ронда Фах зерттеулері туралы видеожазба бар, онда Кокрейн өзінің зерттеулері туралы айтады. 1956 жылы Кокрейн оң жақ кеудесі мен қолтық астындағы қатерлі ісік деп саналған тінді алып тастау үшін радикалды мастэктомиядан өтті.
Кейінгі мансап
Кокрейн 1960 жылы Уэльстің Ұлттық медицина мектебінде, қазіргі Кардифф университетінің медицина мектебінде туберкулез және кеуде аурулары бойынша профессор болып тағайындалды. Тоғыз жыл өткен соң ол Кардиффтегі Медициналық зерттеулер кеңесінің жаңа Эпидемиологиялық зерттеу бөлімінің директоры болды. 1971 жылы әріптес эпидемиолог Уолтер В. Холландпен бірлесіп жариялаған медициналық тексеру процедураларын саралау жөніндегі мақаласы бұл саладағы классикалық туындыға айналды. Кокрейн рандомизацияланған сынауды қолдады және профессор Питер Элвудпен бірге қан тамырлары ауруларының алдын алуда аспириннің бірінші рандомизацияланған сынағы туралы есептің авторларының бірі болды. Ол 1974 жылы Эпидемиологиялық зерттеу бөлімінен зейнеткерлікке шықты, содан кейін Питер Элвуд оның орнына директор болып тағайындалды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Кэрфилли жүрек аурулары зерттеуі сияқты егжей-тегжейлі когорттық зерттеуде маңызды кеңесші болды. Кокрейн 1974 жылы зейнеткерлікке шықты, ал одан кейін Питер Элвуд бөлім директоры болып тағайындалды.
Құрметтер
Кокрейнге британ үкіметі "соғыс тұтқындары лагерьлеріндегі батылдығы мен ерекше қызметтері үшін" MBE орденін берді. Кейіннен ол эпидемиология ғылымына қосқан үлесі үшін CBE орденімен марапатталды.