Сузан Куатро: Америкалық рок жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық рок музыканты (1950 жылы туған) 1973 жылғы альбомы.

Сьюзан Кей Кватро – американдық әнші, бас-гитарист, ән жазушы және актриса. 1970-ші жылдары ол Еуропа мен Австралияда сәттілікке ие болған бірнеше синглдерді шығарды, "Can the Can" (1973) және "Devil Gate Drive" (1974) бірнеше елде бірінші орынға шықты. Кватро 1973 жылы өзінің дебюттік альбомын шығарды. Одан бері ол он бес студиялық альбом, он жинақ альбом және бір концерттік альбом шығарды. "48 Crash", "Daytona Demon", "The Wild One" және "Your Mama Won't Like Me" сияқты өзге де әндер шетелде жоғары рейтингте болды. Американың танымал ситкомы "Бақытты күндер" сериалында бас-гитарист Ледер Тускадеро рөлінде қайта-қайта ойнағаннан кейін, Smokie тобының жетекші әншісі Крис Норманмен орындаған "Stumblin' In" дуэті АҚШ-та төртінші орынға ие болды, бұл оның туған жеріндегі Топ-40 тізіміне енген жалғыз әні. 1973 және 1980 жылдар аралығында Кватро алты рет "Bravo Otto" сыйлығына ие болды, бұл сыйлық неміс жасөспірімдер журналы "Bravo" оқырмандарының дауысымен музыканттарға беріледі. 2010 жылы ол Мичиган Рок-н-ролл Даңқының онлайн залына енгізілді. Ол бүкіл әлем бойынша 50 миллионнан астам пластинка сатқандығы хабарланды және концерттік өнер көрсетулерін жалғастыруда. Кватроның соңғы студиялық альбомы "Face to Face" 2023 жылы шықты, ал одан бұрын 2021 жылы ұлы Ричард Тьюкимен бірлесіп "The Devil in Me" альбомын жарыққа шығарды, оның ұлы 2019 жылы "No Control" жобасына қатысқан болатын. Кватро радио хабарларын тарату саласында да белсенді.

Жас шағы мен отбасы

Кватро Мичиган штатындағы Детройт қаласында (АҚШ) дүниеге келіп өскен. Оның әкесі Арт жартылай кәсіби музыкант болған және General Motors компаниясында жұмыс істеді. Оның әкесінің әкесі АҚШ-қа Италиядан көшіп келген, ал анасы Хелен – венгр. Оның "Quattrocchi" ("төрт көз", көзілдірік тағатын) деген тегі "Quatro" деп қысқартылған. Кватро туған кезде оның отбасы Детройтте тұрған. Оның үш қарындасы, бір інісі және бір үлкен әпкесі бар. Оның ата-анасы өсіп келе жатқанда бірнеше баланы тәрбиелеген. The Sunday Times газетінің журналисі Филип Норманның айтуынша, Кватро "көңілді, бірақ жалғыздыққа бейім" болған, және ол АҚШ-тан Ұлыбританияға кеткеннен кейін ғана анасымен жақын болыпты. Оның әпкесі Пэтти, ұлттық деңгейде танымал болған алғашқы әйелдердің рок-топтарының бірі – Fanny тобына қосылған. Оның інісі Майкл Кватро да музыкант. Ол алты жасында теледидардан Элвис Преслинің өнерін көргеннен кейін үлкен әсер алған, содан кейін әпкесі оны "The Pleasure Seekers" тобы үшін ән үйренуге шақырған.

Алғашқы мансабы және Art Quatro Trio

Кватро әкесінің джаз тобы – Art Quatro Trio құрамында ерте жасынан барабан немесе соқпалы аспаптар ойнады. Оның жеті немесе сегіз жасында топта ойнай бастағаны және оның тартып ойнаған аспабы барабан жиынтығы немесе соқпалы аспаптар (бонго немесе конга) болғаны туралы мәліметтер әртүрлі. The Pleasure Seekers үш сингл жазды және олардың екеуін шығарды: "Never Thought You'd Leave Me" / "What a Way to Die" (1966) және "Light of Love" / "Good Kind of Hurt" (1968). Екіншісі Mercury Records компаниясымен шығарылды, олар болашақ бағытына қатысты пікірлердің келіспеуінен кейін қысқа мерзімге келісімшарт жасасты. 1969 жылдың соңында олар өздерінің атын Cradle деп өзгертті, одан кейін тағы бір Кватро әпкесі, Нэнси, топқа қосылды және Арлин баласы дүниеге келгеннен кейін кетті. Бұл жеке жоба болды, бірақ Дункан Браун, Питер Фрэмптон және Алан Уайт сияқты адамдар көмектесті. Кейіннен Most-тың келісімімен ол өзін сүйемелдейтін топқа кастингтен өтті. Осы жазудан кейін Most оны ән жазу және продюсерлік тобы – Никки Чинн мен Майк Чэпменмен таныстырды, олар оның бейнесіне сәйкес әндер жазды. Ол Most-тың оның бейнесін бағалауымен келісті, оның Джефф Бек және Род Стюарт сияқты кейбір әртістерінің ықпалы өндіріске дейін жетпеді және "Егер ол мені Лулуға айналдыруға тырысса, мен оған көнбес едім. Мен оған 'жоқ' десіп, кетіп қалар едім". Бұл 1970-ші жылдардың глам-рок дәуірінің шыңы болды және былғары киім киген Кватро музыка ойнағанда жабайы бейне жасады, ол "көбінесе мәніне қарағанда сөздердің ырғағы маңызды болған қатты рок шұғыласының үстінде тұрды". 1973 жылдың мамырында оның екінші синглы "Can the Can" (1973) шықты, оны Филип Ауслендер "көрінетін мағынасыз және түсініксіз мәтін" деп сипаттады, бірақ ол туған елі АҚШ-та көп сәттілікке жете алмады, онда ол Элис Купердің қосымша әртісі ретінде гастрольде болды. Rak Records әртістері көбінесе АҚШ-та сәттілікке жете алмады және оның алғашқы альбомы Suzi Quatro-ны Алан Бетрок әртүрлілігінің жетіспеуі, Quatro жазған "екінші тақырыптағы толтырғыштар" және оның дауысы үшін сынға алды, оны "көбінесе тым биік және шыңылдық, күшті немесе ерекше айтылуы жоқ" деп сипаттады. 1973 жылы Кватро Кози Пауэллдің "Dance With the Devil" хитінде ойнады, бұл тректі Мики Мост жазған, ал Кози Пауэлл Rak Records тізімінде болды. Бұл кезеңде оның қосалқы тобы ретінде Алстер Маккензи, Дэйв Нил және Лен Туки болды, ал Тукидің ағасы Билл тур менеджері болды.

Quatro played drums or percussion from an early age as part of her father's jazz band, the Art Quatro Trio. Sources vary regarding whether her playing in the band began at the age of seven or eight, and whether the instrument she played was a drum kit or percussion (bongo or congas). The Pleasure Seekers recorded three singles and released two of these: "Never Thought You'd Leave Me" / "What a Way to Die" (1966) and "Light of Love" / "Good Kind of Hurt" (1968). The second of these was released by Mercury Records, with whom they briefly had a contract before breaking away due to differences of opinion regarding their future direction. They changed their name to Cradle in late 1969, not long after another Quatro sister, Nancy, had joined the band and Arlene had left following the birth of her child. This was a solo effort, although aided by people such as Duncan Browne, Peter Frampton and Alan White. Subsequently, with the approval of Most, she auditioned for a band to accompany her. It was also after this record that Most introduced her to the songwriting and production team of Nicky Chinn and Mike Chapman, who wrote songs specifically to accord with her image. She agreed with Most's assessment of her image, saying that his influence, at which some of his artists such as Jeff Beck and Rod Stewart balked, did not extend to manufacture and that "If he tried to build me into a Lulu, I wouldn't have it. I'd say 'go to hell' and walk out." This was the height of the glam rock period of the 1970s and Quatro, who wore leather clothes, portrayed a wild image while playing music that "hinged mostly on a hard rock chug beneath lyrics in which scansion overruled meaning." In May 1973, her second single "Can the Can" (1973) which Philip Auslander describes as having "seemingly nonsensical and virtually unintelligible lyrics" although they met with little success in her native United States, where she had toured as a support act for Alice Cooper. Rak Records' artists had generally not succeeded in the US and her first album, Suzi Quatro, was criticised by Alan Betrock for its lack of variety, for its Quatro written "second rate fillers" and for her voice, described as "often too high and shrill, lacking punch or distinctive phrasing." In 1973, Quatro played on the Cozy Powell hit "Dance With the Devil", a track written by Mickie Most while Cozy Powell was part of the Rak Records roster. Musicians who acted as her backing band around this period included Alastair McKenzie, Dave Neal and Len Tuckey, Tuckey's brother, Bill, acted as tour manager.

Майк Чэпман және Dreamland жазбалары

1980 жылы Микки Мостпен келісімшарты аяқталғаннан кейін, Кватро Чепменнің Dreamland Records компаниясымен келісімшарт жасасты. Сол жылы ол Rock Hard альбомын шығарды; альбом да, оның тайтл-трегі де Австралияда платиналық статусқа ие болды. Rock Hard сонымен қатар культтық фильм «Таймс-сквер» үшін де қолданылды және саундтрек альбомына енгізілді. Сингл Австралияда 11-орынға жетті, бірақ тарату мәселелеріне байланысты Ұлыбританияда тек 68-орынды иеленді. Осы кезде оның хит-сингл мансабының төмендеуі анық болды. 1981 жылдың ақпанында Rock Hard альбомынан «Lipstick» атты екінші сингл шықты, бірақ радио станциялар оны ойнатудан бас тартты, себебі ол Them тобының «Gloria» әніне тым ұқсайды деп мәлімдеді. 1980 жылы шыққан Suzi Quatro's Greatest Hits альбомы Ұлыбритания чарттарында 4-орынға жетіп, ол жердегі оның ең жоғары көрсеткіші болды. Оның Ұлыбританиядағы соңғы хиті 1982 жылдың соңында шыққан «Heart of Stone» болды. 1983 жылы тағы бір сингл, «Main Attraction» жарық көрді. Ол чартқа ілесе алмады, бірақ радиода орташа деңгейде танымал болды. Кватро сондай-ақ Bronski Beat және The Kinks, Eddie and the Hot Rods және Dr. Feelgood тобының мүшелерімен бірлесіп жұмыс істеді, олар Марк Каннингем продюсерлік еткен Дэвид Боуидің «Heroes» әнінің кавер-версиясын жасады, ол келесі жылы, 1986 жылы BBC Children in Need синглы ретінде шығарылды. Кватро 1986 жылдың қараша айында The Troggs әншісі Рег Преслимен дуэт ретінде «Wild Thing» әнінің кавер-версиясын шығарды. «Can the Can» / «Devil Gate Drive» 1987 жылы қайта шығарылып, Ұлыбритания чарттарында 87-орынға жетті. 2005 жылға таяу, Кватроның өміріне арналған «Naked Under Leather» атты деректі фильм түсірілді, ол 1975 жылы Жапонияда жазылған бутлег альбомынан алынған атауға ие болды және бұрынғы Runaways мүшесі Victory Tischler Blue режиссерлік етті, бірақ ол ешқашан жарық көрген жоқ. 2006 жылдың ақпанында Кватро Sweet гитарисі Энди Скотт продюсерлік еткен «Back to the Drive» альбомын шығарды. Альбомның тайтл-трегі оның бұрынғы серігі Чепмен жазды. 2007 жылдың наурыз айында Кватро Eagles тобының «Desperado» әнінің кавер-версиясын шығарды, содан кейін оның автобиографиясы «Unzipped» жарық көрді. Осы уақытқа дейін Кватро 50 миллионнан астам дискі сатқан. Кватро 2010 жылы онлайн дауыс беру нәтижесінде Мичиган Рок-н-ролл аңыздарының онлайн Даңқ залына енгізілді. 2011 жылдың тамызында Кватро өзінің он бесінші студиялық альбомын «In the Spotlight» (және оның «Spotlight» синглын) шығарды. Бұл альбом Майк Чепмен және оның өзі жазған жаңа әндердің, сондай-ақ бірнеше кавер-версиялардың жиынтығы болды. Альбомнан шыққан екінші сингл «Whatever Love Is» аталды. 2011 жылдың 16 қарашасында «Strict Machine» трегіне музыкалық видео (Tischler Blue түсірген) Suzi Quatro ресми YouTube арнасында жарияланды. Трек Goldfrapp тобының «Strict Machine» әнінің кавері, бірақ Кватроның нұсқасында «Can the Can» әнінен екі жол бар, бұл екі әннің мелодиясының ұқсастығын көрсетеді. 2013 жылдың сәуірінде ол 30 жылдан астам уақыттан кейін алғаш рет Америкада Детройт музыкалық марапаттарында өнер көрсетті, онда оның әпкесі Патти оған өмірлік жетістіктері үшін сыйлық табыс етті. 2017 жылы Кватро Sweet тобынан Энди Скотт гитарада және Slade тобынан Дон Пауэлл барабанда ойнаған өзінің он алтыншы студиялық альбомын шығарды.

In 1980, after Quatro's contract with Mickie Most had expired, she signed with Chapman's Dreamland Records. In the same year, she released the album Rock Hard; both the album and title single went platinum in Australia. Rock Hard was also used in the cult film Times Square and was included on the soundtrack album. The single reached No. 11 in Australia, but only 68 in the UK due to distribution problems. It was clear at this point that the hit single career was beginning to wane. A second single from the Rock Hard album, titled "Lipstick", was released in February 1981, but radio refused to play it as they claimed it sounded too much like Gloria by Them. Suzi Quatro's Greatest Hits, which was released in 1980, peaked at No. 4 in the UK charts, becoming her highest charting album there. Her last UK hit for some time was "Heart of Stone" in late 1982. In 1983 another single "Main Attraction" was released. It failed to chart, but did become a moderate airplay hit. Quatro also collaborated with Bronski Beat and members of the Kinks, Eddie and the Hot Rods and Dr. Feelgood on the Mark Cunningham produced cover version of David Bowie's "Heroes", released the following year as the 1986 BBC Children in Need single. Quatro also released a cover version of "Wild Thing" in November 1986, as a duet with The Troggs singer Reg Presley. "Can the Can"/"Devil Gate Drive" were re released in 1987 as a single and reached number 87 in the UK charts. Around 2005, a documentary chronicling Quatro's life, Naked Under Leather, named after a 1975 bootleg album recorded in Japan, directed by a former member of the Runaways, Victory Tischler Blue, was made, but this has never been released. In February 2006, Quatro released Back to the Drive, produced by Sweet guitarist Andy Scott. The album's title track was written by her former collaborator, Chapman. In March 2007, Quatro released a cover version of the Eagles song "Desperado", followed by the publication of her autobiography, Unzipped. By this time, Quatro had sold 50 million records. Quatro was also inducted into the Michigan Rock and Roll Legends online Hall of Fame in 2010, following an on line vote. In August 2011, Quatro released her fifteenth studio album, In the Spotlight (and its single, "Spotlight"). This album is a mixture of new songs written by Mike Chapman and by herself, along with some cover versions. A second single from the album, "Whatever Love Is", was subsequently released. On November 16, 2011, a music video (by Tischler Blue) for the track "Strict Machine" was released onto the Suzi Quatro Official YouTube channel. The track is a cover of Goldfrapp's "Strict Machine", but Quatro's version contains two lines from "Can the Can", referencing the similarity of the tunes for the two songs. In April 2013, she performed in America for the first time in over 30 years, at the Detroit Music Awards where she received the Distinguished Lifetime Achievement Award, presented to her by her sister, Patti. In 2017, Quatro released her sixteenth studio album backed by Andy Scott from Sweet on guitar and Don Powell from Slade on drums.

Актерлық және радио жүргізуші

Куатро АҚШ-та ең танымал, мүмкін, «Happy Days» телешоуындағы бас-гитаршы Лезер Тускадеро рөлімен. Шоу продюсері Гарри Маршалл оның қызының жатын бөлмесіндегі суретін көргеннен кейін оған тікелей рөл ұсынды, тіпті кастинг өткізбеді. Ол кезде оның АҚШ-тағы өкілі болған Тоби Мамис келісімге келуге және бұл оқиғаға зор медиа назар аударуға көмектесті, бұл Куатроның өз еліндегі беделін арттырды. Лезер – Фонзидің бұрынғы қарындасы, мотоциклмен трюктер жасаушы Пинки Тускадероның кіші әпкесі. Лезер бір рет Ричи Каннингэм, Потси Вебер, Ральф Малф, Чачи Аркола және тіпті Джоани Каннингэм сияқты басты кейіпкерлерге қосылып рок-топқа жетекшілік етті. Кейіпкер басқа да эпизодтық рөлдерде пайда болды, соның ішінде Ральф Малфпен бірге студенттік кештің шарасына қатысты. Маршалл Куатроға «Leather Tuscadero» сериалының спин-офын ұсынды, бірақ ол одан бас тартты, өйткені бір типтік рөлге ғана шектеліп қалғысы келмеді. Басқа актерлік жұмыстарының ішінде 1982 жылы британдық комедиялық драмалық «Minder» сериалының «Dead Men Do Tell Tales» атты эпизодында Терридің (Деннис Уотерман) әнші қызы Нэнси рөлі бар. 1985 жылы ол «Dempsey and Makepeace» – «Love you to Death» фильмінде психикалық ауруға шалдыққан бұрынғы MI5 қызметкерінің рөлін ойнады. 2022 жылдың ақпан айында Куатро Пол Стеннингке екі шоудағы қатысуы туралы эксклюзивті сұхбат берді. 1994 жылы ол «Absolutely Fabulous» комедиясының «Hospital» эпизодында медбике рөлінде камео түсірілімге қатысты. Сондай-ақ, ол 1990 жылы Клайв Баркердің «Nightbreed» қорқыныш фильмінде түсірілді, бірақ студия оның кейіпкерін монтаждан алып тастады. 2006 жылы Куатро «Bob the Builder» фильмінде «Built to Be Wild» атты анимациялық фильмде Рионың даусын сомдады және «Rock School» сериалының екінші маусымындағы Лоустофт эпизодында пайда болды. Ол «Midsomer Murders» сериалының «The Axeman Cometh» эпизодында Мими Клифтон рөлінде де ойнады. Куатро сонымен қатар театр сахнасында да өнер көрсетті. 1986 жылы ол Лондондағы «Annie Get Your Gun» қойылымында Энни Оукли рөлінде ойнады.

Соңғы жылдары Куатро BBC Radio 2 радиосында апта сайын рок-н-ролл бағдарламаларын жүргізеді. Бірінші бағдарламасы «Rockin' with Suzi Q» деп, ал екіншісі «Wake Up Little Suzi» деп аталды.

Ән жазу

Ол әндерді жеке жаза бастады, кейін Лен Тьюки, Рианнон Вулф және Ширли Роден сияқты басқа ән жазушылармен бірлесіп жұмыс істеді, ал қазір қайтадан көбінесе жеке әндер жазады. Quatro-ның алғашқы жазылған әндері альбом тректерімен және синглдердің B жағымен ғана шектелді. Ол 1973 жылдың соңында: «Альбом тректері – синглдерден мүлдем басқа дүние. Екі минуттық коммерциялық сингл менің басымнан кетпейді, бірақ мен осыған алаңдамаймын» деді. Ол жаңа ән жазу процесін былай сипаттайды: «Мен алдыңғы бөлмедегі пианинода отырып, әуелі атауын жазамын, содан кейін бассамды алып, әуенін табамын, қайтадан пианиноға оралып, сөздерін жасаймын, электр гитарада ойнаймын, сосын сөздерді машинкаға түйемін. Міне, осы кезде ғана ол ресми түрде ән болып саналады. Содан кейін мен оны кішкентай 8 тректік магнитофонымда жазамын, барлық аспаптарды өзім орындаймын – осы нұсқа музыканттар әнге ену үшін пайдаланады. Содан кейін студияға барамыз және одан әрі жұмыс жасаймыз».

Жеке өмір

1976 жылы Кватро ұзақ жылдар бойымен бірге жұмыс істеген гитарист Лен Тьюкиге тұрмысқа шықты. Олардың екі баласы болды және 1992 жылы ажырасты. 1993 жылға дейін Кватро екі баласымен Англияның Эссекс графтығындағы Челмсфорд қаласынан шалғайдағы сарайда тұрды, оны ол мен Тьюки 1980 жылы сатып алған. 1993 жылы ол неміс концерттік ұйымдастырушысы Райнер Хаасқа үйленді. 2006 жылы оның қызы мен немересі Эссекс сарайына қайта көшіп келді. 2008 жылдың соңына қарай Кватроның балалары үйден шығып кетті, ол оны уақытша сатуға шығарды, себебі ол «бос ұя синдромынан» зардап шегіп отырғанын айтты. Кватро Эссекс пен Гамбургте, кейде Детройтте тұруын жалғастыруда. 2011 жылдан бері ол YouTube-та музыкалық бейнелерді жариялап келеді. 2012 жылдың 31 наурызында Кватро Киевте, Украинада ұшаққа отырғанда оң тізесі мен сол білегін сындырды, ол алдынғы күні сол жерде концерт берген еді. Осының салдарынан, ол 27 сәуірде Детройт музыкалық сыйлықтарына қатыса алмады, онда ол өнер көрсетіп, әпкелерімен бірге Детройт Даңқ залына енгізілуі тиіс еді. Егер ол бара алса, онда ол 30 жылдан бері Америкада алғаш рет өнер көрсететін еді. Кватро басқа концерттерінің де күндерін өзгертуге мәжбүр болды, ал кейбіреулері мүлдем жойылды.

Қоғамдық имидж

2012 жылғы сұхбатта Quatro-дан жалпы әйел рок-музыканттары үшін не жетістіктерге қол жеткізді деп ойлағанын сұрады. Ол: “Мен бұрынғыдай нәрсе жасағанға дейін, рок-н-роллда біздің орнымыз болған жоқ. Шын мәнінде болған жоқ. Грейс Слик сияқтылар болды, бірақ мен сондай емес едім. Мен әйел рок-н-ролл музыканты және әнші ретінде алғаш рет қабылданып, бағаландым. Бұрын мұндай болған емес. Мен жігіттердің өз ойындарымен ойнадым. Менің артымнан келгендер үшін бұл сәл жеңілдеді, ол жақсы. Мен осыған мақтан тұтамын. Егер менің мұратым болса, ол осы болар. Мен бұны жеңіл қабылдамаймын. Ертерек немесе кейінірек бұл осылай болар еді. 2014 жылы мен өзімнің жұмысымды 50 жылдан бері жасап келемін. Бұл жұмысты біреу істеуі керек еді, және менің ойымша, осы міндет маған жүктелді, себебі мен гендерге қарамаймын. Мен ешқашан да қараған емеспін. Егер 1,80 метрлік жігіт мені ашуландырса, оған қарсы тұруымды ойламаймын. Міне, мен осындаймын. Егер мен бас гитарамен соло ойнағым келсе, менің оны ойнай алмайтынымды ойламадым. 5 жасымда Элвисті алғаш рет көргенімде, оған ұқсағым келіп шештім, және ол жігіт екенін ойламадым. Сондықтан да осы мүмкіндік маған тиді. efn Quatro өзінің «Элвис сәтін» 1957 жылдың 6 қаңтарында басынан өткізді, ол бес емес, алты жаста еді. Үлкен әпкесі Арлинмен бірге Эд Салливан шоуында Элвис Преслидің үшінші (және соңғы) өнернамасын тамашалады. Арлин Элвис «Don't Be Cruel» әнін орындағанда айқайлады. Ол «Mmmmmm» дегенде, Quatro өзінің алғашқы сексуалдық қызығушылығын сезінді (бірақ оның не екенін білмеді). Содан кейін әкесі (Арт) бөлмеге кіріп, «Бұл жиркенішті» деді және теледидарды өшірді. Сол сәтте Quatro Элвис болғысы келетінін шешті. Кейін Арт Элвис «Love Me Tender» әнін үйге әкеліп, «Жарайды, қарағым, бала ән айта алады!» деді, оның кішкентай бойы мен жігітше мінезі де солай болды. 1974 жылы Филип Норман барлық әйел рок-әншілердің ішінде оның ең азаттығы жоғары көрінетінін айтты: бас гитараны өзі орындайтын ерлер тобының алдында тұрған кішкентай қыз. Оның келбеті – ұзын шашы жоқ, бойы шағын, жамбасы тар және (екі рет) татуировкасы бар, рокер, ойшыл, жалғыз, пышақ алып жүретін, тозақ мысығы, жабайы мысық, дауылдың баласы, Детройт қаласынан қашқан босқын. efn Quatro иығына лала гүлін, ал білегіне жұлдызды татуировкалаған. 2011 жылы Quatro Мичиганның Рок-н-ролл даңқына енгізілді. 2016 жылдың қазан айында Quatro Ұлыбританияның Кембридж қаласындағы Англия Раскин университетінен музыка саласының құрметті докторы атағын алды, сонымен қатар Dr. Feelgood тобының Wilko Johnson да осы атаққа ие болды. 2019 жылдың 15 тамызында Австралияда Quatro өмірінен түсірілген фильмнің премьерасы Виктория штатының Мельбурн қаласында өтті. «Suzi Q» оның өмірінен түсірілген алғашқы ресми деректі фильм ретінде танылды. Quatro оны «бар кемшіліктерімен» мансабына шолу ретінде сипаттады, оның жетістіктері мен жолындағы қиындықтарына назар аударды, әсіресе ол әпкелерін Детройтте қалдырып, Лондонда жеке мансабын бастаған кезде. Quatro Мельбурндық режиссер Лиам Фирмагердің фильм түсіруіне қызығушылық танытқандығын айтты: «Ол менің музыкама ұнаса да, ол әсіресе «жанкүйер» емес еді, яғни ол объективті болды және маған қаншалықты керемет екенімді айтып, уақытын жұмсамады. Маған осы ұнайды, ол осы жұмысқа лайықты адам еді».

In a 2012 interview, Quatro was asked what she thought she had achieved for female rockers in general. She replied: blockquote|Before I did what I did, we didn't have a place in rock 'n' roll. Not really. You had your Grace Slick and all that, but that's not what I did. I was the first to be taken seriously as a female rock 'n' roll musician and singer. That hadn't been done before. I played the boys at their own game. For everybody that came afterward, it was a little bit easier, which is good. I'm proud of that. If I have a legacy, that's what it is. It's nothing I take lightly. It was gonna happen sooner or later. In 2014, I will have done my job 50 years. It was gonna be done by somebody, and I think it fell to me to do because I don't look at gender. I never have. It doesn't occur to me if a 6 foot tall guy has pissed me off not to square up to him. That's just the way I am. If I wanted to play a bass solo, it never occurred to me that I couldn't. When I saw Elvis for the first time when I was 5, I decided I wanted to be him, and it didn't occur to me that he was a guy. That's why it had to fall to somebody like me. efn|Quatro actually had her "Elvis moment" on January 6, 1957, when she was six years old, not five. With her older sister Arlene, she was watching the third (and final) appearance of Elvis Presley on The Ed Sullivan Show. Arlene was screaming as Elvis sang "Don't Be Cruel". When he sang "Mmmmmm", Quatro had her first sexual thrill (but did not know what it was). Then their father (Art) entered the room, said "That's disgusting", and switched off the television. At this point Quatro decided that she wanted to be Elvis. Art later brought home a copy of Elvis singing "Love Me Tender" and conceded "OK, dammit so the kid can sing!" as have been her diminutive stature and boy ish nature. In 1974, Philip Norman said that blockquote| Of all female rock singers, she appears the most emancipated: a small girl leading an all man group in which she herself plays bass guitar. The image is of a tomboy, lank haired, tight bottomed and (twice) tattooed; a rocker, a brooder, a loner, a knife carrier; a hell cat, a wild cat, a storm child, refugee from the frightened city of Detroit. efn|Quatro has a tulip tattooed on her shoulder and a star on her wrist. In 2011, Quatro was inducted to the Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame. In October 2016, Quatro received an honorary doctorate in music from Anglia Ruskin University, Cambridge, UK along with Dr. Feelgood's Wilko Johnson. On August 15, 2019, an Australian made film on the life of Quatro premiered in Melbourne, Victoria. "Suzi Q" is noted as the first official documentary to ever be released about her. It was described by Quatro as a "warts and all" look into her career, focusing on both her successes and challenges faced along the way, particularly as she left her sisters in Detroit to pursue a solo career in London. Quatro stated that she was drawn to having Melbourne based director Liam Firmager make the film, "Because although he liked my music, he wasn't particularly “a fan,” which meant he was objective, and wouldn't spend all his time telling me how great I am I like that, he was the right guy for the job".

Британдық поп-музыканың патшалары

2009 жылдың сәуірінде BBC телеарнасы Quatro-ны британдық поптың он екі патшайымының бірі деп таңдады.

Журналистер мен сыншылардың пікірлері

1974 жылдың тамызында Саймон Фрит АҚШ-тан тыс жерлерде жұмыс істейтін формуламен қатысты мәселені байқады, Сюзидің [коммерциялық] дағдарысқа тап болғанын айтты: Чинн мен Чэпман өздерін дәлелдегеннен кейін оған қызығушылықтарын жоғалтып жатыр. Ол ешқашан олардың ең жақсы туындыларын алған емес (олар онымен көп тәжірибе жасаған жоқ) және оның әрбір синглы алдыңғысынан гөрі әсері аз болды. Егер олар кенеттен жаңа идея таппаса, оның күші таусылып, қарсы тұруға шамасы жетпей қалуы мүмкін. Оның жеке музыкалық қабілеттеріне мұқтаждық болған жоқ, сондықтан олар назарсыз қалды (тек Б-жақтағы уақытында қолданылатын әндерден басқа) және Sweet пен Mud өздерінің тарихы мен қолдау үшін нәрсені пайдалана алса, Сюзидің қазіргі жағдайы оның өткенімен байланыссыз, ал оның тобы тек Чинничап музыкасын ойнау үшін құрылған. Mud табысты кабаре тобына, Sweet – құрметті рок-тобына айналуы мүмкін, бірақ Сюзи тек естелік ретінде қалады. Микки Мосттың 60-шы жылдардағы шеберлігі британдық блюз, R&B және фолк музыкасын поп-музыкаға айналдыру болды; Чинн мен Чэпменнің 70-шы жылдардағы шеберлігі – аудиториядан поп-музыка жасау болды. Бұл аудитория қартайған сайын және өзгерген сайын, оның музыкасы да өзгеріп отырады, ал Сузи Кватро өсу кезеңіндегі жағымды естелік болып қалады.

Ғалымдардың пікірлері

2008 жылы жарық көрген «Suzi Quatro: A prototype in the archaeology of rock» атты зерттемесінде Фрэнк Оглсби былай деп жазады: «Рок музыкасының қарсылығы көбінесе ерлердің наразылығы болды; әйелдер – көбінесе 1950-ші және 60-шы жылдардағы жасөспірім қыздар – рок әндерін әдетте өздерінің күшті жігіттеріне толық тәуелді кейіпкерлер ретінде орындады». Ол Кватроны «рок археологиясының ірге тасы, алғашқы әйел роктер» деп сипаттайды. Ол оның «ерлермен тең дәрежеде еркін ән салып, ойнайтын, бас гитарамен ойнайтын алғашқы әйел әнші және бассист» болғанын, сондай-ақ басқа әйелдерге үлгі болғанын айтады. Филип Ауслендер былай дейді: «1960-шы жылдардың соңына қарай рок музыкасында көптеген әйелдер болғанымен, көпшілігі тек әнші ретінде өнер көрсетті, бұл халықтық музыкадағы дәстүрлі әйел позициясы еді». Кейбір әйелдер (Кватро сияқты) американдық тек әйелдерден құралған гараж-рок тобында аспаптарда ойнағанымен, ешқайсысы аймақтық табыстан артық жетістікке жете алмады. Сондықтан олар «әйелдердің рок музыкасына қатысуын жалғастыруға лайықты үлгілерді ұсынбады». 1973 жылы Кватро пайда болған кезде «бір уақытта әнші, аспапшы, ән жазушы және топ жетекшісі ретінде жұмыс істейтін танымал әйел музыкант болған жоқ». Кватро The Runaways және Джоан Джеттке тікелей әсер етті. The Go-Go's тобының бас гитаристі Кэти Валентин 2020 жылы жарық көрген «All I Ever Wanted» автобиографиясында Кватроның өзіне үлкен әсер еткенін айтты. 1990-шы жылдардың ортасындағы американдық инди-рок тобы Tuscadero Кватроның «Happy Days» сериалындағы Leather Tuscadero кейіпкерінің құрметіне аталды, ал олардың 1994 жылғы «The Pink Album» альбомындағы «Leather Idol» әні Кватроға да, оның телеарнадағы кейіпкеріне де арналған. Шотланд әнші-әндер авторы KT Tunstall 2007 жылғы «Drastic Fantastic» альбомының мұқабасында Кватро сияқты киінген, бұл оған жасалған нақты құрмет. 2013 жылдың 24 қазанында Кватро «Әйелдердің тең мүмкіндіктері үшін музыканттар» (MEOW) ұйымынан әйел музыканттардың ұрпақтарына шабыт сыйлағандығы үшін «Батыр әйел» сыйлығын алды. Сыйлықты бұрынғы The Go-Go's мүшесі Кати Валентин Техас штатының Остин қаласындағы Austin Renaissance қонақ үйінде өткен оның құрметіне берілген кешкі ас кезінде табыс етті. Кватро «Stumblin In» әнін орындау үшін оның қарындасы Пэтти және Fastball тобының мүшесі Тони Скальцосы бар жергілікті топпен бірге бес ән орындады.

In his 2008 paper Suzi Quatro: A prototype in the archsheology of rock, Frank Oglesbee writes that "The rebellion of rock music was largely a male rebellion; the women—often, in the 1950s and '60s, girls in their teens—in rock usually sang songs as personæ utterly dependent on their macho boyfriends". He describes Quatro as "a female rock pioneer, in some ways the female rock pioneer a cornerstone in the archaeology of rock." He said she grew up to become "the first female lead singer and bassist, an electric ax woman, who sang and played as freely as the males, inspiring other females." Philip Auslander says that "Although there were many women in rock by the late 1960s, most performed only as singers, a traditionally feminine position in popular music". Though some women (like Quatro herself) played instruments in American all female garage rock bands, none of these bands achieved more than regional success. So they "did not provide viable templates for women's on going participation in rock". When Quatro emerged in 1973, "no other prominent female musician worked in rock simultaneously as a singer, instrumentalist, songwriter, and bandleader". Quatro had a direct influence on the Runaways and Joan Jett, Musician Kathy Valentine, best known for her work as bass player for The Go Go's, cited Quatro as a major influence in her 2020 autobiography All I Ever Wanted. Mid 1990s American indie rock band Tuscadero was named after Quatro's Happy Days character Leather Tuscadero, and their song "Leather Idol", from their 1994 album The Pink Album, was an ode to both Quatro and her TV character. On the cover of Scottish singer songwriter KT Tunstall's 2007 album Drastic Fantastic, Tunstall is dressed like Quatro, as a deliberate homage. On October 24, 2013, Quatro received the Woman of Valor Award from the organization Musicians for Equal Opportunities for Women (MEOW) for her role inspiring and influencing generations of female musicians. The award was bestowed by Kathy Valentine (formerly of The Go Go's) at a dinner in her honor in Austin, Texas, at the Austin Renaissance Hotel. Quatro performed five songs with a local band that included her sister Patti and Tony Scalzo of the band Fastball on "Stumblin In".

Музыкалық стиль

Кватроның музыкасы бірнеше жанрды қамтиды. Оның басты жанрлары – хард-рок және глам-рок. Академик Филип Ауслендер: «Ол кейде әнші емес, тек бас-гитарашы ретінде пайда болған, сондай-ақ өзінің концерттерінде ұзақ бас-гитара солосымен аспаптық шеберлігін көрсеткен», – деп жазды. Гараж-рок және Мотаун да оның репертуарында бар. Кватро мюзиклдерде де өнер көрсетеді.