Кіріспе

Суық соғыс кезеңінде ядролық қару жасаудың қаншалықты оңай екенін көрсету мақсатындағы жоба.

"Nth Country Experiment" – 1964 жылдың мамыр айында Лоренс Ливермор ұлттық зертханасы жүргізген, ядролық қару таралу қаупін бағауға бағытталған тәжірибе. Тәжірибе барысында, PhD дәрежесін жаңа ғана алған, бірақ қару-жарақ саласында тәжірибесі жоқ үш жас физикке, тек құпия емес ақпаратты пайдалана отырып, жұмыс істейтін ядролық қару дизайнын жасау үшін төлем жасалды, сондай-ақ оларға негізгі есептеу және техникалық қолдау көрсетілді. Тәжірибе туралы есепте: «Қатысушылардың мақсаты әскери маңызы бар қуатты жарылғыш затты жасау болуы керек», – делінген. «Тәжірибе үшін жұмыс аясында қатысушылардан аз санда жасалған жағдайда, шағын мемлекеттің сыртқы саясатына елеулі әсер ететін ядролық жарылғыш затты жасау сұралуы мүмкін». Тәжірибе 1967 жылдың 10 сәуірінде аяқталды, оған екі жарым жылдың ішінде үш адамның жұмысы жұмсалды. Зертхананың қару-жарақ сарапшыларының пікірінше, команда техникалық тұрғыдан күрделірек имплозиялық типтегі ядролық қарудың сенімді дизайнын жасаған. Олар одан да қарапайым, құбырлық типтегі қаруды одан да жылдам жасауға қабілетті болған жағдайлар болуы мүмкін, бірақ мұндай жағдайда мұндай қаруды әзірлеудегі шектеуші фактор көбінесе дизайнның қиындығы емес, материалды (байытылған уранды) алу болып табылады. «Nth ел» термині, салыстырмалы түрде аз техникалық инфрақұрылымы бар кез келген ел үшін негізгі қару дизайнын жасаудың қиындықтарын бағалау мақсатын білдіреді. Егер АҚШ ядролық қаруды жасаған бірінші ел болса, ал КСРО екінші, және т.б., онда N-ші ел кім болар еді? Ядролық қарулар туралы ашық қолжетімді ресурстардың көбеюіне байланысты, қазіргі уақытта тиімді қару дизайнына одан да аз күш жұмсау арқылы қол жеткізуге болады деп есептеуге болады. Алайда, ядролық қару тарихында, ядролық қару бағдарламаларын есептемегенде, ядролық қару жасаудағы негізгі дизайн сұрақтары ешқашан кедергі келтірген емес. "Nth Country Experiment" тәжірибесінің қорытынды есебі 2003 жылы жарияланды, бірақ маңызды бөлімдері жойылды.

Қорытынды

1964 жылдың сәуір айында физиктер Дэвид А. Добсон мен Дэвид Н. Пипкорн Лоренс Ливермор ұлттық зертханасына (сол кезде Ливермор радиациялық зертханасы деп аталған) "әскери маңызы бар қуаттылыққа" ие ядролық жарылғыш құрылғыны жобалау үшін шақырылды. Келесі жылы Дэвид Пипкорн жобадан шығып, оның орнына АҚШ Армиясының резервіндегі капитан Роберт В. Сельдон келді. Пипкорн мен Добсон сияқты, Сельдон да физика ғылымдарының докторы болды және ядролық салада тәжірибесі болмады. Физиктер жүргізген тәжірибелер үш кезеңге бөлінді, әр кезеңі "физикалық түсініктің деңгейіне қол жеткізуді" білдірді. Бірінші кезең бомба құрастырудың негізгі принциптерін және қарастырылатын мәселелерін түсінуді қамтыды, бұл бастапқыда Лос-Аламостағы Дж. Роберт Оппенгеймер жасаған құру процесіне ұқсас болды. Екінші кезең – бұл негізгі принциптерді практикалық қолдануға енгізу, яғни, атомдық қаруды мұқият жобалау үшін маңызды ядролық масса, қуыстың мөлшері, жарылғыш қалыңдығы сияқты есептеулер жасау болды. Соңында, үшінші кезең – "екінші кезеңнің жалғасы" болды, ол нақты имплозия және бөліну есептеулерін қамтыды. Плутонийдік имплозиялық конструкциялар жасалды. UCRL 50239 есебінен кейбір мәліметтер алынып тасталды.