Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Маракайбо "Күннің сүйікті елі" (lang es) деп аталады. Маракайбо көлінің жағалауында дамыған мұнай өнеркәсібіне байланысты Венесуэланың батыс бөлігінің экономикалық орталығы болып саналады. Кейде ол "Венесуэланың алғашқы қаласы" деп аталады, себебі Венесуэла электр энергиясын қоса алғанда, түрлі қоғамдық қызметтерді алғаш болып қабылдаған және Венесуэла атауының шығу тегі осы Маракайбо көлімен байланысты есептеледі. Бұл аймақтағы ежелгі халықтар аравак және кариб тайпаларынан шыққан. Маракайбоның негізі қаланған күні әлі де даулы. 1529 жылы капитан Амброзио Эхингер, ал 1569 жылы капитан Алонсо Пачеко қала құруға әрекеттенген, бірақ бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1574 жылы капитан Педро Малдонадо қалаға Ньюя Замора де ла Лагуна де Маракайбо деп атау берді. 1669 жылы көлдің басындағы Гибралтар қаласын қарақшылар қиратқаннан кейін, Маракайбо ішкі аймақтарға жүк тасымалдау орталығына айналды. Бірақ алғашқы қала 17 ғасырдың басында ғана орналасты. 1917 жылы мұнайдың табылуы көші-қон арқасында халықтың санының өсуіне себеп болды. Маракайбо қаласына Ла Чинита халықаралық әуежайы қызмет көрсетеді. Генерал Рафаэль Урданета көпірі Маракайбоны елдің басқа аймақтарымен байланыстырады.
Maracaibo is nicknamed "The Beloved Land of the Sun" (lang es). Maracaibo is considered the economic center of western Venezuela, owing to the petroleum industry that developed in the shores of Lake Maracaibo. It is sometimes known as "The First City of Venezuela", for being the first city in Venezuela to adopt various types of public services, including electricity, as well as for being located in the shores of Lake Maracaibo, where the name of Venezuela allegedly originates. Early indigenous settlements around the area were of Arawak and Carib origin. Maracaibo's founding date is disputed. There were failed attempts to found the city—in 1529, by Captain Ambrosio Ehinger, and in 1569, by Captain Alonso Pacheco. Founded in 1574 as Nueva Zamora de la Laguna de Maracaibo by Captain Pedro Maldonado, the city became a transshipment point for inland settlements after Gibraltar, at the head of the lake, had been destroyed by pirates in 1669. It was not until the first decades of the 17th century that the first town was settled. Petroleum was discovered in 1917, leading to a large increase in population from migration. Maracaibo is served by La Chinita International Airport. The General Rafael Urdaneta Bridge connects Maracaibo to the rest of the country.
Этимология
Маракайбо атауының испандарға батыл түрде қарсылық көрсеткен және олармен шайқасып қаза тапқан батыр касик (туған жердің басшысы) Марадан шыққан деген әңгіме бар. Аңыз бойынша, Мара құлағанда Кокивакоа тайпасы "Мара кайо!" ("Мара құлдырады!") деп ұран салған, осылайша қаланың аты пайда болған – бірақ олардың испан тілінде айқайлағаны күмәнді. Басқа тарихшылардың айтуынша, бұл жердің жергілікті тілдегі алғашқы аты "Маара иво" болып, "Жыландарға толы орын" деген мағынаны білдірген.
The name Maracaibo is said to derive from the brave cacique (indigenous chief) Mara, a young native who valiantly resisted the Spaniards and died fighting them. Legend says that when Mara fell, the Coquivacoa shouted "Mara cayó!" ("Mara fell! "), thus originating the city name — although it would be strange for them to shout in Spanish. Other historians say that the first name of this land in the local language was "Maara iwo" meaning "Place where serpents abound".
Қор
Алғашқы жергілікті елді мекендер аравак және кариб тайпаларынан тараған. Басты топтың төңірегінде Маракайбо көлінің солтүстік жағалауында қанатты үйлер салған Ану тайпасы болды. Алғашқы еуропалықтар 1499 жылы келді. Қала үш рет негізделді: бірінші рет Кляйн Венедиг кезеңінде (1528–1546), Аугсбургтің Велсер банкирлері Испания королі I Карлдан Венесуэла провинциясына концессия алды. 1529 жылдың тамызында неміс Амброзиус Эхингер Маракайбо көліне алғашқы экспедиция ұйымдастырды, оған жергілікті Кокивакоа тайпасы қарсылық көрсетті. Бірнеше қанды шайқастарда жеңіске жеткен соң, ол 1529 жылдың 8 қыркүйегінде елді мекен құрды. Эхингер елді мекенді және көлді соғыста қаза тапқан Кокивакоа тайпасының батыр басшысы Мараның құрметіне Жаңа Нюрнберг (Neu Nürnberg) деп атады. Испандықтар иелік еткеннен кейін қала Маракайбо деп аталды. Аймақтағы әрекетсіздік салдарынан Николаус Федерманн 1535 жылы ауылды эвакуациялап, халқын Венесуэла провинциясының сол кездегі астанасы Санта-Ана-де-Короға жақын Санта-Мартаға көшірді. 1569 жылы капитан Алонсо Пачеко жасаған екінші әрекет 1573 жылы жергілікті тайпалардың шабуылдарынан қала эвакуацияланғанда уақытша тоқтап қалды. Еуропалық қоныс біршама уақыттан кейін, 1574 жылы қайта құрылды, губернатор Диего де Мазаригостың басшылығымен капитан Педро Малдонадо оны қайта негіздеп, Nueva Zamora de Maracaibo деп атады. "Ньюэва Замора" атауы Мазаригоның туған жері – Испаниядағы Замора қаласынан алынған. Қала толыққанды негізделгеннен кейін дамуға көшті. Ол Маракайбо көлінің батыс жағында орналасқан, мұнайға толы Маракайбо алабының ең маңызды ерекшелігі. Бағытты желдерге және қорғалған портына байланысты, қала көл жағасында, Венесуэла шығанағына қарай тартылатын жерде орналасқан.
The first indigenous settlements were of Arawak and Carib origin. Around the main group were the Añu tribe who built rows of stilt houses all over the northern riviera of Lake Maracaibo. The first Europeans arrived in 1499. The city was founded three times: the first time was during the Klein Venedig period (1528–1546), when the Welser bankers of Augsburg received a concession over Venezuela Province from Charles I of Spain. In August 1529, the German Ambrosius Ehinger made his first expedition to Lake Maracaibo, which was bitterly opposed by the indigenous Coquivacoa. After winning a series of bloody battles, he founded the settlement on 8 September 1529. Ehinger named the settlement New Nuremberg (Neu Nürnberg) and the lake after the valiant chieftain Mara of the Coquivacoa, who had died in the fighting. The city was renamed Maracaibo after the Spanish took possession. The lack of activity in the zone made Nikolaus Federmann evacuate the village in 1535 and move its population to Santa Marta near the then capital of Venezuela Province, Santa Ana de Coro. A second attempt by Captain Alonso Pacheco in 1569 suffered a brief setback when the city had to be evacuated in 1573 due to ferocious attacks by native local tribes. The European settlement returned a short while later, in 1574, however, for which it was re founded by Captain Pedro Maldonado under Governor Diego de Mazariegos's command and assuming the name of Nueva Zamora de Maracaibo. "Nueva Zamora" comes from Mazariego's place of birth, Zamora, in Spain. Since its definite foundation, the town began to develop as a whole. It is based on the western side of Lake Maracaibo, the dominant feature of the oil rich Maracaibo Basin. Favored by prevailing winds and a protected harbour, the city is located on the shores of the lake where the narrows, which eventually lead to the Gulf of Venezuela, first become pronounced.
Қылмыскерлердің шабуылдары
1614 жылы голландтық қарақшы Хенрик де Жерар Маракайбоны тонады, ал 1642 жылы қалаға ағылшын қарақшысы Уильям Джексон шабуыл жасады. 1667 жылы ол сегіз кемеден тұратын флотымен және 600 қарақшыдан тұратын экипажымен Маракайбо мен Гибралтарды тонады. Жолда ол испандық қазына кемесімен кездесіп, оны бай какао, асыл тастар және 260 мыңнан астам сегіздікпен бірге тартып алды. 1669 жылы наурыз айында Генри Морган Маракайбоны тонады, оның флоты алғаш көрілген кезде қала босады, содан кейін Маракайбо көлінің ішкі жағындағы Гибралтар испан елді мекеніне көбірек қазына іздеуге бет бұрды. Бірнеше аптадан кейін, көлден шығуға тырысқанда Морган Кариб теңізіне кіре берісте тұрған нығайтылған бекініс пен үш испан кемесін тапты. Олар – Магдалена, Сан-Луис және Соледад кемелері. Ол Магдаленаны жойды, ал Сан-Луисті оқ-дәріге толы кеме жіберіп, жарылыс жасатып өрттеді, содан кейін Соледад экипажы қарсылық көрсетпей берілді. Фортқа құрлықтан шабуыл жасағандай көрініс тудырып, испан губернаторын зеңбіректерді жылдыруға көндірді, осылайша олардың оқтарынан қашып құтылды. 1678 жылы маусымда алты кеме мен 700 сарбазбен келген француз командирі Мишель де Граммонт Маракайбоны басып алды, содан кейін Гибралтар сияқты бірнеше кіші қалаларды тонап, Трухильоға дейін ішкі аймаққа енді.
The Dutch corsair Henrik de Gerard plundered Maracaibo in 1614, and in 1642 the city was attacked by the British pirate William Jackson. In 1667, l'Olonnais with a fleet of eight ships and a crew of six hundred pirates sacked Maracaibo and Gibraltar. En route, l'Olonnais crossed paths with a Spanish treasure ship, which he captured, along with its rich cargo of cacao, gemstones and more than 260,000 pieces of eight. In March 1669, Henry Morgan sacked Maracaibo, which emptied when his fleet was first spied, and moved on to the Spanish settlement of Gibraltar on the inside of Lake Maracaibo in search of more treasure. A few weeks later, when he attempted to sail out of the lake, Morgan found an occupied fort blocking the inlet to the Caribbean, along with three Spanish ships. These were the Magdalena, the San Luis, and the Soledad. He destroyed the Magdalena and burned the San Luis by sending a dummy ship full of gunpowder to explode near them, after which the crew of the Soledad surrendered. By faking a landward attack on the fort, thereby convincing the Spanish governor to shift his cannon, he eluded their guns and escaped. In June 1678, Michel de Grammont, the French commander of six ships and 700 men, captured Maracaibo then followed the plundering of several smaller towns as Gibraltar, penetrating as far inland as Trujillo.
Венесуэланың тәуелсіздігі
1810 жылы Маракайбо провинциясы Венесуэланың Бірінші Республикасына қосылмады және Испания тажына адал болды. Маракайбо сол кезде Венесуэланың генерал-капитандығының орталығы болды. 1821 жылы тәуелсіздік үшін көтерілістер соғыс пен жаушылыққа әкеле бастады. Франсиско Томас Моралес басқарған роялистер, Рафаэль Урданета басқарған патриоттармен Хуана де Авила шайқасында провинцияны қайта бақылауға алу үшін күресті. Моралес 1822 жылы Испания билігін қайта орнатты, бірақ 24 шілде 1823 жылы Маракайбо көліндегі шайқаста жеңіліске ұшырады, бұл Венесуэланың тәуелсіздік күресінің аяқталуына әкелді.
In 1810, the province of Maracaibo did not join the First Republic of Venezuela and remained loyal to the Spanish crown. Maracaibo then held the seat of the Captaincy General of Venezuela. In 1821, uprisings in favor of independence began to lead to warfare and hostility. The royalists, led by Francisco Tomás Morales, fought with the patriots, led by Rafael Urdaneta, to take back control over the province in the Juana de Ávila Battle, and Morales brought back Spanish rule in 1822 until he was defeated in the Battle of Lake Maracaibo on 24 July 1823, culminating Venezuela's struggle for independence.
Көпірдің құрылысы
1950 жылдары генерал Маркос Перес Хименестің диктаторлық режимі екі көл жағалауын байланыстыратын көпір салуды мақсат етті. Қала маңындағы Маракайбо көлінің тар жерлерінен көпір салу бойынша әртүрлі жобалар жүргізіліп жатыр. Генералдың үкіметі бұл "еркін ойлы қаланың" елдің қалған бөлігімен "байланыс" күшейтуі керек деп шешті. Көпірдің жобасына теміржол және туристік инфрақұрылымдарды қосу мүмкіндігі жан-жақты қарастырылды. 1958 жылғы 23 қаңтарда Перес Хименес режимінің құлауынан кейін, демократиялық және қаржылық жауапкершілігі жоғары үкімет бекітіп, қаржыландырған, бұрынғыдан қарапайым жоба іске асырылды. Есімдері атақты генерал және тәуелсіздік соғысының батыры Рафаэль Урданета есімімен аталатын "Маракайбо көлі үстіндегі El Puente sobre el Lago de Maracaibo" ("General Rafael Urdaneta" көпірі) 1962 жылы ашылды. Бұл жоба 40 айдың ішінде жоспарланған мерзімде аяқталды. Көпір құрылысы – керемет жетістік. Өте қиын жағдайларда салынған бұл көпір аяқталғаннан кейін әлемдегі ең ұзын алдын ала керілген бетонды көпірге айналды. Құрылыс қазір де үздіксіз пайдаланылуда және бүгінде Маракайбо қаласымен, сондай-ақ Зулия штатының көп бөлігімен және Венесуэланың қалған аймақтарымен байланыстырушы ең маңызды арна болып табылады.
The dictatorial regime of General Marcos Pérez Jiménez in the 1950s set as a goal the construction of a bridge connecting the two lake shores. Various bridge projects for the spanning of the Lake Maracaibo narrows near the city were in the works. The general's government had decided that this "city of independent thought" should be more "connected" to the rest of the country. Proposals for a bridge design that included rail transport and tourist facilities were seriously considered. The fall of the Pérez Jiménez regime on January 23, 1958, quickly led to a less elaborate design project that was approved and funded by a democratic and more financially responsible government. The building of El Puente sobre el Lago de Maracaibo "General Rafael Urdaneta" ('General Rafael Urdaneta Bridge over Lake Maracaibo') named after the distinguished general and war of independence hero was opened to public traffic in 1962 connecting the city to its opposite shore neighbors and the rest of the country through a new system of highways. The project was completed on schedule in 40 months. This bridge construction project was a remarkable feat. Built under very difficult conditions, when completed, it became the longest prestressed concrete bridge in the world. The structure is in constant use and remains today as the most important link between Maracaibo, along with much of the state of Zulia, and the rest of Venezuela.
Мәдениет
Маракайбодағы мәдениет өзінің гаиталарынан, десерттерінен, стилі мен басқа да әдет-ғұрыптарынан бастап, ежелгі халықтың күшті ықпалын сақтап келеді. Венесуэланың ірі жарнама агенттіктерінің көпшілігі Маракайбо мәдениетінің Каракас мәдениетінен қаншалықты ерекше екенін мойындайды. Мысалы, зерттеулер көрсетсе, Каракастағы ең танымал сусын бренді – Кока-Кола, ал Маракайбода – Пепси. Осы себепті көптеген брендтер өз өнімдері үшін арнайы жергілікті жарнамалар жасады (соның ішінде, жергілікті жұлдыздардың қатысуымен түсірілген бірнеше Pepsi жарнамалары). Гаита – Маракайбоға тән венесуэлалық халық музыкасының бір түрі. Жоан Короминастың сөзіне сүйенсек, ол «гаит» деген гот сөзінен шыққан болуы мүмкін, бұл сөз «furro» аспабының мембранасын жасау үшін қолданылатын ешкінің терісін білдіреді. Гаитада маракас, куатро, шарраска және тамбора (венесуэлалық барабан) сияқты басқа да аспаптар қолданылады. Әндердің тақырыптары көңілді және махаббат туралы әндерден бастап, наразылық әндеріне дейін алуан түрлі. Бұл стиль 1960 жылдары Венесуэланың барлық аймақтарында танымал болды және 1970 жылдары салса мен меренге сияқты басқа стильдермен үйлесті. Гаитаның танымал топтарына Маракайбо 15, Гран Кокивакоа, Баррио Обреро, Карденалес дель Эксито, Кокимба, Мелоди Гаита, Гуако, Эстреллас дель Зулия, Саладильо және тағы да басқалары жатады.
Culture in Maracaibo maintains strong Indigenous influences, from its gaitas, desserts, style, and other customs. Most major houses of advertising in Venezuela acknowledge how different the culture of Maracaibo is from that of Caracas. Studies of both prove, for example, that Caracas' leading soft drink brand is Coke, while in Maracaibo it is Pepsi. This has made many brands create special localized advertising of their products (including several Pepsi commercials spoken by local celebrities). The Gaita is a style of Venezuelan folk music from Maracaibo. According to Joan Corominas, it may come from gaits, the Gothic word for "goat", which is the skin generally used for the membrane of the "furro" instrument. Other instruments used in gaita include maracas, cuatro, charrasca and tambora (Venezuelan drum). Song themes range from humorous and love songs to protest songs. The style became popular throughout Venezuela in the 1960s, and it fused with other styles such as salsa and merengue in the 1970s. Famous gaita groups include Maracaibo 15, Gran Coquivacoa, Barrio Obrero, Cardenales del Éxito, Koquimba, Melody Gaita, Guaco, Estrellas del Zulia, Saladillo, and many others.