Ағаш отырғызу – орманды қалпына келтіру, жерді мелиорациялау, ландшафт құру үшін көшеттерді отырғызу. Оның артықшылықтары мен экологиялық маңызы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағаш көшеттерін отырғызу процесі
Process of transplanting tree seedlings
Ағаш отырғызу – орман шаруашылығы, жерді қалпына келтіру немесе көгалдандыру мақсатында ағаш көшеттерін отырғызу процесі. Бұл үлкен ағаштарды ауыстырудан және ағаш тұқымдарын таратудың арзан, бірақ баяу және сенімсіз әдісінен ерекшеленеді. Ағаштар ұзақ жылдар бойына оттегімен қамтамасыз ету, ауа сапасын жақсарту, климатты жақсарту, суды сақтау, топырақты қорғау және жануарлар дүниесін қолдау арқылы қоршаған ортаға үлес қосады. Фотосинтез процесінде ағаштар көмірқышқыл газын сіңіріп, біз тыныс алатын оттегіні бөліп шығарады. Орман шаруашылығында бұл іс-әрекет "жайылмалы ормандау" немесе "жаңа ормандау" деп аталады, бұл отырғызылатын аумақ бұрын орманды болған-болмағанына байланысты. Ормандау өрт, ауру немесе адамның әрекеті салдарынан зақымдалған немесе жойылған жерлерге көшеттер отырғызуды қамтиды. Ағаш отырғызу әлемнің көптеген аймақтарында жүзеге асырылады, ал стратегиялар елдер мен аймақтар арасында және жеке ормандау компанияларында әртүрлі болуы мүмкін. Ағаш отырғызу орман ғылымына негізделген және дұрыс орындалса, тоқыраған аумақты табысты қалпына келтіруге мүмкіндік береді. Орманды қайта жаңарту – коммерциялық ағаш өңдеу өнеркәсібінің ескі өркендеген ормандардың кең ауқымда жойылуына жауабы, бірақ отырғызылған орман сирек кездесетін табиғи орманның биоәртүрлілігі мен күрделілігін қайталайды. Ағаштар өскенде ауадан көмірқышқыл газын сіңіретіндіктен, ағаш отырғызу климаттың өзгеруін баяулатуға көмектеседі. Шөлді жасылдандыру жобаларының себебі – жануарлар мен өсімдіктердің әртүрлілігін арттыру, табиғи су жүйелерін қалпына келтіру, сондай-ақ ауыл шаруашылығы мен орман шаруашылығында жұмыс орындарының көбеюіне байланысты экономикалық және әлеуметтік жағдайдың жақсаруы.
Tree planting is the process of transplanting tree seedlings, generally for forestry, land reclamation, or landscaping purposes. It differs from the transplantation of larger trees in arboriculture and from the lower cost but slower and less reliable distribution of tree seeds. Trees contribute to their environment over long periods of time by providing oxygen, improving air quality, climate amelioration, conserving water, preserving soil, and supporting wildlife. During the process of photosynthesis, trees take in carbon dioxide and produce the oxygen we breathe. In silviculture, the activity is known as "reforestation", or "afforestation," depending on whether the area being planted has recently been forested or not. It involves planting seedlings over an area of land where the forest has been harvested or damaged by fire, disease, or human activity. Tree planting is carried out in many different parts of the world, and strategies may differ widely across nations and regions and among individual reforestation companies. Tree planting is grounded in forest science and, if performed properly, can result in the successful regeneration of a deforested area. Reforestation is the commercial logging industry's answer to the large scale destruction of old growth forests, but a planted forest rarely replicates the biodiversity and complexity of a natural forest. Because trees remove carbon dioxide from the air as they grow, tree planting can be used to help limit climate change. Desert greening projects are also motivated by improved biodiversity and reclamation of natural water systems, as well as improved economic and social welfare due to an increased number of jobs in farming and forestry.
Климаттың өзгеруін азайтудағы рөлі
Соңғы жылдары саудаланатын ластану квоталары нарығының дамуы ағаш отырғызу жобаларын қаржыландырудың жаңа көзін ашты: көміртегі офсеттері. Ағаш отырғызу жобалары арқылы көміртегі офсеттерін жасау, ағаштар өскенде көмірқышқыл газын сіңіріп алып, климаттың өзгеруін жеңілдетуге көмектеседі деген ұғымға байланысты. Дегенмен, ағаштар мен климаттың өзгеруі арасындағы ғылыми байланыс көбінесе нақты емес, және ағаштар офсеттердің даулы көзі болып қала береді.
The development of markets for tradeable pollution permits in recent years have opened up a new source of funding for tree planting projects: carbon offsets. The creation of carbon offsets from tree planting projects hinges on the notion that trees help to mitigate climate change by sequestering carbon dioxide as they grow. However, the science linking trees and climate change is largely unsettled, and trees remain a controversial source of offsets.
Шығындар
Ағаш отырғызудың пайдасы пікірталас тудырса да, оның құны көптеген басқа жеңілдету шараларымен салыстырғанда төмен. IPCC мынандай қорытынды жасады: "Орман шаруашылығы арқылы көміртегінің бір тоннасын азайтуға жұмсалатын шығын кейбір тропикалық дамып келе жатқан елдерде өте төмен болуы мүмкін (0,1 – 20 АҚШ доллары / метрикалық тонна көміртегі). Сондықтан биологиялық жеңілдетудің құны көптеген басқа балама шараларға қарағанда арзан". Тек 90 АҚШ долларына 900 ағаш отырғызуға болады, бұл АҚШ-тың орташа тұрғынының бір жылда пайдаланатын жанармайдан шығаратын көмірқышқыл газының мөлшерін жыл сайын сіңіруге жеткілікті.
While the benefits of tree planting are subject to debate, the costs are low compared to many other mitigation options. The IPCC has concluded that "The mitigation costs through forestry can be quite modest (US$0.1–US$20 / metric ton carbon dioxide) in some tropical developing countries The costs of biological mitigation, therefore, are low compared to those of many other alternative measures". As little as US$90 will plant 900 trees, enough to annually remove as much carbon dioxide as is annually generated by the fossil fuel usage of an average United States resident.
отырғызылған ағаштар түрлері
Егілген ағаш түрі қоршаған ортаның нәтижелеріне зор әсер ете алады. Сыртқы тараптарға эвкалипт, казуарина немесе қарағай (мысалы, Pinus radiata немесе Pinus caribaea) сияқты тез өсетін түрлерді отырғызу көбінесе пайдалырақ болып көрінеді, бірақ мұндай монокультуралық плантациялардың экологиялық және биоәртүрлілік пайдалары туған жергілікті орманмен салыстыруға келмейді, сондай-ақ мұндай өтеу жобалары көбінесе дау тудырады. Жергілікті экожүйелердің дамуын қолдау үшін көптеген экологиялық белсенділер тек жергілікті ағаштар отырғызуды жақтады. Практикалық шешім – жерді қайта жаңартуға көмектесетін, тез өсетін және төзімді жергілікті ағаш түрлерін отырғызу. Жергілікті түрлердің табиғи түрде қайта оралуына көмектесетін, жағылмайтын ағаштарды отырғызу "табиғи жаңартуға көмектесу" деп аталады. Мұндай түрлердің көптеген нұсқаулары бар, олардың шамамен 12-сі АҚШ-та кеңінен қолданылады, мысалы, Leucaena leucocephala. Балама ретінде, фермерлер басқаратын табиғи жаңарту (FMNR) фермерлердің ағаштарды сақтауын (қайта отырғызу емес) қамтиды және бұл әдіс, дәстүрлі ағаш отырғызуға қарағанда орманды қалпына келтірудің тиімдірек жолы деп есептеледі.
The type of tree planted may have great influence on the environmental outcomes. It is often much more profitable to outside interests to plant fast growing species, such as eucalyptus, casuarina or pine (e. g., Pinus radiata or Pinus caribaea), even though the environmental and biodiversity benefits of such monoculture plantations are not comparable to native forest, and such offset projects are frequently objects of controversy. To promote the growth of native ecosystems, many environmentalists advocate only indigenous trees be planted. A practical solution is to plant tough, fast growing native tree species which begin rebuilding the land. Planting non invasive trees that assist in the natural return of indigenous species is called "assisted natural regeneration." There are many such species that can be planted, of which about 12 are in widespread use in the US, such as Leucaena leucocephala. Alternatively, farmer managed natural regeneration (FMNR), involves farmers preserving trees (not replanting), and is considered to be a more cost effective method of reforestation than regular tree planting.
Барерут қоры
Классикалық орман шаруашылығы әдебиеті бірауыздан көктемді тамырсыз көшеттерді отырғызуға қолайлы уақыт деп жариялайды, көшеттерді көтеру және отырғызу ағаштар әлі толыққанды ұйықтаған күйде жүргізіледі. Көктемгі отырғызуды қарастыратын бұл көзқарас Тумей мен Корстиан (1942) еңбегінде былай бейнеленген: «Көбінесе ең қолайлы уақыт – отырғызудан 2 апта немесе одан да көп бұрын, [көшеттердің] бүршіктері өсуге кіріспегенге дейін». Топырақтың ылғалдылығы өсу маусымы басталар алдында әдетте жақсы болады, ал ұйықтаған көшеттер механикалық зақымдану мен физиологиялық стреске аз бейім. Егер отырғызу жоспарының ауқымы мүмкіндік берсе, мұндай кестелеудің артықшылықтарын жоққа шығаруға болмайды, себебі ол сәттіліктің маңызды факторларының біреуін, ал көбінесе екеуін қанағаттандырады: 1) отырғызу кезінде өсу ортасына жауап беруге физиологиялық жағдайы жеткілікті көшеттерді пайдалану және 2) орын факторлары ағаштардың тірі қалуына және өсуіне жағдай жасайды. Үшінші фактор – сапалы отырғызу жұмысы, ол барлық отырғызуларда қажет болғанымен, дәстүрлі көктемгі отырғызуларда басқа уақыттарға қарағанда аз маңызды. Егер отырғызу жоспарын осылай жүзеге асыру мүмкін болмаса, басқа да нұсқалар бар: жаңадан көтерілген көшеттермен дәстүрлі күзгі отырғызу; жаңадан көтерілген көшеттермен жазғы отырғызу; көктемде және жазда көтерілген көшеттермен отырғызу. Жапырақ шығару көшеттердің физиологиялық стреске (су қажеттілігінің артуы және тамыр өсу қабілетінің төмендеуі) және механикалық зақымдануға осалдығын арттырады, бұл ерте көктемгі отырғызудың кеш көктемгі отырғызудан басымдығын түсіндіреді. Шындығында, шыршаларды көктемгі отырғызу кезеңінің ішінде, жапырақтардың белсенді өсу кезеңінен аулақ болған жағдайда, сондай-ақ өсу маусымының көп бөлігінде, өнімділіктің аз ғана төмендеуімен отырғызуға болады. Муллин (1971) Оңтүстік Онтариодағы Мидхерстте жүргізген зерттеуі ақ шыршаны осы кезеңде сәтті отырғызуға болатынын және көшеттерге түсетін стресті азайту қажеттігін көрсетеді. Муллин 3 мамырдан бастап 7 маусымға дейін, аптасына 6 рет 3+0 көшеттерін, көбінесе ұйықтаған күйдегі ағаштардан бастап, жаңа жапырақтары бірнеше сантиметрге жеткенге дейін отырғызды. Ағаштар тамырларын суға малып немесе малмай отырғызылды, тамыр жүйелері 0, 1, 2 немесе 3 сағат бойы ашық қалғаннан кейін көтеру күні отырғызылды. Бақылау тобында (тамыр әсері = 0) 2-жылдық тірі қалу көрсеткіші 6 отырғызудың барлығында да шамалы өзгеше болды, тамырларын суға малған ағаштар үшін орташа көрсеткіш 83,5% +/− 4,7%, ал малмағандары үшін 77,2 +/− 7,0% құрады. Ал тамырларын ашық қалдырған көшеттер арасындағы өлім-жітім көрсеткіші әлдеқайда өзгерді. Мысалы, тамыр жүйесі 1 сағат бойы ашық қалған, тамырларын суға малған ағаштардың 2-жылдық тірі қалу көрсеткіші 17% -дан 84% -қа дейін ауысты.
The classical silvicultural literature unanimously advocates spring as the time to plant bareroot stock, with lifting and outplanting taking place while the trees are still apparently dormant. This view, in which spring planting is implicit, was epitomized by Toumey and Korstian (1942): "Almost without exception the most favourable time for planting is 2 weeks or more before buds [of the planting stock] begin their growth". Soil moisture conditions are generally favourable at the time when the growing season is about to begin, while dormant stock is less subject to mechanical injury and physiological shock. If the size of the planting program allows, there is little doubt that such scheduling would be advantageous in that it satisfies one, and commonly 2, of the factors essential for success: (1) the use of planting stock that is physiologically capable of responding to a growth environment at planting, and (2) planting when site factors favour tree survival and growth. The 3rd factor a good planting job, and although desirable in all plantings, is probably somewhat less critical in conventional spring plantings than at other times. If, however, a planting program cannot be completed in this way, there are other options: conventional fall planting with fresh lifted stock; summer planting with fresh lifted stock; and spring and summer planting with stored spring lifted or fall lifted stock. Flushing increases the vulnerability of planting stock to both physiological stress (because of increased water requirements and reduced root growth capacity) and mechanical damage, which probably accounts for the commonly asserted superiority of early spring over late spring planting. In fact, the spruces may be planted not only throughout the spring planting period provided that the period of most active shoot elongation is avoided, but virtually throughout the whole growing season, with little loss of performance other than some reduction in increment. Mullin's (1971) study at Midhurst in southern Ontario illustrates both the success with which white spruce can be planted throughout the period in question and the need to minimize stresses on the planting stock. Mullin used 3+0 stock from regular shipping beds in a series of 6 weekly plantings beginning with apparently dormant trees on 3 May and ending on 7 June, by which time the new leading shoots were several centimetres long. Trees were lifted with and without root dipping, planted on the day of lifting after their root systems had been exposed for 0, 1, 2, or 3 hours. Whereas 2nd year survival in the control (root exposure = 0) condition varied little among the 6 plantings, with averages of 83.5% +/− 4.7% for root dipped trees and 77.2 +/− 7.0% for non dipped, mortality rates among root exposed stock were very much more variable. For instance, 2nd year survival among root dipped trees whose root systems had been exposed for 1 hour varied from 17% to 84%.
Жаңа көтерілген малмен әдеттегі күзгі отырғызу
Күзгі егіс маусымы, әдетте, балабақша материалдары қатайғанда және күзгі жаңбырлар топырақтың ылғал қорын толықтырғанда басталады. Ол егу жоспары аяқталғанға дейін немесе қатты қырау немесе қар жауғанда тоқтатылады. Күзгі отырғызудың артықшылықтары бұрын "көктемгіден анық басым" деп есептелгендіктен, Көл штаттарының ұлттық орманшаларында барлық отырғызу күзде жүргізілген. Бірақ, кейбір сәттілікке қарамастан, Солтүстік Америкадағы күзгі отырғызулар көктемгі отырғызуларға қарағанда көбінесе аз сәтті болды. Белгілі бір жағдайларда күзгі отырғызудың маңызды кемшілігі – отырғызылған өсімдіктердің тамыр жүйесі қырау көтерілісіне ұшырамас бұрын жеткілікті бекінуге үлкермейді. Мұндай өсімдіктер "қысқы қоңырлану" қаупіне де тап болады, ол тіпті егіс жасағаннан кейін күзде, әсіресе шыбық пен тамыр арақатынасы жоғары өсімдіктерде пайда болуы мүмкін. Қарағайларға қарағанда шыршаларда тынығу процесі мен физиологиялық жағдайының, соның ішінде тамыр өсу қабілеті арасындағы байланыс анық емес, бірақ қырау көтерілісі болмаған жағдайда шыршаларды күзде де, көктемде де сәтті отырғызуға болатынына дәлелдер жеткілікті.
The fall planting season is generally considered to begin when nursery stock has hardened off and soil moisture reserves have been replenished by autumnal rain. It then continues until the planting program has been completed or is terminated by freeze up or heavy snow. The advantages of fall planting were once considered "To outweigh those of spring so certainly" that in the National Forests of the Lake States almost all planting was done in the fall, but in spite of some success, operational fall plantings in North America have tended to be less successful than operational spring plantings. On certain sites, a major disadvantage of fall planting is that the root systems of outplants have little time in which to become firmly anchored before being subjected to frost heaving. Such plants are also vulnerable to "winter browning", which in fact may occur in the fall soon after planting, especially among stock having high shoot:root ratios. Relationships between dormancy progression and physiological condition, including root growth capacity, are much less clear in the spruces than in the pines, but certainly there is good evidence that, in the absence of frost heaving, plantings of spruces can be just as successful in fall as in spring.
Жазғы егіс жаңа көтерілген малмен
Тұжырымдамалық және логистикалық тұрғыдан қарастырып, дәстүрлі егу маусымын ұзартудың ең оңай жолы – егу бағдарламасы аяқталғанша жаз бойы жаңа өсімдіктерді көтеру және отырғызуды ұзарту болып табылады. Деректерге сүйенсек, шыршаны жаз бойы сәтті отырғызуға болады. Жазғы отырғызу ақ шыршамен жүргізілген бірқатар зерттеулерде де сәтті нәтиже берді, мысалы, Кроссли (1956); Акерман және Джонсон (1962); Деси (1962) (Ревел мен Коутс келтірген); Бургар мен Лион (1968); Муллин (1971), Ревел мен Коутс (1976). Ол 0°C негізді пайдаланып, 15 см тереңдіктегі топырақтың күндізгі ең жоғары температурасын жинақтап, градус күндерін (ГК) есептеді. Ол алынған мәліметтерді сондай етіп түсіндірді, мұздатылған сақтауға жіберілген ақ шырша 50 ГК-ден аспауы керек. Салқын сақталған, көктемде көтерілген өсімдіктерге қатысты, сәттіліктің негізгі шарты – бүршік жару басталғанға дейін көтеру, құрғақтандырудың алдын алу, температураны мұз температурасынан 1-2 градусқа дейін тұрақты ұстау, жақсы температураны бақылау және санитария арқылы саңырайды (көбелекті) азайту, ұсату және басқа да механикалық зақымдардан сақтану, қажетсіз сақтау мерзімінен аулақ болу. Муллин мен Форсье (1976) және Муллин мен Реффл (1980) көктемде көтеру күнінің және егу күнінің бірнеше түрлерге, соның ішінде тоңазытылғаннан кейін 3+0 ақ шыршаға тигізетін әсерін зерттеді. Салыстыру үшін әр егу күніне жаңадан көтерілген бақылау өсімдіктері отырғызылды. Барлық отырғызуларда ең ерте (2 мамыр) көтеру барлық түрлерде екінші жылғы өмір сүрудің ең жоғары орташа көрсеткішін берді. Тағы бір зерттеуде Муллин (1978) сондай-ақ 3+0 ақ шыршаны маусымның соңынан бастап 3 жыл бойы әртүрлі жерлерде, Онтарионың солтүстігінде әр 2 апта сайын отырғызды. Өсімдік қорының өзгеруіне, нашар сақтау ортасына және қолайсыз ауа-райына қарамастан, 4-ші жылдың нәтижелері шілде айына дейін отырғызылған ағаштардың жақсы өмір сүру және өсу қарқынын көрсетті, ал одан кейін отырғызылған ағаштардың өнімділігі күрт төмендеді. Қыста сақтау да қолданылады. Оның артықшылығы – физиологиялық процестер табиғи ұйқыға кешетін өсу маусымының соңында өсімдіктерді көтеру. Күзгі көтеру уақытын Муллин мен Паркер (1976) көктемде отырғызылған 3+0 ақ шыршаның өнімділігіне қысқы сақтау температурасының әсерін анықтау үшін зерттеді. 19 қазаннан 16 қарашаға дейін апта сайын 5 рет көтерілді, содан кейін жер мұзына айналып, көтеру тоқтатылды. Сақтау температурасы -18°C және -4°C болып екі рет белгіленді. -18°C температурада сақталған ағаштардың көбісі қырылды. Қалған өсімдіктер 12 сәуірде, 17 мамырда және 14 маусымда жаңадан көтерілген өсімдіктермен бірге аз шөптегі құмды-сазды топыраққа беткейге отырғызылды. Жаңа және сақталған ақ шырша Онтарионың Мидхерст аймағында маусымның ортасына дейін отырғызылғанда ұқсас нәтижелер көрсетті. Табиғи салқындату үшін қыста сақтауға тамырлық жерлер мен қар қоймалары қолданылады. Тамырлық жерде табиғи салқындатуды пайдалана отырып, Йоргенсен мен Станек (1962) 3+0 және 2+2 ақ шыршаны 6 ай бойы ұйықтап тұрған күйде сақтады, бұл оларды отырғызғаннан кейін өнімділікке ешқандай зиян келтірмеді. Сонымен қатар, бұл өсімдіктер көктемгі аязға төзімді болды. 3+0 және 2+2 ақ шыршаны қыстату үшін табиғи суық сақтауды Муллин (1966) да қолданды. Йоргенсен мен Станек (1962) еңбектерінен айырмашылығы, Австралияны жасылдандыру 1 миллиард ағаш отырғызу мақсатына жетті және елдегі ағаш отырғызудың ірі ұйымдарының біріне айналды. Австралияда Лэндкейр және басқа да желілер арқылы табиғатты қорғауға еріктілердің күшті қозғалысы бар. Ұлттық ағаш күні Planet Ark компаниясымен жыл сайын шілде айының соңғы аптасында ұйымдастырылады, бұл халықты жыл сайын 1 миллион жергілікті ағаш отырғызуға шақырады. Ағаш өнеркәсібі үшін ағаш өсіру – ұзақ мерзімді жоба. Ағаш өнеркәсібінде пайдалануға жарамды жасқа және өлшемге жеткенше ағаш өсуіне көп жылдар қажет болуы мүмкін. Кейбір ағаштардың жасы жүздеген жылдарға жетеді. Көптеген мемлекеттік органдар жыл сайын қоғамдық қатысуды ынталандыру үшін өздерінің "Миллион ағаш" бағдарламаларын іске асырады. "Тұрмыс үшін ағаштар" (Бруклин паркі) – тұрақты әсер ететін қоғамдық ұйымның жарқын мысалы.
Conceptually and logistically, the simplest way of extending the conventional planting season is to extend lifting and planting of fresh stock through summer until the planting program has been competed. There is evidence that spruces may be planted successfully throughout the summer. Summer planting has also been successful in a number of research studies with white spruce, e. g., Crossley 1956; Ackerman and Johnson 1962; Decie 1962 cited by Revel and Coates 1976; Burgar and Lyon 1968; Mullin 1971, Revel and Coates 1976. used a base of 0 °C and accumulated daily maximum soil temperatures at 15 cm depth to calculate degree days (DD). He interpreted the evidence to mean that white spruce destined for frozen storage should have accumulated no more than 50 DD before being lifted. With regard to cool stored, spring lifted stock, the main ingredients for success are lifting before flushing has begun, prevention of desiccation, maintenance of a constant temperature within 1 or 2 degrees of freezing, minimization of mold by good temperature control and sanitation, avoidance of crushing and other mechanical damage, and avoidance of longer than necessary periods of storage. Mullin and Forcier (1976) and Mullin and Reffle (1980) examined the effects of spring lifting date and planting date on several species, including 3+0 white spruce after frozen storage, with fresh lifted controls planted on each planting date for comparison. In all plantings, the earliest (2 May) lifting gave highest average second year survival in all species. In another study, Mullin (1978) also used 3+0 white spruce in outplanting every 2 weeks from the end of June through the growing season in 3 successive years on a variety of sites in northern Ontario. Despite variation in planting stock, poor storage environments and adverse weather, 4th year results showed a consistent pattern of reasonable survival and growth rates among trees planted through July, with a rapid decline in performance of trees planted thereafter. Overwinter storage of stock has also been employed. It has the advantage of lifting stock at the end of the growing season when physiological processes are invoking natural dormancy. Time of fall lifting was investigated by Mullin and Parker (1976) along with overwinter storage temperature to determine their effects on the performance of spring planted 3+0 white spruce. There were 5 lifts, weekly from 19 October through 16 November, after which frozen ground put a stop to lifting. Two storage temperatures were used, −18 °C and −4 °C. Nearly all of the trees stored at −18 °C died. The other stock was planted in shallow furrows in sparsely sodded field of loamy sand on 12 April, 17 May, and 14 June along with fresh lifted stock on each date. Fresh and stored white spruce gave comparable results in plantings extended into mid June in the Midhurst area of Ontario. Natural refrigerated overwinter storage has been used in root cellars and snow caches. Using natural refrigeration in root cellar storage, Jorgensen and Stanek (1962) kept 3+0 and 2+2 white spruce in dormant condition for 6 months without apparent detriment to performance after outplanting. Moreover, the stock was highly resistant to spring frost damage. Natural cold storage for overwintering 3+0 and 2+2 white spruce was also used by Mullin (1966). Unlike Jorgensen and Stanek's (1962) Greening Australia completed the 1 Billion Tree target and has gone on to become one of the major tree planting organisations in the country. There is a strong volunteer movement for conservation in Australia through Landcare and other networks. National Tree Day is organised annually by Planet Ark in the last week in July, encouraging the public to plant 1 million native trees per year. Growing trees for Timber industries is a long term project. It may take many years for a tree to mature to an age and size that is appropriate for the Timber to be used by industry. Some trees are many hundreds of years old. Many state governments run their own "Million Tree" programs each year to encourage community involvement. Trees for Life (Brooklyn Park) is an excellent example of a community organisation having a sustainable impact.
Бангладеш
Бангладештегі ауылдық жолдарға 45 мың ағаш көшеті отырғызылады. Заңдық келісімдер арқылы туындаған ағаш байлығының 60% ең қажетті отбасыларға (45 км × 15 = 675 отбасы) тиесілі болады. Жергілікті билік пен ЭЖҚ әрқайсысы ағаш байлығының 20% бөлігін алады. Жас көшеттерді күтіп өсіру үшін 45 кедей ауыл әйелі мен 3 жергілікті әлеуметтік жұмыскер 3 жылға жұмысқа қабылданады және олар айлық алады. Қажетті 25% жердің ағашпен жабылған бөлігі қазірде тек 8% ғана болғандықтан, бұл жоба қоршаған ортаны жақсартуға көмектеседі.
45,000 tree saplings will be planted on rural roads in Bangladesh. Legal agreements will ensure that 60% tree wealth created will belong to the poorest families (45 km × 15 = 675 families). Local government and PEP each receive 20% tree wealth. 45 poor rural women & 3 local social workers will be employed for 3 years to nurture the young saplings, receiving a monthly salary. With only 8% of the desired 25% land under tree coverage, the project will improve environment.
Канада
Канадада ағаш отырғызудың басым бөлігі жеке орманды қайта жаңарту компаниялары арқылы жүзеге асырылады. Орманды қайта жаңарту компаниялары ағаш өндіруші компаниялар ұсынатын келісімшарттар үшін бір-бірімен бәсекелеседі. Келесі жылға арналған жоспарлы кесу көлемі ағаш өндіруші компанияның орманды қайта жаңартуға және басқа да орман шаруашылығы шараларына салған инвестициясына байланысты белгіленеді. Отырғызу жұмыстары тапсырыс берушінің техникалық талаптарына сәйкес жүргізіледі, ал отырғызушылар өздері жұмыс істейтін әрбір келісімшарт бойынша сапа стандарттарын меңгеруі тиіс. Отырғызылған учаскелер жүйелі түрде тексеріледі. Келісімшарттар бойынша сапа талаптары әртүрлі болғанымен, тексерушілер әдетте мыналарды бағалайды: түрге сай келетін орын таңдауы, түрге сай келетін арақашықтық, көшеттердің топыраққа қаншалықты жақын орналасқандығы, көшеттердің түзудігі және көшеттердің зақымдалмауы. Бұл талаптар аймақтан аймаққа және келісімшарттан келісімшартқа өзгереді. Ағаш отырғызу көбінесе тапсырмаға төленетін еңбекақыға негізделген жұмыс, ал ағаш бағасы жердің қиындығына және жеңімпаз келісімшарттың ұсыныс бағасына байланысты айтарлықтай өзгеруі мүмкін. Сондықтан отырғызушылар арасында «Жаман жер болмайды, тек жаман келісімшарт болады» деген мақал бар. 4 ай бойы ауыр еңбек етсең, бір жылға жететін табыс табуға болады, бірақ жағдай қиын. Инфляцияны ескергенде, Канадада ағаш отырғызушылардың нақты табысы соңғы жылдары азайды. Бұл саланың жұмыс күшін тарту және сақтап қалу мүмкіндігіне кері әсер етті. Құрылыс, мұнай және газ салалары, тіпті ақпараттық технология сияқты басқа салалардағы жоғары жалақы мен жақсы жұмыс жағдайлары, Канаданың жас адамдарының ағаш отырғызуға деген қызығушылығын төмендетті. Британ Колумбиясының статистикалық мәліметтеріне сәйкес, орташа ағаш отырғызушы бір маусым ішінде сағатына 200-ден астам рет иіліп, жерге 200-ден астам рет қазып, ауыр жүкпен шамадан тыс қашықтыққа жүреді. Орманды қайта жаңарту саласындағы жарақаттану деңгейі жылына 100 жұмысшыға шаққанда шамамен 22 жағдайды құрайды. Бұл жұмыс көбінесе қиын және кейде қауіпті.
Most tree planting in Canada is carried out by private reforestation companies. The reforestation companies compete with one another for contracts which are provided by logging companies. The annual allowable cut for the following year is based upon how much money the logging company invests into reforestation and other silvicultural practices. Planting is carried out in accordance to the client's specifications, and planters are expected to learn the quality standards for each contract that they work on. Planted blocks are spot checked on a regular basis. Although quality concerns vary across contracts, spot checkers are typically looking for such things as: species appropriate site choice, species appropriate spacing, how tight the saplings are in the ground, how straight the saplings are, and whether or not the saplings have been damaged. These concerns vary from region to region, and from contract to contract. Tree planting is typically piece work and tree prices can vary widely depending on the difficulty of the terrain and on the winning contract's bid price. As a result, there is a saying among planters: "There is no bad land, only bad contracts." 4 months of hard work can yield enough to live on for an entire year, but conditions are harsh. Once inflation is factored in, real tree planter earnings have declined for many years in Canada. This has adversely affected the sector's ability to attract and retain workers. Higher wages and much better working conditions in many other industries, from construction, to oil and gas, and even information technology, has led to fewer Canadian young people wanting to plant trees. Based on statistics for British Columbia, the average tree planter: lifts a cumulative weight of over , bends more than 200 times per hour, drives the shovel into the ground more than 200 times per hour and travels over with a heavy load, every day of the entire season. The reforestation industry has an average annual injury rate of approximately 22 claims per 100 workers, per year. It is often difficult and sometimes dangerous.
Германия
Германияда ағаш отырғызу кеңінен таралған.
Tree planting is widely practiced in Germany.
Ұлыбритания
Ұлыбританияда жиналған жерге отырғызуды қайта жаңарту деп атайды. Ал бұрын орман болмаған жерге отырғызса, жаңа отырғызу деп атайды. Ұлыбритания жүйесінде, жерді толық кесуге рұқсат алу үшін жер иесі Орман шаруашылығы комиссиясымен (орман шаруашылығының барлық аспектілерін реттейтін орган) басқару жоспарын келісуі керек, онда жерге ағаш жабу туралы ұсыныстар болуы тиіс. Отырғызу жұмысын жер иесі/басқару компаниясы жүзеге асырады, шарт жасалады және жұмыс әдетте қарашадан сәуірге дейін, көшеттер тыныш күйде болғанда жүргізіледі. Отырғызу – британдық орман шаруашылығының көп бөлігінің айналымды сипатының бір бөлігі. Өнімді ағаш дақылдары отырғызылады, содан кейін толық кесіледі. Топырақты өңдеудің әртүрлі түрлері жүргізілуі мүмкін, содан кейін жер қайтадан отырғызылады. Ағаш өндіру басқарудың басымдығы болған жағдайда, белгіленген отырғызу тығыздығына қол жеткізу қажет. Мысалы, қылқан жапырақты түрлер үшін 5 жылға қарай (отырғызғаннан бастап) гектарына кемінде 2500 данадан болуы керек. Осы тығыздықпен отырғызу тік, түйінсіз ағаштардың өсуіне көмектеседі. Отырғызушыларға әдетте бөлшек төлем жасалады, ал тәжірибелі жұмысшы көп жағдайда күніне 1600-ға жуық ағаш отырғызады.
Planting in Britain is commonly referred to as restocking, when it takes place on land that has recently been harvested. When occurring on previously unforested land it is known as new planting. Under the British system, in order to acquire the necessary permissions to clearcut, the landowner must agree a management plan with the Forestry Commission (the regulatory body for all things forestry) which must include proposals for the re establishment of tree cover on the land. Planting contractors will be engaged by the landowner/management company, a contract drawn up and work will typically take place from November to April when most of the transplants are dormant. Planting is part of the rotational nature of much British plantation forestry. Productive tree crops are planted and subsequently clearcut. Some form of soil cultivation may take place and the ground is then restocked. Where the production of timber is a management priority, a prescribed stocking density must be achieved. For coniferous species this will be a minimum of 2500 stems per hectare at year 5 (from planting). Planting at this density has been shown to favour the development of straighter knot free logs. Planters are normally paid under piece work terms and an experienced worker will plant around 1600 trees a day under most conditions.
Үндістан
Ағаш отырғызу іс-шаралары орманның жойылуы, топырақтың эрозиясы, жартылай шөлді аймақтардағы шөлдеу, жаһандық жылыну сияқты көптеген қоршаған орта мәселелерімен күреседі, соның салдарынан қоршаған ортаның сұлулығы мен тепе-теңдігін арттырады. Ағаштар зиянды газдарды сіңіріп, оттегі бөліп шығарады, нәтижесінде оттегімен қамтамасыз ету деңгейі жоғарылайды. Орташа есеп бойынша, бір ағаш жылына 260 фунт оттегі шығарады. Сондай-ақ, бір гектар жерде өскен бір ағаш бір жыл ішінде 18 адамның қажеттілігін қамтамасыз етеді, бұл ағаш отырғызудың адамзат үшін маңызды екенін көрсетеді. Үндістанның Мумбаи қаласындағы Анируддханың Төтенше жағдайларды басқару академиясы ағаш отырғызуға қатысты көптеген жобаларды жүзеге асырады. Бұл қорыштама Үндістанның Махараштра штатындағы Каржат қаласындағы Говидьяпитамда (Мал шаруашылығын сақтау институты) еріктілерді осы тақырып бойынша оқытады. Оқытылған еріктілер қолжетімді жерлерге ағаштарды топтап отырғызады. Жергілікті билік органдары да ағаш отырғызу үшін бос участақтарды, тас жолдардың бойындағы және төбелердегі жерлерді ұсынады. Жайпур қаласының "Ек Кадам Санстхан" ұйымы көптеген ағаш отырғызу жобаларына қатысады, соның ішінде "Жер бетіне бір ағаш отырғызу – менің міндетім" жобасы да бар. "Ек Кадам" ұйымы ағаштарды отырғызып, оларды ауыл тұрғындарына тапсырады, олар мүкімдік критерийлеріне сай келеді, мысалы, олар қаржылық қиындықтардағы немесе денсаулықтары нашар адамдар болып табылады. Ағаштарды тапсырғаннан кейін, Санстхан оларға суару және малдан қорғау үшін ағашқа 100 INR төлейді. Осылайша, "Ек Кадам" ұйымы отырғызылған ағаштардың 100% тірі қалуын қамтамасыз етуді мақсат етеді. Бұл науқанға көптеген еріктілер қосылды. Оқытылған еріктілер "Ек Кадам Санстхан" ұйымына көшеттер отырғызуға және барлық процестерді басқаруға көмектеседі. "Ек Кадам Санстхан" мемлекеттік органдардан ешқандай қолдау алмайды. Басқару комитеті зейнеткер бюрократтармен реттеліп, басқарылады, бұл қаражаттың және нәтижелердің ашықтығын қамтамасыз етеді. "Ек Кадам Санстхан" ұйымының "Бір ағаш – менің міндетім" науқаны технологиялық қолдаумен ағаш отырғызу жұмыстарын жүзеге асырады.
Tree Plantation drives combat many environmental issues like deforestation, erosion of soil, desertification in semi arid areas, global warming and hence enhancing the beauty and balance of the environment. Trees absorb harmful gases and emit oxygen resulting in an increase in oxygen supply. On average, a single tree emits 260 pounds of oxygen annually. Similarly, a fully grown tree is sufficient for 18 human beings in one acre of land in one year stressing the importance of tree plantation for mankind. Aniruddha's Academy of Disaster Management in Mumbai, India carries out numerous projects to plant trees on a huge scale. The foundation trains volunteer on this subject at Govidyapeetham (Cattle Conservation Institute) in the city of Karjat in Maharashtra, India. The trained volunteers then plant saplings, trees in groups on available land. Local government authorities also provide vacant plots, land on highways sides and on the hills for tree plantation. Ek Kadam Sansthan of Jaipur, India is involved in many plantation projects including one tree my duty to plant trees on the earth. The Ek Kadam plant trees and hand them over to the individual at the village, who meets beneficiary criteria like they are financially challenged, physically challenged etc. After handing over the process Sansthan pays them 100 INR per tree for watering and safety from grazing cattle. Hence by this process Ek Kadam sansthan want to ensure 100% survivability of planted trees. Many volunteers are added to this campaign. The trained volunteers help Ek Kadam Sansthan to plant saplings, and managing all processes. Ek Kadam Sansthan not taking any support from government agencies. The management committee is regularised and managed by retired bureaucrats to ensure transparency in funds and performance measures. Ek Kadam Sansthan's campaign One Tree My Duty is working with technology enabled tree plantation work.
Израиль
Қараңыз: Еврей ұлттық қоры#Ағаш отырғызу; Израильдегі ормандар тізімі. Ағаш отырғызу – ежелгі еврей дәстүрі. Талмуд раввині Йоханан бен Закай, егер адам ағаш отырғызып жатқанда Мәсіх келгенін естісе, оны қарсы алуға барар алдында отырғызуды аяқтауы керек деді. Бұл факт үлкен аумақты ағаштандыру шараларының нәтижесінде түрлі науқандарда көрініс тапты. Израиль ормандары – Еврей ұлттық қорының (ЕҰҚ) ағаштандыру жөніндегі ірі науқанының нәтижесі. Израильдегі ең ірі орман – Ятир орманы, ол Негев шөлінің шетінде, Хеброн тауының оңтүстік беткейінде орналасқан. Оның ауданы 30 000 дунам (30 шаршы километр). Ол өзінің аумағындағы ежелгі леуілік қала Ятирдің атымен аталады, Тауратта былай делінген: «Аарон діни қызметкерлерінің ұрпақтарына Хеброн қаласы мен оның айналасындағы елді мекендер, сондай-ақ Либна мен оның айналасындағы елді мекендер, Ятир мен оның айналасындағы елді мекендер және Естемоа мен оның айналасындағы елді мекендер берілді» (Ешуа кітабы 21:13–14). 2006 жылы ЕҰҚ Израиль мемлекетімен 49 жылға жалға алу шартына қол қойды, ол оған орманды дамыту үшін Негев жерінің 30 000 гектарын басқару құқығын береді. Ятир орманында климаттың өзгеруіне қатысты зерттеулер жүргізілуде. Вейцман ғылыми институтының Сде-Бокердегі Шөл зерттеу институтымен бірлесіп жүргізген зерттеулері ағаштардың ауадағы көміртегіні тұзақтайтынын көрсетті. Шөлге отырғызылған ағаштардың көлеңкесі аз жауған жаңбырдың булануын да азайтады. Бұл зерттеу құрғақ және тұзды аймақтарға жаңа егістерді енгізуге бағытталған жобаның бір бөлігі. ЕҰҚ жергілікті түрлерге, мысалы, зәйтүн ағаштарына қарағанда, климатқа бейімделмеген, жергілікті емес қарағайларды отырғызғаны үшін сынға ұшырады. Басқалар бұл шешім үшін ЕҰҚ-қа алғыс айту керек дейді, әйтпесе орман тірі қалмас еді. ЕҰҚ статистикасына сәйкес, Иерусалимдегі ЕҰҚ учаскесіне отырғызылған әрбір 10 көшеттің 6-сы тірі қалмайды, бірақ Иерусалимнен тыс жерлерде отырғызылған көшеттердің тірі қалу көрсеткіші әлдеқайда жоғары – шамамен 95 пайызды құрайды.
See: Jewish National Fund#Afforestation; List of forests in Israel. Tree planting is an ancient Jewish tradition. The Talmudic rabbi Yohanan ben Zakai used to say that if a person planting a tree heard that the Messiah had arrived, he should finish planting before going to greet him. Due to massive afforestation efforts, this fact echoed in diverse campaigns. Israeli forests are the product of a major afforestation campaign by the Jewish National Fund (JNF). The largest planted forest in Israel is Yatir Forest, located on the southern slopes of Mount Hebron, on the edge of the Negev Desert. It covers an area of 30,000 dunams (30 square kilometers). It is named after the ancient Levite city within its territory, Yatir, as written in the Torah: "And unto the children of Aaron the priest they gave Hebron with its suburbs, the city of refuge for the manslayer, and Libnah with its suburbs, and Jattir with its suburbs, and Eshtemoa with its suburbs" (Book of Joshua 21:13–14). In 2006, the JNF signed a 49 year lease agreement with the State of Israel which gives it control over 30,000 hectares of Negev land for the development of forests. Research on climate change is being carried out in Yatir Forest. Studies of the Weizmann Institute of Science, in collaboration with the Desert Research Institute at Sde Boker, have shown that the trees function as a trap for carbon in the air. Shade provided by trees planted in the desert also reduces evaporation of the sparse rainfall. The research is part of a project aimed at introducing new crops into arid and saline zones. The JNF has been criticized for planting non native pine trees which are unsuited to the climate, rather than local species such as olive trees. Others say that JNF deserves credit for this decision, and the forests would not have survived otherwise. According to JNF statistics, six out of every 10 saplings planted at a JNF site in Jerusalem do not survive, although the survival rate for planting sites outside Jerusalem is much higher – close to 95 percent.
Жаңа Зеландия
Жаңа Зеландиядағы Каингароа орманы Оңтүстік Африкадағы Саби/Граскоп аймағынан кейін Оңтүстік жарты шардағы екінші ірі жасанды орман болып табылады. Бұл еуропалықтардың қоныстануынан бері отырғызылған көптеген плантациялық орманның бірі. Монтерей қарағайы (Pinus radiata) плантациялар үшін жиі қолданылады, себебі оның кең ауқымды жағдайларға бейімделген, тез өсетін түрі жасалған. Мемлекеттік мекемелер, экологиялық ұйымдар мен жеке қорлар табиғатты қорғау және климаттың өзгеруін баяулату мақсатында ағаш отырғызу жұмыстарын жүргізеді. Жеке кәсіпкерлер де белгілі бір жұмыстарды атқарады, сонымен қатар еріктілер үшін ағаш отырғызу күндері ұйымдастырылады. Landcare Research парниктік газдар эмиссиясын азайту үшін EBEX21 жүйесінде жасанды орманды пайдаланады.
Kaingaroa Forest in New Zealand is the second largest planted forest in the southern hemisphere after the Sabie/Graskop area in South Africa. It is one of the many plantation forests planted since European settlement. The Monterey Pine (Pinus radiata) is commonly used for plantations since a fast growing cultivar suitable for a wide range of conditions has been developed. Government agencies, environmental organisations and private trusts carry out tree planting for conservation and climate change mitigation. While some work is carried out by private enterprise, there are also planting days organised for volunteers. Landcare Research use planted forests for their EBEX21 system for greenhouse gas emissions mitigations.
Оңтүстік Африка
Оңтүстік Африканың ормандық жерлері ауыл шаруашылығы, дәстүрлі егіншілік және жағалау аймақтарындағы қалалану салдарынан көптеп тозды. Әртүрлі ұйымдар елдің кейбір бөліктерінде орманды кеңейту жұмыстарын жүргізіп жатыр. Қазіргі таңда Оңтүстік Африкадағы ормандық жерлердің үлесі 0,5%-дан кем. Wildlands Conservation Trust және Food & Trees for Africa (FTFA) – Оңтүстік Африка бойынша ағаштар отырғызумен айналысатын ең көне коммерциялық емес ұйымдар, екеуі де 1990 жылдардың басында құрылған. Greenpop – 2010 жылы құрылған ұлттық әлеуметтік кәсіпорын, ол Сахара астындағы Африкадағы тұрақты қалалық көгалдандыру және орманды қалпына келтіруде ағаш отырғызуға баса назар аударады. Оңтүстік Африкада табиғатты қорғауға еріктілердің күшті қозғалысы бар. Ұлттық ағаш күні немесе Арбор күні жыл сайын қыркүйек айында ұйымдастырылады және ол ұлттық Арбор айына айналды. Оңтүстік жарты шардағы ең ірі отырғызылған орман Оңтүстік Африкадағы Саби/Граскоп аймағында орналасқан және шамамен 6000 км² жерді алып жатыр.
South Africa's forests have been a heavily depleted mostly due to agriculture, traditional farming and urbanisation in the coastal regions. Various organizations are working on increasing the forest cover in parts of the country. Currently there is less than 0.5% forest cover in South Africa. Wildlands Conservation Trust and Food & Trees for Africa (FTFA) are some of the oldest NGOs working to plant trees throughout South Africa—both established in the early 1990s. Greenpop is a national Social Enterprise established in 2010 which focusses on tree planting in sustainable urban greening and forest restoration in Sub Saharan Africa. There is a strong volunteer movement for conservation in South Africa. National Tree Day or Arbor Day is organised annually in September, and has gone on to become national Arbor Month. The largest planted forest in the Southern Hemisphere is located in the Sabie/Graskop area in South Africa and covers approximately 6,000 km2.
Тарих
Адамзат мыңдаған жылдар бойы бүкіл әлемде ағаштарды таңдап отырғызып келеді, оларды азық-түлік, баспана, ағаш және басқа да ағаш өнімдерін алу үшін, сондай-ақ сәндік және рәсімдік мақсаттарда пайдаланған. Ең алғашқы отырғызылған ағаш түрі, шамасы, 4000 жыл бұрын Оңтүстік-Шығыс Еуропадағы зәйтүн болған. Киелі кітаптарда да ағаш отырғызу туралы көптеген сілтемелер бар, мысалы, Ескі өсиетте Ыбырайымның Беер-Шеба шартының еске алуы үшін тамариск отырғызғаны айтылады (Тек қана 21:33). Материалдық ресурстарды толықтыру мақсатында көптеген ағаштарды бірге отырғызу идеясы алғаш рет Еуропада орта ғасырларда пайда болды және біртіндеп орман шаруашылығы плантацияларының құрылуына әкелді. Дегенмен, бұл аймақта 13 ғасырда кең көлемде ағаштар отырғызылған, бұл пайдаланылған жерлерді қайта орманды етуге мүмкіндік берген. Неолиттік адамдардың көшпелі өмір салтынан тұрақты өмір салтына көшуімен, сондай-ақ ауыл шаруашылығының технологиялық дамуы мен одан кейінгі өркениеттің өсуімен бірге, ағаш пен басқа да орман өнімдерін алу үшін көбірек ағаштар кесілуі және жиналуы қажет болды, ал егін шаруашылығы үшін жаңа жерлер ашылуы керек болды. Ағаш өнімдерінің жеткілікті қайта отырғызу болмаған жағдайда шектеулі екенін ескере отырып, орман мен орманды жерлерді жоюды бақылау қажеттігі, ал сұраныс артып келе жатқанда орманды басқару және табиғи ресурстарды сақтау қажеттігі түсінілді. Мысалы, Англияда бұл 1457 жылы ағаш отырғызуды ынталандыру үшін қабылданған заңдарда көрініс тапқан. Алайда, осы заңдарға қарамастан, англосаксон кезеңінен бері орманды жерлерді үздіксіз жою 17 ғасырда «ағаш тапшылығы» деп аталатын жағдайға әкелді. Осы тапшылықтың салдарынан ағаш өте қымбатқа түсті, бұл әсіресе кеме жасау және теңіз саласы үшін қиындық тудырды. Теңіз флоты кеңесі Корольдік қоғамға шешім табу үшін үндеу жасағаннан кейін, қоғамның бір мүшесі Джон Эвелин 1664 жылы өзінің «Силва, немесе Орман ағаштары және ағаш өсіру туралы әңгіме» атты маңызды еңбегін жазып, жариялады. Бұл Англияның «ағаш қабырғаларын» қалпына келтіру үшін жеке меншік иелерін миллиондаған ағаштар отырғызуға көндіріп, орманды қайта жаңартуға бағытталған табысты шақыру болды. Тропиктерде тектік ағаштарды отырғызудың ұзақ тарихы бар, ол 15 ғасырда Явада басталған. Жалпы құрылыс және кеме жасау мақсатындағы тұрақты тек ағашына сұраныс 15 ғасырда португалдықтардың және 17 ғасырда голландтардың келуімен күшейді. Содан кейін тек ағашын өсіру саласы Голланд Шығыс Индия компаниясының бақылауына түсіп, монополия құрды.
Trees have been selectively planted by mankind for thousands of years the world over to provide food, shelter, timber, and other tree products as well as for ornamental and ceremonial purposes. The first woody species planted was probably olive in southeast Europe in 4000BC. There are also many biblical references to tree planting, such as in the Old Testament record of Abraham planting a tamarisk to commemorate the treaty of Beersheba (Gen. 21:33). The concept of planting multiple trees together on a large scale to replenish material supplies first developed in Europe during the Middle Ages, and gradually gave rise to forestry plantations. although the planting of trees on a large scale may have taken place as early as the 13th century in this region to reafforest exploited areas. As Neolithic humans assumed a more settled way of life, and with the technological development of agriculture and consequent growth of civilization, more trees would need to be felled and gathered as a source of timber and other forest products and to make way for cultivation of crops. Given the finiteness of tree products in the absence of sufficient replanting, it was realized that clearance of forest and woodland must be controlled, and forests had to be managed and conserved for the natural resources they provided as demand grew. In England for example, this is evident from early laws that were passed in 1457 to encourage tree planting. However, despite these laws, persistent destruction of woodlands since the Anglo Saxon period had by the seventeenth century led to a so called "timber famine". Because of this shortfall, timber was at a premium and thus became very expensive, which was especially problematic for shipbuilding and naval enterprises. Following an appeal by the Navy Board to the Royal Society for a solution, one member of the Society, John Evelyn, wrote and published his seminal 1664 work Sylva, or A Discourse of Forest Trees and the Propagation of Timber. This conveyed a successful plea for reafforestation by persuading landowners to plant millions of trees on their private estates to make good the severe shortage of timber and repair the "wooden walls" of England. In the tropics, there is a long history of planting teak for timber, dating back to the 15th century in Java. The demand for sustainable teak for general construction and shipbuilding purposes intensified with the arrival of the Portuguese in the 15th century and the Dutch in the 17th century. The teak growing industry thereafter became controlled and monopolized by the Dutch East India Company.