Дауыстық хабарларды сақтау және алу жүйесі

Кіріспе

Дауыстық хабарларды сақтау және алу

Дауыстық хат жүйесі (дауыстық хабар немесе дауыс банкі деп те аталады) – телефонға жауап бере алмайтын жағдайда адамдарға жазылған хабарлама қалдыруға мүмкіндік беретін компьютерлік жүйе. Қоңырау шалушыдан хабар қалдыру сұралады, ал хабар алған адам оны кейіннен тыңдай алады. Дауыстық хат жеке қоңыраулар үшін де, компаниялар мен қызметтер клиенттердің өтініштерін өңдеу үшін де қолданылады. Бұл термин телекоммуникациялық дауыстық хабарламаларды жеткізудің кез келген жүйесін, соның ішінде жауап беру машинасының (автожауаптаушы) қолданылуын да білдіру үшін кең мағынада қолданылады.

Ерекшеліктері

Дауыстық пошта жүйелері шалушының жазылған аудио хабарын алушыға жеткізу үшін құрылған. Осы мақсатта олар хабарламаларды таңдау, ойнату және басқаруға арналған пайдаланушы интерфейсін; хабарламаны ойнату немесе басқа тәсілмен жеткізу жолын; және пайдаланушыға күтіп тұрған хабарлама туралы хабарлау мүмкіндігін қамтиды. Көптеген жүйелер осы функциялардың барлығын жүзеге асыру үшін ұялы немесе стационарлық телефон желілерін пайдаланады. Кейбір жүйелер бірнеше телекоммуникациялық әдістерді қолданып, алушылар мен шалушыларға хабарламаларды түрлі жолдармен – мысалы, дербес компьютерлер (ПК) немесе смартфондар арқылы алуға немесе қалдыруға мүмкіндік береді. Ең қарапайым дауыстық пошта жүйелері сенсорлық тондарды пайдаланушы интерфейсі ретінде қолдана отырып, қашықтан жауап беретін автомат сияқты жұмыс істейді. Күрделі жүйелер дауыс немесе компьютер интерфейсі сияқты басқа да енгізу құрылғыларын пайдалана алады. Жақсырақ дауыстық пошта жүйелері телефон арқылы аудио хабарды ойнатуы мүмкін, ал одан да жетілгендері электрондық пошта немесе мәтіндік хабарлама арқылы жеткізу, хабарламаны беру және жіберу опциялары, сондай-ақ бірнеше пошта жәшіктеріне ие болады. Көптеген қазіргі заманғы дауыстық пошта жүйелері цифрлық сақтауды қолданады және әдетте компьютерлік деректерде сақталады. Хабарлау әдістері де дауыстық пошта жүйесіне байланысты әртүрлі болады. Ең қарапайым жүйелер активті хабарлама беруді қамтамасыз етпейді, орнына алушыдан жүйемен тексеруді талап етеді, ал басқалары хабарламалардың күтіп тұрғанын көрсетеді. Күрделі жүйелер компанияның АТС (PABX) жүйесімен, қоңырау орталығының автоматты қоңырау тарату (ACD) жүйесімен; хабарлама ескертулері үшін мобильді немесе пейджерлік терминалдармен; ал ақпаратты жеткізу немесе тапсырыстарды өңдеу үшін компьютерлік жүйелермен/ деректер базаларымен интеграциялануы мүмкін. Интерактивті дауыстық жауап (IVR) жүйелері корпоративтік деректер базасында сақталған цифрлық ақпаратты қолданып, дауыстық пошта сөздігінде сақталған алдын ала жазылған сөздер мен сөз тіркестерін таңдап, шалушыға жеткізілетін сөйлемдерді құрастыра алады.

Тарих

Телефонды дауыс хабары терминін 1980 жылы АҚШ-та алғашқы ұлттық қызметін ұсынған Televoice International (кейін Voicemail International, немесе VMI) компаниясы қолданды. VMI бұл терминді сауда белгісі ретінде тіркегенімен, ол телефон арқылы жұмыс істейтін автоматтандырылған дауыс қызметтерінің жалпылама атауына айналды. Бүгінгі күні телефонды дауыс хабарының танымалдылығы Skype, Google Voice және ATT сияқты интернет-телефон қызметтерінің арқасында сақталып келеді, олар дауыс, дауыс хабары және мәтіндік қызметтерді планшеттер мен смартфондар үшін біріктіреді. Дауыс хабары жүйелерін 1970 жылдардың соңында Voice Message Exchange (VMX) компаниясы жасады. Олар 1980 жылдардың басында компьютерлік тақталарда қолжетімді болған кезде кең таралды. 2012 жылдың қыркүйегінде USA Today және Vonage компаниялары телефонды дауыс хабарының төмендеп бара жатқанын хабарлады. Есепте 2011 жылмен салыстырғанда дауыс хабарына келіп түсетін хабарламалардың саны 8 пайызға азайғаны айтылды.

Хабарлама орталықтары

Кәсіпорындардағы телефон байланысын тиімді басқарудың дәстүрлі шешімі – "хабарлама орталығы" болды. Хабарлама орталығы немесе "хабарлама бюросы" компания ішіндегі барлық келіп түсетін телефон қоңырауларына жауап беретін бірнеше операторлармен жұмыс істейтін орталықтандырылған, қолмен жауап беретін қызмет еді. Жұмыс істемейтін немесе "жауап жоқ" деп қоңырау шалған ішкі желілер "шалу директоры" деп аталатын құрылғы арқылы хабарлама орталығына бағытталатын. Шалу директорының компаниядағы әрбір ішкі желі үшін батырмасы болды, ол сол адамның ішкі желісі хабарлама орталығына бағытталғанда жыпылықтайтын. Батырманың жанындағы кішкентай жазба операторға кімге қоңырау шалғанын көрсетті. Бұл қарапайым көп желілі жүйелерге қарағанда жақсарту болғанымен, хабарлама орталығының көптеген кемшіліктері болды. Көптеген қоңыраулар бір уақытта, мысалы, түскі үзіліс кезінде келіп түсетін, ал операторлар көбінесе бос болмайтын. Бұл хабарды қабылдаушыларға әрбір хабарды дұрыс жазуға жеткілікті уақыт қалдырмады. Олар қызметкерлердің есімдерін, "көрсеткіш сөздерді" және оларды қалай жазуға, дұрыс айтуға болатынын білмейтін. Хабарлар қызыл түсті қағазшаларға жазылып, ішкі пошта жүйесімен таратылатын, ал хабарлар көбінесе ұзақ кешігуден кейін адамдардың үстеліне келіп, қоңырау шалушының аты мен нөмірінен басқа мазмұны аз, жиі қате жазылған есімдер мен дұрыс емес телефон нөмірлерімен келтірілетін. Таспаға негізделген телефон жауап беру автоматтары тұрғын үй телефон нарығына енгенімен, технологияның физикалық шектеулеріне байланысты корпоративтік ортада кеңінен қолданылмады. Әр телефонға жеке жауап беру машинасы қажет болды; егер пайдаланушы телефонды қолданса, хабарлама жаздырылмады; хабарламаларды міндетті түрде реттілікпен қарау керек болды; және хабарламаларды қашықтан алу, таңдап жою, сақтау немесе басқаларға жіберу мүмкін болмады. Сонымен қатар, PBX (жеке филиалдық айырбастар – корпоративтік телефон жүйелерінің атауы) өндірушілері PBX функционалдығы мен құнын арттыру үшін өзгеше цифрлық телефондарды пайдаланды. Бұл телефондар, дизайны бойынша, жауап беру автоматтарымен үйлесімсіз болды. 1970 және 1980 жылдардың басында алыс қашықтыққа қоңырау шалу құны төмендеді және іскерлік байланыстың көбірек бөлігі телефон арқылы жүзеге асырылды. Корпорациялар өсіп, еңбекақы тарифтері жоғарылаған сайын, хатшылардың қызметкерлерге қатынасы азайды. Телефон арқылы байланыс көбейген, әртүрлі уақыт белдеулері мен хатшылардың азаюына байланысты, адамдарға жедел түрде хабарласу қиын болды. Алғашқы зерттеулер көрсеткендей, телефон қоңырауларының тек біреуі ғана сәтті аяқталады, ал қоңыраулардың жартысы бір жақты болды (яғни, әңгімелесуді қажет етпеді). Бұл адамдардың жұмыста болмауына (уақыт белдеулерінің айырмашылығына, командировкада болуына және т.б.) немесе жұмыста болған жағдайда телефонмен сөйлесіп, кездесулерде, үзілісте және т.б. үстелдерінен алыс болуына байланысты болды. Бұл тұйыққа тірелу бизнес-қызметтің тиімділігін төмендетіп, жеке және топтық өнімділікті азайтты. Бұл сондай-ақ қоңырау шалушының уақытын текке кетіріп, уақытты қажет ететін мәселелерді шешуді кешіктірді.

The conventional solution to efficient handling of telephone communication in businesses was the "message center". A message center or "message desk" was a centralized, manual answering service inside a company staffed by a few operators who answered all incoming phone calls. Extensions that were busy or rang "no answer" would forward to the message center using a device called a "call director". The call director had a button for each extension in the company which would flash when that person's extension forwarded to the message center. A little label next to the button told the operator the person being called. While it was an improvement over basic multi line systems, the message center had many disadvantages. Many calls would come in simultaneously at peak periods, such as lunch time, and operators were often busy. This left message attendants with little time to take each message accurately. Often, they were not familiar with employees' names and "buzzwords" and how to spell or pronounce them. Messages were scribbled on pink slips and distributed by the internal mail system and messages, often arrived at people's desks after lengthy delays, contained little content other than the caller's name and number, and were often inaccurate, with misspelled names and wrong phone numbers. Tape based telephone answering machines had come into the residential telephone market, but they were not used much in the corporate environment due to physical limitations of the technology. One answering machine was needed for each telephone; messages could not be recorded if the user was using the phone; messages had to be retrieved in sequential order; and messages could not be retrieved remotely, selectively discarded, saved, or forwarded to others. Further, the manufacturers of PBXs (private branch exchanges—the name for corporate phone systems) used proprietary digital phone sets in order to increase the functionality and value of the PBX. These phone sets were, by design, incompatible with answering machines. In the 1970s and early 1980s, the cost of long distance calling decreased and more business communications were conducted by telephone. As corporations grew and labor rates increased, the ratio of secretaries to employees decreased. With more communication by phone, multiple time zones, and fewer secretaries, real time phone communications were hampered by callers being unable to reach people. Some early studies showed that only 1 in 4 phone calls resulted in a completed call and half the calls were one way in nature (that is, they did not require a conversation). This happened because people were either not at work (due to time zone differences, being away on business, etc. ), or if they were at work, they were on the phone, away from their desks in meetings, on breaks, etc. This bottleneck hindered the effectiveness of business activities and decreased both individual and group productivity. It also wasted the caller's time and created delays in resolving time critical issues.

Өнертабыс

Дауысты жазу туралы алғашқы мәліметтер 1877 жылдың қараша айында Нью-Йорк газетінде және «Scientific American» журналында жарияланды. Томас Эдисон өзінің «фонографының» ойдағы түсін жариялап, «мақсаты телефон арқылы хабарларды жазып алып, оларды телефон арқылы қайта жіберу еді» деді. 1877 жылдың желтоқсанында Эдисон АҚШ-та патент алуға өтініш берді және көп ұзамай баспагерлерге, АҚШ Конгресіне және президент Рутерфорд Б. Хейске машинаны көрсетті. Эдисон машинасының болашақтағы пайдалылығы туралы идеяларын баяндаған мақаласында «хат жазу және стенографтың көмегінсіз диктанттың барлық түрлері» деп бастады. Басқаша айтқанда, «дауыстық хабарлар» немесе «дауыстық пошта». 1914 жылға қарай Эдисонның фонограф бизнесіне диктанттауға арналған машина (Эдифон) және «Телескрипт» кірді – бұл машина фонограф пен телефонды біріктіріп, телефон арқылы сөйлесудің екі жағын да жазатын еді. Шамамен жүз жыл бойы телефон қызметтерінде елеулі жаңалықтар мен жетістіктер болған жоқ. Дауыстық пошта 1970 жылдары компьютерлік технологияның дамуының арқасында мүмкін болған телефон өнімдері мен қызметтеріндегі инновациялардың нәтижесі болды. Бұл инновациялар 1974 жылы ұсынылған қарапайым «пейджер» немесе «бипер» – Motorola Pageboy-дан басталды, ол көбінесе іскерлік және кәсіби мақсаттағы адамдар үшін жұмыс істемейтін немесе жауап бермейтін қоңырауларды қабылдайтын қызметтермен бірге ұсынылды. Операторлар қоңырау шалушының хабарламасын жазып, ескерту немесе «бип» жіберіп, ал абонент қайта қоңырау шалғанда оператор хабарламаны диктанттап беретін. «Voice» пейджерлердің пайда болуымен Motorola Pageboy II операторлары дауыстық хабарламаны тікелей пейджерге жібере алатын болды, ал пайдаланушы хабарламаны ести алатын. Алайда, хабарламалардың уақтылы келмеуі, жеке құпиялылық мәселелері және жоғары құны осы қызметтердің тоқтауына себеп болды. 1970 жылдардың ортасына қарай цифрлық сақтау және аналогтан цифрлыққа түрлендіру құрылғылары пайда болды, ал пейджерлік компаниялар клиенттердің хабарламаларын электрондық түрде өңдеуді бастады. Операторлар қысқа хабарды (5-6 секунд, мысалы, «Смит мырзаға қоңырау шалыңыз») жазып, клиенттер телефонға жауап беру қызметіне қоңырау шалғанда хабарламалар автоматты түрде жеткізілетін. Алғашқы дауыстық поштаның пайда болуына көп уақыт қалмады. Компьютер өндірушілер, телефон жабдықтарын өндірушілер және бағдарламалық қамтамасыз ету фирмалары қуаттырақ және арзан компьютер процессорлары мен сақтау құрылғылары қолжетімді болған сайын, күрделірек шешімдерді әзірлеуді бастады. Бұл 1980 жылдары пайда бола бастаған дауыстық пошта, аудиотекст, интерактивті дауыстық жауап (IVR) және сөйлеуді тану сияқты кеңейтілген дауыс шешімдерін қолдайтын компьютерлік орталық кеңсе және абоненттік жабдықтардың кең спектрін құруға жағдай жасады. Алайда, бұл өнімдер мен қызметтердің кеңінен таралуы 1980 жылдардың соңына дейін орын алмаған сенсорлық телефондар мен ұялы телефон қызметтерінің жаһандық таралуына байланысты болды.

The first public records describing voice recording were reported in a New York newspaper and the Scientific American in November 1877. Thomas A. Edison had announced the invention of his "phonograph" saying "the object was to record telephone messages and transmit them again by telephone." Edison applied for a US patent in December 1877 and shortly thereafter demonstrated the machine to publishers, the US Congress and President Rutherford B. Hayes. In an article outlining his own ideas of the future usefulness of his machine Edison's list began with "Letter writing, and all kinds of dictation without the aid of a stenographer." In other words, "voice messages" or "Voice mail". By 1914, Edison's phonograph business included a dictating machine (the Ediphone) and the "Telescribe", a machine combining the phonograph and the telephone, which recorded both sides of telephone conversations. For nearly one hundred years, there were few innovations or advances in telephone services. Voicemail was the result of innovations in telephone products and services made possible by developments in computer technology during the 1970s. These innovations began with the Motorola Pageboy, a simple "pager" or "beeper" introduced in 1974 that was generally offered in conjunction with answering services that handled busy / no answer overloads and after hours calls for businesses and professionals. Operators wrote down a caller's message, sent a page alert or "beep" and when the party called back, an operator dictated the message. With the introduction of "voice" pagers, like the Motorola Pageboy II operators could transmit a voice message directly to the pager and the user could hear the message. However, messages arrival was often untimely and privacy issues, as well as the high cost, eventually caused the demise of these services. By the mid 1970s digital storage and analog to digital conversion devices had emerged and paging companies began handling client messages electronically. Operators recorded a short message (five to six seconds, e. g. "please call Mr. Smith") and the messages were delivered automatically when the client called the answering service. It would only take a short step for the first voicemail application to be born. Computer manufacturers, telephone equipment manufacturers, and software firms began developing more sophisticated solutions as more powerful and less expensive computer processors and storage devices became available. This set the stage for a creation of a broad spectrum of computer based Central Office and Customer Premises Equipment that would eventually support enhanced voice solutions such as voicemail, audiotex, interactive voice response (IVR) and speech recognition solutions that began emerging in the 1980s. However, broad adoption of these products and services would depend on the global proliferation of touch tone phones and mobile phone services which would not occur until the late 1980s.

Өнертапқыштар туралы дау

Көптеген адамдар қазіргі заманғы дауыстық поштаның құрылуына үлес қосты. Одан кейін ондаған жылдар бойы сот даулары болды. Дауыстық поштаның авторы, патент нөмірі 4,124,773 (Аудио сақтау және тарату жүйесі) – Робин Элкинс. "Элкинс 1978 жылы патент алғанмен, телекоммуникациялық ірі компаниялар Элкинске авторлық төлемдерді бір тиын да төлемей дауыстық пошта қызметін ұсына бастады". "Элкинс өмірінің 10 жылын әлемдегі ең ірі корпорациялармен күресуге жұмсаймын деп күтпеген. Бірақ ол жүйесін патенттеген соң, оны қорғау керек деп ойлады". Кейіннен Элкинс өзінің патенттелген технологиясын IBM, DEC және WANG сияқты көптеген компанияларға лицензиялады. Айыныштысы, оның патенты дауыстық хабарламаларға бір уақытта қол жеткізу және сақтау мәселесін қарастырмады, ал патентке өтінім, Колодный мен Хьюз патент алған жүйенің патенттік өтінімінен кейін берілді, төменде сипатталғандай.

Алғашқы қолданыстар

Қазіргі заманғы алғашқы дауыстық хабарлама жүйелерінің бірін Джеральд М. Колодный мен Пол Хьюз ойлап тапты, бұл туралы «Radiology» медициналық журналында жарияланған мақалада сипатталған (Kolodny GM, Cohen HI, Kalisky A. Радиологиялық есептерге жылдам қол жеткізу жүйесі: жаңа тұжырымдама. Радиология. 1974;111(3):717–9). Колодный мен Хьюз 1975 жылы Элькинс пен Мэтьюстің патенттік өтінімдерінен бұрын патент алуға өтініш берді және ол 1981 жылы тіркелді (АҚШ патенті 4,260,854). Патент Массачусетс штатының Судбери қаласындағы Sudbury Systems компаниясына берілді, ол бұл жүйелерді корпорациялар мен ауруханаларға сатуға кірісті. IBM, Sony және Lanier, сондай-ақ бірнеше кіші дауыстық хабарлама жүйелерін өндірушілер, өз дауыстық хабарлама жүйелері үшін Sudbury патентін лицензиялады. Pitney Bowes компаниясы Sudbury патентіне дейінгі технологиялық деңгейді талап етіп, сотқа шағым түсірді, бірақ 2000 жылдың 8 қарашасында Коннектикут округінің АҚШ округтік соты бұл шағымды қабылдамады. VDI Technologies компаниясы Kolodny мен Hughes патентіне қарсы осыған ұқсас шағымды қозғады, бірақ 1991 жылдың 19 желтоқсанында Нью-Гэмпширдегі АҚШ округтік соты бұл істі қарастырудан бас тартты.

Дельта 1

Калифорниядағы Delphi Communications компаниясы да дауыс поштасын ойлап табуға белсенді үлес қосты. Delphi компаниясы Delta 1 деп аталған, телефон компаниясынан тікелей келіп түсетін қоңырауларды қабылдайтын жекеменшік жүйені әзірледі. Delphi бұл идеяны 1973 жылы Телефон жауап беру қызметтері қауымдастығына таныстырды, ал прототиптік жүйе 1976 жылы Delphi-ге қарасты VoiceBank компаниясы арқылы Сан-Францискода іске қосылды. Delphi-дің автоматтандырылған телефондық дауыс қызметі жүйесіне патент алынды. АҚШ патенті No. 4,625,081 Delphi жабылғаннан кейін берілді, бірақ Delphi активтері (және патент) басқа Exxon компаниясы – Gilbarco-ға берілді, ол жанармай құю станцияларындағы жанармай сорғыларына арналған жабдықтар шығарды. Gilbarco қазір Ұлыбританиядағы GEC компаниясына тиесілі.

AT&T

AT&T 1A Voice Storage System деп аталатын жүйе әзірледі, бұл жүйе қоғамдық телефон желісі үшін дауыстық хабарламаны қоса алғанда, арнайы қызметтерді қолдауға арналған. Ол 1A ESS және 5ESS жүйелерімен бірге жұмыс істеді. Әзірлеу 1976 жылдың ортасында басталды, ал алғашқы енгізілу 1979 жылдың басында болды. Пайдаланушыларға ыңғайлы қызмет көрсету 1980 жылдың наурыз айында басталды. АҚШ-тың FCC Компьютерлік сауалнамасы II нәтижесінде 1981 жылы қызмет тоқтатылды, бұл сауалнама реттелген желі арқылы жетілдірілген қызметтерді ұсынуға тыйым салды.

VMX

1979 жылы Гордон Мэтьюс Техас штатында ECS Communications атты компания құрды (кейіннен бұл атау дауыс хабарламаларын алмастыру мақсатында VMX болып өзгертілді). VMX 3000 абоненттік дауыс хабарлау жүйесін VMX/64 деп атады. Ұзаққа сонар кәсіпкер және көптеген патент иесі Мэтьюс дауыс поштасына патент (патент нөмірі 4,371,752) тіркеуге өтініш берді және ол 1983 жылдың ақпанында мақұлданды. Бұл патент дауыс поштасы саласындағы алғашқы патент ретінде жарияланды. Дегенмен, патентке өтініш 1979 жылдың 26 қарашасында берілді, яғни бұл технологиядан бес жыл кейін, ал патент 1983 жылы ғана шықты. VMX алғашқыда IBM, AT&T және кейін Wang компанияларына авторлық құқықты бұзу туралы талап қойды, бірақ барлық үш компания да бұрыннан белгілі технологиялар мен Sudbury Systems Inc. компаниясынан алған лицензияларының негізінде Kolodny және Hughes патентін пайдаланып, бұл патентті жарамсыз деп мәлімдеді.

IVR дауысты тану

1985 жылы Ли Энтерпрайзз, Давенпорт ИА компаниясының еншілес кәсіпорны Voice Response Inc. (бұрынғы Call It Co), президенті Боб Росс басшылығымен, қарқынды дамып келе жатқан интерактивті дауыстық жауап (IVR) нарығына енді. Шамамен бір жылдан кейін VRI, қоңырау шалушылардың жауаптарын тіркеу үшін дауыс тануды (тоналды түймелердің орнына) қолданған, алғашқы "сәтті" IVR қолданбаларының бірін ұсынды. Дауыс тану технологиясы аймақтық және этникалық ерекшеліктерге, сондай-ақ нюанстарға байланысты қиындықтарға тап болды, нәтижесінде қателіктердің жоғары деңгейіне әкелді. VRI, қоңырау шалушының күмәнді жауабындағы кешігудің (кешіктірілген жауап) шатасуын немесе түсінбеушілігін білдіретінін анықтады, бұл көбінесе қате жауапқа соқты. VRI, пайдаланушының жауап беру уақытын өлшейтін және алынған деректерді қолданып, қоңырау шалушымен диалогты нақты уақыт режимінде өзгертетін, өзгеше әдістерді әзірледі. VRI, "күмәнді" жауапқа күмәнді қарағанда, "Сіз (Чикаго) дедіңіз бе, иә немесе жоқ?" деп сұрау арқылы сенімділігін арттыруға болатынын тапты – бұл сұрақ бүгінгі таңдағы тапсырыс қабылдау немесе брондау жүйелеріндегі IVR қолданбаларында жиі кездеседі. VRI-ның инновациялық қолданбалары, Time және Life журналдарына жазылуды жүзеге асыру сияқты, тікелей операторларды пайдаланатын колл-орталықтарға қарағанда жылдамырақ және төмен құнды екенін көрсетті. VRI өміршеңдігін сақтай алмаса да, олардың дауыс тану процестері индустриялық стандарттарға айналды, ал VRI-ның USPTO – RE34,587 патенті Intel/Dialogic және Nuance компанияларына лицензияланды.

PC-ге негізделген дауыстық пошта

IBM PC AT-ның үлкен танымалдылығымен бірге, AT-ға қосымша тақталарды сату үшін көптеген компаниялар пайда болды. Бұл компаниялар ПК-ны қосымша тақталар мен бағдарламалық құралдарды орналастыруға арналған, шағын бизнестерге жауап беру машинасынан артық, бірақ қымбат конвенциялық дауыс поштасы жүйелерін алуға шамасы келмейтін, дауыс поштасы функционалдығын ұсыну үшін қолжетімді аппараттық платформа ретінде пайдалануға тырысты. Олардың арасында 1986 жылы Кремний алқабында құрылған "The Complete PC" компаниясы болды. "The Complete PC" 1993 жылы Флорида штатында тіркелген Boca Research Inc. компаниясына сатылды.

Халықаралық дауыстық пошта қауымдастығы

1987 жылы АҚШ және Еуропадағы дауыстық хабарлама қызметін ұсынатын провайдерлер Еуропалық дауыстық хабарлама қауымдастығын (VMA) құрды, онда Рене Бьюш (Radio Suisse) төрағалық, ал Пол Финниган (Finnigan USA) президенттік қызметтерін атқарды. VMA-ның алғашқы отырысы 1987 жылы Стокгольмдегі Худингеде Voicemail Svenska AB компаниясының ұйымдастыруымен, оның негізін қалаушысы Ларс Олоф Каннгардтың қатысуымен өтті. Voicemail Svenska AB компаниясының техникалық тобына дауыстық хабарламаны PDP жүйелерінен өздерінің MiniVoice деп аталған, кейін ESSELTE VOICE AB болып өзгерген дербес компьютерлік тақтасына көшіру құқығы берілді. VMA қызмет провайдерлерін, сатушыларды және консультанттарды жарты жылдық конференцияларға шақырды, онда презентациялар, талқылаулар және тәжірибе алмасу болды. VMA мүшелігі ақырында бүкіл әлемдегі телекоммуникациялық ұйымдардың өкілдерін қамтыды және «Халықаралық дауыстық хабарлама қауымдастығы» болып өзгерді. 1980-жылдардың соңында Bell Operating компаниялары, Tigon және АҚШ-тағы басқа да тәуелсіз қызмет провайдерлері VMA-ға қосылды. 1992 жылы VMA мүшелері «АҚШ бойынша ақпараттық апталық сапар» ұйымдастырып, ірі телекоммуникация операторларымен идеялармен бөлісті. VMA жұмыс топтары ITU және CCITT ұйымдарына өнеркәсіптік стандарттарды енгізуді және қабылдауды итермеледі, ал 1999 жылы Швейцарияның Женева қаласында өткен CCITT конференциясында VPIM желілік стандартын қолдана отырып, ірі дауыстық хабарлама провайдерлерінің платформалары арасындағы хабарламалардың жаһандық алмасуын көрсетті. Бьюш және Финниган VMA-ны сәйкесінше 1998 және 1999 жылдарға дейін басқарды, ал қауымдастық бүгінге дейін дауыс қызметтері саласына қызмет етуде.

Қоғамдық телефон қызметі

АҚШ-та FCC Bell Operating Companies компанияларына және олардың ұялы байланыс бөлімдеріне дауыстық хабарлама және пейджинг, телефонға жауап беру қызметтері сияқты басқа да қосымша қызметтерді ұсынуға тыйым салған (мұндай тыйым шетелдерде болған жоқ). 1988 жылдың 7 наурызында судья Гарольд Гриннің қабылдаған шешімі бұл кедергіні жойып, BOC компанияларына дауыстық хабарлама қызметін ұсынуға мүмкіндік берді, бірақ оларға дауыстық хабарлама қызметін қамтамасыз ету үшін қолданылатын жабдықты жобалауға немесе өндіруге рұқсат берілмеді. Гриннің шешімінен туған мүмкіндіктер, сондай-ақ Voicemail International компаниясының операторлық деңгейдегі жүйелер нарығындағы көшбасшылық позициясынан бас тартуы, бәсекелес өндірушілерге және корпоративтік нарыққа бағытталғандарға жаңа мүмкіндіктер ашты. Unisys, Boston Technology және Comverse Technology компаниялары BOC және PTT нарығына жылдам енді. Жеті аймақтық Bell Operating Company компанияларының ішкі пайдалануында жоғары сыйымды жүйелері бар Octel компаниясы, операторлар үшін арнайы жасалған және телефон компанияларының орталық кеңселерінде орналасқан кез келген жабдыққа қатысты қатаң талаптарды қамтитын "NEBS стандарттарына" сәйкес келетін жаңа буын үлкен жүйесін іске қосты.

Бірыңғай хабарлама

Unified Messaging дауыстық поштаны Microsoft Exchange корпоративтік электрондық пошта жүйесімен біріктірді. Бірыңғай хабарламаны Роберта Коэн, Кеннет Губер және Дебора Милл AT&T Bell Labs-те ойлап тапты. Бірыңғай хабарламаға патент 1989 жылдың маусым айында алынды (патент нөмірі 4,837,798). Бірыңғай хабарлама пайдаланушыларға дауыстық пошта мен электрондық пошта хабарламаларына компьютердегі графикалық пайдаланушы интерфейсі (GUI) немесе телефондық пайдаланушы интерфейсі (TUI) арқылы қол жеткізуге мүмкіндік берді. Дауыстық пошта үшін олар "мәліметтер" (жіберуші, жіберілген күні, көлемі және тақырыбы) көрді. Пайдаланушылар электрондық пошта жәшігінен дауыстық поштаға екі рет шерту арқылы хабарды компьютер немесе үстелдегі телефон арқылы тыңдай алады. Дауыстық хабарламаларды электрондық пошта немесе телефон нөмірлері арқылы жіберуге болады, ал хабарламаларды орын-жайлар арасында жіберу үшін деректер желісі инфрақұрылымы қолданылды, бұл қоғамдық телефон желісінен өзгеше.

Виртуалды телефония

Басқа қызықты нарықтар оператор нарығынан пайда болды, оның ішінде "виртуалды телефония" деп аталатын ұғым дамыды. Octel компаниясы әзірлеген Virtual Telephony жүйесі дамушы елдерде телефон желісін салусыз, үндеу поштасын пайдаланып, жылдам телефон қызметін ұсынды. Бұл мәселе дамушы елдерде телефондардың жеткіліксіз болуымен байланысты еді. Телефон желісін жүргізу өте қымбатқа түсетін, ал көптеген жағдайда кедей азаматтарда желіге қосуға үй болмады. Дамушы елдердің экономикасы ішінара адамдардың жаяу немесе велосипедпен жете алатын аймақтан тыс жерлермен байланыс құру мүмкін болмауына байланысты тежелді. Оларға телефон беру экономикалық жағдайды жақсартудың бір жолы болды, бірақ оны іске асырудың тиімді тәсілі болмады. Кейбір елдерде телефон күтіміне бірнеше жыл кетіп, құны мыңдаған долларды құрады. Сол кезде ұялы телефондар қол жетімді болмады, себебі олардың құны тым жоғары болды (бір телефонға мыңдаған доллар) және ұялы байланыс станцияларын орнатуға қажетті инфрақұрылым да қымбат еді. Виртуалды телефониямен әр адамға телефон нөмірі (телефон емес, тек нөмір) және дауыстық пошта жәшігі беріледі. Азаматқа пейджер де беріледі. Егер біреу телефон нөміріне қоңырау шалса, ол нақты телефонда емес, бірден орталық дауыстық пошта жүйесіне бағытталады. Дауыстық пошта жүйесі қоңырауды қабылдап, шалушыға ұзақ, толыққанды хабар қалдыруға мүмкіндік береді. Хабар қабылданған соң, дауыстық пошта жүйесі азаматтың пейджерін іске қосады. Пейджерді алғаннан кейін, азамат төлем телефондарына қоңырау шалып, хабарды тыңдай алады. Бұл ұғым Оңтүстік Америка және Оңтүстік Африкада сәтті қолданылды.

Дауыстық жедел хабарлау

2000 жылға қарай дауыстық пошта компанияларға, ұялы және жеке абоненттерге қызмет көрсететін телефон жүйелерінде кең таралған мүмкіндікке айналды. Ұялы және тұрғын үйлердегі дауыстық пошта бүгінгі күні өзгеріссіз, негізінен қарапайым телефонға жауап беру түрінде сақталып келеді. Электрондық пошта басты хабар алмасу жүйесіне айналды, электрондық пошта серверлері мен бағдарламалық қамтамасы өте сенімді болды, ал кеңседегі барлық қызметкерлер мультимедиялық үстелді компьютерлермен жабдықталды. Алғашқыда ұялы байланыс арқылы, ал қазір IP-негізделген Wi-Fi арқылы ұялы байланыстың кеңеюі хабар алмасудың ұялы телефониямен бірігуіне ықпал етті. Бүгін бұл тек хабарларды басқару үшін дауыстық интерфейстерді пайдалануды ғана емес, сонымен қатар электрондық поштамен біріктірілген дауыстық хабарламаларды алуға деген сұранысты арттыруда. Бұл адамдарға дауыстық және электрондық пошта хабарламаларына мәтін емес, дауыспен жауап беруге мүмкіндік береді. GotVoice, SpinVox және YouMail сияқты жаңа қызметтер дауыстық пошта мен мәтіндік хабарлама арасындағы шекараны SMS мәтіндік хабарлама түрінде ұялы телефонға жеткізу арқылы жоюға көмектеседі. Хабар алмасудың келесі қадамы – мәтіндік хабарламаларды нақты уақыт режимінде жіберу, оларды тек пошта жәшігіне асинхронды түрде сақтау және жіберуден гөрі. 1980-ші жылдары Францияда Minitel өте танымал болса, ал АҚШ-та Teletext кеңінен қолданылған, бірақ Интернеттегі жылдам хабар алмасу 1996 жылы әзірленген ICQ қосымшасымен басталды. Бұл тұтынушыларға арналған ашық, тегін мәтіндік «чат» қызметі болды, бірақ көп ұзамай оны бизнес өкілдері де пайдалана бастады. Ол Интернет-протоколының «болғандығын басқару» тұжырымын енгізді, яғни құрылғының Интернетке қосылуын анықтау және хабар алушының «болу» жағдайын нақты уақытта хабар алмасу үшін, сондай-ақ сіздің жағдайыңызды білуге және сізбен жылдам мәтіндік хабар алмасуды бастауға рұқсат беретін жеке «Достар тізімі» каталогын ұсынды. Жылдам хабар алмасу және «болғандығын басқару» қазір тек қысқа мәтіндік хабарламалардан асып түсті, сонымен қатар деректерді (құжаттар, суреттер) алмасу және байланысты дауыстық әңгімеге көтеру мүмкіндігін де қамтиды.

By the year 2000, voicemail had become a ubiquitous feature on phone systems serving companies, cellular and residential subscribers. Cellular and residential voicemail continue today in their previous form, primarily simple telephone answering. Email became the prevalent messaging system, email servers and software became quite reliable, and virtually all office workers were equipped with multimedia desktop PCs. The increase in wireless mobility, originally through cellular services and today through IP based Wi Fi, was also a driver for messaging convergence with mobile telephony. Today, it is not only fostering the use of speech user interfaces for message management, but increasing the demand for retrieval of voice messages integrated with email. It also enables people to reply to both voice and email messages in voice rather than text. New services, such as GotVoice, SpinVox and YouMail, are helping to blur the boundaries between voicemail and text by delivering voicemails to mobile phones as SMS text messages. The next development in messaging was in making text messaging real time, rather than just asynchronous store and forward delivery into a mailbox. Although in the 1980s Minitel in France was extremely popular and Teletext was widely used in the US, instant messaging on the Internet began with the ICQ application developed in 1996 as a public Internet based free text "chat" service for consumers, but soon was being used by business people as well. It introduced the concept of Internet Protocol "presence management" or being able to detect device connectivity to the Internet and contact recipient "availability" status to exchange real time messages, as well as personalized "Buddy list" directories to allow only people you knew to find out your status and initiate a real time text messaging exchange with you. Presence and Instant Messaging has since evolved into more than short text messages, but now can include the exchange of data files (documents, pictures) and the escalation of the contact into a voice conversational connection.

VoIP арқылы біріктірілген хабарлау

Корпоративтік дауыстық пошта Voice over IP (VoIP) технологиясының (дауыс интернет арқылы берілетін) пайда болуына және ескі PBX телефониясын (TDM технологиясы деп аталады) алмастыратын Интернет-протокол (IP) телефониясы қолданысқа енгенге дейін көп өзгерген жоқ. IP телефониясы PBX жүйелерінің стилін, технологиясын және дауыстық пошта жүйелерінің олармен интеграциялануын өзгертті. Бұл өз кезегінде, қазір кеңінен таралмаса да, жаңа буын бірыңғай хабарламалардың пайда болуына мүмкіндік берді. Бұрын мүмкін болмаған жағдайларда, хабарламалардың біріктірілуінің икемділігі, басқарылуы, төмен құны, сенімділігі, жылдамдығы және пайдаланушыға қолайлылығы енді қолжетімді. Бұл кәсіпорындар арасындағы және ішкі байланыстарды, мобильді байланыстарды, проактивті қолданба ақпаратын жеткізуді және клиенттермен байланыс қолданбаларын қамтуы мүмкін. Корпоративтік IP телефонияға негізделген дауыстық пошта клиенттік жабдықтары нарығында Avaya, Cisco Systems, Adomo, Interactive Intelligence, Nortel, Mitel, 3Com және AVST сияқты бірнеше сатушылар қызмет көрсетеді. Олардың маркетингтік стратегиясы кәсіпорындар IP-не негізделген телекоммуникацияларға көшуіне байланысты, ескі PBX жүйелерін де, жаңа Voice over IP технологиясын да қолдау қажеттілігін қамтуы керек. Дәл осындай жағдай қазіргі уақытта Comverse Technology доминирлейтін дауыстық пошта серверлерінің операторлық нарығында да бар, оның үлесінің бір бөлігі әлі де Lucent Technologies компаниясында сақталып тұр. VoIP телефониясы корпоративтік (кәсіпкерлік) клиенттер үшін қашықтан басқару және пайдалануды басқару мүмкіндігімен орталықтандырылған, ортақ серверлерді іске асыруға мүмкіндік береді. Бұрын операторлар бұл бизнестен айырылған, себебі телефон компаниясының қашықтан басқарылатын құрылғыларын ұстау тым қымбат және икемсіз болған. VoIP технологиясымен қашықтан басқару әлдеқайда тиімді. Бұл технология операторларға IP PBX және дауыстық пошта қызметтерін қоса алғанда, біріктірілген IP телекоммуникацияның барлық түрлері үшін хостингтік, ортақ қызметтерді ұсынуға жаңа мүмкіндіктер ашты. Сымды және сымсыз байланыстың бірігуіне байланысты, мұндай қызметтерге әртүрлі қолданылатын және үстел үстіндегі құрылғыларды қолдау да кіруі мүмкін. Егер бұл қызмет бірнеше ішкі нөмірге немесе телефон нөміріне ұсынылса, оны біріктірілген дауыстық пошта деп те атайды.

Corporate voicemail did not change much until the advent of Voice over IP (VoIP—voice being transmitted over the internet) and the development of Internet Protocol (IP) telephony applications to replace legacy PBX telephony (called TDM technologies). IP telephony changed the style and technology of PBXs and the way voicemail systems integrated with them. This, in turn, facilitated a new generation of Unified Messaging, which is now likely to catch on widely. The flexibility, manageability, lower costs, reliability, speed, and user convenience for messaging convergence is now possible where it was not before. This might include intra and inter enterprise contacts, mobile contacts, proactive application information delivery, and customer contact applications. The corporate IP telephony based voicemail customer premises equipment market is served by several vendors including Avaya, Cisco systems, Adomo, Interactive Intelligence, Nortel, Mitel, 3Com, and AVST. Their marketing strategy will have to address the need to support a variety of legacy PBXs as well as new Voice over IP as enterprises migrate towards converging IP based telecommunications. A similar situation exists for the carrier market for voicemail servers, currently dominated by Comverse Technology, with some share still held by Lucent Technologies. VoIP telephony enables centralized, shared servers, with remote administration and usage management for corporate (enterprise) customers. In the past, carriers lost this business because it was far too expensive and inflexible to have remote managed facilities by the phone company. With VoIP, remote administration is far more economical. This technology has re opened opportunities for carriers to offer hosted, shared services for all forms of converged IP telecommunications, including IP PBX and voicemail services. Because of the convergence of wired and wireless communications, such services may also include support of a variety of multi modal handheld and desktop end user devices. This service, when offered for multiple extensions or phone numbers is sometimes also called Unified Voice mail.

Артықшылықтары

Дауыстық поштаның енгізілуі адамдарға ұзақ, қауіпсіз және толыққанды хабарларды табиғи дауыспен қалдыруға мүмкіндік берді, бұл корпоративтік телефон жүйелерімен үйлесімді жұмыс істеді. Кәсіпорындарда дауыстық поштаны пайдалану коммуникация ағынын жақсартты және көптеген қаражатты үнемдеді. GE компаниясы, бүкіл әлемдегі кеңселерінде дауыстық поштаны қолданудың алғашқыларын бірі болып, орташа есеппен әрбір қызметкерге жылына 1100 АҚШ долларынан астам үнемдегенін хабарлады. Әрине, бір адаммен тікелей сөйлеспей-ақ бірдеңе жеткізу мүмкіндігі, нақты хабарды жеткізу үшін дауыстық поштаны таңдауға себеп болуы мүмкін.