Картер Брэкстон: Американ саяхатының қайыршысы және Тәуелсіздік Декларациясының қол қойған тұлғасы
Carter Braxton
Картер Брэкстон (1736-1797): АҚШ-тың Атасы, Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған, Вирджиния саудагері және плантатор. Биографиясы мен мұрасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы және саясаткер (1736–1797)
American Founding Father and politician (1736–1797)
Картер Брэкстон (10 қыркүйек 1736 – 10 қазан 1797) – Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы, Тәуелсіздік декларациясына қол қойған, саудагер және Вирджиния плантаторы. Вирджиниядағы ең бай және ең ықпалды жер иелері мен құлдардың иесі болған Роберт "Кинг" Картердің немересі Брэкстон 25 жылдан астам Вирджиния заң шығарушы органында белсенділік танытты, көбінесе Лэндон Картер, Бенджамин Харрисон V, Эдмунд Пендлтон және басқа консервативті плантаторлармен одақтас болды.
Carter Braxton (September 10, 1736October 10, 1797) was a Founding Father of the United States, signer of the Declaration of Independence, merchant, and Virginia planter. A grandson of Robert "King" Carter, one of the wealthiest and most powerful landowners and slaveholders in Virginia, Braxton was active in Virginia's legislature for more than 25 years, generally allied with Landon Carter, Benjamin Harrison V, Edmund Pendleton and other conservative planters.
Ерте өмір
Бракстон 1736 жылдың 10 қыркүйегінде Вирджиния штатының Кинг және Квинс округіне қарасты Ньюингтон плантациясында дүниеге келді, бірақ анасы Мэри Картер Бракстонмен бірге қайтыс болған деп жаңылыс хабарланды, ол "жағымсыз суыққа шалдығып", туылғаннан кейін көп ұзамай көз жұмды. Оның шешесінің әкесі, король Картер, сол кезде Вирджиниядағы ең бай адам және ең ірі жер иесі болуы мүмкін, кіші қызына 2000 фунт стерлинг мұра қалдырды, ол Джордж Бракстонға үйленуге келісім берді (ағасы оның жаңа күйеуіне толық соманы төлемеген болса да), әкесі қайтыс болғаннан кейін бес ай өткен соң. Оның әкесінің әкесі, Джордж Брэкстон, 1704 жылға дейін (батыс жерлері еуропалық қоныстануға ашылғанға дейін) Вирджинияның Солтүстік аймағындағы 100 ең ірі жер иесінің бірі болды. Оның әкесі алғаш рет 1718 жылы Бургесс палатасына сайланды және көп рет қайта сайланды, 1728 жылы Джон Робинсон кішімен бірге, ол Бургесс палатасының ықпалды спикері және Брэкстон отбасының меценаты болды. Ескі Брэкстонның кем дегенде бір кемесі болды, ол Вест-Индия және басқа да аймақтармен сауда жасады, сондай-ақ Вирджиния плантаторларына сатылған құлдардың жүктемелері үшін комиссия агенті болды. Ол Картер он екі жасқа толғанда 71 жасында қайтыс болды; оның үлкен ұлы (Картердің әкесі) Джордж кіші 1742 жылы Кинг және Квинс округінен делегат ретінде оның орнын басты, бірақ көп ұзамай 1749 жылы қайтыс болды. Спикер Робинсон және көрші Хэмфри Хилл Картер мен оның үш жыл үлкен ағасы Джорджтың қамқорлары болды (ол Ньюингтон және Кинг және Квинс және Эссекс округіндегі жерлерді мұралады). Әкесі мен ағасы сияқты Уильям мен Мэри колледжінде білім алған Брэкстон 19 жасында отбасылық дәстүрді сақтап, бай мұрагер және спикердің қызы Джудит Робинсонға үйленді. Алайда, ол қызын дүниеге келтірген кезде қайтыс болды, Брэкстонға Мэри және Джудит есімді екі қызын қалдырды. Жасы келген жесір көп ұзамай екі жылға Англияға сапар шекті, онда ол ағасы сияқты ысырапшылдығымен танылды. 1760 жылы колонияларға оралғаннан кейін Брэкстон Черикок плантациясын сатып алды (Элсинг Гринге жақын, ол Джудитпен бірге тұрды және соңында қайтыс болды), оған көшіп, қайтадан үйленді және 1767 жылы сарай салды. Оның екінші әйелі, Элизабет Корбин, Вирджиниядағы патшалық кірістердің бас қабылдаушысы Ричард Корбиннің үлкен қызы болды және 1000 фунт стерлинг көлемінде күйеуге берілді.
Braxton was born on Newington Plantation in King and Queen County, Virginia, on September 10, 1736, but wrongly reported as dead along with his mother, Mary Carter Braxton, who "unhappily catching a Common Cold," died shortly after his birth. His maternal grandfather, King Carter, possibly the wealthiest man as well as the largest landowner in Virginia at the time of his death, had bequeathed £2,000 to his youngest daughter, who became betrothed to George Braxton Jr. five months after her father's death (although her brother had not paid that full amount to her new husband by the time of her death). His paternal grandfather, George Braxton, Sr. by 1704 (before western lands were opened to European settlement) had also become one of the 100 largest landowners in Virginia's Northern Neck. His grandfather first won election to the House of Burgesses in 1718 and was re elected many times, in 1728 alongside John Robinson, Jr., who would become the powerful Speaker of the House of Burgesses and benefactor of the Braxton family. The elder Braxton owned at least one ship, the Braxton that traded with the West Indies and elsewhere, and was commission agent for cargoes of enslaved blacks sold to Virginia planters. He died, aged 71, when Carter was twelve; his eldest son (Carter's father) George Jr. had succeeded him as delegate for King and Queen County in 1742 but died not long thereafter in 1749. Speaker Robinson and neighbor Humphrey Hill served as guardians for Carter and his slightly (3 year) elder brother George (who inherited Newington and various land in King and Queen and Essex County). Educated at the College of William & Mary like his father and brother, Braxton followed family tradition at age 19 by marrying Judith Robinson, a wealthy heiress and the Speaker's niece. However, she died giving birth to their daughter, leaving Braxton two daughters, Mary and Judith. The young widower soon journeyed to England for two years, where like his elder brother he gained a reputation for extravagance. Upon returning to the colonies in 1760, Braxton bought Chericoke plantation (near Elsing Green, where he had lived with Judith and would ultimately die), to which he moved, married again and built a manor house in 1767. His second wife, Elizabeth Corbin, was the eldest daughter of Richard Corbin, deputy receiver general for his majesty's revenues in Virginia, and brought a £1000 dowry.
Саудагер және плантация иесі
Бракстонның ағасы 1761 жылғы қазан айында қайтыс болды, сондықтан Бракстон әкесінің қалған мүлкін мұраға алды. Ол кезде мүлік үлкен қарыздармен салмақталған еді, сондықтан кредиторлар бірқатар жерді сатуға көндірді. Бірақ тіпті содан кейін де Бракстонның 1770 жылдары 12 000 акрдан астам жері мен шамамен 165 құлы болды. Бракстон екінші некесінен кейін көп ұзамай шағын шхуна сатып алып, әкесі сияқты саудамен айналыса бастады. Бракстон Батыс Индия және Америка колониялары арасында сауда жасап, Нью-Йорктің «Bayard & Son» және Филадельфияның «Willing & Morris» компанияларымен байланыс орнатты. Ол сондай-ақ, француз және үнді соғысы кезінде құл саудасынан бас тартқан, Род-Айленд штатының Провиденс қаласындағы Браун ағайындыларын африкалықтарды сатуға шақырды, бірақ бұл мәмілелер орындалмауы мүмкін. Бракстонның саудалық кәсіпкерлігіне құл саудасы кіргені жоқ па, әлде кіргені бар ма, ол және оның інісі Уильям мен Мэри колледжінде қараңғы терілі құлмен бірге болды. Кейін Бракстон өзінің әртүрлі плантацияларында, Амхерст округіндегі жалға берілген жерлерге дейін, көптеген құлдарға ие болды. Оның құл азат ету туралы ешқандай жазбасы жоқ, сондай-ақ өсиетнамасы да сақталмаған. Американ революциясының соңында, әкесі мен ағасының өлімінен кейін және өзінің қарыздары үшін бірқатар мүлікті сатқанмен, Бракстонның кем дегенде 12 000 акр жері мен 165 құлы болды. Соғыс аяқталған кезде жері жетіспейтін ол, алты жылдан кейін шамамен 8500 акр жерге ие болды. Өліміне дейін Бракстон құлдарының 42-сін сатып жіберді немесе туыстарына сыйлады, және қалған 3900 акр жердің жартысынан да азын өңдей алмады. Бракстонның нәсілдік көзқарастары оның сыныбы үшін тән болғанымен, король Картердің немерелері Роберт Картер III және Джордж Мейсон IV-тің құл саудасына қарсы күрескен заң шығарушылық қызметтерімен қарама-қайшы болды. Азамат соғысы аяқталғаннан бері Картер Брэкстон есімді адамдардың көпшілігі – африкалық американдықтар, олар Брэкстонның плантацияларындағы құлдардың ұрпақтары болуы мүмкін.
Braxton's elder brother died in October 1761, so Braxton inherited the rest of his grandfather's estate, which was by then burdened with significant debts so that creditors persuaded some land to be sold, but even after doing so Braxton owned more than 12,000 acres and about 165 slaves in the 1770s. Braxton purchased a small schooner shortly after his second marriage and like his father turned his energies to trade. Braxton traded between the West Indies and American colonies, establishing relationships with Bayard & Son of New York and Willing & Morris of Philadelphia. He also urged the Brown brothers of Providence, Rhode Island, who had abandoned the slave trade during the French and Indian War, to sell him African people, but such transactions may not have completed. Whether or not Braxton's mercantile enterprises included slave trading, he and his brother were accompanied by a black slave at the College of William & Mary. Braxton later owned many more slaves on his various plantations which extended westward into those leased by tenant farmers in Amherst County. No records indicate any manumissions; nor does his will survive. At the end of the Revolutionary War, despite selling off some properties after his father's and brother's deaths and for his own debts, Braxton owned at least 12,000 acres and 165 slaves. Land poor at the conflict's end, six years later he owned about 8500 acres. Before his death, Braxton sold off or gave to his kinsmen all but 42 of his slaves and probably could only have farmed fewer than half of the remaining 3,900 acres. Braxton's racial attitudes, while common to his class, contrasted with those of another of King Carter's grandsons, Robert Carter III, and of George Mason IV, who fought against the slave trade during their legislative careers. Most persons with the name Carter Braxton since the end of the Civil War have been, and are, African American, presumably descendants of slaves on Braxton's plantations.
Алғашқы саяси мансап
Брэкстон өзінің ұзақ мансабын Вирджинияның Бурджестер палатасында корольдік Уильям округін өкілдік етумен бастады, 1761 жылы орын алды. Алайда, оның інісі Джордж 1761 жылғы 3 қазанда қайтыс болды, мүлігі өтемақысыз қалды, сондықтан отбасы Ньюингтоннан айырылды (ол 1800 жылы басқа иелері тұсында өртенді). Екі бай және жоғары дәрежелі Брэкстон, спикер Джон Робинсонның саяси одақтастары саналғанмен, 1766 жылы Джон Робинсонның мүлкіне қатысты жанжал ортасында, марқұм спикердің пайызсыз берген қарыздарының ең ірі иегерлерінің бірі болды – бұл қарыздар өртенуге тиіс болған ақшаның орнына берілген. Бурджестер ретіндегі міндеттерімен қатар, Брэкстон Кинг Уильям округінің шерифі (бұл табысты лауазым болғандықтан ол қысқа мерзімге Бурджестер лауазымынан бас тартты), округтың ополчение полковнигі және өзінің Черикок плантациясынан шамамен он шақырым шығысқа қарай орналасқан, қиын жағдайдағы Сент-Джон шіркеуінің кастирі қызметін атқарды. Қауым ішіндегі фракциялық даулар (мүшелер ректорды ғана емес, сонымен қатар қауымның мұқтаж адамдарын да қолдау үшін төлемдер жасады) соншалықты күшейді, Бурджестер палатасы тыңдаулар өткізді және, Брэкстон қалағандай, шіркеу кеңесін тарату туралы арнайы заң қабылдады. Брэкстон әрқашан орташа немесе консервативті саясаткер саналғанмен, шай және басқа да тауарларға салық салуға қарсы наразылық білдіру мақсатындағы Бірінші Вирджиния қауымдастығына қол қойды, бірақ оның одақтасы Лэндон Картер сияқты, бойкотты сақтау механизмін құрған Екінші қауымдастыққа және түрлі шығыс үнді тауарларын сатып алмауға уәде берген Үшінші Вирджиния қауымдастығына қосылмады. Алайда, 1774 жылы Брэкстон Уильямсбургке Кинг Уильям округінің делегаты ретінде (Уильям Айлеттпен бірге) оралды және жергілікті қауіпсіздік комитеттерін және ерікті ополчение құруға рұқсат берген Төртінші Вирджиния қауымдастығына 108 басқа делегатпен бірге қосылды. Лорд Данмор колонияның оқ-дәрісі мен мылтықтарына арналған кремний тастарын тартып алғанда, Брэкстон әріптесі Патрик Генри мен оның қайын атасы Корбин арасындағы дағдарысты болдырмау үшін келісімге келуге көмектесті.
Braxton began his long career representing King William County in the Virginia House of Burgesses, taking his seat in 1761. However, his brother George died on October 3, 1761, leaving an insolvent estate, so the family lost Newington (which burned down, under other owners, in 1800). Although both high living Braxtons had been considered wealthy, as well as political allies of Speaker John Robinson, when the John Robinson estate scandal broke in 1766, they turned out to be among the largest beneficiaries of the late speaker's interest free loans of redeemed paper money supposed to have been burned. In addition to his duties as a Burgess, Braxton served as sheriff of King William County (a lucrative position for which he briefly resigned his position as Burgess), colonel of its militia, and vestryman of the troubled St. John's Church about ten miles east of his Chericoke plantation. Factional disputes within the parish (which assessed members to support not only the rector but the parish poor) grew so severe that the House of Burgesses held hearings and ultimately passed a special bill dissolving the vestry, as Braxton had wished. Although always considered a moderate or conservative politician, Braxton signed the First Virginia Association intended to protest the Townshend duties on tea and other products, but like his ally Landon Carter, not the Second Association which set up boycott compliance mechanism, nor the Third Virginia Association pledging not to purchase various East Indian commodities. However, in 1774 Braxton returned to Williamsburg as King William County's delegate (with William Aylett), and joined 108 others in the Fourth Virginia Association, which authorized local committees of safety as well as volunteer militia. When Lord Dunmore seized the colony's gunpowder and flintlocks for their rifles, Braxton helped negotiate a compromise between fellow legislator Patrick Henry and his own father in law Corbin that averted a crisis.
Революциялық және Вирджиниялық саналы
Брэкстон революция кезінде орташа саясаткер болды, көбінесе британдықтарға ыңғайлы көзқарас білдірген (бірақ лоялист емес). Кейбір мәжілістерде қатыспағанымен, ол 1761 жылдан бастап Лорд Данмордың Бурджестер палатасын таратуына дейін өзінің округін он алты рет өкілдік етті; сонымен қатар Брэкстон Вирджиния конвенциясының барлық бес мәжілісіне округтік делегат ретінде қатысты. 1774 жылы Брэкстон Вирджиниядағы патриоттардың қауіпсіздік комитетіне қосылды және торилерге заңдық жазалар қарастыратын заңнамалық комитеттің төрағасы болды. 1775 жылдың қазанында Пейтон Рэндольф Филадельфияда күтпеген жерден қайтыс болғанда, Вирджиния заң шығарушылары Брэкстонды Континенттік Конгресске оның орнына сайлады. Ол 1776 жылдың ақпанынан тамыз айына дейін Конгресте қызмет етті, содан кейін Вирджиния делегациясы бес мүшеге дейін қысқартылды. Осылайша Брэкстон Тәуелсіздік декларациясына қол қойды, бірақ ол бұрын оған қарсы болған, оны Комитетте ертерек деп есептеген және өзінің ұстанымын бірнеше хаттарда ағасы Лэндон Картерге түсіндірген. Брэкстон Джон Адамстың «Үкімет туралы ойлар» атты еңбектеріне жауап ретінде жарыққа шығарған «Конвенцияға үндеу» атты памфлеті үшін революционерлердің сыныптарына ұшырады. Кейін Брэкстон Бурджестер палатасына оралды, ол оған және Томас Джефферсонға көрсеткен қызметтері үшін алғыс айтты, бірақ корольдік Уильям округінің сайлаушылары Брэкстонды өздерінің делегаттары ретінде қайта сайлаған жоқ (сол себепті ол 1778 жылы екі мәжіліске қатыса алмады). Сонымен қатар, 1776 жылдың Рождествосына дейін аз уақыт қалғанда оның Черикоктегі үйі өртеніп кетті, сондықтан Брэкстон отбасымен Вирджиния штатының Вест-Пойнт қаласына жақын Гров-Хаусқа көшіп кетті. Заңнамалық мансабының көп бөлігінде Брэкстон Ли отбасының саяси қарсыласы болды (олардың Робинсон мүлігіне қатысты дауға тартылғаннан бері), сондай-ақ ол құлдыққа қарсы белсенді және дипломат Артур Лимен баспасөз арқылы талас-тартысқа түсті, бұл Силас Диннің сауда және дипломатиялық қызметіне байланысты болды. 1776 мен 1785 жылдар аралығында Брэкстон 11 заң шығарушы жиналыстың 8-іне қатысты және 21 мәжілістің 14-іне қатысты, қарыз және салық мерзіміне немесе басқа да жеңілдіктерге ерекше назар аударды.
Braxton was "a moderate politician during the Revolution—often viewed as sympathetic to the British (but not a Loyalist)." Although absent at some sessions, he had represented his county sixteen times between 1761 and Lord Dunmore's dissolution of the House of Burgesses; Braxton also served as the county delegate to all five sessions of the Virginia Convention. In 1774, Braxton joined the patriots' Committee of Safety in Virginia, as well as chaired the legislative committee considering legal penalties for Tories. When Peyton Randolph died unexpectedly in Philadelphia in October 1775, fellow Virginia legislators elected Braxton to take his place in the Continental Congress. He served in the Congress from February 1776 until August, when Virginia reduced its delegation to five members. In that capacity Braxton signed the Declaration of Independence, although he had previously opposed it as premature in Committee of the Whole, and explained his stance in several letters to his uncle Landon Carter. Braxton also drew revolutionaries' criticism for his pamphlet, Address to the Convention, which he had printed in reply to the proposals of John Adams's Thoughts on Government. Afterwards Braxton returned to the House of Burgesses, which thanked him and Thomas Jefferson for their service, although King William voters failed to re elect the absent Braxton as one of their delegates (so he missed the two sessions in 1778). Moreover, his house at Chericoke burned down shortly before Christmas in 1776, so Braxton moved his family to Grove House near West Point, Virginia. Through most of his legislative career, Braxton was a political opponent of the Lee family (since its involvement in the Robinson estate scandal), and he also became involved in a press quarrel with anti slavery activist and diplomat Arthur Lee, supposedly concerning Silas Deane's mercantile and diplomatic activities. Between 1776 and 1785, Braxton served in 8 of the 11 legislative assemblies and attended 14 of 21 sessions, with a special concern for debt and tax moratoriums or other relief.
Қаржылық спекуляциялар мен қиындықтар
Брэкстон Америка революциясына байлығының көп бөлігін инвестициялады. Роберт Моррис сияқты, Брэкстон да осы мақсатқа ақша қарыз берді, сонымен қатар кеме жүргізу және каперлік кәсіпті қаржыландырды (және ол үлесі бар 14 кеменің шамамен жартысын жоғалтты). Брэкстон (Моррис және Бенджамин Харрисон сияқты серіктестерімен бірге) Вирджиния мен Каролинаның темекісі мен тұздалған етін шетелге сатты, сондай-ақ қару-жарақ пен оқ-дәрілерді (бірақ көптеген колониялар шетелдік үкіметтерден жақсы шарттармен жеткізілген қаруды артық көреді), бидай, тұз, мата және басқа да сауда тауарларын сатып алды. 1780 жылы Континенталдық Конгресс Брэкстонды 1777 жылғы «Феникс» ісіне қатысқандығы үшін кінәлады, онда оның каперлік кемесі Бразилиядан бейтарап португал кемесін ұстап алды, бұл дипломатиялық наразылықтарға әкелді. Соғыс кезінде британдықтар Брэкстонның бірнеше плантацияларын қиратты. Әкесі мен бауырының өлімінен кейін туған қарыздардан өзге, Брэкстон Континенталдық Конгресс пен Роберт Морриске соғыс қарыздары жинады, оларды өтеуге көп уақыт кетті. 1786 жылы Брэкстон плантациясын сатып, Ричмондтағы кішкентай үйді ("қатарласа орналасқан үйді") жалға алды, бұл оған (құнсызданған қағаз валютамен) 1787 жылы Робинсон мүлкіне қарызын төлеуге мүмкіндік берді. 1787 жылы Брэкстон Роберт Морриске қарсы Хенрико округінің сотында 28 257 фунт стерлинг талап етті, бірақ сот процесі сегіз жылға созылды, содан кейін Моррис шағымдануға тырысты. Ақырында, Эдмунд Пендлтон басқарған Вирджинияның апелляциялық соты Брэкстонның пайдасына шешім шығарды, бірақ Моррис өзінің жалғасқан жер спекуляцияларынан банкротқа ұшырады (дегенмен Моррис 1800 жылға дейін 20 000 фунт стерлинг жеңіске жеткенін сенді). 1791 жылы Брэкстон әйелі үшін Ричмондтан тыс жердегі «Строберри Хилл» үйін сатып алды (әкесінің өлімінен кейін ештеңе алмаған, барлық мүлігі ұлдарына берілген), және оны ұлдары Картер кіші және Корбинге анасының игілігі үшін ұстап беруге тапсырды. Брэкстонның өмірбаян авторы Брэкстонның қарыздардан жалтару үшін мүлкін туыстарының атына жасырғанына сенбейді, бірақ оның жесірі кейінірек күйеуінің соңғы жылдары сатқан жерлері мен құлдарына қатысты иелік құқығын қайтаруға тырысты. Оның күйеу балалары Роберт Пейдж және Джон Уайт (бірінші әйелінен туған қыздары Молли мен Джудиттің күйеулері) Брэкстон атынан несие берушілерге 2000 фунт стерлингтен астам төледі. 1785 жылдың 15 қарашасында Брэкстонды басқа делегаттар Мемлекеттік кеңеске сайлады (бұл бұрын Құпия кеңес атқарған атқарушы функцияларды басқарды). Уильям Нельсон кішісі босатқан ақылы лауазымды алған Брэкстон 1780 жылы астанаға айналған Ричмондқа көшті. Үш жыл бойы қайта сайлануға құқығы болмаған Брэкстон 1794 жылы екінші рет сайланды.
Braxton invested a great deal of his wealth in the American Revolution. Like Robert Morris, Braxton loaned money to the cause, as well as funded shipping and privateering (and lost about half of the 14 ships in which he held interests). Braxton (with fellow businessmen including Morris and Benjamin Harrison) sold Virginia and Carolina tobacco and corned meat abroad, and secured arms and ammunition (unsuccessfully, most colonies preferring arms supplied by foreign governments on favorable terms), as well as wheat and salt, and cloth and other trade goods. In 1780, the Continental Congress censured Braxton for his role in the Phoenix affair of 1777, in which his privateer seized a neutral Portuguese vessel from Brazil, prompting diplomatic protests. The British also destroyed some of Braxton's plantations during the war. In addition to the indebtedness incurred after the deaths of his father and brother, and through his own relatively poor agricultural business practices, Braxton accumulated war debts from the Continental Congress and also of Robert Morris, both of which proved slow to repay. In 1786 Braxton sold a plantation and rented a smaller residence ("row house") in Richmond, which (with the depreciated paper currency) allowed him to repay his own indebtedness to the Robinson estate in 1787. In 1787, Braxton sued Robert Morris in Henrico County court for £28,257, but the lawsuit continued for eight years before commissioners were appointed, then Morris appealed. Finally, Virginia's Court of Appeals led by Edmund Pendleton decided mostly in favor of Braxton before Morris was forced into bankruptcy by his own continued land speculations (although Morris as late as 1800 believed he should have won £20,000). In 1791, Braxton also purchased Strawberry Hill outside Richmond for his wife (who had received nothing upon her father's death, all his property being given to his sons), and conveyed it to his sons Carter Jr. and Corbin to hold for their mother's benefit. Braxton's biographer does not believe that Braxton hid assets from his creditors by placing them in relatives' names, although his widow later attempted to recover dower rights in land and slaves that her husband sold in his last years. His sons in law, Robert Page and John White (husbands of Molly and Judith, his daughters by his first wife) paid creditors more than £2,000 on Braxton's behalf. On November 15, 1785, fellow delegates elected Braxton to the Council of State (which handled the executive functions formerly performed by the Privy Council). Receiving the paid position vacated by William Nelson, Jr., Braxton moved to Richmond, which had become the capital in 1780. Ineligible for re election for three years, Braxton was elected a second time in 1794.
Өлім және мұра
Бракстон 1797 жылдың 10 қазанында Ричмондтағы үйінде 61 жасында қайтыс болды. Отбасылық дәстүр бойынша, Хенрико округының шерифі Сэмюэл Мосби Брэкстонның үйіне келіп, қарыздарын өндіріп алуға тырысқан, әйтпесе ол өзі төлеуге мәжбүр болар еді. Оның жесірі 1814 жылдың 5 шілдесіне дейін өмір сүрді және ол соңғы жылдары Бракстонға көрсеткен көмегі мен мейірімі үшін некрологта мақталып, еске алынды (оның ішінде ол Кеңес отырыстары кезінде екі немесе одан да көп рет инсульт алды). Бір өмірбаяншы Брэкстонның Құрылтайшы Әкелердің ең көп ұрпағы бар болуы мүмкін деп болжады, себебі оның екінші әйелінен бірінші әйелінен болған екі қызынан өзге он алты баласы болуы мүмкін еді. Брэкстонның ұлдары (Джордж, Корбин, Картер кіші, Джон Тайло, Уильям) әкесінен ұзақ өмір сүрмесе де, олардың көптеген балалары болды, олардың көпшілігі Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясында соғысты, соның ішінде немерелері (барлығы майор шеніне жетті) – Фредериксбург артиллериясының Картер Мур Брэкстон, Томлинсон Брэкстон, М.Д. және Эллиотт Мюз Брэкстон (кейіннен қырық екінші Конгресске сайланып, 1871 жылдың 4 наурызынан 1873 жылдың 3 наурызына дейін қызмет етті). Конфедерация генералы Брэкстон Брэгг оның құрметіне аталған, бірақ тікелей ұрпағы емес. Тағы бір шөбересі, Кентуккиден Джон В. Стивенсон, Азамат соғысына дейін АҚШ Өкілдер палатасының екі мерзімінде өкіл болды, кейіннен 1868 жылы губернатор, ал 1871 жылы АҚШ сенаторы болып сайланды, содан кейін заңгерлік тәжірибесіне оралып, Америка адвокаттар қауымдастығының президенті болды. Вирджиния заңгері Аллен Капертон Брэкстон, қара нәсілділердің білім алу және дауыс беру құқықтарын шектеуге күш салған, әсіресе 1902 жылғы Вирджиния Конституциялық конвенциясында, Картер Брэкстоннан таратынын жариялады. Картер Брэкстон Черикокке жерленген болуы мүмкін, ол бүгінгі күнге дейін отбасының меншігінде. 1776 жылы өртенгенімен, Брэкстон оны қайта салып, 1781 жылы Мэри Уокер Картерге (Ширлидің Чарльз Картерінің қызы) үйленген кенже ұлы Джорджқа сыйлады (бұл мүлік кредиторларының заңдық талаптарына қарамастан сақталды). Алайда, 1910 жылы отбасылық қабірлер Ричмондтағы Голливуд зиратына көшірілгенде, оның қабірі табылмай қалды, бірақ оған ескерткіш орнатылды. Жақын жердегі Эльсинг Грин де сақталған және туризм үшін қолжетімді. Батыс Вирджиния штатындағы Брэкстон округы оның құрметіне аталған. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" кемесі оның құрметіне аталды. 1960 жылдардың басынан 1980 жылдарға дейін Уотермен Steamship Company компаниясы оның құрметіне аталған SS Carter Braxton жүк кемесіне ие болды. Ньюингтон археологиялық ескерткіші 2010 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді.
Braxton died, aged 61, in his Richmond home on October 10, 1797. Family tradition maintains Henrico County sheriff Samuel Mosby was at Braxton's door attempting to collect debts lest he have to pay them himself. His widow survived until July 5, 1814, and was praised in an obituary for the assistance and comfort she had offered Braxton during his final years (during which he suffered two or more strokes during Council meetings). A biographer speculated that Braxton may be the Founding Father with the most descendants, since he and his second wife may have had as many as sixteen children, in addition to his two daughters with his first wife. Although none of Braxton's sons (George, Corbin, Carter Jr., John Tayloe, William) lived as long as their father, they and their sisters had numerous children, many of whom fought for the Confederate Army during the American Civil War, including grandsons (all achieving the rank of Major) Carter Moore Braxton of the Fredericksburg Artillery, Tomlinson Braxton, M. D. and Elliott Muse Braxton (who was later elected to the Forty second Congress and served from March 4, 1871 – March 3, 1873). Confederate General Braxton Bragg was named for the signer, but not apparently a descendant. Another great grandson, John W. Stevenson of Kentucky, served two terms as U. S. Representative before the Civil War, and later won election as governor in 1868 and U. S. Senator in 1871, before retiring to his law practice and becoming president of the American Bar Association. Virginia lawyer Allen Caperton Braxton, who led efforts to limit blacks' access to education and voting, particularly during Virginia's Constitutional Convention in 1902, proclaimed his descent from Carter Braxton. Carter Braxton may have been buried at Chericoke, which remains in the family's possession today. Although it burned in 1776, Braxton rebuilt it and gave it to his eldest son George on his marriage to Mary Walker Carter (daughter of Charles Carter of Shirley) in 1781 (which transfer survived despite legal attacks by his creditors). However, when the family graves there were moved to Hollywood Cemetery in Richmond in 1910, his could not be located; a monument was erected for him nonetheless. Nearby Elsing Green also survives and is available for tourism. Braxton County, West Virginia, was named in his honor. The World War II Liberty Ship was named in his honor. For a brief time during the 1960s to the early 1980s, the Waterman Steamship Company owned a break bulk freighter, SS Carter Braxton, which was named in his honor. The Newington Archaeological Site was listed on the National Register of Historic Places in 2010.