Генри Ли III: «Жылқы Арқан» Гарри және Америка тарихындағы орны
Henry Lee III
Генри Ли III (1756-1818) – американдық саясаткер, Вирджинияның 9-шы губернаторы. «Жылдам атты Гарри» лақабымен танымал, Роберт Э. Лидің әкесі. Тарих, саясат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер (1756–1818)
American politician (1756–1818)
Генри Ли III (29 қаңтар 1756 – 25 наурыз 1818) – ерте американдық патриот және саясаткер, Вирджинияның тоғызыншы губернаторы және АҚШ Конгресінде Вирджиния штатының өкілі болған. Ли Америка революциясы кезінде Континенттік армияда кавалерия офицері ретінде қызмет еткені үшін ең көп танылған "Жылы ат Гарри" деген лақап атын алды. Ол Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясына қарсы Солтүстік Вирджиния армиясын басқарған Роберт Лидің әкесі болды.
Henry Lee III (January 29, 1756 – March 25, 1818) was an early American Patriot and politician who served as the ninth Governor of Virginia and as the Virginia Representative to the United States Congress. Lee's service during the American Revolution as a cavalry officer in the Continental Army earned him the nickname by which he is best known, "Light Horse Harry". He was the father of Robert E. Lee, who led the Army of Northern Virginia against the Union Army during the American Civil War.
Ерте өмір және білім
Ли Вирджиния колониясының Принс Уильям округіндегі Лисильвания плантациясында дүниеге келді. Ол "Лисильвания" полковник Генри Ли II (1730–1787) мен Люси Граймс (1734–1792) ұлы болды. Оның әкесі Континенттік конгрестің он екінші президенті Ричард Генри Лидің бірінші туысы еді. Оның анасы Вирджиния губернаторы Томас Нельсонның әйелінің тәтесі болды. Оның шөлі Мэри Блэнд президент Томас Джефферсонның әжесінің де тәтесі еді. Ли Генри I Лидің немересі, Ричард Блэндтің шөбересі және Уильям Рэндольфтің шөпшебересі болды. Ол сондай-ақ Вестовердің Теодорик Блэндінің және губернатор Ричард Беннетттің ұрпағы еді. Ли 1773 жылы Нью-Джерси колледжін (қазіргі Принстон университеті) бітіріп, заңгерлік мансабын бастады.
Lee was born on Leesylvania Plantation in Prince William County in the Colony of Virginia. He was the son of Col. Henry Lee II (1730–1787) of "Leesylvania" and Lucy Grymes (1734–1792). His father was the first cousin of Richard Henry Lee, twelfth President of the Continental Congress. His mother was an aunt of the wife of Virginia Governor Thomas Nelson Jr. His great grandmother Mary Bland was also a grand aunt of President Thomas Jefferson. Lee was the grandson of Henry Lee I, a great grandson of Richard Bland, and a great great grandson of William Randolph. He was also a descendant of Theodorick Bland of Westover and Governor Richard Bennett. Lee graduated from the College of New Jersey (now Princeton University) in 1773 and began pursuing a legal career.
Америка революциялық соғысы
1775 жылы Лексингтон мен Конкорд шайқастарында Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда Ли Вирджиния колониясындағы драгун отрядының капитаны болды, ол 1-ші континенттік жеңіл драгундарға қосылды. 1778 жылы Ли майор шеніне көтеріліп, оған Ли легионы деп аталатын атты және жаяу әскердің аралас құрамының басшылығы тапсырылды, ол жеңіл әскерлердің қабілетті командирі ретінде үлкен даңққа ие болды. Сол кезде жоғары жылдамдықтағы жеңіл атты әскерлер тобы ірі шайқастарда ғана емес, сонымен қатар барлау және қадағалау жүргізу, әскерлердің қозғалысы кезінде жаумен қақтығысу, жабдықтауды бұзу, шабуылдар жасау және ұсақ шайқастар ұйымдастыру, сондай-ақ жау тылында экспедициялар өткізу арқылы құнды қызметтер көрсетті; мұндай тактиканың бір бөлігі бүгінде партизандық және маневрлік соғыс деп аталады. Тамыз айында Ли британдық бекініске шабуыл жасады, ол 19 тамызда Нью-Джерсидегі Паулус Хук шайқасында аяқталды, онда 50 жау әскері қаза тапты немесе жараланды, ал 158-і тұтқынға алынды, ал американдықтар екі адам қаза тапты, үш адам жараланды және жеті адам тұтқынға алынды. (Оның жетістіктеріне қарамастан, оның кейбір әріптес офицерлері Джордж Вашингтонның наразылығына қарамастан, оны сегіз айып тағып әскери сотқа берді; ол барлық айыптан ақталды.) Сол жылдың қыркүйек айында Ли драгун отрядының басшысы болды, ол Эдгар жолағы шайқасында гессен полкін жеңді. Легионның командирі ретінде қызмет еткен кезінде Ли атқа міну шеберлігі үшін «Жылы атты Гарри» деген лақап атын алды. 1779 жылдың 22 қыркүйегінде Континенттік Конгресс Лиге алтын медаль табыстауға шешім қабылдады, бұл генерал шенінен төменгі офицерлерге берілмейтін құрметті сыйлық, Паулус Хук шайқасы кезінде Легионның көрсеткен ерлігі үшін. Ли подполковник шеніне көтеріліп, Легионымен бірге соғыстың оңтүстік майданына жіберілді. Лидің Легионы 1781 жылдың қаңтар айында генерал Фрэнсис Марионмен бірге Оңтүстік Каролинадағы Джорджтаун қаласындағы британдық бекінісіне шабуыл жасады және келесі айда Дан өзеніне қарай шапқан британ армиясын ұстап тұруға көмектесті. Ли 1781 жылдың көктемінде генерал Фрэнсис Марион мен генерал Эндрю Пикенспен бірігіп, Оңтүстік Каролина мен Джорджиядағы бірнеше британдық бекіністерін, соның ішінде Форт Уотсон, Форт Мотт, Форт Гранби, Форт Галфин, Форт Гриерсон және Форт Корнуоллис бекіністерін басып алды. Ли және оның Легионы Гильфорд соты шайқасында, Тоқсан алтыны қоршауында және Эютоу Спрингс шайқасында да көзге түсті. Ол Чарльз Корнуоллистің Йорктаундағы капитуляциясына куә болды, бірақ көп ұзамай әскерден кетіп, денсаулығының нашарлауын және әріптес офицерлердің өзіне жасаған қарым-қатынасынан көңілінің қалғанын мәлімдеді.
With the outbreak of the American Revolutionary War at the Battles of Lexington and Concord in 1775, Lee became a captain in a dragoon detachment in the Colony of Virginia, which was attached to the 1st Continental Light Dragoons. In 1778, Lee was promoted to major and given the command of a mixed corps of cavalry and infantry known as Lee's Legion, with which he won a great reputation as a capable leader of light troops. At the time, highly mobile groups of light cavalry provided valuable service not only during major battles but also by conducting reconnaissance and surveillance, engaging the enemy during troop movements, disrupting the delivery of supplies, raiding and skirmishing, and organizing expeditions behind enemy lines; part of such tactics now are known as guerrilla warfare and maneuver warfare. In August, Lee led a detachment on a raid on a British fort, culminating in the Battle of Paulus Hook in New Jersey on August 19, in which 50 enemy soldiers were killed or wounded and 158 captured, while the Americans suffered two dead, three wounded and seven captured. (Despite his success, some of his fellow officers saw to it he was brought before a court martial on eight charges, over George Washington's disapproval; he was acquitted on all counts.) In September of the same year, Lee commanded a unit of dragoons which defeated a Hessian regiment at the Battle of Edgar's Lane. During his time as commander of the Legion, Lee earned the moniker of "Light Horse Harry" for his horsemanship. On September 22, 1779, the Continental Congress voted to present Lee with a gold medal, an honor given to no other officer below the rank of general, for the Legion's actions during the Battle of Paulus Hook. Lee was promoted to lieutenant colonel and was assigned with his Legion to the southern theater of war. Lee's Legion attacked a British outpost at Georgetown, South Carolina along side General Francis Marion in January 1781 and helped screen the British Army in its race to the Dan River the following month. Lee united with General Francis Marion and General Andrew Pickens in the spring of 1781 to capture several British outposts in South Carolina and Georgia, including Fort Watson, Fort Motte, Fort Granby, Fort Galphin, Fort Grierson, and Fort Cornwallis. Lee and his legion also served at the Battle of Guilford Court House, the Siege of Ninety Six, and the Battle of Eutaw Springs. He was present at Charles Cornwallis's surrender at Yorktown but left the Army shortly after, claiming fatigue and disappointment with his treatment from fellow officers.
Соғыстан кейінгі мансап
1786 жылдан 1788 жылға дейін Ли Конфедерация конгресінің делегаты болды. 1788 жылы ол Вирджиния штатының конвенциясында қызмет етіп, АҚШ Конституциясын ратификациялауды қолдады. 1789 жылдан 1791 жылға дейін Вирджиния Бас Ассамблеясында, ал 1791 жылдан 1794 жылға дейін Вирджиния губернаторы болып қызмет етті. Оның әкімдік ету кезеңінде Вирджиния штатының жаңа округіне оның есімі берілді. 1794 жылы президент Джордж Вашингтон Лиді Батыс Пенсильваниядағы Виски бүлігін басуға шақырды. Ли бүлікшілерді таратуға жіберілген 12 950 әскери жасақтың басшысы болды; бірақ, бейбіт тапсырудың нәтижесінде ешқандай шайқас болған жоқ. 1798 жылы Франциямен соғыс болуы мүмкін деген болжаммен Генри Ли АҚШ армиясының генерал-майоры болып тағайындалды. 1799 жылғы 26 желтоқсанда Вашингтонның қорымға қойылған күні Ли 4 мың адамның алдында оны «соғыста алғашқы, бейбітшілікте алғашқы және отандастарының жүрегінде алғашқы» деп атады. 1799 жылдан 1801 жылға дейін ол Федералист партиясының мүшесі ретінде АҚШ Өкілдер палатасында қызмет етті. 1801 жылы мемлекеттік қызметтен зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол отбасымен Стратфорд Холлде тұрып, плантациясын басқаруға тырысты. 1796–1797 жылдардағы экономикалық дағдарыс және Роберт Моррис банкротқа ұшырауы Лидің байлығын азайтты. 1808 жылы Ұлыбританиямен соғыс жақындаған кезде президент Томас Джефферсон оны генерал-майор қызыметіне қайта тағайындады; Ли Вирджиния ополчениесін ұйымдастырды. 1809 жылы ол банкротқа ұшырап, Вирджиния штатының Монтросс қаласындағы борышкерлер түрмесінде бір жыл өтті; оның ұлы Роберт Ли сол кезде екі жаста болды. Түрмеден босатылғаннан кейін Ли отбасымен Вирджиния штатының Александрия қаласына көшіп кетті.
From 1786 to 1788, Lee was a delegate to the Congress of the Confederation. In 1788, he served in the Virginia convention and supported ratifying the United States Constitution. From 1789 to 1791, he served in the Virginia General Assembly, and from 1791 to 1794, he was Governor of Virginia. A new county of Virginia was named after him during his governorship. In 1794, President George Washington summoned Lee to suppress the Whiskey Rebellion in western Pennsylvania. Lee commanded the 12,950 militiamen sent to quash the rebels; there was no fighting because of a peaceful surrender. In 1798, in anticipation of a war with France, Henry Lee was appointed a major general in the U. S. Army. At Washington's funeral on December 26, 1799, Lee famously eulogized him to a crowd of 4,000 as "first in war, first in peace, and first in the hearts of his countrymen." From 1799 to 1801, he served in the United States House of Representatives as a member of the Federalist Party. After retiring from public service in 1801, he lived with his family at Stratford Hall and unsuccessfully tried to manage his plantation. The Panic of 1796–1797 and bankruptcy of Robert Morris reduced Lee's fortune. In 1808, he was recommissioned by President Thomas Jefferson as major general when war with Great Britain was imminent; Lee organized the Virginia militia. In 1809, he became bankrupt and served one year in debtors' prison in Montross, Virginia; his son, Robert Lee, was two years old at the time. After release, Lee moved his family to Alexandria, Virginia.
Кейінгі өмір және өлім
Ол 1812 жылғы соғыс басталған кезде президент Джеймс Мэдисоннан комиссия сұрады, бірақ нәтижесіз болды. 1812 жылы ол «АҚШ-тың оңтүстік бөліміндегі соғыс естеліктері» атты еңбегін жариялады, онда Американ революциясы кезіндегі әскери тәжірибесін баяндады. 1812 жылы Мэриленд штатының Балтимор қаласындағы азаматтық наразылықтар кезінде Ли досы, Балтимордағы «Федералды республикашыл» газетінің редакторы Александр Конти Хансонға жасалған шабуылға қарсы тұруға көмектескен кезде ауыр жарақат алды. Хансонға Демократиялық-республикалық толқыны шабуыл жасады, себебі оның газеті 1812 жылғы соғысқа қарсы болған. Ли, Хансон және тағы екі десятка федералист газет кеңсесінде паналады. Олар келесі күні Балтимор қалалық биліктеріне бағынып, түрмеге қамалды. Жұмысшы Джордж Вулслагер басқаратын толқын түрмеге күшпен кіріп, федералисттерді алып шықты, оларды үш сағат бойы қинап, жарақаттады. Барлығы ауыр жарақат алды, ал федералисттердің бірі, Джеймс Линган, көз жұмды. Лидің ішкі жарақаттары, бас және бет жаралары болды, тіпті сөйлеуіне де әсер етті. Оның байқаған симптомдары қазіргі посттравматикалық стресс синдромымен сәйкес келеді. Үйде жазылуға тырысқаннан кейін, ол жарақаттарын емдеу үшін Батыс Индияға (Вест-Индияға) сапарлады. Вирджинияға қайтып келе жатқанда, 1818 жылдың 25 наурызында Джорджия штатының Камберленд аралындағы Дунгенесс қаласында қайтыс болды. Оны Натанаэль Гриннің қызы Луиза күткен. «Жылы ат Гарри» атты оның мәйіті, Санкт-Мэрис, Джорджия жанында орналасқан американдық флоттың әскери салтанаттарымен Дунгенесс қаласындағы шағын зиратқа жерленді. 1913 жылы оның сүйегі Вирджиния штатының Лексингтон қаласындағы Вашингтон және Ли университетінің кампусындағы Университет шіркеуіндегі Ли отбасының қабірлеріне көшірілді.
He asked President James Madison for a commission at the onset of the War of 1812 but without success. In 1812 he published his Memoirs of the War in the Southern Department of the United States, where he summarized his military experiences during the Revolutionary War. During the civil unrest in Baltimore, Maryland in 1812, Lee received grave injuries while helping to resist an attack on his friend, Alexander Contee Hanson, editor of the Baltimore newspaper, The Federal Republican on July 27, 1812. Hanson was attacked by a Democratic Republican mob because his paper opposed the War of 1812. Lee, Hanson, and two dozen other Federalists had taken refuge in the paper's offices. The group surrendered to Baltimore city officials the next day and was jailed. Laborer George Woolslager led a mob that forced its way into the jail and removed the Federalists, beating and torturing them over the next three hours. All were severely injured, and one Federalist, James Lingan, died. Lee suffered extensive internal injuries and head and face wounds, and even his speech was affected. His observed symptoms were consistent with what is now called post traumatic stress disorder. After an unsuccessful recovery at home, he sailed to the West Indies to recuperate from his injuries. On his way back to Virginia, he died on March 25, 1818, at Dungeness, on Cumberland Island, Georgia, cared for by Nathanael Greene's daughter Louisa. "Light Horse Harry" was buried with full military honors, provided by an American fleet stationed near St. Marys, Georgia, in a small cemetery at Dungeness. In 1913, his remains were moved to the Lee family crypt at University Chapel, on the campus of Washington & Lee University in Lexington, Virginia.
Танымал мәдениетте
Сценарист Роберт Родаттың сөзіне қарағанда, 2000 жылғы "Патриот" фильміндегі полковник Гарри Бервелл бейнесі Генри Лидің тарихи ерліктерінен шабыттандырылған. 1969 жылғы "1776" мюзиклында Лидің лақап аты (уақытқа сай келмейтін) "The Lees of Old Virginia" әнінде еске алынады, бұл әнді оның үлкен туысы Ричард Генри Лидің кейіпкері орындайды. Генри Ли III Вирджиния штатындағы Цинциннати қоғамының мүшесі болған.
According to screenwriter Robert Rodat, the fictional character of Colonel Harry Burwell in the 2000 film The Patriot was inspired by the historical exploits of Henry Lee. In the 1969 musical 1776, Lee's nickname is mentioned (anachronistically) during the song "The Lees of Old Virginia," sung by the character of his older cousin Richard Henry Lee. Henry Lee III was a member of the Society of the Cincinnati in the State of Virginia.
Шығармалары
Ли, Генри және Роберт И. Ли. Америка Құрама Штаттарының Оңтүстік бөліміндегі соғыс естеліктері. Америка революциясының куәгерлік баяндамалары. Филадельфия: Брэдфорд және Инскип, 1812 жыл. (1869 жылы 3-ші басылымы, оның ұлы Роберт Э. Лидің естеліктерімен бірге.)
Lee, Henry, and Robert E. Lee. Memoirs of the War in the Southern Department of the United States. Eyewitness accounts of the American Revolution. Philadelphia: Bradford and Inskeep, 1812. (3rd ed. published in 1869, with a memoir by his son Robert E. Lee.)