Робби Робертсон: Канадский музыкант және ән жазушының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Канадалық әнші, ән жазушы және гитарист (1943–2023)

Jaime Royal "Robbie" Robertson (5 шілде 1943 – 9 тамыз 2023) – канадалық музыкант. 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында Боб Диланның бас гитарисі, 1978 жылға дейін The Band тобының гитарисі және әнші-күйшісі болды, сондай-ақ жеке орындаушы. Робертсонның The Band тобымен жұмысы американа музыка жанрының қалыптасуына зор үлес қосты. Ол Rock and Roll Hall of Fame және Канаданың Музыкалық Даңқ залына The Band тобының мүшесі ретінде, ал Канаданың Даңқ аллеясына топпен және жеке өзі кірді. Rolling Stone журналының 100 ең үздік гитаристтер тізімінде 59-шы орынды иеленді. "The Weight", "The Night They Drove Old Dixie Down" және "Up on Cripple Creek" әндерін The Band тобымен бірге жазды, ал "Broken Arrow" және "Somewhere Down the Crazy River" сияқты жеке хиттерін шығарды. Ол Канаданың Әнші-күйшілер Даңқ залына енді және Ұлттық Әнші-күйшілер Академиясының өмір бойы жетістіктері үшін сыйлығын алды. Робертсон кино және теледидар саундтректерінде, көбінесе режиссер Мартин Скорсеземен бірлесіп жұмыс істеді, "Соңғы вальс" (1978) рок-документальдық фильмінен бастап, "Қызғанған бұқа" (1980), "Комедия королі" (1983), "Казино" (1995), "Нью-Йорк бандиттері" (2002), "Уолл-стрит қасқыры" (2013), "Сыбыр" (2016), "Ирландиялық" (2019) және "Гүлді айдың кісі өлтірушілері" (2023) сияқты драмалық фильмдерге дейін жұмыстарын жалғастырды, соңғы фильмнің музыкасын жазуды өлімінен аз уақыт бұрын аяқтады. 1943 жылдың 5 шілдесінде жалғыз бала ретінде дүниеге келді. Оның анасы Розмари Долли Крайслер 1922 жылдың 6 ақпанында дүниеге келген. Ол каюга және мохок тайпаларынан шыққан, Гамильтон қаласының жанындағы Гранд-Ривер қорығында өскен. Ол Кэббагетаун ауданында әпкесімен бірге тұрып, Coro зергерлік бұйымдарын қаптау фабрикасында жұмыс істеді. Фабрикада Джеймс Патрик Робертсонмен танысып, 1942 жылы үйленді. Жұбайлар фабрикада жұмысын жалғастырды және Робби бала кезінде Торонтоның бірнеше аудандарында тұрды. Ол анасымен бірге отбасы мүшелерін көру үшін қорыққа жиі баратын. Дәл сол жерде ол гитарада ойнауды үйренді, әсіресе аға кузені Херб Майктан. Радио арқылы рок-н-ролл және ритм-н-блюз музыкасына ғашық болды, Нью-Йорк штатының Буффало қаласынан WKBW радиосынан Джордж "Ханд Дог" Лоренцтің рок-музыкасын тыңдап, Джон Р. Робертсонның WLAC радиосындағы түнгі блюз бағдарламасын (Нэшвилл, Теннесси штаты) тыңдау үшін ұйықпай отыратын. Робби еңбек еткен жылдары ата-анасы ажырасып кетті. Анасы оның әкесі Джеймс емес, жұмыста танысқан америкалық еврей Александр Дэвид Клегерман екенін айтты. Ол кәсіби құмар ойыншы болды және Королева Елизавета жолында болған жол апатында қаза тапты. Джеймс Канада армиясымен Ньюфаундлендте қызмет етіп тұрғанда, анасы оның әкесімен бірге болған. Кейін анасы ұлын әкесінің ағалары Моррис (Морри) және Натан (Нэти) Клегермен таныстырды.

Jaime Royal "Robbie" Robertson (July 5, 1943 – August 9, 2023) was a Canadian musician. He was lead guitarist for Bob Dylan in the mid late 1960s and early mid 1970s, guitarist and songwriter with The Band from their inception until 1978, and a solo artist. Robertson's work with the Band was instrumental in creating the Americana music genre. He was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame and the Canadian Music Hall of Fame as a member of the Band, and into Canada's Walk of Fame, with the Band and on his own. He is ranked 59th in Rolling Stone magazine's list of the 100 greatest guitarists. He wrote "The Weight", "The Night They Drove Old Dixie Down", and "Up on Cripple Creek" with the Band and had solo hits with "Broken Arrow" and "Somewhere Down the Crazy River", and many others. He was inducted into the Canadian Songwriters Hall of Fame, and received a Lifetime Achievement Award from the National Academy of Songwriters. Robertson collaborated on film and TV soundtracks, usually with director Martin Scorsese, beginning in the rockumentary film The Last Waltz (1978) and continuing through dramatic films including Raging Bull (1980), The King of Comedy (1983), Casino (1995), Gangs of New York (2002), The Wolf of Wall Street (2013), Silence (2016), The Irishman (2019), and Killers of the Flower Moon (2023), scoring the latter shortly before his death. was born an only child on July 5, 1943. His mother was born Rosemarie Dolly Chrysler on February 6, 1922. She was Cayuga and Mohawk, raised on the Six Nations of the Grand River reserve southwest of Toronto, near Hamilton. She lived with an aunt in the Cabbagetown neighbourhood and worked at the Coro jewellery plating factory. She met James Patrick Robertson there and they married in 1942. The couple continued working at the factory and the three lived in several Toronto neighbourhoods while Robbie was a child. He often travelled with his mother to the reserve to visit family. Here he was taught guitar, particularly by his older cousin Herb Myke. He became a fan of rock and roll and rhythm and blues through the radio, listening to disc jockey George "Hound Dog" Lorenz play rock on WKBW from Buffalo, New York, and staying up to listen to John R.'s all night blues show on WLAC, a clear channel station in Nashville, Tennessee. In his teens, Robertson's parents separated. His mother told him his biological father was not James, but Alexander David Klegerman, an American Jewish man she met at work. He became a professional gambler and died in a hit and run accident on the Queen Elizabeth Way. She had been with him while James was stationed in Newfoundland with the Canadian Army before they married. She arranged for her son to meet his paternal uncles Morris (Morrie) and Nathan (Natie) Klegerman.

Ерте мансап

Робертсон 14 жасында екі қысқа мерзімді жазғы жұмыс істеді. Біріншісі Торонто маңында бірнеше күн, ал кейін Канаданың Ұлттық көрмесі барысында үш апта бойы фрик-шоуда ассистент болып жұмыс істеді. Кейіннен ол осы тәжірибесінен "Life is a Carnival" (The Band) әні мен өзі өндірген және басты рөлде ойнаған "Карни" (1980) фильміне шабыданды. Робертсонның алғашқы тобы – 1956 жылы пианист және вокалист Брюс Морсхед пен гитарист Джин МакЛеллан құрған Little Caesar and the Consuls. Ол шамамен бір жыл топпен бірге болды, жергілікті жастар билерінде сол кездегі танымал әндерді орындады. 1957 жылы ол досы Пит "Тампер" Трейнормен (кейін Traynor Amplifiers құрылтайшысы) бірге Robbie and the Rhythm Chords тобын құрды. "Құпия планета" фильмін көргеннен кейін және фильмдегі Роби роботына әсерленгеннен кейін олар атауын Robbie and the Robots деп өзгертті. Трейнор Робертсонның гитарын роботтарға арнайы жасап, оған ғарыш заманына сай антенналар мен сымдар орнатты. Трейнор мен Робертсон пианист Скотт Кушнимен бірігіп The Suedes тобын құрды. 1959 жылдың 5 қазанында Suedes тобының Торонтоның Мертон көшесіндегі CHUM Radio Hif Fi клубындағы концертінде Ронни Хокинс оларды алғаш рет байқап, бірнеше әнмен бірге орындауға ықпал етті.

Ронни Хокинс пен " Хоукс " тобымен

Робертсон Хокинстің көлеңкесін Арканзас штатындағы рок-кэби тобы Ронни Хокинс пен Хоукс үшін Suedes тобының Дикси Аренада ашылуынан кейін басталды. Бір күні ол Хокинстің келесі айда студияға жазбаға түсуге барып жатқандықтан, оған жаңа әндер қажет екенін естіді. Өзін жақсы жағдайға келтіруді үміттене отырып, Робертсон түні бойы оянып, "Someone Like You" және "Hey Boba Lu" атты екі ән жазып, оларды келесі күні Хокинске орындады. Шоумен таң қалды және екеуін де өзінің жаңа альбомы "Мистер Динамо" (1959) үшін жаздырды. Хокинс Робертсонды Нью-Йорктегі Брилл ғимаратына шақырып, альбомның қалған бөлігіне әндер таңдауға көмектесуін сұрады. Хокинс Робертсонды Арканзасқа шақырды, содан кейін Ұлыбританияға ұшып, онда теледидарда өнер көрсетті. Арканзаста қалған Робертсон өмірлік жәрдемақысын пластинкаларға жұмсады және күн сайын қарқынды түрде жаттықты. Оралғаннан кейін Хокинс оны бас гитарашы ретінде жұмысқа алды. Бірнеше айдан кейін Кушни тобынан кетіп қалды. Робертсоннан бірнеше жас үлкен Рой Бьюкенен қысқа уақытқа Хоукс тобының мүшесі болды және Робертсонның гитара стиліне маңызды әсер етті: "Бірнеше ай бойы сахнада Бьюкененнің жанында тұрған Робертсон оның дыбыс деңгейін жылдам басқаруын, сталь гитара әсерін беру үшін бірнеше ішекті иіп тартуын, жылдам медиатормен тартуын және соло кезінде тамыр мен бесінші ноталарды иілуге деген құштарлығын үйренді." Барабаншы/әнші Левон Хелм Хоукс тобының мүшесі болған және Робертсонмен жақын дос атанды. Бұл құрам, кейіннен The Band аталған, 1962 және 1963 жылдары Хокинспен бірге гастрольдік сапарға шықты. Ронни Хокинс пен Хоукс 1961–1963 жылдары Roulette Records үшін жазулар жасады, олардың барлығында Робертсон қатысты. Жазулар үш синглді қамтыды: "Come Love" / "I Feel Good" (Roulette 4400, 1961); "Who Do You Love" / "Bo Diddley" (Roulette 4483, 1963); және "There's A Screw Loose" / "High Blood Pressure" (Roulette 4502, 1963).

Левон мен " Хоукс " тобымен

1964 жылдың басында «Хокс» тобы Рони Хокинстен бөлініп, дербес жолға түсті. «Хокс» мүшелері рок-н-ролл стиліне деген қызығушылықтарын жоғалтып, блюз бен соул музыкасын қалайтындарын білдірді. 1964 жылдың басында топ агент Харольд Кудлетске өкілдік ету туралы өтініш жасады, ол келісімін берді және оларға бұрынғысымен Ронни Хокинспен бірге болған айналымдарда бір жылдық концерттер ұйымдастырды. Алғашқыда «Левон Хелм Секстеті» деп аталған топқа болашақ «The Band» тобының барлық мүшелері, сондай-ақ саксофонда Джерри Пенфаунд және вокалде Боб Бруно кірді. Левон мен «Хокс» тобының мүшелері 1964 жылы Торонтода өнер көрсеткен кезде блюз әртісі Джон П. Хаммондпен танысты. «Levon and the Hawks» тобы 1965 жылдың соңында «Atco Records» үшін бірнеше ән жазды. Топты Гроссманға және Диланға оның қызметкері Мэри Мартин ұсынған, ол бастапқыда Торонтодан келген және топтың досы болған. Дилан да Джон Хаммонд арқылы топ туралы білген. Робертсон мен Хелм Диланның қосымша тобында Харви Брукс пен Аль Купермен бірге екі концертте өнер көрсетті. Біріншісі Форест Хиллсте жағымсыз қарсылыққа ұшырады, ал екіншісі Лос-Анджелесте аздап жақсы қабылданды. Әр концертте екі бөлімнен тұратын бағдарлама болды: Диланның ғана гитара мен гармоникада ойнайтын акустикалық концерті және Диланның «Хокс» тобының сүйемелдеуімен электрлі концерт. Бұл турлар Диланды американдық халық музыкасының қайта жандануындағы маңызды тұлға ретінде білетін және оның рок музыкасына өтуін сатқындық деп санайтын жанкүйерлер тарапынан көбінесе жаулық реакцияға ұшырады. Хелм 28 қарашада Вашингтондағы концертінен кейін топтан кетіп қалды. Сессиялық барабаншы Бобби Грегг желтоқсан айында Хелмді ауыстырды, ал Сэнди Коникофф 1966 жылдың қаңтарында Греггтің орнына келді. Бұл материал ресми түрде «The Bootleg Series Vol. 4: Bob Dylan Live 1966, The "Royal Albert Hall" Concert» альбомы ретінде жарық көрді. Турдың еуропалық бөлігі деректі фильм режиссері Д. А. Пеннебейкермен түсірілді, бірақ жоспарланған фильмнің аяқталуы кейінге шегерілді. Апаттан кейін Дилан оны өзі өңдеуге шешім қабылдады және ол коммерциялық мақсатта жарық көрмеді. Ол 1972 жылы Нью-Йорктегі Уитни мұражайында «Eat the Document» деген атпен көрсетілді. 1965 жылдың 30 қарашасында Дилан «Хокс» тобының мүшелерімен студиялық жазба жасады, нәтижесінде альбомға енбеген «Can You Please Crawl Out Your Window?» синглы жарық көрді. Дилан 1966 жылдың ақпан айының ортасында «Blonde on Blonde» альбомын Нашвиллде аяқтады, Робертсонды осы сессиялардың біріне, 14 ақпанда өткеніне шақырып алды.

The Hawks left Ronnie Hawkins at the beginning of 1964 to go on their own. The members of the Hawks were losing interest in playing in the rockabilly style and favoured blues and soul music. In early 1964, the group approached agent Harold Kudlets about representing them, which he agreed to do, booking them a year's worth of shows in the same circuits as they had been in before with Ronnie Hawkins. Originally dubbed The Levon Helm Sextet, the group included all of the future members of the Band, plus Jerry Penfound on saxophone and Bob Bruno on vocals. The members of Levon and the Hawks befriended blues artist John P. Hammond while he was performing in Toronto in 1964. As Levon and the Hawks, the group cut an afternoon session for Atco Records later in 1965, The group had been recommended to both Grossman and to Dylan by Mary Martin, one of Grossman's employees; she was originally from Toronto and was a friend of the band. Dylan was also aware of the group through his friend John Hammond,

Robertson and Helm performed in Dylan's backing band, along with Harvey Brooks and Al Kooper for both shows. The first at Forest Hills received a predominantly hostile response, but the second in Los Angeles was received slightly more favourably. with each show consisting of two sets: an acoustic show featuring only Dylan on guitar and harmonica, and an electric set featuring Dylan backed by the Hawks. The tours were largely met with a hostile reaction from fans who knew Dylan as a prominent figure in the American folk music revival, and thought his move into rock music a betrayal. Helm left the group after their November 28 performance in Washington, D. C. Session drummer Bobby Gregg replaced Helm for the December dates, and Sandy Konikoff was brought in to replace Gregg in January 1966. but was eventually released officially as The Bootleg Series Vol. 4: Bob Dylan Live 1966, The "Royal Albert Hall" Concert. The European leg of the tour was filmed by documentary filmmaker D. A. Pennebaker, but completion of a planned film was delayed. After recovering from an accident, Dylan decided to edit it himself. and it was never commercially released. It was screened as Eat the Document in 1972 at the Whitney Museum in New York. On November 30, 1965, Dylan cut a studio session with members of the Hawks, which yielded the non LP single "Can You Please Crawl Out Your Window?" Dylan completed the Blonde on Blonde album in Nashville in mid February 1966, employing Robertson for one of these sessions, which took place on February 14.

"Керең таспалар" кезеңі

1966 жылғы 29 шілдеде Дилан мотоцикл апатынан мойнына жарақат алып, Нью-Йорк штатының солтүстігінде жаңа әйелі мен баласымен тыныш өмірге көшті. Сол кезде "Хоукс" тобының бірнеше мүшесі Нью-Йорктегі "Челси" қонақүйінде тұрып, кейін Вудсток ауданындағы үйге көшіп барды. Бұрынғы "Хоукс" мүшесі Левон Хелм 1967 жылғы тамызда топқа қайта оралды. 1969 жылы екі белгісіз музыка индустриясының өкілі жинаған қарапайым ақ қаптамалы бутлег-альбом осы сессиялардан жеті трек жинағын ұсынды. "The Great White Wonder" деп аталған альбом тәуелсіз дискі дүкендерінде пайда бола бастады және радиода ойнала бастады. Бұл альбом үлкен сәттілікке жетті. 1975 жылы Робертсон ресми жинақ шығарды – "The Basement Tapes", оған сессиялардан алынған тректер енді. Барлығы 138 сақталған жазбаның толық жинағы 2014 жылы "The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Complete" деген атпен жарық көрді. "Basement Tapes" кезеңінде топ өзінің ерекше дыбысын дамытты, ал Гроссман топты ірі лейблға ұсыну үшін Лос-Анджелеске барып, Capitol Records компаниясымен келісімшарт жасады. Нәтижесінде 1968 жылғы тамызда "Music From Big Pink" альбомы шықты. Робертсон "Music From Big Pink" альбомына төрт ән жазды, олардың ішінде "The Weight", "Chest Fever", "Caledonia Mission" және "To Kingdom Come" бар. Ол ән жазу авторларының тізімінде "J. R. Robertson" деп көрсетілген. Ол "To Kingdom Come" трекіне жетекші вокал орындады; ал 1977 жылғы "Islands" альбомында "Knockin' Lost John" әні шыққанға дейін ол топтың тағы бір әніне ән салған жоқ. Альбом американдық чарттарда жақсы нәтиже көрсетпеді, бастапқыда #63 орында тоқтады. Ән Джеки ДеШеннонның (АҚШ #55, 1968), Арета Франклиннің (АҚШ #19, 1969) және The Supremes with the Temptations (АҚШ #46, 1969) орындауындағы сәтті нұсқаларынан кейін танымал болды, сондай-ақ "Easy Rider" (1969) фильмінде пайда болды, ол үлкен сәттілікке жетті. "The Weight" әні топтың ең танымал әніне айналды. Ол көптеген әртістердің репертуарында болды, ондаған фильмдер мен деректі фильмдерде пайда болды және американдық рок музыкасының классикасына айналды. "Music from Big Pink" 1968 жылы шыққанда, топ бастапқыда бұқаралық ақпарат құралдарының назарынан аулақ болды және Capitol Records компаниясын жарнамалық шаралардан бас тартуға шақырды. Олар альбомды қолдау үшін бірден гастрольдік сапарға шықпады және бір жыл бойы сұхбат беруден бас тартты. Олардың сол жылы ең маңызды өнер көрсетулері 1969 жылғы Вудсток фестивалі мен Ұлыбританиядағы Уайт аралы фестивалінде Боб Диланмен бірге тамыз айында болды. "The Band" альбомы американа тақырыбындағы бос концептуалды альбом ретінде жұмыс істейді және американа музыка жанрының қалыптасуына үлкен үлес қосты. Бұл альбомдағы ең күшті мәдени әсерге ие болған ән – "The Night They Drove Old Dixie Down". Ән америкалық Азамат соғысынан кейін оңтүстік жеңілгеннен кейін Конфедерация адамының өмірін зерттейді. Ол тарихи оқиғаларды қосып, үлкен американдық мифтерді жасайды. "The Band" тобының түпнұсқа нұсқасы "Up on Cripple Creek" синглінің B-жағы ретінде ғана шығарылса да, Джоан Баездің кавер-версиясы 1971 жылы чарттарда #3 орынға шықты және әнді танымал етуге көмектесті. "The Band" тобының басқа да бірнеше тректері радиода көп ойналып, топтың концерттік өнер көрсетулерінде негізгі орын алды. "Up on Cripple Creek" 1969 жылдың соңында АҚШ-та #25 орынға ие болды және бұл олардың Топ 30-ға енген жалғыз хиті болды. "Rag Mama Rag" 1970 жылдың сәуірінде Ұлыбританияда #16 орынға жетті, бұл топтың сол елдегі кез келген синглінің ең жоғары көрсеткіші болды. Кейін ол 2009 жылы Джейсон Шнайдердің американа музыкасына канадалық үлес туралы кітабының атауы болды. Бұл журналдың мұқабасында Солтүстік Американың рок-төркемесі алғаш рет жарияланды. "The Band" тобы Нью-Йорктің Вудсток қаласында "The Woodstock Playhouse" театрын жаңа концерттік альбомды жазу мақсатымен жалға алды, бірақ қалалық кеңес оған қарсы дауыс берді, сондықтан олар сол жерде жазды, бірақ көрерменсіз. Робертсон бұрынғыдай ән жазудың көп бөлігін өзіне алды. Бұл сессиялар олардың үшінші альбомы "Stage Fright" болды, ол топтың ең жоғары рейтингтік альбомы болды, 5 қыркүйекте #5 орынға ие болды және 14 апта бойы Billboard Top 40 тізімінде болды. "Rock of Ages" альбомы #6 орынға ие болды және 14 апта бойы Топ 40 тізімінде болды. 600 000-нан астам адам қатысқан фестиваль Гиннес рекордтар кітабына "Поп фестиваліне қатысушылар саны" бойынша рекорд орнатты. Бұл жазба алғаш рет кітаптың 1976 жылғы басылымында жарияланды. 1973 жылғы қазан айында топ "Moondog Matinee" атты әндерінің альбомын шығарды, Боб Дилан Нью-Йорк штатының Вудсток қаласынан Калифорния штатының Малибу қаласына көшіп барды. Сәйкес келіп, Робертсон 1973 жылдың жазында Малибуға көшіп барды, ал сол жылдың қазан айына дейін топтың қалған мүшелері де оған еріп, Зума-Бич маңындағы үйлерге көшіп барды. Дэвид Геффен Диланды Asylum Records компаниясына шартты түрде бекітті, ал промоутер Билл Грэммен бірлесіп, 1974 жылғы Боб Дилан және "The Band" гастрольдік сапарының тұжырымдамасын жасады. Бұл оның жеті жылдан астам уақыттан кейінгі алғашқы гастрольдік сапары болды. Сонымен қатар, Билл Грэм "The New York Times" газетінде Боб Дилан және "The Band" гастрольдік сапары туралы толық беттік жарнама жариялады. Жауап бұл уақытқа дейін көңілдесу тарихындағы ең ірі жауаптардың бірі болды, 650 000 орынға 5-6 миллион билетке сұраныс түсті. Грэмнің кеңсесі билеттерді лотерея негізінде сатты, ал Дилан мен "The Band" осы мәміледен 2 миллион доллар табыс тапты. "Planet Waves" альбомы 1974 жылғы 9 ақпанда жарық көрді. Альбом Billboard альбомдық чарттарында төрт апта бойы #1 орында тұрды және Billboard Top 40 тізімінде барлығы 12 апта болды. Бұл Боб Дилан мен "The Band" тобының бірге студиялық альбомды жазған алғашқы және жалғыз реті болды. Концерттер жаңа "Planet Waves" альбомынан көбірек әндермен және Дилан мен "The Band" ұнатқан каверлермен басталды, бірақ гастроль барысында олар көбірек таныс және ескі материалдарды орындауға көшті, "Planet Waves" альбомынан тек "Forever Young" әнін ғана концерттік тізімде қалдырды. Дилан мен "The Band" 1965-1966 жылдардағы даулы әлемдік гастрольдік сапарынан бірнеше тректерді орындады, оларға көрермендер бұрынғыдан гөрі әлдеқайда ынталы жауап берді, тоғыз жыл бұрынғыда оларға ара-тұра қарсылық білдіріп, ысқырық салған еді. 1973 жылы Малибуға көшкеннен кейін Робертсон мен "The Band" тобы Зума-Бич маңындағы Малибуде "Shangri La" деп аталатын ранчоны тапты және мүлікті жалға алуға шешім қабылдады. Мүліктің негізгі үйі бастапқыда "Lost Horizon" (1937) фильмінің актрисасы Марго Альберт салған, ал ранчо 1960 жылдары "Mister Ed" телешоуының түсірілім және тұрақ орны болған. Одан кейін үй жоғары сапалы бордель ретінде пайдаланылған. "The Basement Tapes" альбомының шығуы, Боб Дилан мен "The Band" тобына жатқызылған, жаңа студияда өткен алғашқы альбомдық өндіріс болды. Робертсон өндірген альбом Диланмен 1967 жылғы түпнұсқа "Basement Tapes" сессияларынан алынған таспалардың және "Music From Big Pink" альбомы үшін кейін жазылған тректердің демо-нұсқаларын қамтыды. Робертсон тректерді тазартты, ал альбом 1975 жылдың шілде айында жарық көрді.

On July 29, 1966, Dylan sustained an injured neck from a motorcycle accident, and retreated to a quiet domestic life with his new wife and child in upstate New York. Some of the members of the Hawks were living at the Chelsea Hotel in New York City at the time, and the two moved into a house in the Woodstock area. Previous Hawks member Levon Helm returned to the group in August 1967. In 1969, a bootleg album with a plain white cover compiled by two incognito music industry insiders featured a collection of seven tracks from these sessions. The album, which became known as The Great White Wonder, began to appear in independent record stores and receive radio airplay. This album became a runaway success

In 1975, Robertson produced an official compilation, The Basement Tapes, which included a selection of tracks from the sessions. An exhaustive collection of all 138 extant recordings was released in 2014 as The Bootleg Series Vol. 11: The Basement Tapes Complete. Over the course of the "Basement Tapes" period, the group had developed a sound of their own, and Grossman went to Los Angeles to shop the group to a major label, securing a contract with Capitol Records. The resulting album, Music From Big Pink, was released in August 1968. Robertson wrote four of the songs on Music From Big Pink, including "The Weight", "Chest Fever", "Caledonia Mission", and "To Kingdom Come". He is listed in the songwriting credits as "J. R. Robertson". He sang lead vocal on the track "To Kingdom Come"; he did not sing on another Band song released to the public until "Knockin' Lost John" on 1977's Islands. it did not fare as well on the American charts, initially stalling at #63. The song gained traction following more successful covers by Jackie DeShannon (US #55, 1968), Aretha Franklin (US #19, 1969), and the Supremes with the Temptations (US #46, 1969), and the song's inclusion in the movie Easy Rider (1969), which became a runaway success. "The Weight" has since become the Band's best known song. It has been covered by many artists, appeared in dozens of films and documentaries, and has become a staple of American rock music. When Music from Big Pink was released in 1968, the Band initially avoided media attention, and discouraged Capitol Records from promotional efforts. They also did not immediately pursue touring to support the album, and declined to be interviewed for a year. Their most notable performances that year were at the 1969 Woodstock Festival and the UK Isle of Wight Festival with Bob Dylan in August. The Band works as a loose concept album of Americana themes, and was instrumental in the creation of the Americana music genre. The song from this album that had the strongest cultural influence was "The Night They Drove Old Dixie Down". The song explores a Confederate man's life after defeat of the South following the American Civil War. It incorporates historical events to create a larger American mythos. Although the Band's original version was only released as the B side of the single "Up on Cripple Creek", a cover version by Joan Baez went to #3 on the charts in 1971 and helped to popularize the song. Several other tracks from The Band received significant radio airplay, and became staples in the group's concert appearances. "Up on Cripple Creek" peaked at #25 in late 1969 in the United States, and was their only Top 30 hit there. "Rag Mama Rag" reached #16 in the UK in April 1970, the highest chart position of any single by the group in that country. and was later the title of a 2009 book about Canadian contributions to the Americana music genre by Jason Schneider. This was the first time a North American rock band had been featured on the cover of the magazine. The Band rented The Woodstock Playhouse in Woodstock, New York with the intent of recording a new live album there, but the city council voted against it, so they recorded on location, but without an audience. Robertson handled most of the songwriting duties as before. These sessions became their third album, Stage Fright, which became the Band's highest charting album, peaking at #5 on September 5 and staying on the Billboard Top 40 for 14 weeks. Rock of Ages peaked at #6, and remained in the Top 40 for 14 weeks. With over 600,000 people in attendance, the festival set a record for "Pop Festival Attendance" in the Guinness Book of World Records. The record was first published in the 1976 edition of the book. In October 1973, the Band released an album of cover songs entitled Moondog Matinee, Bob Dylan relocated from Woodstock, New York to Malibu, California. Coincidentally, Robertson moved to Malibu in the summer of 1973, and by October of the year the rest of the members of the Band had followed suit, moving into properties near Zuma Beach. David Geffen had signed Dylan to Asylum Records, and worked with promoter Bill Graham on the concept that became the Bob Dylan and the Band 1974 Tour. It was his first tour in over seven years. Meanwhile, Bill Graham took out a full page advertisement for the Bob Dylan and the Band tour in The New York Times. The response was one of the largest in entertainment history up to that point, with between 5 and 6 million requests for tickets mailed in for 650,000 seats. Graham's office ended up selling tickets off on a lottery basis, and Dylan and the Band netted $2 million from the deal. Planet Waves was released on February 9, 1974. The album was #1 on the Billboard album charts for four weeks, and spent 12 weeks total in the Billboard Top 40. and the first and only time Bob Dylan and the Band recorded a studio album together. The shows began with more songs from the new Planet Waves album and with covers that Dylan and the Band liked, but as the tour went on, they moved toward playing older and more familiar material, only keeping "Forever Young" from the Planet Waves album in the set list. Dylan and the Band played a number of tracks from the controversial 1965–1966 World Tour, this time to wildly enthusiastic response from the audience where there had been mixed reaction and boos nine years previously. After moving to Malibu in 1973, Robertson and the Band had discovered a ranch in Malibu near Zuma Beach called "Shangri La", and decided to lease the property. The main house on the property had originally been built by Lost Horizon (1937) actress Margo Albert, and the ranch had been the filming and stabling site for the Mister Ed television show in the 1960s. In the interim, the house had served as a high class bordello. The album release of The Basement Tapes, credited to Bob Dylan and the Band, was the first album production that took place in the new studio. The album, produced by Robertson, featured a selection of tapes from the original 1967 Basement Tapes sessions with Dylan, as well as demos for tracks eventually recorded for the Music From Big Pink album. Robertson cleaned up the tracks, and the album was released in July 1975.

1976-1978: Соңғы вальс

1976 жылдың маусымында топ қайта гастрольдік сапарға шықты, жаз бойы концерттер берді. Жазғы тур кезінде топ мүшесі Ричард Мануэль қайық апатында мойнына ауыр жарақат алды, сол себепті он концерт отменился. Кейін Хелм өзінің "This Wheel's on Fire" атты автобиографиясында Робертсонның топтың қалған мүшелерін топты таратуға мәжбүрлегенін айтты. Концерт ұйымдастырушысы Билл Грэм 1976 жылдың 25 қарашасында Американдық Алғыс айту күніне орай Winterland Ballroom-да концерт ұйымдастырды. "Соңғы вальс" – мерекелік шара болды, билеттерінің бағасы бір адамға 25 доллар тұрды. Шараға көрермендерге арналған Алғыс айту күніне арналған кешкі ас және түрлі музыкалық қонақтар шақырылды. Робертсон оқиғаны фильмге түсіргісі келді және режиссер Мартин Скорсезеге концертті түсіруге қызығушылығы барма-жоқ па деп сұрады. Олар 200 беттік сценарий жасады, онда әндердің сөздері, кім қандай бөлігін орындайтыны және қандай аспаптар қолданылатыны тізімделді. Сондай-ақ, камера және жарық жұмысы үшін арналған бағаналар да болды. Борис Левен көркемдік директор болып тағайындалды. Джонатан Таплин атқарушы продюсер рөлін алды, ал Робертсон фильмнің продюсері ретінде жұмыс істеді. Іс-шара кешкі сағат 5-те басталды, көрермендерге шам жарығындағы үстелдерде дәстүрлі Алғыс айту күніне арналған толық тағам ұсынылды, ал вегетариандық үстелде баламалы мәзір ұсынылды. Беркли жаяу оркестрі би үшін вальс музыкасын орындады. Кешкі сағат 8-де үстелдер тазаланып, басқа жерге көшірілді. Сағат 9-да топ "Up On Cripple Creek" әнімен бастап бір сағат бойы ән шырқады. Сағат 10-нан кейін Робертсон сахнаға алғашқы қонақ – Ронни Хокинсті шақырды, топпен бірге түннің жарымына дейін түрлі қонақ жұлдыздар өнер көрсетті. Топ 30 минуттық үзіліс жасады, осы уақытта Бей-Эриасының бірнеше ақындары, соның ішінде Лоуренс Ферлингетти, Дайан ди Прима және Майкл МакКлюр өз өлеңдерін оқыды. Үзілістен кейін топ сахнаға оралып, басқа әндермен қатар Робертсон 48 сағат бұрын аяқтаған "Соңғы вальс тақырыбы" атты жаңа композицияны орындады. Боб Дилан екінші бөлімнің соңында бірнеше ән орындап, соңында басқа қонақ жұлдыздармен бірге "I Shall Be Released" әнімен финалдық өнер көрсетті. Одан кейін екі жұлдызды джем сессиясы өтті, содан кейін топ сахнаға оралып, "Baby Don't You Do It" әнімен шоуды аяқтады. Бірінші бес жағында концерттен тікелей жазбалар, ал соңғы жағында MGM дыбыс студиясынан студиялық жазбалар бар, соның ішінде сингл ретінде шығарылатын және Роббидің ән салған үшінші және соңғы әні – "Out Of The Blue". Альбом Billboard чарттарында #16 орынға ие болды және 8 апта бойы Топ-40-та болды. Фильм рок және кино сыншыларынан жақсы баға алды. Робертсон мен Скорсезе фильмді насихаттау үшін Америка мен Еуропаға сапар шекті. Роджер Эберт өзінің аралас пікірінде былай деп жазды: "Соңғы вальсте естеліктері нашар музыканттар бар сияқты. Олар ұстап тұр. Скорсезе режиссерлігі көбінесе өнер көрсетулердің жақын және орташа кадрларымен шектеледі; ол көрермендерді елемейді. Фильм оның өміріндегі қиын кезеңнің соңында және әсіресе қиын уақытта түсірілді (фильм түсіру Нью-Йорк, Нью-Йорк жұмысымен бірге жүрді). Бұл - достар арасында қуанып, сағынып, тыныш өмір сүрген адамдар туралы жазба емес".

The Band began touring again in June 1976, performing throughout the summer. While on the summer tour, member Richard Manuel severely injured his neck in a boating accident, so ten dates were cancelled. Helm later made the case in his autobiography, This Wheel's on Fire, that Robertson had forced the Band's breakup on the rest of the group. Concert promoter Bill Graham booked the Band at the Winterland Ballroom on American Thanksgiving, November 25, 1976. The Last Waltz was a gala event, with ticket prices of $25 per person. It included a Thanksgiving dinner served to the audience, and featured the Band performing with various musical guests. Robertson wanted to document the event on film, and approached director Martin Scorsese to see if he was interested in shooting the concert. They developed a 200 page script for the show, listing out in columns the lyrics of the songs, who was singing what part, and what instruments were being featured. It included columns for the camera and lighting work. Boris Leven was brought in as art director. Jonathan Taplin assumed the role of executive producer, and Robertson worked as producer of the film. The event began at 5 pm, beginning with the audience members being served a full traditional Thanksgiving meal at candlelit tables, with a vegetarian table serving an alternate menu as an option. The Berkeley Promenade Orchestra played waltz music for dancing afterward. The tables were cleared and moved at 8 pm. At 9 pm, the Band played songs for an hour, beginning with "Up On Cripple Creek". Just after 10 pm, Robertson introduced Ronnie Hawkins, the first onstage guest, with a succession of guest stars appearing with the group until just after midnight. The group took a 30 minute break, during which several Bay Area poets, including Lawrence Ferlinghetti, Diane di Prima, and Michael McClure performed readings of their poems. After the break, the Band returned to the stage, performing, among other songs, a new composition entitled "The Last Waltz Theme" that Robertson had just completed less than 48 hours prior. Bob Dylan was brought in at the end of this second set, performing several songs, and finally being joined with the other guest stars for a finale performance of "I Shall Be Released". This was then followed with two all star jam sessions, after which the Band returned to the stage to close the show with one more song, their rendition of "Baby Don't You Do It". The first five sides feature live performances from the concert, and the last side contains studio recordings from the MGM sound stage sessions, including Out Of The Blue, which would be released as a single and which is the third and last Band song on which Robbie sings lead. The album peaked at #16 on the Billboard charts, and remained in the Top 40 for 8 weeks. The film fared well with both rock and film critics. Robertson and Scorsese made appearances throughout America and Europe to promote the film. In his mixed review Roger Ebert wrote, "In The Last Waltz, we have musicians who seem to have bad memories. Who are hanging on. Scorsese's direction is mostly limited to closeups and medium shots of performances; he ignores the audience. The movie was made at the end of a difficult period in his own life, and at a particularly hard time (the filming coincided with his work on New York, New York). This is not a record of serene men, filled with nostalgia, happy to be among friends."

Топтан тыс жұмыстар (1970-1977)

Робертсон Джесси Винчестердің дебюттік, аттас альбомын продюсерлік етті, ол 1970 жылы Ampex Records лейблында жарық көрді. Альбомда Робертсонның бүкіл альбом бойында гитарада ойнауы және "Snow" трегіне авторлық құқықтың бір бөлігі Робертсонға тиесілігі көрсетілген. Робертсон бұрынғы The Beatles мүшесі Ринго Старрдың үшінші жеке альбомы "Ringo" (1973) альбомында "Sunshine Life For Me (Sail Away Raymond)" трегінде The Band тобының бес мүшесінің төртеуімен бірге гитарада ойнады. Робертсон Старрдың төртінші альбомы "Goodnight Vienna" (1974) альбомындағы "Snookeroo" трегіне гитара солосын қосты. Робертсон Джони Митчеллдің "Raised on Robbery" трегінде гитарада ойнады, ол оның "Court and Spark" альбомында жарық көрді. 1974 жылы Робертсон Карли Саймонның "Mockingbird" әнінде гитара ойнады, онда Саймон сол кездегі күйеуі Джеймс Тейлормен бірге орындады. 1975 жылы Робертсон әнші-гитарист Хирт Мартинестің дебюттік альбомы "Hirth From Earth" альбомын продюсерлік етті және гитарада ойнады. Боб Дилан Мартинесті естіп, оны Робертсонға ұсынды. Робертсон Мартинестің музыкасына жақын болды, оған Warner Bros. Records компаниясымен жазба жасауға көмектесті және оның дебюттік альбомын продюсерлік етуге келісті. Ол сондай-ақ Мартинестің "Big Bright Street" (1977) альбомында да гитара ойнады. 1975 жылы Эрик Клэптон "No Reason to Cry" альбомын The Band тобының мүшелерінің көмегімен The Band-тің "Shangri La" студиясында жазды. 1970 жылдардың ортасында Робертсон әнші Нил Даймондпен байланысып, екеуі Tin Pan Alley әншісінің өмірі мен күресі туралы концептуалды альбомда жұмыс істеуді бастады. Нәтижесінде шыққан "Beautiful Noise" атты альбом 1976 жылдың басында "Shangri La" студиясында жазылды. Ол Billboard чарттарында 6-орынға жетіп, он алты апта бойы Топ-40 қатарында болды. Робертсон альбомды продюсерлік етті, Даймондпен бірге "Dry Your Eyes" трегін жазды және "Dry Your Eyes", "Lady Oh" және "Jungletime" тректерінде гитарада ойнады. Ол 1976 жылы Лос-Анджелестегі Грек театрында жазылған Даймондтың концерттік қос альбомы "Love at the Greek" (1977) альбомын продюсерлік етті. "Love at the Greek" Billboard чарттарында 8-орынға жетіп, Топ-40 қатарында тоғыз апта болды. 1977 жылы Робертсон The Band тобының бұрынғы мүшелерінің екі альбомына қатысты. Робертсон Рик Данконың дебюттік альбомындағы "Java Blues" трегінде гитарада ойнады, сондай-ақ Левон Хелм & the RCO All Stars альбомындағы Earl King жазған "Sing, Sing, Sing" трегінде гитарада ойнады. Сондай-ақ 1977 жылы Робертсон Левон Хелмнің бұрынғы қарындасы әнші-сазгер Либби Титустың екінші, аттас альбомына үлес қосты.

Robertson produced Jesse Winchester's debut self titled album, which was released in 1970 on Ampex Records. The album features Robertson playing guitar throughout the album, and co credits the track "Snow" to Robertson as well. Robertson played guitar on ex Beatle Ringo Starr's third solo album, Ringo (1973), performing with four fifths of the Band on the track "Sunshine Life For Me (Sail Away Raymond)". Robertson contributed a guitar solo on the track "Snookeroo" on Starr's fourth album, Goodnight Vienna (1974). Robertson played guitar for Joni Mitchell on the track "Raised on Robbery", which was released on her album Court and Spark. In 1974, Robertson also played guitar on Carly Simon's version of "Mockingbird", which featured Simon singing with her then husband James Taylor. In 1975, Robertson produced and played guitar on singer/guitarist Hirth Martinez's debut album Hirth From Earth. Bob Dylan had heard Martinez, and recommended him to Robertson. Robertson identified strongly with Martinez' music, helped him to secure a recording contract with Warner Bros. Records, and agreed to produce Martinez' debut album. He also played guitar on Martinez' follow up album, Big Bright Street (1977). In 1975, Eric Clapton recorded the album No Reason to Cry at the Band's Shangri La Studios with help from members of the Band. In the mid 1970s, Robertson connected with singer Neil Diamond, and the two began collaborating on a concept album about the life and struggles of a Tin Pan Alley songwriter. The resulting album, entitled Beautiful Noise, was recorded at Shangri La Studios in early 1976. It reached #6 on the Billboard charts and remained in the Top 40 for sixteen weeks. Robertson produced the album, co wrote the track "Dry Your Eyes" with Diamond, and played guitar on "Dry Your Eyes", "Lady Oh", and "Jungletime". He produced Diamond's live double album Love at the Greek (1977), which was recorded in 1976 at the Greek Theatre in Los Angeles. Love at the Greek reached #8 on the Billboard charts and remained in the Top 40 for nine weeks. In 1977, Robertson contributed to two album projects from the Band alumni. Robertson played guitar on "Java Blues" on Rick Danko's self titled debut album, and also played guitar on the Earl King penned "Sing, Sing, Sing" on the album Levon Helm & the RCO All Stars. Also in 1977, Robertson contributed to the second self titled album by singer songwriter Libby Titus, who was the former girlfriend of Levon Helm.