Кіріспе
Америка Құрама Штаттарындағы Айдахо штатындағы ұлттық ескерткіш
Кэри (батыс)
| координаттар =
| ауданы акрмен = 753000
| аудан анықтамасы = Бұл Блэйн, Батт, Линкольн, Минидока және Пауэр округтерінде орналасқан. Аймақ Ұлттық саябақтар қызметі мен Жерді басқару бюросы (ЖББ) бірлесіп басқарады. Ескерткіш пен қорықта 25-тен астам жанартау конустары бар, оның ішінде шашыраңқы конустардың көрнекті мысалдары кездеседі. Ай кратері лава даласын құрайтын 60 түрлі қатып қалған лава ағынының жасы 15 000 жылдан бастап 2 000 жылға дейін жетеді. Кінгс Боул және Вапи лава далалары, екеуінің де жасы шамамен 2 200 жыл, Ұлттық қорықтың құрамына кіреді. Бұл лава даласы Жер қыртысының әлсіз жері саналатын 85 км (53 миль) оңтүстік-шығыстан солтүстік-батысқа қарай созылған Ұлы Рифт жанартау аймағынан шыққан бірнеше ірі лава төсекшелерінің ең үлкені болып табылады. Басқа жарықтардан шыққан лава далаларымен бірге олар Айдахо штатының лава төсекшелерін құрайды, ал олар өз кезегінде одан да ірі Снейк Ривер Плейн жанартау провинциясында орналасқан. Ұлы Рифт Снейк Ривер Плейн жазығының дерлік барлық бөлігіне дейін созылады. Қонақтар орталығындағы биіктік теңіз деңгейінен 1801 метр (5910 фут) жоғары. Ай кратері аймағындағы жалпы орташа жауын-шашын мөлшері жылына... Оның көп бөлігі базальттың жарықтарында жоғалып, кейін Снейк Ривер Каньонының қабырғаларындағы бұлақтар мен сіңулер арқылы пайда болады. Жазықтағы ескі лава далалары шалғынға төзімді өсімдіктерді, мысалы, ақ жусанды қолдайды, ал Ай кратері сияқты жас далалар маусымдық және өте сирек өсімдік жамылғысына ие. Алыстан қарағанда, бұл жамылғы көзден жоғалып, қараңғы, шөлді ландшафт әсерін қалдырады. Соңғы 15 000 жыл ішінде лаваның қайта-қайта ағып кетуі жер бетін көтеріп, оңтүстік-батыс желдеріне ұшыратып, аймақты құрғақ ұстауға көмектеседі. Осы жағдайлар лава даласында өмір сүруді қиындатады.
| coordinates =
| area acre = 753000
| area ref = It spreads across Blaine, Butte, Lincoln, Minidoka, and Power counties. The area is managed cooperatively by the National Park Service and the Bureau of Land Management (BLM). The Monument and Preserve contain more than 25 volcanic cones, including outstanding examples of spatter cones. The 60 distinct solidified lava flows that form the Craters of the Moon Lava Field range in age from 15,000 to just 2,000 years. The Kings Bowl and Wapi lava fields, both about 2,200 years old, are part of the National Preserve. This lava field is the largest of several large beds of lava that erupted from the 53 mile (85 km) south east to north west trending Great Rift volcanic zone, a line of weakness in the Earth's crust. Together with fields from other fissures they make up the Lava Beds of Idaho, which in turn are in the much larger Snake River Plain volcanic province. The Great Rift extends across almost the entire Snake River Plain. Elevation at the visitor center is 5910 feet (1801 m) above sea level. Total average precipitation in the Craters of the Moon area is between per year. Most of this is lost in cracks in the basalt, only to emerge later in springs and seeps in the walls of the Snake River Canyon. Older lava fields on the plain support drought resistant plants such as sagebrush, while younger fields, such as Craters of the Moon, only have a seasonal and very sparse cover of vegetation. When viewed from a distance, this cover disappears almost entirely, giving an impression of utter black desolation. Repeated lava flows over the last 15,000 years have raised the land surface enough to expose it to the prevailing southwesterly winds, which help to keep the area dry. Together these conditions make life on the lava field difficult.
Американың түпкүллі тарихы
Бұл аймаққа палеоиндейлер шамамен 12 000 жыл бұрын келген, бірақ археологиялық жәдігерлерді көп қалдырмаған. Солтүстік Шошон тайпасы жазғы көші-қондары кезінде Йылыс өзенінен бастап, лава алаңының батысындағы Камас даласына дейін Ай кратерлерінің лава алаңы арқылы жолдар жасаған. Үндістан туннеліне жақын жерде көрінетін тас шеңберлерді жергілікті халық салған. Ешбір түпкілікті американдық тайпаның тұрақты қоныстанғанына дәлел жоқ. Аңшы-жинаушы мәдениетін ұстанған Солтүстік Шошондар жердің берекесімен күн көріскен; жеуге жарамды өсімдіктер, жаңғақтар, тамырлар мен жидектерді жинаумен қатар, көптеген жануарларға аң ауып, ет пен жабдық алу үшін, сондай-ақ тері мен түктерді жылу үшін қолданған. Айдахо штатының Салмон өзені аймағында алтын табылганан кейін, эмигранттардың бір тобы Иллинойс штатында туған Тим Гуддейл есімді аңшы және саудагерді оларды қысқа жолмен алып өтуге көндірді. 1862 жылдың шілде айында үлкен керуен жолға шығып, Ай лава алаңында басқа керуендермен қосылды. 795 ер адам, 300 әйел және баладан тұратын ерекше үлкен топ саяхаты барысында көп қиындыққа тап болмады және олардың жетекшісінің құрметіне сол жолды атады. Йылыс өзенін кесіп өту үшін паром қосу сияқты жақсартулар оны Орегон жолының танымал балама жолына айналдырды.
Барлау және ерте зерттеу
АҚШ армиясының капитаны және батыс зерттеушісі Б. Л. Е. Бонневилл 19 ғасырда АҚШ-тың батысындағы лава далалары мен басқа да жерлерді аралап, өзінің тәжірибелерін күнделіктерінде қалдырды. Вашингтон Ирвинг кейін Бонневиллдің күнделіктерін пайдаланып, «Капитан Бонневиллдің оқиғалары» атты кітап жазды. Ол бұл атаусыз лава даласын «көзге ештеңе көрінбейтін, шөл, қорқынышты кеңістік, онда шөп өспейді, су ақпайды, тек лава ғана көрінеді» деп сипаттады. 1879 жылы Арко қаласының тұрғындары Артур Феррис және Дж. В. Пауэлл лава далаларын зерттеген алғашқы еуропалық американдықтар болды. Олар мал жаю және суару үшін оны пайдалану мүмкіндігін қарастырды, бірақ аймаққа жарамсыз деп тапты және кетіп қалды. 1901 және 1903 жылдары Израиль Расселл АҚШ Геологиялық қызметі (USGS) үшін зерттеу жүргізген кезде осы аймақты зерттеген алғашқы геолог болды. 1910 жылы Сэмюэл Пейсли Расселлдің жұмысын жалғастырды және кейіннен ескерткіштің алғашқы күзетшісі атанды. Соңынан басқалар да келді, уақыт өте келе Айдахо штатының осы және басқа лава далаларына байланысты көптеген құпиялар ашылды. 19 ғасырда бұл аймаққа келген еуропалық эмигранттар оның Ай бетіне ұқсайтындығы туралы жергілікті аңыздарды таратуға себеп болды. Геолог Харольд Т. Стернс 1923 жылы Ұлттық саябақтар қызметін аймақты ұлттық ескерткіш ретінде қорғауға көндіруге тырысқанда «Ай кратерлері» деген атауды ұсынды.
Лимберттің экспедициясы
Роберт Лимберт, Бойседен шыққан таксидермист, террарист, фотограф, кинорежиссер және көрмелер дизайнері, 1918 жылы алғаш рет осы аймаққа келді, бұрынғы терішілердің "аймақты шарлағанда көрген жақсылықтары" туралы әңгімелерін естігеннен кейін. 1920 жылдардың басында ол аймақты зерттеді және картаға түсірді, оны "практикалық түрде белгісіз және зерттелмеген" деп сипаттады. Мен солтүстік бөлігіне екі рет саяхат жасадым, 1901 жылы Геологиялық зерттеу тобы өткен аймақпен шамалас жерді қамтыдым. Біріншісі – Ад Сантел (күресші), доктор Дрессер және Альберт Джонспен бірге жаяу және кемпинг сапары болды, ал екіншісі – Вес Уотсон мен Эра Мартинмен (солтүстік жиегінен шамамен төрт шақырым жерде тұратын фермерлер). Осы сапарларда көрінген ерекшеліктер мені одан да қызықты құбылыстарды табу үмітімен аймаққа үшінші рет саяхаттауға итерді. Лимберт 1920 жылдың мамырында үшінші және ең амбициялы сапарына У.Л. Коул және эйрдейл терьерімен шықты. Олар Айдахо штатындағы Минидокадан бастап, қазіргі саябақты оңтүстіктен солтүстікке қарай, Ту Пойнт Бутт, Эхо кратері, Үлкен кратерлер, Солтүстік кратер ағысынан өтіп, лава алаңынан Йеллоустоун паркі мен Линкольн тас жолы (қазіргі Олд Арко Кэри жолы) арқылы барлады. Лимберт итті алып жүру қателік болды, "себебі үш күндік сапардан кейін оның аяқтары тозып, қанға батқан еді", - деп жазды. Бұл және бұрынғы сапарлар туралы Лимберт жазған газет және журналдардағы мақалалар аймаққа деген халықтың қызығушылығын арттырды. 1927 жылы келушілердің ыңғайлылығы үшін "Кратерлер" қонақ үйі мен бірнеше кабиналар салынды. Mission 66 бағдарламасы 1956 жылы бүгінгі жол жүйесін, келушілер орталығын, кітап дүкенін, кемпингті және жайлылық станциясын салуды бастады, ал 1959 жылы ескерткішке білім беру іс-шараларында көмектесу үшін Айдың кратерлері табиғи тарих қауымдастығы құрылды. 1962 жылы Кэри Кипука деп аталатын лавамен толық қоршалған өсімдік арал қосылуы ескерткіштің ауданын ұлғайтты. 1969 жылдан 1972 жылға дейін NASA Аполлон бағдарламасы арқылы Айға сапар шекті және оның беті Айдахоның осы бөлігінен едәуір өзгеше екенін анықтады. Ай кратерлері көбінесе соқтығысудан пайда болған, ал Кратерлердегі кратерлер жанартаулық атқыштардың нәтижесінде пайда болған. Аполлонның ғарышкерлері Алан Шепард, Эдгар Митчелл, Юджин Сернан және Джо Энгл бейтаныс және қатал ортада жақсы тау жыныстары үлгілерін іздеу және жинауды үйрену арқылы Кратерлердегі лава алаңында жаттығуларының бір бөлігін өтті. Көптеген жылдар бойы геологтар, биологтар және экологтар қорғалатын аумақты кеңейтуді және оны ұлттық парке айналдыруды жақтады. Бұл мақсаттың бір бөлігі 2000 жылы ескерткіш 13 есеге кеңейтіліп, қазіргі көлеміне дейін ұлғайтылды, бұл бүкіл Ұлы Жартық аймағын және оның үш лава алаңын қамтуға мүмкіндік берді. Мүлкі иелері мен аңшылардың қарапайым кеңейту жоспарына қарсылығы 2002 жылы лава ағындарын қамтитын Ұлттық паркіңіздің бөлігі ұлттық қорыққа айналуына (бұл АҚШ-тағы ұлттық парктер мен ескерткіштерде әдетте рұқсат етілмейтін аңшылыққа мүмкіндік береді) келісімге келді. 2017 жылы DarkSky International ескерткіштің табиғи қараңғы түнгі аспанын ерекше сақтауына байланысты Халықаралық қараңғы аспан паркі деп таныды. Кратерлердің Ай ұлттық ескерткіші мен қорығы Ұлттық паркіңіз қызметі және Жерді басқару бюросы (BLM) бірлесіп басқарады, екеуі де Ішкі істер министрлігінің құрамында; BLM лава емес шөлейттерді басқарады. 2017 жылдың наурызында Айдахо Сенаты Кратерлерді ұлттық парк деп жариялау үшін Конгреске өтініш беруге жақтас дауыс берді.
I had made two trips into the northern end, covering practically the same region as that traversed by a Geological Survey party in 1901. My first was a hiking and camping trip with Ad Santel (the wrestler), Dr. Dresser, and Albert Jones; the second was with Wes Watson and Era Martin (ranchers living about four miles from the northern edge). The peculiar features seen on those trips led me to take a third across the region in the hope that even more interesting phenomena might be encountered.|author=Robert Limbert|title=Among the "Craters of the Moon"
Limbert set out on his third and most ambitious foray to the area in May 1920, this time with W. L. Cole and an Airedale terrier to accompany him. Starting from Minidoka, Idaho, they explored what is now the park from south to north, passing Two Point Butte, Echo Crater, Big Craters, North Crater Flow, and out of the lava field through the Yellowstone Park and Lincoln Highway (now known as the Old Arco Carey Road). Taking the dog along was a mistake, Limbert wrote, "for after three days' travel his feet were worn and bleeding." A series of newspaper and magazine articles written by Limbert were later published about this and previous treks, which increased public awareness of the area. The Craters Inn and several cabins were built in 1927 for the convenience of visitors. The Mission 66 program initiated construction of today's road system, visitor center, bookstore, campground, and comfort station in 1956, and in 1959 the Craters of the Moon Natural History Association was formed to assist the monument in educational activities. The addition of an island of vegetation completely surrounded by lava known as Carey Kipuka increased the size of the monument by in 1962. From 1969 to 1972, NASA visited the Moon through the Apollo program and found that its surface does not closely resemble this part of Idaho. While the Moon's craters are largely impact craters, those seen at Craters of the Moon were instead created by volcanic eruptions. Apollo astronauts Alan Shepard, Edgar Mitchell, Eugene Cernan, and Joe Engle performed part of their training at Craters of the Moon Lava Field by learning to look for and collect good rock specimens in an unfamiliar and harsh environment. For many years, geologists, biologists and environmentalists have advocated for the expansion of the protected area and its transformation into a national park. Part of that goal was reached in 2000 when the monument was expanded 13 fold, from to its current size, to encompass the entire Great Rift zone and its three lava fields. Opposition by cattle interests and hunters to a simple expansion plan led to a compromise of having the National Park Service portion of the addition, which comprises the lava flows, become a national preserve in 2002 (which allows hunting, not ordinarily permitted in national parks and monuments in the U. S.). In 2017, the monument was designated an International Dark Sky Park by DarkSky International due to its exceptional preservation of its naturally dark night skies. Craters of the Moon National Monument and Preserve is co managed by the National Park Service and the Bureau of Land Management (BLM), both under the Department of the Interior; the BLM managing the non lava grasslands. In March 2017, the Idaho Senate voted in favor of petitioning Congress to designate Craters of the Moon a national park.
Геология
Жылан өзені жазығы – шамамен 16 миллион жыл бұрын басталган қатаң жанартаулық жарылыстар нәтижесінде пайда болған жанартаулық аймақ. Бұл құбылысқа Йеллоустоун Ұлттық паркіндегі Йеллоустоун кальдерасының астындағы ыстық нүкте де қатысты. Бұл ыстық нүкте шамамен 10-11 миллион жыл бұрын Ай кратерлері аймағының астында болған, бірақ Солтүстік Америка тақтасы солтүстік-батысқа қарай жылжыған кезде «қозғалды». Ыстық нүктенің қысымы жер бетін көтеріп, жарылыс блогы тауларын жасайды. Ыстық нүктеден өткен соң қысым босап, жер төмендейді. Бұл ыстық нүктеден қалған жылу кейіннен ойыс-жартас аймағымен байланысты жарылыстар арқылы босатылды және Айдахоның лава төсектерін құрайтын көптеген жапсарлас лава ағындарын жасады. Ең үлкен жарылыс аймағы – Ұлы жарылыс, осы «Ұлы жарылыс жарылыс жүйесінен» Ай кратерлері, Корольдің тостағаны және Вапи лава алаптары пайда болды. Ұлы жарылыс – ұлттық табиғи ескерткіш. Жаңа көрінісіне қарамастан, Ай кратерлері лава алаңындағы ең көне ағындары 15 000 жыл, ал ең жасы 2100 жыл бұрын пайда болған, деп Мел Кунц және басқа да USGS геологтары мәлімдейді. Жабайы гүлдер гүлденбеген кезде өсімдіктердің көпшілігі жартылай жасырын қалталарда кездеседі және қарағай, арша және сальвия бұталарынан тұрады. Өсімдіктердің қолайсыз жағдайларға төтеп беру үшін қолданатын стратегиялары: физиологиялық бейімделу арқылы құрғақшылыққа төзімділік, мысалы, өте қатты сусызданудан аман қалу қабілеті немесе өте құрғақ топырақтан су алу қабілеті. Сальвия және антилопаның ащы шөбі – мысалдар. Ылғалдылықты жоғалтуды азайту немесе суды сақтау үшін кішкентай, түкті немесе шырынды жапырақтарымен құрғақшылықтан аулақ болу. Бұл жердің жергілікті үлгілері – шашақ түкпіршігіндегі түкпіршіктер, тікенді перәлі кактустың шырынды бөліктері және ұсақ жапырақтар. Құрғақшылықтан құтылу үшін олар кішкентай жарықтарда немесе тұрақты сумен қамтамасыз етілген жерлердің жанында өседі немесе жылдың 95% -ы бойы ұйықтап қалады. Бұл аймақтағы мос және папоротниктер табиғи шұңқырлар мен мұз үңгірлеріндегі сіңулер сияқты тұрақты су көздерінің жанында өседі. Жасырын жерлердің арасында қалың далалық пенстемон, жұлдызды таулық жапырақты жәндік және жәндікті жапырақты жәндік өседі. Шырша, бұталық рокспирея, папоротник, тіпті иілгіш қарағайлар да үлкен жарықтарда өседі. Қысқа, ылғалды кезеңде жәндік гүлдері өмір сүру циклын толықтай жүзеге асырады, ал қалған уақытта тұқым түрінде тіршілік етеді. Астық алқаптарында жиі кездесетін өсімдік – жәндік қара бидай (Eriogonum ovalifolium var. depressum), 3 фут (1 метр) ені бар тамыр жүйесі бар биік гүлді өсімдік. Тамыр жүйесі өз аймағындағы топырақ ылғалын монополиялайды, нәтижесінде жеке өсімдіктер біркелкі орналасады. Сондықтан көптеген келушілер саябақ күзетшілеріне қара бидай жүйелі түрде отырғызылған ба деп сұрайды. Жабайы гүлдер мамырдың басынан қыркүйектің соңына дейін гүлдейді, бірақ олардың көпшілігі тамыз айының соңында жоғалады. Қардың ерігенінен түсетін ылғал және көктемнің аяғында жауған жаңбыр бір жылдық өсімдіктердің, соның ішінде жабайы гүлдердің өсіп-өнуіне себепші болады. Бұл өсімдіктердің көпшілігі ылғал деңгейі жақсы болған бірнеше айда өмірлік циклін толық аяқтайды. Жаздың басталуымен жабайы гүлдер саны азаяды, ал күзге қарай тек қана сальвия мен қоян гүлдерінің кішкентай сары гүлдері қалады. Бұл аймақта өсетін жабайы гүлдердің арасында бальзам тамыр, ащы тамыр, жалындаған жұлдыз, терпентинді петрушка, жәндік маймыл гүл, үнді бояу, бұршақ, шырша, жапайы пияз бар. Құстар мен кеміргіштер Айдағы кратерлер аймағында жиі кездеседі. Бұрын бұл аймақта гризли, бизон және бигхорн қойлары мекендеген, бірақ олар көптен бері жойылып кеткен. Ай кратерлерінде жарғақтардың 11 түрі тіркелді, ал тағы бес түрі паркте болуы мүмкін. Бұл жарғақ қоңыздарының барлық түрі парк шекарасында қыстап жатқандығы туралы деректерге қол жеткізілді, әдетте бұл аймақтағы көптеген лава түтіктерін пайдаланады, бұл оны жарғақ қоңыздарының маңызды мекені етеді. Жерді басқару бюросы басқаратын шөптер мен бұталар арасында дәстүрлі мал жайылымы жалғасуда. Шөл дала жануарларының көпшілігі түнгі тіршілік етеді, яғни, негізінен түнде белсенді. Түнгі жүріс-тұрысы жыртқышқа және күндізгі ыстық температураға бейімделу болып табылады. Айдағы кратерлерде түнгі уақытта тіршілік ететін жануарларға орман сысқыры, мысық, түлкі, бобкат, тау арыстандары, жарғақтар, түнгі соқалар, құсқұстар және басқа да көптеген ұсақ шөл кеміргіштері жатады. Температура орташа күндізгі температурадан салқындаған таң мен кешкі уақытта ең белсенді болатын жануарлар крепускуляр деп аталады. Жұмсақ таңғы және кешкі жарық оларды жыртқыштар үшін көрінбейтін етеді, бірақ оларға тамақ табуға жеткілікті жарық береді. Кейбір жануарлар крепускуляр болып табылады, себебі олардың жемі тіршілік етеді. Бұл аймақтағы крепускуляр жануарларға мул бұғысы, қойқазық, тікенесті, таулық жарылқауық, жартас жарылқауық және көптеген әнші құстар жатады. Лава түтіктерінің қоңыздары және басқа да үңгірде мекендейтін жәндіктер тек Шығыс Айдахоның лава түтіктерінде ғана табылған. Зерттеулер көрсеткендей, көктем мен күзде жануарлар оңтүстік таулардың жиегімен 161 км қашықтыққа дейін өз жазғы және қысқы жайылымдарына жетеді. Археологиялық дәлелдер Шошон және Баннок сияқты жергілікті халықтар бұл маршрутты білгенін және бұл аймақта жылдық мүйізді бұғылардың қоныс аударуымен сәйкес маусымдық аң аулау жүргізгенін көрсетеді. Бұл табиғи құбылыстың тарлығына байланысты, Ұлттық паркіңің қызметкерлері 2012 жылдан бері мүйізді бұғылардың бұл аймақтан өтуін қозғалысқа сезімтал камералар арқылы бақылап келеді. Қоршау да басқа жануарларға секіруге қиын болды. 2009 жылдан 2017 жылға дейін паркіңің қызметкерлері Юта консервациялық корпусымен бірлесіп, бұл аймақтағы және солтүстік-шығысқа қарай бірнеше шақырым жердегі шекаралық қоршауды жануарларға қолайлы ету үшін қайта жаңарту жұмыстарын жүргізді. Бұған қоршаудың кейбір бөліктерін алып тастау және мүмкіндігінше қақпалар мен төмендетілген панельдерді орнату кірді. Солтүстік кратер ағыны жолы: Жеңіл, асфальтталған жол, ұзындығы 1 км-ден кем, бұл жолға атын берген лава ағынынан өтеді. Бұл лава ағыны Солтүстік кратердің күл конусынан шыққан және Ай кратерлерінің лава алаңындағы ең жас лава ағындарының бірі. Бұл жерде келушілер Көк дракон ағынын көре алады, бұл лава ағыны бетіндегі көкшіл-көк түсімен аталған. Пахоэхоэ, а'а және кейбір блок лавасының жақсы мысалдары, сондай-ақ үлкен, конус қабырғасының сынықтары, Монолиттер деп аталатын жерлерде оңай көрінеді. Монолиттер бұрын күл конусының бөлігі болған, бірақ жанартаудың лавамен толған кратері бұзылғанда қиратылған. Солтүстік кратер жолы, жеке жол, Солтүстік кратер ағынының басынан басталады. Бұл қиын, 3 км ұзындығындағы жол Солтүстік кратерге, Үлкен кратерлерге дейін жалғасады және Спаттер конусының тұрақ орнында аяқталады. Жол бойында түсіндірмелік дисплейлерді оқуға болады. Инферно конусы: Бұл тоқталымда кратердің үстіне көтерілетін қысқа, тік жол бар, ол ескерткіштің барлық аймағына көрініс ашады. Содан, Спаттер конустарын оңтүстік-батысқа қарай және Ұлы жарылыс бойындағы күл конустарының қатарын көруге болады. Алыста Ұлы күл бұтағы көрінеді. 213 метрден аса биіктігі бар, бұл әлемдегі ең үлкен, таза базальтты күл конусының бірі. Ағаш қалыптары жолы: Бұл жол лава ағыны орманның бір бөлігін басып өткен аймақ. Ағаштар өртеліп, кейбіреулері жанғанда лаваны салқындатып, із қалдырды. Бұл қалыптардың кейбіреулері жарылыстан аман қалды және лавадағы өртенген ағаштардың нақты орнын және пішінін көрсетеді. Тесіктер де, көлденең қалыптар да қалдырылды, кейбіреулері әлі де қабықтың пішінін көрсетеді. Ағаш қалыптарын Ағаш қалыптары жолының соңында, тұрақ алаңынан 2 км қашықтықта көруге болады. Жұмсақ жол да осы тұрақ алаңынан басталады және Ай кратерлерінің Жұмсақ жолына дейін шамамен 6 км қашықтыққа созылады, содан кейін бірте-бірте Сентинел күл конусының жанында жоғалады. Үшінші жол, 3 км ұзындығындағы Бұзылған төбе айналымы, осы аймақта басталады және парктегі ең жас күл конусын айналып өтеді, оны ұзақ саяхаттың бөлігі ретінде немесе жеке орындауға болады...
Drought tolerance by physiological adaptations such as the ability to survive extreme dehydration or the ability to extract water from very dry soil. Sagebrush and antelope bitterbrush are examples. Drought avoidance by having small, hairy, or succulent leaves to minimize moisture loss or otherwise conserve water. Hairs on scorpionweed, the succulent parts of the prickly pear cactus, and the small leaves of the wirelettuce are all local examples. Drought escape by growing in small crevices or near persistent water supplies, or by staying dormant for about 95% of the year. Mosses and ferns in the area grow near constant water sources such as natural potholes and seeps from ice caves. Scabland penstemon, dwarf mountain fleabane, and gland cinquefoil grow in shallow crevices. Syringa, bush rockspirea, fernbush, and even limber pines grow in larger crevices. Dwarf monkeyflowers carry out their entire life cycle during the brief wet part of the year and survive in seed form the rest of the year. A plant commonly seen on the cinder flats is dwarf buckwheat (Eriogonum ovalifolium var. depressum), a flowering plant tall with a root system 3 feet (1 m) wide. The root system monopolizes soil moisture in its immediate area, resulting in individual plants that are evenly spaced. Consequently, many visitors ask park rangers if the buckwheat were systematically planted. Wildflowers bloom from early May to late September but most are gone by late August. Moisture from snowmelt along with some rainfall in late spring kick starts the germination of annual plants, including wildflowers. Most of these plants complete their entire life cycle in the few months each year that moisture levels are good. The onset of summer decreases the number of wildflowers and by autumn only the tiny yellow flowers of sagebrush and rabbitbrush remain. Some wildflowers that grow in the area are arrowleaf balsamroot, bitterroot, blazingstar, turpentine parsley, dwarf monkeyflower, Indian paintbrush, scorpionweed, scabland penstemon, and wild onion. Birds and rodents are seen most frequently in the Craters of the Moon area. Grizzly bears, bison, and bighorn sheep once roamed this area but have long ago become locally extinct. 11 species of bats have been recorded in Craters of the Moon with as many as five others potentially occurring in the park. Nearly all of these bat species have been documented hibernating within the park's boundaries, typically making use of the area's numerous lava tubes, making it an important bat habitat. Traditional livestock grazing continues within the grass/shrublands administered by the Bureau of Land Management. Most desert animals are nocturnal, or mainly active at night. Nocturnal behavior is an adaptation to both predation and hot summer daytime temperatures. Nocturnal animals at Craters of the Moon include woodrats, skunks, foxes, bobcats, mountain lions, bats, nighthawks, owls, and most other small, desert rodents. Animals that are most active at dawn and dusk, when temperatures are cooler than mid day, are called crepuscular. The subdued morning and evening light helps make them less visible to predators but is bright enough to allow them to locate food. Some animals are crepuscular mainly because their prey is. Crepuscular animals in the area include mule deer, coyotes, porcupines, mountain cottontails, jackrabbits, and many songbirds. Lava tube beetles and other cave dwelling invertebrates are found only in the lava tubes of eastern Idaho. These studies showed that in the spring and fall, the animals travel about 100 mile (161 km) one way along the southern edges of the mountains to reach their summer and winter ranges. Archaeological evidence suggests local indigenous peoples such as the Shoshone and Bannock knew about this route and likely conducted seasonal pronghorn hunts in this area coinciding with pronghorn migration. Due to the narrow size of this natural funnel, the National Park Service has monitored the number of pronghorns migrating through this area using motion sensitive trail cameras since 2012. The fence was also difficult for other animals to jump over. From 2009 to 2017, the park service worked with the Utah Conservation Corps to reconstruct the boundary fence in this area as well as another area several miles northeast to be wildlife friendly. This included removing some fence segments and implementing gates and drop panels where possible. North Crater Flow Trail: An easy, paved trail less than long crosses the lava flow for which this trail is named. This lava flow erupted from neighboring North Crater cinder cone and is one of the youngest lava flows of the Craters of the Moon lava field. This is one of the places visitors can view the Blue Dragon Flow, a lava flow named for the purplish blue tint on its surface. Good examples of pahoehoe, a'a, and some block lava are readily visible along with large, rafted crater wall fragments called the Monoliths. The Monoliths were once part of a cinder cone which was ripped apart when the volcano's lava filled crater was breached. North Crater Trail, a separate trail, begins past the North Crater Flow trailhead. This strenuous, 1.8 mile (3 km) long trail continues into North Crater, around Big Craters, and ends at the Spatter Cones parking lot. Interpretive displays can be read along the trail. Inferno Cone: This stop hosts a short, steep trail up to the top of the cinder cone which provides an overlook of the entire monument. From there, the Spatter Cones can be seen just to the southwest along with the line of cinder cones along the Great Rift. In the distance is Big Cinder Butte. At over 700 feet (213 m) tall, it is one of the world's largest, purely basaltic cinder cones. Tree Molds: The Tree Molds Trail is an area where lava flows overran part of a forest. The trees were incinerated but as some of them burned they released enough water to cool the lava to form an impression. Some of these casts survived the eruption and mark the exact location and shape of the burning trees in the lava. Both holes and horizontal molds were left, some still showing shapes indicative of bark. Tree molds are visible at the end of the Tree Molds Trail, 1 mile (2 km) from the parking area. The Wilderness Trail also leaves from this parking lot and extends nearly 4 mile (6 km) into the Craters of the Moon Wilderness before gradually disappearing near The Sentinel cinder cone. The 1.8 mile (3 km) Broken Top Loop trail is the third trail that begins at this area and encircles the youngest cinder cone in the park and can be done separately or as part of a longer trek on the Wilderness Trail. A pull off on the spur road leading to the Tree Molds area showcases the Lava Cascades, a lava river created from the Blue Dragon Flow that temporarily pooled in Big Sink, a former lava lake. Caves Area: The final stop on Loop Road which, as the name suggests, features a collection of lava tubes. Formed from one of the most recent lava flows, the caves are a 0.8 mile (1 km) walk from the parking lot and include Dewdrop Cave and Indian Tunnel. The caves are open to visitors in the summer, but a free permit is required to enter. Flashlights are needed in Dewdrop Cave and strongly recommended for Indian Tunnel. None of the caves are developed beyond the entrances and require climbing or scrambling over loose rocks. Lava tubes are created when the sides and surface of a lava flow hardens. If the fluid interior flows away, a cave is left behind. The Lava Flow Campground has 41 first come, first served sites. Camping facilities are basic but do include seasonal water, restrooms, charcoal grills, and trash containers. National Park Service rangers present evening programs at the campground amphitheater in the summer. The park has a Junior Ranger program which enables children to earn a badge. Backcountry hiking is available in the Craters of the Moon National Wilderness Area and the much larger backcountry area beyond. Only two trails enter the Wilderness area, the Wilderness Trail and Tree Molds Trail, and even those stop after a few miles. From there, most hikers follow the Great Rift and explore its series of seldom visited volcanic features. All overnight backcountry hikes require registration at the visitor center. Pets, campfires, and all mechanized vehicles, including bicycles, are not allowed in the Wilderness area. Typically, there are of snow by January and by February. Skiing off the Loop Road is allowed in most places but may be dangerous due to sharp lava and hidden holes under the snow. Blizzards and other adverse weather conditions may occur in the winter.