Сан-Хоседегі Винчестер үйі – Калифорниядағы танымал особняк. Сара Винчестердің бұрынғы үйі, архитектуралық ерекшеліктерімен және аңыздарымен танымал. Туристік орын.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Хосе қаласындағы сарай, Калифорния штаты
Калифорниядағы сарай
Mansion in San Jose, California
the mansion in California
Винчестер құпия үйі – Калифорния штатының Сан-Хосе қаласындағы сарай. Бұл үй бір кезде қару-жарақ империясының иесі Уильям Уирт Винчестердің жесірі Сара Винчестердің жеке резиденциясы болған. 1922 жылы Сара Винчестер қайтыс болғаннан кейін тоғыз ай өткен соң үй туристерге ашылды. Виктория және готика стилінде салынған бұл сарай өз өлшемімен, архитектуралық ерекшеліктерімен және оның құрылысын, сондай-ақ бұрынғы иесін айнала қоршаған көптеген аңыз-ертестестермен танымал.
The Winchester Mystery House is a mansion in San Jose, California, that was once the personal residence of Sarah Winchester, the widow of firearms magnate William Wirt Winchester. The house became a tourist attraction nine months after Winchester's death in 1922. The Victorian and Gothic style mansion is renowned for its size and its architectural curiosities and for the numerous myths and legends surrounding the structure and its former owner.
Сара Винчестер
Сара Винчестер, әкесінің әжесінің құрметіне Салли деп аталды, 1839 жылы Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында дүниеге келді. Ол 1862 жылы Уильям Уерт Винчестерге тұрмысқа шықты. 1866 жылы Винчестер Энни Парди Винчестер есімді қызды өмірге әкелді. Оған маразм диагнозы қойылды, ол жақсы дамымады және бір ай ғана өмір сүрді. 1880 жылдың күзінен 1881 жылдың көктеміне дейін Винчестердің анасы, қайнағасы және күйеуі қайтыс болды. Ол күйеуінен ірі мұра қалдырды. 1884 жылы оның үлкен әпкесі Мэри Конверс қайтыс болды. Осы шамада ол ревматоидты артрит ауруына шалдықты және оның дәрігері жылырақ және құрғақ климат оның денсаулығын жақсартуға көмектеседі деп кеңес берді. 1885 жылы, 46 жасында Винчестер Нью-Хейвеннен Калифорнияға көшіп келді. Мэри Джо Игноффоның «Лабиринттің тұтқыны: Сара Л. Винчестер, мылтық империясының мұрагері» атты кітабында айтылғандай, дәрігердің ұсынысы, 1870 жылдары күйеуімен Сан-Францискоға жасаған саяхатының жағымды естеліктері және Калифорнияның ауа райы мен денсаулыққа тигізетін пайдасы туралы жарнамалар Винчестердің көшіп кету шешіміне ықпал еткен болуы мүмкін. Винчестер қалған үш әпкесін Калифорнияға оның қасына шақырды, олар да келді. 1886 жылы «Winchester Repeating Arms Company» компаниясының Сан-Францискодағы өкілі Эдвард «Нед» Рэмбо Винчестерді Санта-Клара аңғарына үй іздеуге саяхатқа алып барды. Ол оған Сан-Хосе маңында сатылымдағы 45 акрлық шаруашылық жерін көрсетті. Ол Джон Хаммнан екі қабатты, сегіз бөлмелі шаруашылық үйі бар мүлікті сатып алды. Мүлік оған Баск аймағындағы Лланда Алавесаны еске салғандықтан, жаңа үйіне Лланда Вилла деп ат қойды. 1890 жылы Винчестердің немересі Марион Мерриман (Дейзи деп аталды), шамамен жиырма бір жаста, оның қасына тұруға келді. Мерриман Винчестердің кеңселік хатшысы болды, ол іскерлік хат-хабарларды және банк істерін басқарды. Олар бірге қайырымдылық шараларына қатысып, «Associated Charities» және «Қызыл Крест» ұйымдарының мүшелері болды. 1903 жылы Винчестер Дейзидің Фредерик Мариот III-ке үйлену тойын төледі. Сол жылы Винчестер Атертоннан бірнеше үй мен мүлік сатып алды. Бір үй Дейзи мен оның жаңа күйеуіне берілді, олар оған көшті. Кейіннен Винчестер Фредерикке жұмысына бару үшін пойыз станциясына жақын үй сатып алды. 1904 жылы Винчестер Койота Пойнттан солтүстікке қарай Бурлингэм ауылының жанындағы үлкен жерді сатып алды, содан кейін үй салудың орнына қайық үй сатып алды. Винчестер 1922 жылдың 7 қыркүйегінде 83 жасында қайтыс болды.
Sarah Winchester, always called Sallie, after her paternal grandmother, was born in 1839 in New Haven, Connecticut. She married William Wirt Winchester in 1862. In 1866, Winchester gave birth to a girl named Annie Pardee Winchester. Diagnosed with marasmus, she did not thrive and only lived a month. Between the fall of 1880 and the spring of 1881, Winchester's mother, father in law, and husband died. She was left with a large inheritance from her husband. In 1884, her eldest sister, Mary Converse died. Around this time, she began developing rheumatoid arthritis and her doctor suggested that a warmer and drier climate might help improve her health. In 1885, at the age of 46, Winchester moved to California from New Haven, Connecticut. According to Mary Jo Ignoffo in her book Captive of the Labyrinth: Sarah L. Winchester, Heiress to the Rifle Fortune, her doctor's recommendation, her happy memories of traveling to San Francisco with her husband in the 1870s, and advertising about the weather and health benefits of California were possible factors in Winchester's decision to move. Winchester invited her three remaining sisters to follow her to California, which they did. In 1886, Edward "Ned" Rambo, a San Francisco agent for the Winchester Repeating Arms Company, took Winchester on a tour of the Santa Clara valley to look for a home. He showed her a forty five acre ranch for sale that was located near San Jose. She purchased the property from John Hamm which included a two story, eight room farmhouse. Since the property reminded her of Llanada Alavesa from the Basque area, she named her new home Llanada Villa. In 1890, Winchester's niece, Marion Merriman (called Daisy) aged around twenty one, came to live with her. Merriman became Winchester's administrative assistant, looking after business correspondence and banking. They attended charitable events together and were paying members of Associated Charities and the Red Cross. In 1903, Winchester paid for Daisy's wedding to Frederick Marriott III. That same year, Winchester purchased several homes and properties in Atherton. One of the homes was offered to Daisy and her new husband to live in, which they accepted. Winchester subsequently purchased a home for the couple closer to the train station for Fredrick to travel to work from. In 1904, Winchester purchased a large property near the hamlet of Burlingame, north of Coyote Point, then bought a houseboat, or ark as they were called at the time, instead of building a house. Winchester died on September 7, 1922, at the age of 83.
Сан-Хосе үйін жөндеу
Винчестер мен оның күйеуі Нью-Хейвендегі Проспект-Хиллде үй салғанда сәулет және интерьер дизайнына қызығушылық танытты. Ферма үйін кеңейту жоспарларымен, Винчестер кем дегенде екі сәулетшіні жалдады, бірақ оларды жұмыстан босатып, жоспарлауды өзіне алды. Ол бөлмелерді бірінен соң бірін жобалап, құрылысты қадағалады және жалдаған ағаш шеберлерінен кеңес алды. Үйді салуға шабыт сол кезде кең таралған әлемдік көрмелерден келді. Бұл үй сол кездегі басқа үйлермен салыстырылғанда ұқсас болғанымен, әйелдің мұндай жобаны басқаруы ерекше жағдай еді. Колин Дикки өзінің "Ghostland: an American History in Haunted Places" кітабында оны заманының сәулет өнерінің алға басушысы деп санауға болатынын айтады. Ол үмітіне сай прогресс болмаса, қайта құруға және құрылысты тоқтатуға бейім болды, нәтижесінде лабиринт сияқты дизайн пайда болды. 1897 жылы "Сан-Хосе Ньюс" газетінде жеті қабатты мұнараның он алты рет бұзылып, қайта салынғаны туралы хабарланды. Оның кеңейтулерінің нәтижесінде үйдің көлемі артқан сайын қабырғаланған сыртқы терезелер мен есіктер алынып тасталмай қалды. Үйдің әртүрлі бөліктеріне бес қабатқа дейін қосымша қабаттар салынды. Дизайн негізінен Виктория стилінде, готика және роман стилінің элементтерімен жасалған.
Winchester and her husband had developed an interest in architecture and interior design while building a home on Prospect Hill in New Haven. With plans to expand the farmhouse, Winchester hired at least two architects but dismissed them, deciding to do the planning herself. She designed the rooms one by one, supervised the project, and sought advice from the carpenters she hired. She took inspiration for the house from the world's fairs that were common then. While the home was similar in scope to other homes built then, it was unusual for a woman to look after such a project and, Colin Dickey states in his book Ghostland: an American History in Haunted Places, she could be considered an architectural pioneer of her time. She was known to rebuild and abandon construction if the progress did not meet her expectations, which resulted in a maze like design. In the San Jose News of 1897, it was reported that a seven story tower was torn down and rebuilt sixteen times. As a result of her expansions, there are walled off exterior windows and doors that were not removed as the house grew in size. Multiple levels, up to five, were added to different parts of the home. The design was essentially Victorian, with elements of Gothic and Romanesque features.
Үйдің ерекшеліктері
Би залының қабырғалары мен төбесінде ою-өрнектелген ағаш болды. Бал залының еденінде күрделі үлгілер жасау үшін терек, клен, махагони сияқты ағаштар қолданылды. Үлкен кірпіш камин екі тереземен шеңберленген, онда Шекспирдің цитаталары жазылған. Екінші қабатта жатын бөлмелері, олардың әрқайсысының ілесіп жатқан қонақ және тігін бөлмелері болды. Қабырға қаптамалары былғары немесе металл сияқты көрінетін, Lincrusta қабырға қаптамалары деп белгілі болды. Төбелері қалыптаулармен, штамптармен және жасалма әрлеулермен безендірілген. Германиядан люстралар, Австриядан көркем әйнек, Азиядан жиһаз, Франциядан картиналар әкелінді. Сол кездегі үлкен үйлерде кең таралған, қызметшілерді шақыруға арналған интеркомның алғашқы түрі – аннусиатор орнатылды. Ішкі бақ болды, едендері еңкейіп, артық суды сыртқы гүлдерге су жеткізетін құбырлары бар есіктерге апаратын тесіктерге жіберді. Су сорғысы мен электр қуаты үшін генератор орнатылды. Винчестердің бойы төрт фут он дюйм болғандықтан және денсаулығы нашар болғандықтан, он футқа ғана көтерілетін 44 сатыдан тұратын баспалдақ салынды. Терезелердің түсі пастельді, дизайны асимметриялық және кескіш қиықтары бар болғандықтан ерекше. Жоғарғы қабаттардағы терезелерде сол кезде танымал болған өрмек торы тәрізді ою-өрнек болды. Кірпіш каминнің оң және сол жағындағы терезелерде Шекспирдің «Ричард II» және «Тройл мен Крессида» пьесаларынан цитаталар жазылған. Туристік жетекшілер мен мақалаларда жылдар бойы терезелерді Tiffany & Co компаниясы жасаған деген мәлімдемелер айтылды, бірақ компания сирек қиық әйнек қолданды. Осы стильдегі терезелерді Канаданың Британдық Колумбиясындағы Крейгдарроч сарайында да табуға болады, бұл сәулет тарихшысы Джим Вольфті терезелерді сол компания жасаған деген ойға жетеледі. Вольф Александр Дунсмуирдің компаниясы – Pacific American Decorative Company компаниясынан шыны суретшісі Джон Маллонның терезелердің ең мүмкін автор екенін анықтады. Бұл теория 1894 жылдың шілдесінде қалпына келтіріліп жатқан асханалардың бірінің қабырғасынан табылған, Дунсмуирдің компаниясының мөрі салынған конверт пен Винчестердің қолымен жазылғандай көрінетін жазулармен расталды. Сатып алынған көркем әйнек терезелердің көп бөлігі орнатылмады және қоймада сақталды. Винчестер құрылыс жұмысынан үнемі демалуға мұқтаж болды, кейде бірнеше айға дейін, өйткені ол тез шаршады. Бұл құрылыстың баяу жүруіне себеп болды және 1922 жылы қайтыс болғанға дейін үйдің 38 жыл бойы тәулік бойы салынып жатқаны туралы мақалалардағы және экскурсия жетекшілерінің айтқандарына қайшы келді. Ең ірі көлемінде үйдің шамамен 500 бөлмесі болды. 1951 жылы Винчестер туралы магистрлік диссертациясын жазуға шешім қабылдаған Сан-Хосе мемлекеттік колледжінің студенті Брюс Спунның пікірінше, оның үлкен үйін салу себебі жұмысшыларды жұмыспен қамту және оның көркемдік көзқарасын білдіру болды. Ол бұл тұжырымға оның жайлы естеліктері бар адамдармен сұхбаттасып, газет-журналдардағы мақалаларды қарап шыққаннан кейін келді.
There was carved wood on the ballroom walls and ceilings. Woods such as teak, maple, and mahogany were used to make an intricate pattern on the ballroom floor. A large, brick fireplace was framed by two windows that included quotes from Shakespeare. The second floor had bedrooms that each had adjoining sitting rooms and sewing rooms. The wall coverings had a leather or metal appearance, known as Lincrusta wall coverings. The ceilings had mouldings, stencils, and faux finishes. There were chandeliers from Germany, art glass from Austria, furnishings from Asia, and paintings from France. An annunciator, an early form of intercom, which was a common feature of large homes during this time period, was installed for calling servants. There existed an indoor garden with slanted floors that would carry excess water to trap doors which had pipes that would supply water to the outdoor flowers. A generator was installed for a water pump and electricity. Because of Winchester's height of four feet ten inches and health issues, a stairway that has 44 steps that only rises ten feet was built. The windows are unusual since they are pastel colored, asymmetrical in their design, and have sharp bevels. The windows on the upper levels had a spider web tracery, a popular design then. The windows to the right and left of the brick fireplace feature Shakespearean quotations from Richard II and Troilus and Cressida. It has been claimed by tour guides and articles over the years that the windows were made by Tiffany & Co despite the fact that the company rarely used beveled glass. This style of window is also found at Craigdarroch Castle in British Columbia, Canada, prompting architectural historian Jim Wolf to believe that the windows were made by the same company. Wolf determined that glass artist John Mallon from Alexander Dunsmuir's company, the Pacific American Decorative Company, was the most likely artisan of the windows. This theory was confirmed when an envelope postmarked July 1894, which had the seal of Dunsmuir's company on it and a scribbled note that appears to be in Winchester's hand, was discovered in the wall of one of the dining rooms that was being restored. Many of the art glass windows that were purchased were never installed and have been housed in a storage room. Winchester would take breaks from construction on a regular basis to rest, sometimes for months, since she tired easily. It slowed construction considerably and is counter to the claims made in articles and by tour guides that she had the house under construction around the clock for thirty eight years, until her death in 1922. At its largest, the house had approximately 500 rooms. As claimed by Bruce Spoon, a student from San Jose State College who decided to write his master's thesis about Winchester in 1951, the reasons for building her large home were to keep workers employed and to express her artistic vision. He reached this conclusion after interviewing people who remembered her and after reviewing newspaper and magazine articles.
1906 жылғы жер сілкінісі
1906 жылы Сан-Францискодағы жер сілкінісі кезінде Льянада вилласы қирап зақымданды. Уинчестердің Сан-Хоседегі үйінде қамалып қалғаны туралы әңгімелер бар, бірақ оның сол жерде болғанына ешқандай дәлел жоқ. Оның Калифорнияда бірнеше үйі болды, ал жер сілкінісінен кейін көбінесе уақытын Атертон қаласындағы үйінде өткізді. Жеті қабатты мұнара мен көптеген түтін құбырлары құлады. Бір бүкіл қанаты, сондай-ақ үшінші және төртінші қабаттарының қосымша бөлімдері қирады. Уинчестер қирағандарды тазартты, бірақ жер сілкінісінен кейін мүлікке көп жұмыс істемеді. Бұрын балкон болған жерлерде ешқайда аспайтын есіктер, бұрын гүлдандық болған жерлерден шығып тұрған құбырлар және жоғарғы қабаттарға шығарған баспалдақтары күрт тоқтаған күйі қалды. 1910 жылдан кейін денсаулығы нашарлағандықтан, Уинчестер Сан-Хоседегі үйінде тек қарапайым жөндеу жұмыстарын жасады және 1916 жылы лифт орнатты. Осы кезде ол қаржы мәселелеріне және инвестициялық портфель құруға көбірек уақыт арнады. Мэри Джо Игноффо былай деді: "Ол сарай салудан гөрі инвестициялық портфель құруда әлдеқайда табысты болды". Уинчестер 1922 жылы қайтыс болғанда, үйінде 160 бөлме, 2000 есік, 10000 терезе, 47 баспалдақ, 47 камин, 13 жуынатын бөлме және 6 ас үй болды.
When the 1906 San Francisco earthquake hit, the Llanada Villa was severely damaged. Though there are rumors that Winchester was trapped in the San Jose home, there is no evidence that she was there. She owned several homes in California, and after the earthquake spent most of her time at her home in Atherton. The seven story tower and most of the chimneys collapsed. One entire wing was destroyed along with the third and fourth story additions. Winchester had the rubble removed but had little more done to the property after the earthquake. It left doors that opened to nothing where balconies had once been, pipes that were protruding from what were once window boxes, and staircases that once led to upper floors ending suddenly. After 1910, due to failing health, Winchester did not work on the San Jose home except for odd maintenance jobs and adding an elevator in 1916. At this time, she dedicated her time to finances and building an investment portfolio. Mary Jo Ignoffo claims that, "She was far more successful constructing an investment portfolio than a mansion." When Winchester died in 1922 the house had 160 rooms, 2,000 doors, 10,000 windows, 47 stairways, 47 fireplaces, 13 bathrooms, and 6 kitchens.
Туристік нысан
1922 жылы Винчестер қайтыс болғаннан кейін тоғыз ай өткен соң үй туристік орталыққа айналды. Үйдің жағдайы нашар болғандықтан, оның ешқандай құндылығы жоқ деп есептелді. Кейін инвесторлардың бір тобы мүлікті сатып алып, үйді Джон мен Мейм Браунға жалға берді, олар оны көрікті жерге айналдырды. Олар 1931 жылы үйді сатып алды. Винчестер қайтыс болғаннан кейін үйге көптеген бөлмелер қосылып, алынып тасталды. Үйдің алғашқы экскурсоводы Мейм Браун болды. Бұрынғы көршілер, достары және Винчестерде жұмыс істегендер үй және Винчестер туралы тараған сенімдерді оқығанда қынжылды, сондай-ақ Браундардың жалғандықтан пайда табуына ашуланды. Олар Винчестерді епті, қаржы және бизнес ісінде көптеген адамдардан оқпан деп сипаттады. 1924 жылы Гарри Гудини үйге қысқа ғана уақытқа келді және оның ерекше орналасуы мен архитектуралық жаңалықтарына таң қалды, бірақ шұғыл жұмыстарының көптігіне байланысты толыққанды зерттей алмады. Кейбір мәліметтерге сәйкес, Гудини тур операторларына мүлікті жарнамалау үшін «Винчестердің құпия үйі» деген атауды қолдануды ұсынды. 1973 жылы Диснейленд пен Фронтиер Виллидждің бұрынғы қызметкері Кит Киттл бас менеджер болып келген кезде үйдің жағдайы нашар еді. Ол 1970 және 1980 жылдары үйді жөндеп, Винчестер мылтығының мұражайын ашты. Ол үйге тарихи ескерткіш мәртебесін беруге тырысып, автомобиль жолдары бойында үлкен жарнамалық стендтермен жарнамалық кампания ұйымдастырды. Стендтерде үйдің силуэті бейнеленген, одан әуедегі құбылысқа тап болу мүмкіндігі сезіліп тұрды. Ол тарих пен сенімдерді пайдаланып, келушілер санын арттырды. Киттл 1996 жылға дейін бас менеджер болып қызмет етті. 2022 жылдың қыркүйегіне қарай үй «Winchester Mystery House, LLC» компаниясына тиесілі және оның басқаруында, бұл Браун отбасының ұрпақтарын өкілдік ететін жеке компания. «Лабиринттің тұтқыны» кітабының авторы Мэри Джо Игноффо экскурсоводтардың жалған және дұрыс емес ақпаратты баса назар аударатын сценарийді орындауға міндетті екенін жазды. Игноффоның сөзіне қарағанда, экскурсоводтардың бірі: «Мен қатты қиналамын, себебі адамдарға шындықты айтпаймын! Үйде 13-ке және басқа да «қызық» нәрселер туралы айтқан сайын, менің жүрегім Сара үшін ауырады. Мен қонақтардың «қандай ақымақ» дегенін естіген сайын тілімді шағып қоюға мәжбүрмін».
The house became a tourist attraction nine months after Winchester's death in 1922. The house was in disrepair and considered to be of no monetary value. A group of investors purchased the property subsequently leasing the house to John and Mayme Brown who turned it into an attraction. They later purchased the house in 1931. There were many room additions and deletions made to the home after Winchester's death. The first tour guide of the house was Mayme Brown. Past neighbors, friends, and workers for Winchester were distressed when they read about superstitious claims being made about the house and Winchester, and were upset the Browns were making money off of falsehoods. They described Winchester as clearheaded and savvier with finances and business than most men. In 1924 Harry Houdini briefly visited the house and was reportedly impressed by its unusual layout and architectural novelties, but could not make a detailed investigation because of more pressing engagements. According to some accounts, Houdini suggested tour operators employ "Winchester mystery house" as a promotional name for the property. When Keith Kittle, a past Disneyland and Frontier Village employee, became the general manager in 1973, the house was in poor shape. He had the house renovated in the 1970s and 1980s and added a Winchester rifle museum. He sought historical landmark status and began an advertising campaign that included large billboards along the highways. The billboards feature a silhouetted house with implications that a ghost encounter was possible. Attendance increased as he played off the history and superstition that was already circulating. Kittle was general manager until 1996. As of September 2022, the house is owned and operated by Winchester Mystery House, LLC, which is a private company that represents the descendants of the Browns. Captive of the Labyrinth author Mary Jo Ignoffo wrote that tour guides are required to follow a script emphasizing fabrications and inaccuracies. According to Ignoffo, one guide lamented, "I feel so torn because I have to tell people untruths! Every time I go through the house and have to talk about 13s and other 'kooky' things, my heart breaks a little for Sarah I have to bite my tongue every time I hear a guest say, 'what a nutcase.'"
Аңыздар мен аңыздар
Уинчестердің тарихы жылдар бойы түрлі қамықтармен, шамадан тыс әңгімелермен және мифтермен толығып, әйгілі жазушылар аңызды күшейту үшін үй мен оның иесі туралы деректерді қате көрсетіп немесе ойдан шығарған.
Winchester's story has been embellished over the years by various rumors, hyperbole, and myths, and popular writers have misrepresented or invented details about the house and its owner in order to enhance the legend.
Мұрагерлік
Винчестердің 20 миллион доллар мұра еткені және мұрасынан күн сайын 1000 доллар роялти алуы туралы ақпараттар Винчестер құпия үйінен сатып алынған туристік материалдарда кездеседі. Игноффо күйеуінің 1881 жылғы мүлкі 362 330 долларға бағаланғанын айтады (1881 жылы 362 330 доллар бүгінгі күнгі шамамен <есептелген сомаға> тең), бірақ бұл сомаға Винчестер анасы қайтыс болғанда ғана мұраға ие болатын 300 000 долларлық акциялардың құны да кірген, ал оның анасы 1898 жылға дейін қайтыс болған жоқ. Күйеуінің «Winchester Repeating Arms Company» акцияларын қосып есептегенде, оның жалпы саны 777 акциясы болды, олардың құны 77 700 долларға жетеді және 1880-1885 жылдар аралығында жыл сайын шамамен 7 770 доллар дивиденд төледі.
Claims of Winchester inheriting as much as $20 million and earning $1,000 per day in royalties from her inheritance can be found in tourist literature purchased at the Winchester Mystery House. Ignoffo states that her husband's estate in 1881 was valued at $362,330 (equal to $362330.0 in 1881 is equivalent to about <calculated amount> in recent years today), but this amount included approximately $300,000 of stock that Winchester would only inherit when her mother in law died, which did not happen until 1898. With the addition of her husband's Winchester Repeating Arms Company shares, she owned a total of 777 shares valuing $77,700, which paid average dividends of $7,770 annually between 1880 and 1885.
Калифорнияға көшу
Оның шығыс жағалаудан Калифорнияға көшуіне байланысты аңыздар 1967 жылы жарық көрген Сьюзи Смиттың "Американың белгілі әуестері" кітабында келтірілгенін айтуға болады. Смиттың баянында Винчестер Бостон қаласындағы Адам Кунс есімді медиумға барады, ол оған және оның отбасына Винчестер мылтықтарынан өлген адамдардың әуестері қиналып жатқанын, олар үшін үй салу қажеттігін және осы жобаны ешқашан аяқтамау керектігін айтады. Осыдан бері Винчестердің медиуммен кездесуі туралы бұл мәлімдеме түрлі брошюралар мен мақалаларда қайталап айтылып келеді. Игноффоның пікірінше, Винчестердің сол кездегі әйелдер үшін кең таралған практика болғандықтан, медиуммен кездесуі мүмкін, бірақ оның мұндай кездесу жасағанын растайтын ешқандай дәлел жоқ. Ғалым Эмили Мейс және басқалар "Жарық туы" (Banner of Light) журналының нөмірлерін, сондай-ақ Бостон қалалық анықтамалығын, онда аймақтағы медиумдар тізілген, қарап шықты, бірақ Адам Кунс есімді ешкімді таба алмады.
Myths around her decision to move from the east coast to California are thought to have originated from author Susy Smith in her book Prominent American Ghosts, published in 1967. In Smith's version of events, Winchester visited a medium in Boston named Adam Coons who told her that she and her family were being haunted by the ghosts of people killed by Winchester rifles, that she must construct a house for these ghosts, and that she must never complete the project. This assertion of Winchester meeting with a medium has been repeated in brochures and articles ever since. According to Ignoffo, while it is plausible that Winchester did meet with a psychic medium since it was a common practice for women of her status at the time, there is no evidence that she did so. Emily Mace, a scholar, and others have looked through issues of Banner of Light, which was a spiritualist periodical, and in the Boston city directories, which listed spiritualists in the area, and no one named Adam Coons could be found.
Аяқталмайтын құрылыс
1895 жылдан бастап Винчестер газеттерде жариялана бастады. Бұл жергілікті газеттердегі мақалалар Винчестер туралы және оның Сан-Хоседегі үйінің салынысы туралы әртүрлі болжамдармен толы болды. Оның көршілермен қарым-қатынас жасамауы және ақшасының қару-жарақ өндірісінен түскені, бай адамдардың салған әсем, сәнді үйлеріне қарамастан, ырым-жырымға толы әңгімелерге себеп болды. Газеттер құрылыстың тоқтауына егер ол тоқтаса, Винчестер бақытсыздыққа ұшырайды деп қорқатыны себеп деп жариялады. Бұл теория кейіннен құрылыс тоқтаса, ол қайтыс болады деп сенгендігі туралы әңгімелерге ұласты. Тарихи американдық ғимараттарды зерттеу (HABS) 1981 жылы Винчестер үйін Ұлттық тарихи орындар тізіміне қосып, құрылыстың 38 жылға созғанын қате айтты және Винчестер құрылысты жалғастыру керек деп сенгенін, әйтпесе қайтыс болады дегенді қайталады. HABS сондай-ақ, округтік тізілімдерде сатып алу 1886 жылға дейін болмағанда, сатып алу күнін 1884 жыл деп дұрыс емес көрсетті. Ырым-жырымға қарсы бағытталған бірнеше мақала жарияланды. Біреуінде, аты-жөні көрсетілмеген танысы осы ырым-жырымдық айыптауларды бекерлік деп жоққа шығарып, Винчестердің ерекше есті әйел болғанын айтты. Винчестер Атертон үйінде тұрғанда, оның туыстары 1915 жылы Сан-Францискодағы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесіне қатысу үшін Сан-Хоседегі үйінде шамамен бір жыл болды, ол көрме тоғыз айға созылды. Осы уақыт ішінде ешқандай құрылыс жұмысы жүргізілмеді және қызметкерлер көрмеге бару үшін үйді бір аптаға жапты. Игноффо Винчестердің құрылыс жобасын жалғастыруға мәжбүр болғанына ешқандай дәлел жоқ екенін және ол мүлікті жоспарлауға көбірек қызығушылық танытқанын айтады.
Beginning around 1895, Winchester started appearing in newspapers. The articles in these local papers were filled with speculation about Winchester and the ongoing construction of her San Jose home. Her lack of interaction with neighbors and the known fact that her money came from the firearms industry fed into a superstitious narrative, despite large, ornate homes being commonly built by the wealthy. The newspapers declared that the reason that the construction was ongoing was that Winchester feared she would have bad luck if the construction would stop. This theory eventually grew into stories that she believed she would die if construction stopped. In the Historic American Buildings Survey (HABS), when it added the Winchester home to the National Register of Historic Places in 1981, they incorrectly stated that the construction lasted 38 years, and reiterated that Winchester believed she must continue building or she would die. HABS also incorrectly listed the purchase date as 1884 when county records state the purchase was not until 1886. There were some articles published against the superstitious slant. In one, an unidentified acquaintance refuted these superstitious accusations, stating that they were nonsense and that Winchester was an unusually sensible woman. While Winchester lived at the Atherton house, her relatives stayed at the San Jose home for almost a year in 1915 to attend the Panama Pacific International Exposition in San Francisco, which ran for nine months. No construction happened during this time and the staff closed up the house for a week to attend the fair. Ignoffo states that there is no evidence that Winchester was compelled to keep her construction project running and preferred to focus on estate planning.
Лабиринтті салу
Винчестер үйін өзін шатастыру және рухтардың зиянын тигізуінен сақтау үшін ерекше, лабиринт тәрізді салғаны және оның санасы күмәнді болғаны туралы сенім 1890 жылдардың ортасында пайда болды және оның қайтысынан кейін одан әрі күшейді. Еш нәрсеге ашылмаған есіктер мен терезелер, тым жасық сатылар, төбеге тірелетін сатылар, ішкі жағынан торланған терезелер және едендегі жасырын есіктер Винчестердің рухани күйін және нашар психикалық халде болуын көрсетеді. Паранормальдық зерттеушілер Никель мен Игноффоның пікірінше, бұл үйдің ерекшеліктерінің қарапайым түсіндірмелері бар. Торланған терезелер бұрынғы сыртқы терезелер болған, үй кеңейген кезде олар жабылып қалған. Еш нәрсеге ашылмаған есіктер мен терезелер 1906 жылғы жер сілкінісінен және үйге келген ауыр зақымдардың салдары. Шағын сатылар Винчестердің денсаулығының нашарлауына байланысты салынған. Жасырын есіктер жылыжайда орналасқан бөлмеде жасалған, онда артық су ағып, сыртқы баққа құбырлар арқылы жіберілетін. Жер сілкінісінен кейін Винчестер үйді қайта жасамады.
The belief that Winchester built her house in its strange, maze like manner to confuse and keep spirits from harming her and that her sanity was questionable started in the mid 1890s and has grown in scale since her death. The doors and windows that open to nothing, the unusually shallow stairs, the stairs that end in a ceiling, interior barred windows and trap doors in the floor are used to confirm Winchester's spirituality and poor state of mind. According to paranormal investigators Nickell and Ignoffo these house oddities have simple explanations. The barred windows were previously exterior windows that were blocked off as the house additions grew. The doors and windows that opened to nothing were a result of the 1906 earthquake and the severe damage that happened to the house. The small steps were built because of Winchester's declining health. The trap doors were built in a greenhouse room where excess water could run and be piped to an outdoor garden. After the damage from the earthquake, Winchester did not rebuild the house.
Қонақ мұнарасы
Мұнарадағы қоңырау жұмысшыларды шақыруға және мүлікте өрт сигнализациясы ретінде қолданылған. Джо Никельдің сөзіне сәйкес, кейіннен оны "рухтарды шақыру" үшін пайдаланған деген ойдан туған мәлімдемелер пайда болды.
The tower bell was used to call workmen and to serve as a fire alarm on the property. According to Joe Nickell, fanciful claims later arose that it was used to "summon spirits".
Жүректер әндері
Джо Никельдің сөзінше, жергілікті тұрғындар үйден "әуе сазы" естіген деген шаруалардың айтуы, Винчестердің ұйықтамаған кезде Ұлы залдың орган аспабында жиі ойнауымен байланысты.
According to Joe Nickell, claims that local residents heard "ghostly music" coming from the house are explained by the fact that Winchester often played the pump organ in the Grand Ballroom when she was unable to sleep.
Спиртлі сусынға арналған бөліктер
Джо Никельдің пікірінше, Винчестер үйінде рухтар үшін кештер өткізді деген әңгімелер, онда сейфте сақталған алтын табақтарда дастархан жайылған, қияли және дәлелсіз. Никель оның қайтыс болғаннан кейін сейф ашылғанда алтын табақтар табылмай, тек жеке естеліктер мен нәрестесінің шашы ғана кездескенін жазды.
According to Joe Nickell, claims that Winchester held parties for the spirits in her home that featured lavish dishes served on gold plates kept in a safe are fanciful and unsubstantiated. Nickell wrote that after her death when the safe was opened, no gold plates were found, only personal mementos and a lock of her baby's hair.
Қаруды кінәлау
ХХ ғасырдың басында Винчестер үйінің салынуына қатысты ең көп таралған, қазірге дейін сақталған сенім – Винчестер мылтықтарынан туған өлім-жітімдер мен қару-жарақ компаниясынан мұраға алған көп ақшаға байланысты оның қатты өкініш сезімі болды деген пікір. Игноффо, Винчестердің өкінуі екіталай дейді, себебі 1800 жылдары «Винчестер қайталайтын қарулар компаниясы» сәтті деп есептелген, ал қару-жарақ өмір сүру үшін қажетті нәрсе ретінде қарастырылған.
At the turn of the twentieth century, the most common belief, that still persists, regarding Winchester's house building was that she felt tremendous guilt resulting from all the deaths caused by Winchester rifles and from inheriting so much money from the arms company. Ignoffo claims that it is unlikely Winchester had any guilt, since in the 1800s the Winchester Repeating Arms Company was seen as a success, and weapons were viewed as a necessity for survival.
Денсаулық және ырым-жырымдар
Игноффо және паранормальдық зерттеуші Джо Никелл Винчестердің жасы ұлғайған сайын, әсіресе 1900 жылдан кейін денсаулығы нашарлағанда – артрит, тістерінің түсуі және неврит сияқты ауруларға шалдыққанда – ол көбірек жеке және усақ-түйекке көшті. Қоғамдық орындарға шығуға немесе құрбыларымен араласуға құлшынбауы оған жұмбақ бедел берді, бұл қалың жұрт арасында және жергілікті газеттерде оның ырымшыл екендігі туралы әңгімелерге орын берді. Винчестердің көп жылдар бойы серігі болған Генриетта Северс Винчестердің ешқандай ырым-жырымға сенбегенін айтады. Винчестердің туыстары, қызметкерлері және бақташылары оның ырымшыл, өкініш сезінуге толы немесе ақылдан безген екенін ешқашан айтқан емес. Оның барлық қызметкерлері өсиетінде мұрагерлер ретінде тізілген.
Ignoffo and paranormal investigator Joe Nickell report that as Winchester aged, particularly after 1900 as her health issues grew worse, which included arthritis, missing teeth and neuritis, she became more private and reclusive. This reluctance to appear in public or to socialize with her peers gave her a mysterious reputation feeding the gossip in the community and local newspapers which fuelled the rumor that she was superstitious. Winchester's companion of many years, Miss Henrietta Severs states Winchester had no superstitious beliefs. Winchester's relatives, employees and gardeners never made claims that she was superstitious, guilt ridden or crazed. All her employees were named as beneficiaries in her will.
Төрағалар
Винчестер екі рет АҚШ президентін қабылдаудан бас тартты. Біріншіден, 1901 жылы президент Уильям МакКинли келді, және жайғастыруды ұйымдастыру үшін комиссия құрылды, бірақ Винчестер шақыру жібермеді. Президент және оның ресми кареттері сарайдың жанынан тоқтамай өтті. Екіншіден, 1903 жылы президент Теодор Рузвельт аймаққа келді, және аңыз бойынша, Винчестер президентті кіргізу үшін құлыпталған қақпаны ашпады; бұл рас емес, себебі президент Винчестермен кездесуге мүдделі болған жоқ, үйге тоқтау мылтық сатуды жарнамалау үшін пайдаланылуы мүмкін еді. Ол өнімді мақұлдағандай көрінуді қаламады. Президенттерді қабылдамауының түсінікті себептері болғанымен, бұл оқиғалар оның ақыл-есі дұрыс емес және еңгеше екендігі туралы әңгімелерді күшейтті.
Winchester twice declined to host a U. S. president. First, in 1901, President William McKinley visited, and a committee to arrange accommodations was formed, but Winchester did not extend an invitation. The president and his official coaches drove past the mansion without stopping. Second, in 1903, President Theodore Roosevelt visited the area and the legend states that Winchester would not open a locked gate to let the president in; it was not true as the president had no interest in meeting Winchester as stopping at the home could have been used to promote rifle sales. He did not want to be seen endorsing any product. Despite there being plausible reasons for her not hosting the presidents, these instances furthered rumors that she was not of sound mind and was a crank.
Он үш саны
Дәстүр бойынша, он үш жатын бөлмесі, он үш жуынатын бөлмесі және кейбір бөлмелердегі он үш терезе сияқты сәулеттік ерекшеліктер Винчестердің он үш санына деген құштарлығынан туындаған. Дегенмен, ағаш шебері Джеймс Перкинстің сөзіне қарағанда, осы заттар мен "үйді әлемдік деңгейде ерекше ететін ерекшеліктер" миссис Винчестер қайтыс болғаннан кейін салынған. Осы көрінетін сенімсіздік алғаш рет 1929 жылы жарияланған мақалада айтылды. Содан бері ол Винчестер және оның үйі туралы көптеген мақалаларда кездеседі.
According to lore, architectural features such as thirteen bedrooms, thirteen bathrooms, and thirteen windows in certain rooms are due to Winchester's apparent fascination with the number thirteen. However, according to carpenter James Perkins, these items and “the more irregular features, which have made the house a world famed oddity were built after Mrs. Winchester's death.” The first time that this apparent superstition appeared was in an article printed in 1929. Subsequently, it has been mentioned in most articles about Winchester and her house.
Түнгі сеанстар
Винчестердің қызметкерлері, олар онымен күн сайын бірге болды, ол рухтар шақыру рәсімдеріне мүдделі емес екенін және олардың үйде өткізілгені туралы ешқандай жазба қалмағанын айтты. Дегенмен, жалған қалалық аңыз бойынша, ол түн ортасынан таңғы сағат екіге дейін көк бөлмеде немесе шкафта жалғыз рухтар шақырып, келесі күні қандай құрылыс жұмыстарын жасау керектігін сұраған деген қаңқу тарады. Ланнада Вилласында рухтар шақыру рәсімдері туралы ешқандай мәлімет табылмағандықтан, шкафта рухтар шақыру рәсімдерінің өткізілуі де күмәнді, себебі мұндай шаралар көбінесе қоғамдық оқиғалар болып өткен және жеке адамдар оларды өткізбеген. Сондай-ақ, құжаттар көк бөлменің бағбанның жатын бөлмесі болғанын көрсетеді.
Winchester's staff, who spent every day with her, stated she had no interest in séances and there is no record of them being held in the house. Nevertheless, a false urban legend has arisen claiming she held nightly séances in the blue room or in a closet by herself from midnight until two in the morning, talking to ghosts about what construction should be accomplished the following day. In addition to the lack of records found about seances at Llanada Villa, the closet séances were unlikely given that they were usually social events and not done by individuals and records show that the blue room was the gardener's bedroom.
Жұлдыздар
Саяхатшылар мен экскурсоводтар суық аймақтарды, қадамдарды, тамақ иісін, ерекше дыбыстарды, сыбырлауды, есіктер мен терезелердің жабылуын, және біреудің бақылап отырғанын сезінгендерін айтады. Тергеуші Джо Никель бұл құбылыстардың себебі, үйдің АҚШ-тағы, тіпті әлемдегі ең жын соққан үй ретіндегі жариялануы мен қауесеттерге байланысты туындаған нақтылыққа ұшырау және ұсынысқа бейімділік болуы мүмкін дейді; немесе үйде мыңнан астам рух бар деген сенім. Никель бір жағдайда, рух деп ойлаған көлеңкелі бейне, шындығында үйдегі қызметкер екенін хабарлайды. Никельдің пікірінше, үйдің жынға берілгендігін растайтын ешқандай дәлел жоқ, ал айтылған сыбырлау дыбыстары көру арқылы туындауы немесе желдің салдары болуы мүмкін. Бұған қоса, үлкен, қиын, желдеткішті ескі үйлерде температураның өзгеруі жиі кездеседі, ал үйдің шөгуі мен сыртқы температураның өзгерісі ерекше дыбыстардың себебін түсіндіре алады.
Visitors and tour guides claim to have experienced cold spots, footsteps, cooking smells, odd sounds, whispering, doors and windows slamming, and feelings of being watched. Investigator Joe Nickell explains that they could be the result of confirmation bias and suggestibility due to publicity and rumors that the house is the most haunted house in the United States or even the world; or that over a thousand ghosts reside in the home. Nickell reports one example where a shadowy figure thought to be a ghost turned out to be a staff member at the house. According to Nickell, there is no evidence that the house is haunted, and that alleged whispering sounds can be imagined or due to wind. Additionally, it is common for large, rambling, and drafty old houses to have temperature variations, and the house's settling and exterior temperature changes can explain odd noises.
Танымал мәдениетте
1960 жылы Винчестер құпия үйі Уильям Каслдың "13 арба" фильмінде Сайрус Зорба үйі ретінде пайдаланылды. 1966 жылы үй Калифорниялық рок-тобы Count Five-тің альбом мұқабасында бейнеленді. Винчестер құпия үйінің тарихы Диснейдің "Перзентхана" атты аттракционына шабыт берді, ал алғашқысы 1969 жылы Калифорнияда ашылды. Бұл үй 1993 жылы Михаэла Росснердің "Жоғалып бара жатқан нүкте" ғылыми-фантастикалық романының негізгі оқиға орны болды, онда адамзаттың көп бөлігі жоғалып кеткеннен кейін, ол басып алушылар қауымының мекеніне айналады. Винчестер үйі 1997 жылы Тим Пауэрстің "Жер сілкінісінің ауа райы" атты фантастикалық романындағы маңызды сюжеттік желінің бөлігі болып табылады. Стивен Кингтің 2001 жылғы "Қызыл Роза" мини-сериалындағы оқиға Сара Винчестер мен Винчестер құпия үйіне байланысты аңыз-ережеске негізделген. "Винчестердегі шақыру" – композитор Крейг Бомлер мен драматург Мэри Брэкен Филлипстің музыкалық туындысы, оқиғасы осы үйде өтеді. Ол Сан-Хосе репертуарлық театрының 25 жылдығына арналған маусымға арнайы тапсырыспен жасалды және 2005 жылдың қыркүйек-қазан айларында тұсаукесері болды. Британдық паранормальдық телешоу "Ең көп қорқытылғандар тірі!" 2007 жылдың 19 қазанында Travel Channel арнасы үшін үйді жеті сағат бойы тікелей эфирде зерттеді. 2011 жылы "Ghost Adventures" сериалының бесінші маусымының төртінші эпизодында Винчестер құпия үйі көрсетілді. 2012 жылы "MythBusters" бағдарламасының "Қорқыныштың иісі" эпизоды үшін құрылыс тобы Винчестер құпия үйіне барып, айналасын қарап, содан кейін үлкен залға орнатылған теледидардан "барлық уақыттағы ең қорқынышты фильмдердің бірі"-н көрді, мақсаты – қорқынышқа байланысты иіс сезімінің өзгеретінін анықтау үшін түннің соңында олардың тер шығындыларын сынау үшін жинау болды. Команда фильмді қараңғыда тамашалағанда, шоу тобы қорқынышты әсерді күшейту үшін кездейсоқ қатты дыбыстар шығарды. Сара Уинчестер, "Операның көлеңкесі" – француз режиссері Бертран Бернеллоның 24 минуттық фильмі, ол 2016 жылдың қазан айында Нью-Йорк кинофестивалінде (54-ші шақыру) Солтүстік Америкада тұңғыш рет көрсетілді. 2016 (1-маусым) және 2018 (4-маусым) жылдары Винчестер құпия үйі BuzzFeed Unsolved Supernatural бағдарламасында көрсетілді, онда Райан Бергара мен Шейн Мадей түнде үйде болды. 2017 жылы үй Ghost Brothers бағдарламасының бір бөлімінде пайда болды. 2017 жылы үйдің ерекшеліктері I the Mighty тобының "111 Winchester" әнінде айтылды. 2017 жылы бұл жерде Хелен Мирреннің Сара Винчестер рөлінде түскен "Винчестер" фильмі түсірілді. Фильм 2018 жылдың 23 ақпанында шықты. Трейлерлер мен плакаттарда фильмнің нақты оқиғаға негізделгені көрсетілген, бірақ Мэри Джо Игноффоның "Лабиринттің тұтқыны" кітабында фильмдегі көптеген оқиғалардың күмәнді екеніне қарамастан. 2018 жылы Lore подкасты 79-шы эпизодында "Locked Away" деп аталатын эпизодты шығарды, ол Винчестер сарайы туралы айтты. 2019 жылы Criminal подкасты "Жесір және Винчестер" атты Винчестер сарайы туралы эпизод шығарды. House of Penance, Dark Horse комиксі, Питер Томаси, Иан Бертрам және Дейв Стюарттың туындысы, "әлдебір алғашқы биографиялық қорқынышты комикс" болып табылады, ол үйдің арбаға толы екенін және Сараның оған құмар екенін көрсетеді. Дуглас Брутонның (2019) "Мисс Винчестердің қару клубы" романы Сара Винчестер туралы ересектерге арналған көркем шығарма, ол Винчестер қаруларының құрбандарының дауысымен айтылған бірнеше оқиғаны баяндайды. 2021 жылдың қаңтар айында сыйлық алған This Paranormal Life подкасты Винчестер құпия үйі туралы эпизод шығарды. Подкаст жүргізушілері барлық арбаға байланысты мәлімдемелерді жалған деп есептеді.
In 1960, the Winchester Mystery House was used as the Cyrus Zorba House in the movie 13 Ghosts directed by William Castle. In 1966, the house was featured on the album cover of the California rock group Count Five. The tale of the Winchester Mystery House was inspiration for The Haunted Mansion Disney ride, the first of which opened in 1969 in California. The house is the primary setting for Michaela Roessner's 1993 science fiction novel Vanishing Point, in which it becomes the home of a squatter community following the disappearance of most of the human race. The Winchester house is the setting of a subplot in the 1997 Tim Powers fantasy novel Earthquake Weather. The story in the 2001 miniseries "Rose Red" created by Stephen King was inspired by the lore surrounding Sarah Winchester and the Winchester Mystery House. The Haunting of Winchester is a ghost story musical by composer Craig Bohmler and writer Mary Bracken Phillips that takes place in the house. It was commissioned by the San Jose Repertory Theatre for its 25th anniversary season, and premiered in September–October 2005. The British paranormal TV investigation show "Most Haunted Live!" conducted a seven hour live TV investigation of the house for the Travel Channel on Monday, October 19, 2007. In 2011, for the fourth episode of season five of Ghost Adventures the Winchester Mystery house was featured. For the 2012 episode of MythBusters "Smell of Fear", the build team visited the Winchester Mystery House to look around and later watch "one of the scariest movies of all time" on a television that they set up in the grand ballroom, with the purpose of determining if fear does smell different by gathering their sweat samples for testing at the end of the night. While the team watched the movie in the dark, the show's crew randomly made loud noises to increase the frightening experience. Sarah Winchester, Phantom Opera, is a 24 minute film by French filmmaker Bertrand Bernello, which had its North American premiere at the 54th New York Film Festival in October 2016. In 2016 (season 1) and 2018 (season 4), the Winchester Mystery House was featured in BuzzFeed Unsolved Supernatural which involved Ryan Bergara and Shane Madej staying in the house overnight. In 2017, the house was featured on an episode of Ghost Brothers. In 2017, features of the house are referenced in I the Mighty's song, "111 Winchester." In 2017, filming took place on the property for the film Winchester, featuring Helen Mirren as Sarah Winchester. The film was released on February 23, 2018. In trailers and on posters, the film is noted to be based on a true story, despite evidence that much of the stories in the movie are disputed in Mary Jo Ignoffo's book, Captive of the Labyrinth. In 2018, the Lore podcast, episode 79, produced an episode called "Locked Away" that described the Winchester Mansion. In 2019, Criminal podcast produced an episode about the Winchester Mansion titled "The Widow and the Winchester". House of Penance, a Dark Horse comic by Peter Tomasi, Ian Bertram, and Dave Stewart is " perhaps the first biographical horror graphic novel" that illustrates the house as haunted and Sarah as obsessed. 'Mrs Winchester's Gun Club' a novel by Douglas Bruton (2019) which is an adult fiction concerning Sarah Winchester and telling a group of stories voiced by the victims of Winchester guns. In January 2021, an episode of the award winning podcast This Paranormal Life was released discussing the Winchester Mystery House. The hosts deemed all claims of haunting to be false.