Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әлемдік хоккей қауымдастығының бұрынғы франшизасы
Defunct World Hockey Association franchise
Ванкувер Блейзерс – 1973 жылдан 1975 жылға дейін Әлемдік хоккей қауымдастығында ойнаған кәсіби хоккей командасы. Блейзерлер Ванкувердегі Тынық мұхиты Колизейінде ойнады, бұл аренаны Ұлттық хоккей лигасының Ванкувер Канукс командасымен бөлісті. "Блейзерс" клубының иесі жергілікті кәсіпкер Джим Паттисон болды. Франшиза Филадельфияда бір маусым ойнағаннан кейін Ванкуверге көшірілді. Ванкуверде берік жанкүйерлер базасын құра алмағандықтан, 1975 жылы команда тағы да көшіріліп, Калгари Каубойы аталды.
The Vancouver Blazers were a professional ice hockey team that played in the World Hockey Association from 1973 to 1975. The Blazers played at the Pacific Coliseum in Vancouver, sharing the facility with the Vancouver Canucks of the National Hockey League. The Blazers were owned by local businessman Jim Pattison. The franchise moved to Vancouver after a single season in Philadelphia. Unable to establish a strong fan base in Vancouver, the team was moved again in 1975 to become the Calgary Cowboys.
Тарих
Блейзерлер Дүниежүзілік хоккей қауымдастығының негіз қалаушы мүшелерінің бірі болды. Алғашқыда команда Майами Скриминг Иглз деп аталды және Майами, Флорида штатында орналасуы жоспарланған, бірақ қаржылық қиындықтар мен лайықты аренаның болмауына байланысты франшиза Филадельфияға, Пенсильвания штатына көшіріліп, Филадельфия Блейзерс ретінде алғашқы ойынын өткізді. Филадельфияда бір маусым ойнағаннан кейін команда 1973–74 жылдары Британдық Колумбияның Ванкувер қаласына көшіріліп, Ванкувер Блейзерс аталды. Екі маусымнан соң команда 1975–76 жылдары Калгари, Альбертаға көшіріліп, Калгари Ковбоис болып қайта құрылды. Екі жыл өткен соң франшиза таратылды.
The Blazers were one of the founding members of the World Hockey Association. Originally the team, called the Miami Screaming Eagles, was to be based in Miami, Florida, but due to financial problems and a lack of a suitable arena, the franchise was moved to Philadelphia, Pennsylvania and debuted as the Philadelphia Blazers. After only one season in Philadelphia, the team relocated to Vancouver, British Columbia and became the Vancouver Blazers in 1973–74. After two seasons, the team was again relocated to Calgary, Alberta as the Calgary Cowboys for 1975–76. Two years later, the franchise folded.
Ванкувер Блейзерлері
WHA-ның 1972–73 жылғы маусымы аяқталғаннан кейін, Филадельфия Блейзерлерінің иелері команданы Джим Паттисонға сатты, ол команданы шекарадан солтүстікке, Британдық Колумбияның Ванкувер қаласына көшірді, онда команда Ванкувер Блейзерлері деп аталды. Паттисон, бірдей аренаны бөлісетін НХЛ-дің Ванкувер Канукс командасымен бәсекелесу үшін, командаға маңызды жұлдыз ойыншыны тарту қажет екенін түсінді, себебі өткен жылы лигада ең көп гол соққан Андре Лакруа Нью-Йорк Голден Блейдсқа қосылды, ал команданың (және лиганың) ең көп жалақы алатын ойыншысы Дерек Сандерсон маусым соңындағы үлкен дауылдан кейін командадан қуылды. Паттисон Бостон жұлдызы Фил Эспозитоға бес жылға 2,5 миллион доллар ұсынып, келісім жасауға тырысты. Эспозито ақшасы аз болғанымен, «Брюинс» командасында қалуды жөн көрді. Команда алғашқы жылы нашар өнер көрсетіп, 27–50–1 нәтижесімен аяқтады. Дегенмен, Ванкувер хоккейге өте құштар қала болғандықтан, Блейзерлер WHA бойынша көрермендер саны бойынша көш бастады, әр ойынға орташа есеппен 9 356 жанкүйер жинады, бұл лигадағы қалған он бір команданың орташа көрсеткішінен 50%-дан астам. Келесі маусымда, 1974–75 жылдары, команда өркендеп, көрсеткішін жақсартты, .500 көрсеткішінен екі ойын ғана кем болды, бірақ көрермендер саны 8 014-ке дейін төмендеді, нәтижесінде 14 командадан тұратын WHA-да алтыншы орынға түсті. Блейзерлердің (және WHA-ның) жанкүйерлерді тартуға жасаған тырабына НХЛ-дің бәсекелесін премиум ареналар мен нарықтардан ығыстыруға тырысқан агрессивті кеңеюі көмектеспеді. WHA келгенге дейін Канукс плей-оффқа қатысудан үнемі алыс болған. Алайда, Блейзерлердің Тынық мұхиты Колизейіндегі алғашқы маусымынан кейін НХЛ қайтадан кеңейіп қана қоймай, Канукстің қиын Шығыс дивизионын таратып, команданы әлдеқайда әлсіз Смайт дивизионына орналастырды. Канукс жаңа Смайт дивизионын жеңіп алды және Pacific Coliseum-де үнемі толық сыйымдылықпен немесе оған жақын ойнады, ал Блейзерлер аренаны жартылай толтыру үшін күресті. Мұндай жағдайларда Ванкувердің НХЛ және WHA командаларын бірдей қолдауға жеткілікті емес екені анық болды. Сондықтан, батыс жағалауда екі маусым өткеннен кейін, команда үш жылдың ішінде үшінші рет франшизасын ауыстырды, бұл жолы Альбертаның Калгари қаласына көшіп, «Калгари Каубойс» деп аталды. «Каубойс» Калгариде WHA-ның екінші талпынысы болды, себебі «Калгари Бронкос» командасы алғашқы WHA маусымында сол қалада ойнауға жоспарланған. Алайда, «Бронкос» командасының иесі Боб Браунридж қайтыс болғаннан кейін, франшиза оның орнына Кливлендке көшірілді. Ванкувер Блейзерс командасының соңғы белсенді ойыншысы Пэт Прайс болды, ол 1987–88 жылғы НХЛ маусымында НХЛ-де зейнеткерлікке шықты.
After the 1972–73 WHA season ended, the Philadelphia Blazers' owners sold the team to Jim Pattison who moved the team north of the border to Vancouver, British Columbia where it was named Vancouver Blazers. Pattison knew that in order to compete with the Vancouver Canucks of the NHL, who shared the same arena, he needed to attract a major star to the team, as Andre Lacroix, who had led the league in scoring the previous year, left to join the New York Golden Blades, while the team's (and league's) highest paid player, Derek Sanderson, had been forced out at the end of the season in a major embarrassment to the team and league. Pattison tried to sign Boston star Phil Esposito, offering him $2.5 million over five years. Esposito decided to stay with the Bruins for less money. The team performed poorly in their first year, finishing with a record of 27 50 1; despite this, Vancouver was such a strong hockey town that the Blazers actually led the WHA in attendance, drawing 9,356 a night, more than 50% above the average of the other eleven clubs in the league. The next season, 1974–75, the club improved to only two games below .500, only to see attendance slip to 8,014 a game, sixth in the 14 team WHA. The Blazers' (and WHA's) efforts to attract fans were certainly not helped by the machinations of the NHL, which was aggressively expanding to try and keep its rival out of premium arenas and markets. Prior to the WHA's arrival, the Canucks had consistently finished well out of playoff contention. However, after the Blazers' first season in the Pacific Coliseum, the NHL not only expanded again but also dissolved the Canucks' tough East Division and placed the team in the much weaker Smythe Division. The Canucks won the new Smythe Division, and consistently played to at or near capacity at Pacific Coliseum while the Blazers struggled to fill the building to half capacity. Under such circumstances, it was evident that Vancouver was not large enough to support both the NHL and WHA; thus after only two seasons on the west coast the team made its third franchise shift in three years, this time to Calgary, Alberta, where they were renamed Calgary Cowboys. The Cowboys would be the WHA's second attempt in Calgary, as the Calgary Broncos were slated to start playing there for the inaugural WHA season. However, after Broncos' owner Bob Brownridge died, the franchise was placed in Cleveland instead. The last active Vancouver Blazers player was Pat Price who retired in the NHL during the 1987 88 NHL season.