Калифорния Голден Силз: Тарихы мен NHL жолы

Кіріспе

Ұлттық хоккей лигасының бұрынғы хоккей командасы

Калифорния Голден Силз – 1967 жылдан 1976 жылға дейін Ұлттық хоккей лигасында (НХЛ) өнер көрсеткен кәсіби хоккей клубы. Калифорния штатының Окленд қаласында орналасқан, өз алаңындағы ойындарын Окленд-Аламеда округінің Колизеум аренасында өткізді. Силз командасы 1967 жылғы НХЛ кеңейтуінің аясында лигаға қосылған алты команданың бірі болды. Алғашқыда Калифорния Силз деп аталған команда, 1967-68 маусымда Окленд Силз, ал 1970 жылы Бей Эриа Силз деп өзгертілді, содан кейін сол жылы Калифорния Голден Силз аталды. Ван Гербиг команда атын Окленд Силз деп өзгертетінін хабарлады (бірақ лига 8 желтоқсанға дейін бұл өзгерісті тіркемеді, себебі назарды Шығыс аймағына шоғырландыру қажет болды).

Күрес

Силз командасы атауын өзгерткеннен кейін де қақпада сәттілікке жете алмады, осы себепті Ван Гербиг команданы бірнеше рет басқа қалаға көшірумен қорқытты. Бірінші жылғы бас жаттықтырушы және бас менеджер Берт Ольмстед Ванкуверге көшуді жария түрде қолдады, нәтижесінде Лабатт сыра зауыты команданы сатып алып, Канада қаласына көшіру туралы ұсыныс жасады, сондай-ақ Нокс ағайындар команданы Буффалоға көшіру туралы ұсыныс жасады. Олар, Ванкувер сияқты, 1967 жылғы кеңейтуден тыс қалған еді. НХЛ CBS телеарнасымен жасаған келісімдеріне қауіп келтіргісі келмегендіктен, екі ұсынысты да қабылдамады. Келісім ретінде НХЛ 1970 жылы қайтадан кеңейтілуге келісті, Ванкувер және Буффало қалаларында жаңа командалар құрылды. Нокс ағайындар 1969 жылы Силз командасының акцияларының бір бөлігін сатып алды, бірақ бір жылдан кейін оны Сабрс командасын қаржыландыру үшін сатты. Бұл, сондай-ақ команданың мұз үстіндегі орташа нәтижелері, Силз командасының бас кеңсесі мен құрамында үлкен өзгерістерге әкелді – алғашқы маусымнан кейін 20 ойыншының тек 7-сі ғана сақталды. Жаңа құрамдағы Силз командасы сәл сәттірек болды. Екінші маусымда олар 69 ұпай жинады, бұл әлі де 500-ден жеті ойын кем болғанымен, кеңейтілген Батыс дивизионында екінші орынға жеткілікті болды. Силз командасы плей-оффтың бірінші турында Кінгс командасына қарсы жеңіске жетеді деп күтілген, бірақ жеті ойыннан кейін жеңіліске ұшырады. Оукленд келесі маусымда 58 ұпайға дейін төмендеді, бірақ плей-оффқа өту үшін Филадельфияны тай-брейк арқылы жеңді. Олардың екінші плей-оффқа қатысуы қысқа болды, өйткені олар Питтсбург Пингвинз командасынан сүтін ағызылды. Бұл франшизаның плей-оффқа шыққан жалғыз екі жылы болды. Лиганың Ванкуверге көшу туралы ұсынысты қабылдамауы 1974 жылға дейін шешілмеген сот ісіне әкелді (Сан-Франциско Силс Лтд. қарсы Ұлттық Хоккей Лигасы). Силз ұйымы НХЛ-ге қарсы сотқа жүгінді, лиганың конституциясы клубтарға өздерінің орналасқан жерін өзгертуге тыйым салғанын және Сан-Франциско нарығын НХЛ-де сақтап, сол жерде қарсылас команданың немесе лиганың құрылуын болдырмау үшін көшу туралы өтініш қабылданбағанын мәлімдеді. Сот НХЛ-дің біртұтас ұйым екендігіне және командалардың экономикалық жағынан бәсекелес еместігіне, сондықтан лиганың көшуге қатысты шектеулері сауданы шектемейтініне шешім шығарды. 1969–70 маусымында команда Trans National Communications компаниясына сатылды, оның инвесторларының арасында Пат Саммералл және Уайти Форд болды. Алайда, компания төлемді жіберіп алғаннан кейін банкротқа ұшырады және команданы Ван Гербигке қайтарды, ол команданы қайтадан сатуға шығарды.

The Seals were never successful at the gate even after the name change, and because of this poor attendance Van Gerbig threatened on numerous occasions to move the team elsewhere. First year coach and general manager Bert Olmstead publicly advocated a move to Vancouver, resulting in an offer from Labatt's brewery to purchase and relocate the team to the Canadian city as well as a proposal to move the team to Buffalo from the Knox brothers, who like Vancouver had been shut out of the 1967 expansion. The NHL, not wanting to endanger its TV deal with CBS, rejected both proposals. As a compromise, the NHL agreed to expand again in 1970, adding teams in both Vancouver and Buffalo. The Knoxes bought a minority share of the Seals in 1969, only to sell it a year later to fund the Sabres. This, as well as the team's mediocre on ice performance, led to major changes to both the Seals' front office and the roster – only 7 of the 20 Seals players remained after the first season. The new look Seals were somewhat more successful. In their second season they improved to 69 points, which while still seven games below .500 was good enough for second place in the all expansion West Division. The Seals were actually favored to win their first round playoff matchup against the Kings, but were upset in seven games. Oakland regressed to 58 points the following season, but still edged out Philadelphia for the final playoff spot on a tiebreaker. Their second playoff appearance was a brief one as they were swept by the Pittsburgh Penguins. Those were the only two years that the franchise made the playoffs. The league's rejection of a proposed move to Vancouver prompted a lawsuit that was not settled until 1974 (San Francisco Seals Ltd. v. National Hockey League). The Seals organization filed suit against the NHL claiming that the prohibition violated the Sherman Act. The Seals asserted that the league's constitution was in violation by prohibiting clubs from relocating their operations, and that the relocation request was denied in an attempt to keep the San Francisco market in the NHL and thereby discourage the formation of a rival team or league in that location. The court ruled that the NHL was a single entity, and that the teams were not competitors in an economic sense, so the league restrictions on relocation were not a restraint of trade. For the 1969–70 season the team was sold to Trans National Communications, whose investors included Pat Summerall and Whitey Ford. However, the group filed for bankruptcy after missing a payment and relinquished the team to Van Gerbig, who put the team back on the market.

Чарльз О. Финли франшизаны сатып алады

1970–71 маусымға дейін бейсбол клубының «Оукленд Атлетикасының» көркем және эксцентрикалық иесі Чарльз О. Финли «Силз» командасын сатып алды. Финли мен Роллер Дербидің басшысы Джерри Селтзер екеуі де командаға өтінім берді. Селтзердің ұсынысы сәл жақсырақ болғанымен және қайта жаңғыртудың егжей-тегжейлі жоспарын қамтыса да, «ескі мекеме» НХЛ иелерінің көпшілігі Финлидің жағына дауыс берді. Бас менеджер Билл Торри Финлимен болған келіспеушіліктерге байланысты маусымның ортасында кетіп қалды. Финли 1970–71 маусымын бастау үшін команданы «Бей-Ареа Силз» деп атады, бірақ 1970 жылдың 16 қазанында маусымның екі ойынынан кейін команданың атын «Калифорния Алтын Мөрлері» деп өзгертті. Бұл команданы жанкөйерлерге насихаттау мақсатында жасалған бірнеше маркетингтік тәсілдердің бірі болды, оның ішінде «Мөрлердің» түсін танымал «A's» командасының түсіне – жасыл және алтынға өзгерту де кірді. Команданың біркелкі логотипі енді бірегей шрифтпен жазылған «Seals» сөзі болды, бірақ жұлдызды ойыншы Кэрол Ваднейстің суретіне негізделген эскизді қолданатын басқа логотиптер, сондай-ақ команда бағдарламалары мен жарнамалық материалдарда пайдаланылды. 1967 жылғы Калифорния Мөрлерінің түпнұсқа логотипі жасыл және алтын түске боялып, көбінесе сауда карталарында және басқа да ресми емес материалдарда кездеседі, бірақ команда оны қабылдаған жоқ. «Мөрлер» ақ коньки кигені үшін есте қалады, бірақ бастапқыда Торри Финлиді команданың түсіне сай жасыл және алтын түске боялған конькилерді киюге көндірді, себебі сол кезде командалық түсті конькилер тренд болды. «Мөрлердің» сәтсіз маусымының нәтижесінде «Канадиенс» 1971 жылғы драфта алғашқы таңдау құқығын алды және оны болашақ Даңқ залының мүшесі Гай Лафлерді таңдау үшін пайдаланды. Бұл келісім қазір НХЛ тарихындағы ең теңсіз келісімдердің бірі болып саналады.

NHL мен Мел Суигтің иелігінде

Команда 1971–72 жылдары қайта жанданды, бірақ Дүниежүзілік хоккей қауымдастығының (WHA) пайда болуы осы жетістіктердің көп бөлігін жойды. Финли WHA ұсынған келісімшарттарға тең келуден бас тартты, нәтижесінде өткен маусымдағы команданың үздік он ойыншысының бесеуі жаңа лигаға кетіп қалды. Тек қақпашы Жиль Мелоштан басқа қорғаныс шеберлігінен толыққанды айырылған команда 1972–73 жылдары қайтадан соңғы орынға түсті, және олар өз тарихының соңына дейін сол жағдайда қала берді. 1974–75 жылдары дивизиондық құрылым өзгертілді, бұл әр дивизиондағы үш команданың плей-оффқа қатысуын қамтамасыз ететін жаңа форматты қамтыды, бірақ команданың күш-жігері күшті «Сэбрс», «Бостон Брюинс» және «Торонто Мейпл Лифс» командалары бар Адамс дивизионында сәтсіздікке ұшырады. «Силз» тағы да плей-оффқа үміткер болмады, және кеңейтілген «Вашингтон Капиталз» командасына өз алаңында жеңілген жалғыз команда болды. Финли өзінің күресіп жатқан хоккей командасына шыдамдылығын жоғалтты, әсіресе оның Әлем сериясінің чемпионы «Атлетикамен» салыстырғанда. Ол «Силз» командасын сатуға тырысты, бірақ команданы Сан-Франциско аймағында қалдыруға ниет білдірген сенімді сатып алушы табылмағандықтан, команданы лигаға 6,585 миллион долларға сатты. 1973 жылы Финли команданы Индианаполис мүдделеріне сатуға тырысты, олар команданы сол қалаға көшіруді жоспарлады, бірақ NHL басқармасы бұл ұсынысты қабылдамады. 1975 жылдың басында газеттер «Силз» және «Питтсбург Пингвинз» командаларының сәйкесінше Денвер мен Сиэтл қалаларына көшірілетіні туралы хабарлады, бұл екі команданың осы қалалардағы топтарға сатылуы мүмкін еді, олар 1976–77 маусымы үшін «шартты» франшиза алған болатын. Сонымен қатар, лига «Силз» командасының Денвер тобына сатылуы аяқталмаса немесе жергілікті жерде жаңа иесі табылмаса, франшиза маусым соңында таратылатынын мәлімдеді. Денверлік келісім сәтсіз аяқталып, лига Сан-Францисколық қонақүй магнаты Мелвин Свиг басқаратын топ команданы 1975 жылдың 28 шілдесінде Сан-Францискодағы жоспарланған жаңа аренаға көшіру мақсатымен сатып алғанға дейін бір жылдан астам уақыт бойы «Силз» командасын басқарды. Команда плей-оффқа түсе алмады, ал қала әкімінің сайлауынан кейін жаңа арена жобасы тоқтатылды. Жаңа аренаның перспективасы болмағандықтан, лига франшизаны көшіруге қарсылығын қайтарды.

The team rebounded in 1971–72, but the arrival of the World Hockey Association (WHA) wiped out most of those gains. Finley refused to match the WHA's contract offers, causing five of the team's top ten scorers from the previous season to bolt to the new league. Devoid of any defensive talent save for goaltender Gilles Meloche, the Seals sank into last place again in 1972–73, where they would remain for the rest of their history. Although divisional restructuring in 1974–75 included a revamped format in which three teams in each division made the playoffs, the team's efforts were frustrated by their placement in the Adams Division, with the strong Sabres, Boston Bruins, and Toronto Maple Leafs of the day. The Seals once again finished well out of playoff contention, and were notably the only team to lose at home to the expansion Washington Capitals. Finley soon lost patience with his struggling hockey team, especially given the contrast to his World Series champion Athletics. He tried to sell the Seals, but when no credible buyers came forward who were interested in keeping the team in the Bay Area, he sold the team back to the league for $6.585 million. A 1973 attempt by Finley to sell the team to Indianapolis interests who planned to relocate the team to that city was rejected by the NHL's board of governors. In early 1975, newspapers reported that the Seals and Pittsburgh Penguins were to be relocated to Denver and Seattle, respectively, in an arrangement that would have seen the two teams sold to groups in those cities that had already been awarded "conditional" franchises for the 1976–77 season. At the same time, the league announced that if the Seals' sale to the Denver group was not completed or new ownership found locally, the franchise would be liquidated at the end of the season. The Denver arrangement fell through, and the league ran the Seals for more than a year until a group headed by San Francisco hotel magnate Melvin Swig bought the team on July 28, 1975, with the intention of moving the team to a proposed new arena in San Francisco. The team fell just short of the playoffs, and after a mayoral election, plans for the new arena were cancelled. With a new arena out of the picture, the league dropped their objection to the relocation of the franchise.

Соңы

Қатысушылар саны ақыры жақсарып, команда жақсы ойнаса да, азшылық үлестес Джордж және Гордон Гунд Свигті команданы туған қалалары Кливлендке көшіруге рұқсат алуға көндірді. Оуклендтегі команданың соңғы ойыны 1976 жылғы 4 сәуірде Лос-Анджелес Кингс клубымен жеңіспен аяқталды; лига 14 шілдеде көшіруге келісім берді, ал команда қаланың бұрынғы AHL командасының атымен «Кливленд Баронз» деп аталды. Өкінішке орай, бұл мәліметтер 1976–77 маусымының басталуына жеті аптадан да аз уақыт қалғанда ғана бекітілді, бұл «Баронзды» Кливлендте көрінбейтін етті. Екі жылдық зияннан кейін және қатысу Оуклендтегіден нашар болғаннан соң, Гундтарға (сол кезде көпшілік үлестес) 1978 жылғы 14 маусымда «Баронзды» дағдарыстағы «Миннесота Норт Старз» клубымен біріктіруге рұқсат берілді. Біріккен команда Гундтардың меншігінде «Миннесота Норт Старз» деген атаумен жалғасты, бірақ Адамс дивизионында «Баронздың» орнын иеленді. «Норт Старз» 1992–93 маусымынан кейін Техас штатына көшіп, «Даллас Старз» аталды. «Кливленд Баронз» Солтүстік Американың ірі кәсіби лигаларындағы соңғы таратылған команда болып табылады. Олар сондай-ақ 1942 жылы жұмысын тоқтатқан «Бруклин Американс» (франшиза 1946 жылы ресми түрде жойылды) және 1947 жылы франшизасы ресми түрде жабылған «Монреаль Марунз» (бірақ олар 1938 жылдан бері команданы шығармады) командаларынан кейін жұмысын тоқтатқан соңғы NHL клубы болды. Осының салдарынан, 1978–79 маусымында NHL 17 командадан тұрды.

Мұра

Қазіргі уақытта Сан-Хосе Акулалары – Бей Аймағындағы НХЛ командасы, оның тарихы Силз командасымен байланысты. Баронс пен Солтүстік Жұлдыздары біріккеннен кейін Гундтар хоккейді Бей Аймағына қайта әкелгісі келді. Олар 1980-жылдардың соңында Солтүстік Жұлдыздарды сол жерге көшіруге рұқсат сұрады, бірақ лига Егіз қалалар сияқты дәстүрлі хоккей нарығынан бас тартқысы келмеді. Сол кезде бұрынғы «Хартфорд Уэйлерс» клубының иесі Говард Болдуин бастаған топ НХЛ-ді арена салынып жатқан Сан-Хосеге команда әкелуге ынталандырды. Ақырында, Гундтар Солтүстік Жұлдыздардың үлесін Болдуиннің тобына сатуға келісті, ал Гундтар 1991–92 маусымында ойынға кіретін Бей Аймағындағы жаңа команданы алды. Sharks командасы Солтүстік Жұлдыздардың ойыншыларына құқық алып, содан кейін жаңа франшизамен бірге кеңейту дүркіретіне тең серіктес ретінде қатысты. 1990 жылдың 5 мамырында Гундтар ресми түрде Солтүстік Жұлдыздардағы үлесін Болдуинге сатты және Бей Аймағындағы Sharks командасын алды. Қызығы, лигадағы алғашқы екі маусымда Sharks үй ойындарын Дали Ситидегі Cow Palace-та өткізді (НХЛ 1967 жылы Тюлендерге үй ретінде бас тартқан сол ғимарат), ал Сан-Хоседегі жаңа тұрақты арена аяқталды. Деннис Марук – 1989 жылы «Солтүстік Жұлдыз» командасының құрамында зейнеткерлікке шыққан НХЛ-дегі соңғы белсенді ойыншы. Кез келген лигадағы соңғы бұрынғы «Seals» ойыншысы Джордж Песут болды, ол 1994 жылға дейін Германияда белсенді болды. Бұдан былай белсенді команда болмаса да, «Тюлендер» танымал тақырып болып қала берді және көптеген еңбектердің нысаны болды. 2006 жылы Брэд Курцберг «Shorthanded: The Untold Story of the Seals: Hockey's Most Colorful Team» атты алғашқы кітабын жариялады. 2017 жылдың қаңтарында режиссер Марк Гречмиел өзінің «The California Golden Seals Story» атты деректі фильмін iTunes-те шығарды. 2016 жылы «Seals» командасының құрметіне GoldenSealsHockey.com сайты құрылды, ол «The California Golden Seals: A Tale of White Skates, Red Ink, and One of the NHL's Most Outlandish Teams» кітабының 2017 жылдың қарашасында жарық көруіне көмектесу үшін құрылған. Бұл кітап «Seals» және «Barons» командаларының барлық тарихын, соның ішінде WHL-дегі алты жылды қамтиды. Сан-Хосе Акулалары 2022 жылдың 20 қазанында Алтын Тюлендердің соңғы жылдарына негізделген Reverse Retro жейдесін таныстырды.

The current NHL team in the Bay Area, the San Jose Sharks, has a historical connection to the Seals. Years after the Barons North Stars merger, the Gunds wanted to bring hockey back to the Bay Area. They asked the NHL for permission to move the North Stars there in the late 1980s, but the league was unwilling to abandon a traditional hockey market like the Twin Cities. Meanwhile, a group led by former Hartford Whalers owner Howard Baldwin was pushing the NHL to bring a team to San Jose, where an arena was being built. Eventually, a compromise was struck whereby the Gunds would sell their share of the North Stars to Baldwin's group, with the Gunds receiving an expansion team in the Bay Area to begin play in the 1991–92 season. In return, the Sharks would have the rights to players from the North Stars and then participate with the North Stars as an equal partner in an expansion draft with the new franchise. On May 5, 1990, the Gunds officially sold their share of the North Stars to Baldwin and were awarded a new team in the Bay Area that became the Sharks. Ironically, in their first two seasons in the league, the Sharks played their home games at the Cow Palace in Daly City (the same facility the NHL rejected as a home for the Seals in 1967) while their new permanent home arena in San Jose was being completed. Dennis Maruk was the last Seals player active in the NHL, retiring as a member of the North Stars in 1989. The last former Seals player in any league was George Pesut, who was active in Germany until 1994. Though no longer an active team, the Seals remained a popular subject, and are the subject of multiple works. In 2006, Brad Kurtzberg published the first book on the Seals franchise, Shorthanded: The Untold Story of the Seals: Hockey's Most Colorful Team. In January 2017, filmmaker Mark Greczmiel released his documentary, The California Golden Seals Story on iTunes. In 2016, the Seals tribute site, GoldenSealsHockey. com was founded to help promote the November 2017 release of the book, The California Golden Seals: A Tale of White Skates, Red Ink, and One of the NHL's Most Outlandish Teams, which covers the Seals' and Barons' entire history, including their six years in the WHL. The San Jose Sharks unveiled their Reverse Retro jersey based on the final years of the Golden Seals on October 20, 2022.

Телерадио хабар таратушылар

1967–68 жылдары KTVU 2 телеарнасы Тим Райанмен бірге 12 ойынды тікелей эфирде көрсетті. 1968–69 жылдары KEEN радиосы Тим Райанмен бірге сыртқы ойындарды тікелей эфирде берді. 1969–70 жылдары KGO радиосы сенбі және жексенбі күндері ойындарды хабарлады. Джим Гордон, Билл Шонли және Билл Макколган әрқайсысы бірнеше ойынды жекелеген эфирде жүргізді. Ал Харви Виттенберг пен Рик Уивер әрқайсысы бір ойынды жүргізді, ал Уивер плей-офф ойындарын жүргізді. 1970–71 жылдары Рой Стори KEEN радиосында тікелей эфирде жұмыс істеді, ал Рик Уивер KTVU телеарнасында 10 ойынды шақырды. 1972–73 жылдары Джо Старки KEEN радиосында ойындарды шақырды, ал Джон Миллер KFTY 50 телеарнасында 15 ойынды (барлығы жазбада) жүргізді. Старки 1974–75 және 1975–76 жылдары KEEN радиосында «Алтын Тюлендер» ойындарын шақыруын жалғастырды. «Алтын Тюлендердің» соңғы маусымында олардың ойындары KBHK TV 44 телеарнасында көрсетілді.