Лондондық Ұлттық Опера Компаниясы

Кіріспе

Лондондағы опера компаниясы English National Opera (ENO) – Лондондағы Лондон Колизейінде орналасқан британдық опера компаниясы. Ол Лондондағы екі маңызды опера компаниясының бірі, Корольдік операмен бірге. ENO қойылымдары ағылшыз тілінде орындалады. Компанияның тарихы 19 ғасырдың соңына барып тіреледі, сол кезде қайырымдастықпен айналысқан Эмма Конс, кейін оның қызы Лилиан Бейлис көмегімен, жергілікті халықтың көңілін көтеру үшін Олд Вик театрында опералық және драмалық қойылымдар ұйымдастырды. Бейлис опера және театр труппаларын дамытып, кейін балет труппасын қосты; олар тиісінше ENO, Корольдік ұлттық театр және Корольдік балетке айналды. Бейлис солтүстік Лондондағы Садлер Веллз театрын сатып алып, қайта жаңартып, опера қоюға Олд Викке қарағанда ыңғайлырақ жағдай жасады. 1930 жылдары опера компаниясы тұрақты құрамға ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде театр жабылып, компания британ қалалары мен аудандары бойынша гастрольдік сапарлар жасады. Соғыстан кейін компания өз үйіне оралды, бірақ одан әрі дамып, жақсара берді. 1960 жылдары үлкен театр қажеттігі туды. 1968 жылы компания Лондон Колизейіне көшіп, 1974 жылы қазіргі атауын алды. Компаниямен жұмыс істеген дирижерлердің ішінде Колин Дэвис, Реджинальд Гудолл, Чарльз Маккеррас, Марк Эльдер және Эдвард Гарднер бар. ENO-ның қазіргі музыкалық жетекшісі – Мартин Брэббинс. ENO сахнасында қойылымдарды сахналаған белгілі режиссерлерге Дэвид Пунтни, Джонатан Миллер, Николас Хитнер, Филлида Ллойд және Калисто Бието кіреді. ENO-ның қазіргі көркемдік директоры – Аннилезе Мискиммон. Негізгі опера репертуарынан өзге, компания Монтевердидің ерте операларынан бастап, жаңа тапсырыстарға, оперетталар мен Бродвей шоуларына дейін алуан түрлі туындыларды ұсынды.

Негізгі құралдар

1889 жылы Лондонның жұмысшы табының ауданында «Олд Вик» театрын басқарған викториялық меценат Эмма Конс опералық үзінділердің екі апта сайынғы қойылымдарын ұсына бастады. Театрларды лицензиялау заңдары толық костюмді қойылымдарға тыйым салғанмен, Конс белгілі опералардың қысқартылған нұсқаларын ұсынды, олар әрқашан ағылшын тілінде орындалды. Орындаушылардың арасында Чарльз Сантли сияқты танымал әншілер болды. Бұл опера кештері Конс жеке қойған драмалардан тез арада танымал болды. 1898 жылы ол өзінің немере қызы Лилиан Бейлисті театрды басқаруға көмектесуге шақырды. Сонымен қатар ол Чарльз Корриді «Олд Вик» театрының музыкалық жетекшісі етіп тағайындады. Бейлис пен Корри көптеген келіспеушіліктерге қарамастан, оперді халыққа кеңінен танымал етуге деген ортақ құлшыныспен бірікті, оған дейін ол көбінесе байлар мен әсемдіктердің ләззаты болған. Олар шектеулі бюджетпен жұмыс істеді, әуесқойлар хорымен және 18 музыканттан тұратын кәсіби оркестрмен, олар үшін Корри опералардың аспаптық партияларын қайта жазды. 20 ғасырдың басында «Олд Вик» Вагнер операларының жартылай сахналаған нұсқаларын ұсына бастады. Эмма Конс 1912 жылы қайтыс болды, ол өзінің мүлкін, соның ішінде «Олд Вик» театрын Бейлисқа қалдырды, ол осы театры «халық опера театрына» айналуын армандады. Сол жылы Бейлис «Олд Вик» театрында операларды толық қоюға рұқсат алатын лицензия алды. 1914–1915 жылдары Бейлис 16 опера мен 16 пьесаны (олардың 13-і Шекспирдің туындылары) қойды. Лоуренс Коллингвуд Корримен бірге резидент-дирижер ретінде труппаға қосылды. Қойылымдардың саны артуымен, Джеффри Той және Энтони Коллинс сияқты қонақ дирижерлер шақырылды. Опера труппасының әншілерінің арасында Джоан Кросс пен Эдит Коутс болды. 1930 жылдары труппа Моцарт, Верди, Вагнер және Пуччинидің стандартты репертуарлық операларын, Бальф, Доницетти, Оффенбах және Иоганн Штраустың жеңіл туындыларын, сондай-ақ Холст, Этель Смит және Чарльз Вильерс Стэнфордтың операларын, тіпті ораторияны сахналауға батыл әрекет жасады – Мендельсонның «Илия» операсын. Екінші дүниежүзілік соғыста үкімет Садлерс-Уэллзді әуе шабуылдарынан зардап шеккендерге пана ретінде беруге мәжбүр болды. Гатри операны 20 орындаушыдан тұратын шағын гастрольдік труппа ретінде сақтап қалуға шешім қабылдады. 1942 жылдан 1945 жылға дейін труппа үздіксіз гастрольдік сапарлар жасап, 87 қалаға барды. Джоан Кросс труппаны басқарды және қажет болған жағдайда өзінің қойылымдарында жетекші сопрано рөлдерін орындады. Труппаның құрамы 50-ге, содан кейін 80-ге дейін артты. 1945 жылға қарай оның құрамына Питер Пирс, Оуэн Брэнниган және дирижер Реджинальд Гудолл сияқты жаңа буын әншілері кірді.

In 1889, Emma Cons, a Victorian philanthropist who ran the Old Vic theatre in a working class area of London, began presenting regular fortnightly performances of opera excerpts. Although the theatre licensing laws of the day prevented full costumed performances, Cons presented condensed versions of well known operas, always sung in English. Among the performers were noted singers such as Charles Santley. These operatic evenings quickly became more popular than the dramas that Cons had been staging separately. In 1898, she recruited her niece Lilian Baylis to help run the theatre. At the same time she appointed Charles Corri as the Old Vic's musical director. Baylis and Corri, despite many disagreements, shared a passionate belief in popularising opera, hitherto generally the preserve of the rich and fashionable. They worked on a tiny budget, with an amateur chorus and a professional orchestra of only 18 players, for whom Corri rescored the instrumental parts of the operas. By the early years of the 20th century, the Old Vic was able to present semi staged versions of Wagner operas. Emma Cons died in 1912, leaving her estate, including the Old Vic, to Baylis, who dreamed of transforming the theatre into a "people's opera house". In the same year, Baylis obtained a licence to allow the Old Vic to stage full performances of operas. In the 1914–1915 season, Baylis staged 16 operas and 16 plays (13 of which were by Shakespeare). Lawrance Collingwood joined the company as resident conductor alongside Corri. With the increased number of productions, guest conductors were recruited, including Geoffrey Toye and Anthony Collins. Among the singers in the opera company were Joan Cross and Edith Coates. In the 1930s, the company presented standard repertoire operas by Mozart, Verdi, Wagner and Puccini, lighter works by Balfe, Donizetti, Offenbach and Johann Strauss, some novelties, among which were operas by Holst, Ethel Smyth and Charles Villiers Stanford, and an unusual attempt at staging an oratorio, Mendelssohn's Elijah. In the Second World War, the government requisitioned Sadler's Wells as a refuge for those made homeless by air raids. Guthrie decided to keep the opera going as a small touring ensemble of 20 performers. Between 1942 and the war's end in 1945, the company toured continuously, visiting 87 venues. Joan Cross led and managed the company, and also sang leading soprano roles in its productions when needed. The size of the company was increased to 50, and then to 80. By 1945, its members included singers from a new generation such as Peter Pears and Owen Brannigan, and the conductor Reginald Goodall.

Садлерс Уэллс операсы

Садлерс Уэллс және Корольдік опера театры 1939 жылдан бері опера немесе балет қойған жоқ. Музыка мен өнерді қолдау кеңесі (CEMA), жақында енгізілген мемлекеттік субсидияны бөлуге уәкілеттік алған ресми үкіметтік орган, Британияда операның болашағына қатысты мүмкіндіктерін қарастырды. CEMA жаңа Ковент-Гарден компаниясын жыл бойы тұрақты ансамбль ретінде құру керек деген шешімге келді, ол соғысқа дейінгі жылдардағы қысқа халықаралық маусымдардың орнына ағылшын тілінде ән салатын болар еді. Бұл екі компанияны біріктірудің мүмкін жолы болды, себебі жаңа Ковент-Гарден компаниясының жұмыс тәсілі енді Садлерс Уэллске ұқсас бола бастады. Алайда, Ковент-Гарденді басқаруға тағайындалған Дэвид Вебстер, де Валуаның балет компаниясын Ковент-Гарденге әкелгісі келсе де, Садлерс Уэллс опера компаниясын қаламады. Ол Садлерс Уэллсті лайықты ұйым деп есептеді, бірақ сонымен қатар "қарапайым" және "жайсыз" деп сипаттады. Садлерс Уэллс басшылығы компанияның атын және дәстүрін жоғалтуға келіспеді. Екі компания да бөлек қалуға келісті. Компания ішіндегі дау-дамай оның әрі қарай өмір сүруіне қауіп төндірді. Крос Садлерс Уэллс театрын Бенджамин Бриттеннің "Питер Граймс" операсымен қайта ашу ниетін жариялады, басты рөлдерде өзі мен Перс ойнайтын болар еді. Көптеген шағымдар фаворитизм және Бриттеннің музыкасының "қақтығысы" туралы болды. "Питер Граймс" 1945 жылдың маусымында көпшілік пен сыншылардың мақтауына ие болып ашылды; оның кассалық табысы компания бір уақытта сахналап отырған "La bohème" және "Madame Butterfly" операларының табысына тең немесе одан да асып түсті. Алайда, компания ішіндегі жарылыс жазылмайтын болды. Крос, Бриттен және Перс 1945 жылдың желтоқсанында Садлерс Уэллспен байланыстарын үзді және Англия опералық тобын құрды. Балет компаниясының екі айдан кейін Ковент-Гарденге кетуі Садлерс Уэллсті маңызды табыс көзінен айырды, себебі балет табысты болды және бастапқыда опера компаниясына субсидия берген. Соғыс кезінде Австралияда болған Клайв Кэри Джоан Кростың орнына компанияны қайта құру үшін қайтарылды. 1946 жылы сыншы Филип Хоуп Уоллес Кэридің өзгерістер енгізе бастағанын, бірақ Садлерс Уэллске "орташалықтан шығу үшін үлкен күш-жігер" қажет екенін жазды. Сол жылы The Times Literary Supplement журналында "Олд Вик" және "Садлерс Уэллс" компаниялары бұрынғы негіздеріне берік тұра ма, әлде олар ағылшын тіліндегі Ұлттық театр мен Ұлттық опера идеясын батыл қабылдай ма?" деген сұрақ қойылды. Кэри 1947 жылы кетіп, 1948 жылдың қаңтарында Джеймс Робертсон музыкалық директор, Майкл Муди оның көмекші дирижері және Норман Таккер әкімшілікпен айналысу үшін тағайындалды. 1948 жылдың қазан айынан бастап Таккерге толық бақылау берілді. Муди ауырып қалды, оның орнына жас Чарльз Маккеррас тағайындалды. 1950 жылы Садлерс Уэллс жылына 40 000 фунт стерлинг мемлекеттік субсидия алды, ал Ковент-Гарден 145 000 фунт стерлинг алды. Таккер ресурстардың жетіспеуіне байланысты Бриттеннің "Билли Бадд" операсының премьерасын өткізу мүмкіндігінен бас тартуға мәжбүр болды. Опералық қойылымдардың драмалық аспектілерін жақсартуға ынталы Таккер 1950 жылдары Садлерс Уэллс қойылымдарында жұмыс істеген Мишель Сент-Дени, Джордж Девайн және Глен Байам Шоу сияқты көрнекті театр режиссерлерін жұмысқа алды. Макеррастың ынтасымен Янчактың "Катя Кабанова" операсының алғашқы британдық қойылымы сияқты жаңа репертуар ашылды. Компания Росбери даңғылынан ағылшын қалалары мен қалаларына жазғы турларға шықты. Өнер кеңесі (CEMA-ның мұрагері) 1945 жылдан бері провинцияларда опералық қойылымдардың азайғаны туралы айыптауды сезінді. Кішкентай Карл Роза опера компаниясы үнемі гастрольде болды, бірақ Ковент-Гарден компаниясы тек оны қабылдауға жеткілікті театрлары бар бірнеше қалаларға ғана барды. 1950 жылдардың ортасында Ұлыбританияның опералық компанияларын қайта ұйымдастыруға жаңаша шақырулар пайда болды. Садлерс Уэллс үшін Теміздің оңтүстік жағалауында Корольдік фестиваль залының жанында жаңа үй салу ұсыныстары болды, бірақ үкімет ғимаратты қаржыландыруға дайын болмағандықтан, олар сәтсіз аяқталды. Осыдан кейін тағы да Ковент-Гарден мен Садлерс Уэллстің бірігуі туралы әңгіме қозғалды. Садлерс Уэллс басқармасы Карл Розамен тығыз жұмыс істеуді ұсынды. Бұл Садлерс Уэллс компаниясының жыл сайын 30 апта гастрольде болуын талап ететіндігі, оның Лондон опера сахнасындағы қатысуын тиімді түрде алып тастайтыны белгілі болған кезде, Таккер, оның орынбасары Стивен Арлен және оның музыкалық директоры Александр Гибсон отставкаға кетті. Ұсыныстар өзгертілді, ал үшеуі де өздерінің отставкаларын кері алып алды. 1960 жылы Карл Роза компаниясы таратылды. Садлерс Уэллс оның кейбір мүшелерін және көптеген гастрольдік күндерін қабылдап алып, "тең дәрежедегі екі алмастырылатын компанияны" құрды, олардың бірі Садлерс Уэллс театрында, екіншісі жолда болды. 1950 жылдардың соңында Ковент-Гарден өзінің туған тіліндегі қойылымдар саясатын біртіндеп тоқтатып, Мария Каллас сияқты әншілер ағылшын тіліндегі рөлдерін қайта оқуға дайын болмады. Бұл Таккерге екі лондондық опера компаниясы арасындағы айырмашылықты көрсетуді жеңілдетті. Ковент-Гарден халықаралық жұлдыздарды шақырып алса, Садлерс Уэллс жас британдық және Достастық әртістеріне назар аударды. Колин Дэвис 1961 жылы Гибсоннан кейін музыкалық директор болып тағайындалды. Репертуар әдеттегі және жаңа операларды араластыра берді. Дэвистің кезінде жаңа қойылымдардың ішінде Пиццеттидің "Кафедральдағы кісі өлтіруі", Стравинскийдің "Эдип патшасы", Ричард Родни Беннеттің "Күкірт кеніштері" және Янчактың опералары болды. Садлерс Уэллстің барлық операларды ағылшын тілінде қою дәстүрі жалғасты, тек екі ерекшелік болды: "Эдип патшасы", ол латын тілінде орындалды, және Монтевердидің "L'Orfeo" операсы, себебі оның себептері баспасөзге белгісіз болды. 1962 жылдың қаңтарында компания өзінің алғашқы Гилберт пен Салливан операсын, Маргарет Гейлдің басты рөлде ойнаған "Иоланте" операсын қойды, сонымен бірге Савой опералары авторлық құқығынан шығып, D'Oyly Carte монополиясы аяқталды. Қойылым жақсы қабылданды (ол 1978 жылға дейін көптеген маусымдар бойы сәтті қайта қойылды) және сол жылдың мамыр айында "Микадо" операсы қойылды. Ислингтон театры енді компанияның одан әрі өсуіне мүмкіндік бермейтіндей кішкентай болды. Өнер кеңесі үшін жүргізілген зерттеу 1960 жылдардың соңында екі Садлерс Уэллс компаниясының 278 жалақы алатын орындаушыдан және 62 қонақ әншіден тұратынын көрсетті. refn|44 жылдық келісімшарт бойынша негізгі әртістер, 62 қонақ әнші, 48 адамнан тұратын екі хор, 12 адамнан тұратын екі опералық балеттік ансамбль және 57 музыканттан тұратын екі оркестр. Он жылдан кейін Колизеумның иелігі бос болды. Стивен Арлен, Таккердің басқарушы директор ретіндегі ізбасары, компанияны көшіруді ынталандырды. Компанияның Ислингтон театрындағы соңғы қойылымдарының бірі Гудоллдың 1968 жылы дирижерлік еткен Вагнердің "Мастершингерлер" операсы болды, ол 40 жылдан кейін Gramophone журналында "аңызға айналған" деп сипатталды. Компания 1945 жылы театрды қайта ашқанда қойылған "Питер Граймс" операсымен Садлерс Уэллсті тастап кетті. Оның Розбери даңғылындағы театрдағы соңғы қойылымы 15 маусымда 1968 жылы өтті.

Both Sadler's Wells and the Royal Opera House had presented no opera or ballet since 1939. The Council for the Encouragement of Music and the Arts (CEMA), the official government body charged with dispensing the modest public subsidy recently introduced, considered its options on the future of opera in Britain. CEMA concluded that a new Covent Garden company should be established, as a year round, permanent ensemble, singing in English, instead of the shorter international seasons of pre war years. This was a potential path to merge the two companies, as the modus operandi of the new Covent Garden company was now similar to that of Sadler's Wells. However, David Webster, who was appointed to run Covent Garden, though keen to secure de Valois' ballet company for Covent Garden, did not want the Sadler's Wells opera company. He considered Sadler's Wells to be a worthy organisation, but also "dowdy" and "stodgy". The management of Sadler's Wells was unwilling to lose its company's name and tradition. It was agreed that the two companies should remain separate. Divisions within the company threatened its continued existence. Cross announced her intention to re open Sadler's Wells theatre with Peter Grimes by Benjamin Britten, with herself and Pears in the leading roles. Many complaints resulted about supposed favouritism and the "cacophony" of Britten's score. Peter Grimes opened in June 1945, to both public and critical acclaim; its box office takings matched or exceeded those for La bohème and Madame Butterfly, which the company was concurrently staging. However, the rift within the company was irreparable. Cross, Britten and Pears severed their ties with Sadler's Wells in December 1945 and founded the English Opera Group. The departure of the ballet company to Covent Garden two months later deprived Sadler's Wells of an important source of income, as the ballet had been profitable and had since its inception subsidised the opera company. Clive Carey, who had been in Australia during the war, was brought back to replace Joan Cross and rebuild the company. The critic Philip Hope Wallace wrote in 1946 that Carey had begun to make a difference, but that Sadler's Wells needed "a big heave to get out of mediocrity". In the same year, The Times Literary Supplement asked whether the Old Vic and Sadler's Wells companies would stick to their old bases, "or shall they boldly embrace the ideal of a National Theatre and a National Opera in English?" Carey left in 1947, replaced in January 1948 by a triumvirate of James Robertson as musical director, Michael Mudie as his assistant conductor and Norman Tucker in charge of administration. From October 1948, Tucker was given sole control. Mudie became ill, and the young Charles Mackerras was appointed to deputise for him. By 1950 Sadler's Wells was receiving a public subsidy of £40,000 a year, whilst Covent Garden received £145,000. Tucker had to give up the option of staging the premiere of Britten's Billy Budd, for lack of resources. Keen to improve the dramatic aspects of opera production, Tucker engaged eminent theatrical directors including Michel Saint Denis, George Devine and Glen Byam Shaw worked on Sadler's Wells productions in the 1950s. New repertoire was explored, such as the first British staging of Janáček's Káťa Kabanová, at Mackerras's urging. The company continued to leave Rosebery Avenue for summer tours to British cities and towns. The Arts Council (successor to CEMA) was sensitive to the charge that since 1945, far fewer opera performances had been given in the provinces. The small Carl Rosa Opera Company toured constantly, but the Covent Garden company visited only those few cities with theatres big enough to accommodate it. In the mid 1950s, renewed calls appeared for a reorganisation of Britain's opera companies. There were proposals for a new home for Sadler's Wells on the South Bank of the Thames near the Royal Festival Hall, which fell through because the government was unwilling to fund the building. Once again, there was serious talk of merging Covent Garden and Sadler's Wells. The Sadler's Wells board countered by proposing a closer working arrangement with Carl Rosa. When it became clear that this would require the Sadler's Wells company to tour for 30 weeks every year, effectively removing its presence on the London opera scene, Tucker, his deputy Stephen Arlen, and his musical director Alexander Gibson resigned. The proposals were modified, and the three withdrew their resignations. In 1960, the Carl Rosa Company was dissolved. Sadler's Wells took over some of its members and many of its touring dates, setting up "two interchangeable companies of equal standing", one of which played at Sadler's Wells theatre while the other was on the road. By the late 1950s, Covent Garden was gradually abandoning its policy of productions in the vernacular; such singers as Maria Callas would not relearn their roles in English. This made it easier for Tucker to point up the difference between the two London opera companies. While Covent Garden engaged international stars, Sadler's Wells focused on young British and Commonwealth performers. Colin Davis was appointed musical director in succession to Gibson in 1961. The repertoire continued to mix familiar and unfamiliar operas. Novelties in Davis's time included Pizzetti's Murder in the Cathedral, Stravinsky's Oedipus rex, Richard Rodney Bennett's The Mines of Sulphur and more Janáček. Sadler's Wells's traditional policy of giving all operas in English continued, with only two exceptions: Oedipus rex, which was sung in Latin, and Monteverdi's L'Orfeo, sung in Italian, for reasons not clear to the press. In January 1962, the company gave its first Gilbert and Sullivan opera, Iolanthe, with Margaret Gale in the title role, on the day on which the Savoy operas came out of copyright and the D'Oyly Carte monopoly ended. The production was well received (it was successfully revived for many seasons until 1978) and was followed by a production of The Mikado in May of the same year. The Islington theatre was by now clearly too small to allow the company to achieve any further growth. A study conducted for the Arts Council reported that in the late 1960s the two Sadler's Wells companies comprised 278 salaried performers and 62 guest singers. refn|44 principals on annual contracts, 62 guest singers, two choruses of 48, two opera ballet dancing ensembles of 12, and two orchestras of 57 players. Ten years later, the lease of the Coliseum became available. Stephen Arlen, who had succeeded Tucker as managing director, was the primary advocate for moving the company. One of the company's last productions at the Islington theatre was Wagner's The Mastersingers, conducted by Goodall in 1968, which 40 years later was described by Gramophone magazine as "legendary". The company left Sadler's Wells with a revival of the work with which it had re opened the theatre in 1945, Peter Grimes. Its last performance at the Rosebery Avenue theatre was on 15 June 1968.

Колосеум

"Садлер Веллс операсы" атауын сақтап қалған компания 1968 жылғы 21 тамызда Колизейде Сер Джон Джилгудтың режиссерлігімен Моцарттың "Дон Джованни" операсының жаңа қойылымымен салтанатты түрде ашылды. 1968 жылғы "Мастерсингерлер" операсының сәтті өтуінен кейін 1970-ші жылдары компанияның алғашқы "Сақина" циклы өтті, оны Гудолл дирижерлік етті, ал Эндрю Портердің жаңа аудармасы мен Ральф Колтайдың декорациялары қолданылды. Орындаушылар құрамында Норман Бейли, Рита Хантер және Альберто Ремедиос болды. Херевудтың пікірінше, Колизейдегі алғашқы он жылдың ең жарқын оқиғалары – "Сақина", Прокофьевтің "Соғыс және бейбітшілік", Рихард Штраустың "Саломея" және "Розенкавальер" опералары болды. Херевуд оның ерекше жан-жақтылығын, "Өлілер үйінен" бастап "Сабырға" дейінгі репертуарлық диапазонымен бағалады. Компания үшін дирижерлік еткен операларының ішінде Джанет Бейкер мен Валери Мастерсонның қатысуымен Гендельдің "Юлий Цезарь" операсы, бес Яначек операсы, 18 ғасырлық орындау стилін алғаш рет қолданған "Фигароның үйленуі", Массенедің "Вертер" операсы, Бейкермен Доницеттидің "Мэри Стюарт" операсы және Салливанның "Сабыр" операсы бар. Компания соңғы операның қойылымын 1975 жылы Бриттеннің "Глориана" операсымен бірге Вена фестиваліне алып барды. Сэр Чарльз Гроувз 1978-1979 жылдары Маккеррастың орнына музыкалық директор болып тағайындалды, бірақ ол қызмет еткен қысқа мерзімде денсаулығы нашарлап, көңілі толмады. 1979 жылдан бастап Марк Эльдер Гроувстың орнына келді және оны "өте жігерлендіретін және қолдау көрсететін" деді. Арленнің, содан кейін Херевудтың ұзақ уақыт бойы алаңдаған мәселесі – компанияның атын Садлер Веллс театрында жұмыс істемейтінін көрсететіндей етіп өзгерту қажеттігі болды. Бям Шоу: "Садлер Веллс опера компаниясының көшірілуінен кейін туған бір үлкен қиындық – такси жүргізушілері көбінесе олардың көрермендерін Роузбери авенюіне апарып тастады". Херевуд "бір театрда ойнасаңыз, екіншісінде ойнағанда, бірінші театрыңыздың атын тасымалдамауыңыз керек" деген ережені негізгі принцип деп есептеді. 1977 жылы Англияның провинциялық қалаларында опералық қойылымдарға деген сұраныстың артуына жауап ретінде екінші компания құрылды. Ол Солтүстік Англиядағы Лидс қаласында орналасқан және ENO North деп аталды. Херевудтың басшылығымен ол дамыды және 1981 жылы Opera North деп аталатын тәуелсіз компанияға айналды.

The company, retaining the title "Sadler's Wells Opera", opened at the Coliseum on 21 August 1968, with a new production of Mozart's Don Giovanni, directed by Sir John Gielgud. The success of the 1968 Mastersingers was followed in the 1970s by the company's first Ring cycle, conducted by Goodall, with a new translation by Andrew Porter and designs by Ralph Koltai. The cast included Norman Bailey, Rita Hunter and Alberto Remedios. In Harewood's view, among the highlights of the first ten years at the Coliseum were the Ring, Prokofiev's War and Peace, and Richard Strauss's Salome and Der Rosenkavalier. Harewood praised his exceptional versatility, with a range "from The House of the Dead to Patience." Among the operas he conducted for the company were Handel's Julius Caesar starring Janet Baker and Valerie Masterson; five Janáček operas; The Marriage of Figaro with pioneering use of 18th century performing style; Massenet's Werther; Donizetti's Mary Stuart with Baker; and Sullivan's Patience. The company took the production of the last to the Vienna Festival in 1975, along with Britten's Gloriana. Sir Charles Groves succeeded Mackerras as musical director from 1978 to 1979, but Groves was unwell and unhappy during his brief tenure. Starting in 1979, Mark Elder succeeded Groves in the post, and described Groves "immensely encouraging and supportive". A long standing concern of Arlen and then Harewood was the need to change the company's name to reflect the fact that it was no longer based at Sadler's Wells theatre. Byam Shaw commented "The one major setback the Sadler's Wells Opera Company suffered from its transplant was that unheeding taxi drivers kept on taking their patrons up to Rosebery Avenue". Harewood considered it an elementary rule that "you must not carry the name of one theatre if you are playing in another one." In 1977, in response to demand for more opera productions in English provincial cities, a second company was established. It was based at Leeds in northern England, and was known as ENO North. Under Harewood's guidance, it flourished, and in 1981 it became an independent company, Opera North.

1980 - 99 жылдар

1982 жылы Элдердің ықпалымен Харвуд Дэвид Пунтниді өндіріс директоры етіп тағайындады. 1985 жылы Харвуд зейнетке шығып, келесі жылы ENO кеңесінің төрағасы болды. Питер Джонас Харвудтың орнын бас директор болып иеленді. 1980-ші жылдардағы Элдер, Пунтни және Джонастың басшылық тобы «Күшті орталық» деп белгілі болды және «директор операсының» жаңа дәуірін бастады. Үшеуі де Элдер «жаңашыл, тәуекелді, зерттеуші және театрлық тұрғыдан тиімді» деп сипаттаған қойылымдарды ұнатты, ал режиссер Николас Хитнер оны «Еуропалық әуесқойлық, оны ешкім түсінбеуі керек, бірақ ол жерде отырғандар ғана түсінеді» деді. 1980-ші жылдардағы аудитория сауалы көрсеткендей, ENO аудиториясы ең көп жек көретін екі нәрсе – нашар дикция және «директор операсының» шектен шығуы. «Музыка және музыканттар энциклопедиясында» Барри Миллингтон «Күшті орталық» стилін «бұзылған шындықтың тартымды бейнелері, сахналық тәсілдердің шексіз қоры, туындылардағы әлеуметтік және психологиялық мәселелерді зерттеуге деген ұмтылыс және ең бастысы – театрлық сезімнің молдығы» деп сипаттады. Мысал ретінде Миллингтон 1983 жылғы «Русалканы» (Эдвардтық балалар бөлмесі мен Фрейдтік мәнділігімен), 1987 жылғы «Хансель мен Гретельді» (балалар қиялынан шыққан фантастикалық кейіпкерлермен толтырылған арман пантомимасы), 1987 жылғы Мценск ауданының «Леди Макбетін» және 1990 жылғы «Воццекті» атады. Орташа кассалық сатудың төмендеуі қаржылық дағдарысқа әкелді, оны сахна артындағы қарым-қатынастар мәселелері одан әрі ушықтырды. 1983 жылдан кейін компания басқа британдық ареналарға гастрольдік сапарларын тоқтатты. «Күшті орталық» жылдарының жетістіктерін бағалай келе, Том Сатклифф «The Musical Times» журналында былай деп жазды:

blockquote|ENO Ковент-Гарденнен нашар емес. Ол басқаша, көбірек театрлық, аз дауысты. ENO қазір соғыстан кейінгі жылдардағы Ковент-Гарденнің саясатын ұстанады, осы кезде Питер Брук опералық қойылымдарымен буржуазияны қынжырды. ENO-дағы соңғы екі маусым қиын болды, не болмаса соңғы тоғыз айда сезімдер бұрынғы режимге қарсы бұрылды. Аудитория саны күрт төмендеді. «Ақсақалдар» тобының да генийі, әрине, Дэвид Пунтни болды. Оның қойылымдары керемет болғандықтан емес. Мүмкін, тек бірнешеуі ғана сондай болды. Бірақ Элдер сияқты, ол көптеген таланттардың гүлденуіне мүмкіндік берді. 2001 жылы Мартин Смит, қаржы саласында тәжірибесі бар миллионер, ENO кеңесінің төрағасы болып тағайындалды. Ол өте жақсы қаржы жинаушы екенін дәлелдеді және Колизейді жөндеуге жеке өзі 1 миллион фунт стерлинг сыйлады. Ол және Пэйн «директор операсы» өндірісінің кіріске тигізетін әсеріне байланысты келіспеушілікке түсті, оны Пэйн тапсырыс беруге талап етті. Ең экстремалды жағдай – 2001 жылы Калисто Бието режиссерлік еткен «Дон Джованнидің» қойылымы болды, оны сыншылар мен жұртшылық теңдей жек көріп, Майкл Кеннеди оны «шедеврді түкке тұрғысыздықпен ұрып-соғудың жаңа төменгі деңгейі» деп сипаттады, ал басқа рецензенттер онымен келісті. Пэйн: «Бұл біз жасаған ең жақсы нәрсе деп ойлаймын. Ол мен күткеннен де асып кетті». «The Financial Times» газетінің өнер бетінде Мартин Хойл Пэйннің «тамаша туннельдік көруі» туралы жазды және «нағыз халық операсын бағалайтындардың алаңдаушылығын» білдірді. Пэйн ENO-ға «жақсы, жағымды кеш» үшін келген опера сүйер қауым дұрыс емес жерге келгенін айтты. Смит пен Пэйн арасындағы айырмашылықтар шешілмейтін болды және Пэйн 2002 жылдың шілдесінде отставкаға кетуге мәжбүр болды. Ол ерекше опералық оқиғалармен газет беттерінде тақырып болды, оларды жақтаушылар «күтпеген төңкерістер» деп, ал сыншылар «трюктер» деп сипаттады; Гластонбери фестивалінде 20,000 рок музыка жанкүйерлеріне «Валькирияның» үшінші әрекеті қойылды. Олег Каетани 2006 жылдың қаңтарынан бастап келесі музыкалық директор болып тағайындалды. 2004 жылы ENO Вагнердің «Сақинасын» екінші рет сахналады. Алдыңғы үш маусымдағы концерттік қойылымдардан кейін циклдің төрт операсы 2004 және 2005 жылдары Филлида Ллойдтың қойылымдарында, Ричард Хадсонның дизайнымен және Джереми Самстың жаңа аудармасында Колизейде сахналанды. Циклдің алғашқы бөлімдері нашар орындалғаны және дирижерлік етілгені үшін сынға алынды, бірақ 2005 жылы «Құдайлардың суырылуы» сахналанған кезде жағдай жақсарды деп есептелді: «Пол Дэниелдің партитураны басқаруы оның алдыңғы опералар туралы біркелкі есептерінен күткеннен де авторитеттірек болды». Қойылым жалпы алғанда жағымсыз пікірлерге ие болды. Төрт опера жеке-жеке қойылды, бірақ толық цикл ретінде ешқашан ойнатылмады. 2000-ші жылдары компания 1932 жылы бұрын қолданылған тәжірибені қайталады, Хендельдің операларына қызығушылықтың артуына жауап ретінде «Альчинаны» (2002), «Агриппинаны» (2006) және «Партенопаны» (2008) сахналады. 2005 жылы 1991 жылдан бері жалғасып келе жатқан ішкі пікірталас нәтижесінде ENO Колизейде субтитрлер енгізілетінін жариялады. Сауалнамалар көрсеткендей, аудитория мүшелерінің тек төрттен бірі ғана сөздерді анық ести алады. Лесли Гарретт және Эндрю Шор сияқты бірнеше ерекшеліктерді қоспағанда, 21-ші ғасырдың ENO әншілерінің дикциясы Мастерсон және Дерек Хаммонд Страуд сияқты бұрынғы әншілерге қарағанда нашар деп есептелді. Харвуд пен Пунтни субтитрлерге қатысты келіспейтін, өйткені екеуі де ағылшын тіліндегі операның түсінікті болмаса мағынасы жоқ деп есептеді. Харвуд сондай-ақ субтитрлер ағылшын тіліндегі опера компаниясына мемлекеттік қаржыландыруды қолдау туралы аргументті әлсіретеді деп ойлады. «Opera» журналының редакторы Родни Милнес субтитрлерге қарсы күресті, өйткені «әншілер анық айтуға тырысудан бас тартады және аудитория сахнаға назар аударуын тоқтатады» деді. Бұл наразылықтарға қарамастан, 2005 жылдың қазан айынан бастап субтитрлер енгізілді. 2005 жылдың 29 қарашасында Доран өнер директоры қызметінен кетті. Оны алмастыру үшін Смит Лоретта Томасиді бас атқарушы директор, ал Джон Берриді өнер директоры етіп тағайындады. Ұйымның ішіндегі бұл тағайындамалар даулы болды, өйткені олар жарияланбады және өнер кеңесінің жоғарғы деңгейінде бекітілмеді. Смит осы әрекеті үшін қатты сынға ұшырады және 2005 жылдың желтоқсанында отставкаға кетті. Сол күні Каетанидің ENO музыкалық директоры болып тағайындалуы күшін жойды. Берридің ENO өндірісіне әншілерді таңдауы бастапқыда баспасөз тарапынан сынға ұшырады, бірақ 2007 жылдан бастап Эдвард Гарднердің музыкалық директор болып тағайындалуына жоғары баға берілді. «The Observer» Гарднердің «Ағылшын ұлттық операсына жаңа өмір сыйлағанына көптеген адамдар сенеді» деп мәлімдеді. Қосымша көрсеткіштер жақсарды, ENO-ның маркетингтік схемалары жастар аудиториясын тартты. Компанияның қаржылық жағдайы жақсарды, 2009 жылдың сәуір айында резервтік қорда 5 миллион фунт стерлинг болды.

blockquote|ENO is not second best to Covent Garden. It is different, more theatrical, less vocal. The ENO now follows a policy like Covent Garden's in the early years after the war, when Peter Brook was scandalising the bourgeoisie with his opera stagings. The last two seasons at the ENO have been difficult, or at any rate sentiment has turned against the outgoing regime over the last nine months. Audience figures are well down. The presiding genius of the Elder years has, of course, been David Pountney. Not because his productions were all marvellous. Perhaps only a few were. But because, like Elder, he enabled so many other talents to thrive. Martin Smith, a millionaire with a finance background, was appointed chairman of the ENO board in 2001. He proved to be an expert fund raiser, and personally donated £1M to the cost of refurbishing the Coliseum. He and Payne came into conflict over the effect on revenue of the "director's opera" productions that Payne insisted on commissioning. The most extreme case was a production of Don Giovanni directed by Calixto Bieito in 2001, despised by critics and public alike; Michael Kennedy described it as "a new nadir in vulgar abuse of a masterpiece," and other reviewers agreed with him. Payne insisted, "I think it's one of the best things we've done. It's exceeded my expectations." In the arts pages of The Financial Times, Martin Hoyle wrote of Payne's "exquisite tunnel vision" and expressed "the concern of those of us who value the true people's opera". Payne remained adamant that opera lovers who came to the ENO for a "nice, pleasant evening had come to the wrong place." The differences between Smith and Payne became irreconcilable, and Payne was forced to resign in July 2002. He attracted newspaper headlines with unusual operatic events, described by admirers as "unexpected coups" and by detractors as "stunts"; a performance of the third act of The Valkyrie played to 20,000 rock music fans at the Glastonbury Festival. Oleg Caetani was announced as the next music director, from January 2006. In 2004, ENO embarked on its second production of Wagner's Ring. After concert performances over the previous three seasons, the four operas of the cycle were staged at the Coliseum in 2004 and 2005 in productions by Phyllida Lloyd, with designs by Richard Hudson, in a new translation by Jeremy Sams. The first instalments of the cycle were criticised as poorly sung and conducted, but by the time Twilight of the Gods was staged in 2005, matters were thought to have improved: "Paul Daniel's command of the score is more authoritative than could have been predicted from his uneven accounts of the previous operas." The production attracted generally bad notices. The four operas were given individual runs, but were never played as a complete cycle. During the 2000s the company repeated the experiment, previously tried in 1932, ENO responded to the increased interest in Handel's operas, staging Alcina (2002), Agrippina (2006) and Partenope (2008). In 2005, after an internal debate that had been going on since 1991, the ENO announced that surtitles would be introduced at the Coliseum. Surveys had shown that only a quarter of audience members could hear the words clearly. With a few exceptions, including Lesley Garrett and Andrew Shore, ENO singers of the 21st century were considered to have poorer diction than earlier singers such as Masterson and Derek Hammond Stroud. Harewood and Pountney had been immovably opposed to surtitles, as both believed that opera in English was pointless if it could not be understood. Harewood thought, moreover, that surtitles could undermine the case for a publicly funded opera in English company. The editor of Opera magazine, Rodney Milnes, campaigned against surtitles on the grounds that "singers would give up trying to articulate clearly and audiences would cease focusing on the stage". Despite these objections, surtitles were introduced from October 2005. On 29 November 2005, Doran resigned as artistic director. To replace him, Smith divided the duties between Loretta Tomasi as chief executive and John Berry as artistic director. These elevations from within the organisation were controversial, because they were neither advertised nor cleared at the top level of the Arts Council. Smith received severe press criticism for his action, and in December 2005 he announced his resignation. In the same week, Caetani's appointment as the next ENO music director was cancelled. Berry was at first criticised in the press for his choice of singers for ENO productions, but the appointment of Edward Gardner as music director from 2007 received considerable praise. The Observer commented that Gardner was "widely credited with breathing fresh life into English National Opera". Attendance figures recovered, with younger audiences attracted by ENO's marketing schemes. The company's finances improved, with £5M in reserve funds in April 2009.

2010 жылдан қазіргі уақытқа дейін

2011 жылғы маусымдағы қойылымдар опералық тәжірибесі жоқ режиссерлерді тарту дәстүрін жалғастырды (Терри Гиллиам қойған және нацистік Германияда өрнектелген Фаусттың лағынымы) және радикалды жаңаша түсіндірулерді (Кристофер Олден ұсынған Бриттеннің «Жазғы түнгі түсінің» нұсқасы, ол 1950-ші жылдардағы ұлдар мектебінде педофилия туралы әңгіме ретінде ұсынылды, бұл сыншылар пікірін екіге бөліп тастады). 2012–13 маусымда ENO «Opera Undressed» кештерін ұсынды, бұл операны «тынышсыз, әдемі және жоғары бағалы» деп ойлаған жаңа көрермендерді тартуға бағытталған шара болды. 2014 жылдың қаңтар айында ENO Гарднердің 2014–15 маусымының соңында музыкалық жетекші лауазымынан кететінін хабарлады, оның орнын Марк Вигглсворт басады. Сол кезде ENO 800 000 фунт стерлингтік дефицитке тап болды, бұл мемлекеттік қаржыландырудың қысқартылуымен күшейді; «The Times» газеті келесі музыкалық жетекшінің «қатаң, тіпті өткір жігерлілікке» ие екенін және оған мұндай қасиет қажет болатынын жазды. 2014 жылдың соңында компания тағы бір ұйымдық дағдарысқа ұшырады. Төраға Мартин Роуз Берримен келіспеушіліктерге байланысты екі жылдық қызметтен кейін отставкаға кетті. Берримен көптеген даулары болған компанияның атқарушы директоры Генриетте Гётц көп ұзамай оның үлгісін қайталады. 2015 жылдың ақпанында Англияның өнер кеңесі ENO-ны 670 өнер ұйымының ұлттық тізімінен алып тастау туралы бұрын-соңды болмаған шешім қабылдады, олар тұрақты қаржыландыру алатын. Оның орнына ENO-ның бизнес жоспары мен басқаруына қатысты алаңдаушылықтарды ескере отырып, «арнайы қаржыландыру шараларын» ұсынды. Кеңес компанияның «көркемдік жұмыстың керемет деңгейін көрсетуге қабілетті екенін» мойындады, бірақ «біз олардың басқару және бизнес-моделіне қатысты маңызды алаңдаушылықтарымыз бар және олардың жақсаруын күтеміз, әйтпесе олардың қаржыландыруы тоқтатылуы мүмкін». 2015 жылдың наурыз айында басқару жөніндегі кеңесші Крессида Поллок ENO-ның уақытша бас директоры болып тағайындалды. 2015 жылдың шілдесінде Берри ENO-ның көркемдік директоры лауазымынан кетті. 2015–2016 жылдарға жоспарланған жаңа қойылымдар: Аниш Капурдың декорацияларымен «Тристан мен Изольда», компанияның «Норма» қойылымы және 30 жылдан бері Лондонда алғаш рет қойылған «Ахнатен». 2015 жылдың қыркүйегінде Поллок бас директор лауазымына толық уақыттық мәртебеге көтерілді, сонымен қатар Гарри Брюнжес ENO төрағасы болып ресми түрде тағайындалды. Ол лауазымына кіріскеннен кейін көп ұзамай ENO басшылығының ENO хорының келісімшарттарын қысқарту сияқты үнемдеу шараларына қатысты ұсыныстарын мақұлдамағанын білдірді. 2016 жылдың 27 ақпанында ENO хоры жаңадан ұсынылған келісімшарттарды қысқартуға наразылық білдіру үшін ереуілге шығу туралы дауыс берді, бірақ 18 наурызда жаңа келісілген ұсынысқа қол жеткізілгеннен кейін ереуілге шығудан бас тартылды. ENO-дағы жағдайға қатысты өзінің көзқарасына наразылық білдіріп, Вигглсворт 2016 жылдың 22 наурызында 2015–2016 жылғы маусымның соңында ENO музыкалық жетекшісі лауазымынан кетіп баратынын жариялады. 2016 жылдың 29 сәуірінде ENO Даниэль Крамерді өзінің жаңа көркемдік директоры етіп тағайындады, ол 2016 жылдың 1 тамызынан бастап қызмет етеді, Крамердің опера компаниясының директоры болып тағайындалуы бұл оның алғашқы тәжірибесі болды. 2016 жылдың 21 қазанында ENO Мартин Брэббинсті келесі музыкалық жетекшісі етіп тағайындағанын хабарлады, ол 2020 жылдың қазанына дейінгі бастапқы келісімшартқа ие болды. 2018 жылдың наурыз айында ENO Стюарт Мерфиді келесі бас атқарушы директоры етіп тағайындағанын жариялады, ол 2018 жылдың 3 сәуірінен бастап лауазымын атқарады. 2019 жылдың сәуірінде ENO Крамердің 2019 жылдың шілдесінің соңында көркемдік директор лауазымынан кететінін хабарлады. 2019 жылдың қазан айында ENO Аннилезе Мискиммонды 2020 жылдың қыркүйегінен бастап келесі көркемдік директоры етіп тағайындағанын жариялады. 2022 жылдың қазан айында ENO Стюарт Мерфидің 2023 жылдың қыркүйегінде бас атқарушы директор лауазымынан кететінін мәлімдеді. 2018 жылдың желтоқсан айында ENO 18 жасқа дейінгі балаларға демалыс күндері балконға тегін билеттер ұсына бастады, жастарды операға қызықтыру мақсатында. Бұл схема 2021 жылы 21 жасқа дейінгі жастарды қамту үшін кеңейтілді, бұл апта бойы орындардың барлық бөлімінде тегін орындар ұсынылды. 2022 жылдың қарашасында Англияның өнер кеңесі ENO-ны Ұлттық тізімнен алып тастады, нәтижесінде оның жылдық кірісі 12,5 миллион фунт стерлингке төмендеді. ENO бастапқыда «Лондоннан тыс, мүмкін Манчестерде жаңа база құруды күтіп отырмыз» деген мәлімдеме жасады. Кейін ENO өзінің қаржыландыруын қалпына келтіру және Лондон, «The London Coliseum» базасын сақтап қалу үшін петиция таратты. 2023 жылдың қаңтарында ACE және ENO 2024 жылға дейін қаржыландыру қалпына келтірілгенін растады, мақсаты «ENO-ның «The London Coliseum» үйінде жұмыстың бағдарламасын сақтау және сонымен қатар 2026 жылға қарай Лондоннан тыс жаңа базаны жоспарлауға көмектесу». 2023 жылдың қазан айында Мартин Брэббинс ENO-ның музыкалық жетекшісі лауазымынан дереу кетті, себебі компанияның музыкалық құрамына қатысты ұсынылған қысқартуларға наразылық білдірді. 2023 жылдың желтоқсан айында ENO 2029 жылға қарай Үлкен Манчестерде «негізгі базаны» құратыны жарияланды.

Productions in the 2011 season continued the company's traditions of engaging directors with no operatic experience (a well reviewed The Damnation of Faust staged by Terry Gilliam and set in Nazi Germany) and of drastic reinterpretations (a version of Britten's A Midsummer Night's Dream presented by Christopher Alden as a paedophile parable set in a 1950s boys' school, which divided critical opinion). In the 2012–13 season ENO introduced "Opera Undressed" evenings, aimed at attracting new audiences who had thought opera "Too pricey, too pompous, too posh". In January 2014, the ENO announced Gardner's departure as music director at the end of the 2014–15 season, to be succeeded by Mark Wigglesworth. At the time, the ENO had accumulated an £800,000 deficit, exacerbated by reductions in public subsidy; The Times commented that the incoming music director had a reputation for "steely, even abrasive determination" and that he would need it. From late 2014 the company went through a further organisational crisis. The chairman, Martyn Rose, resigned after two years in the post, following irreconcilable differences with Berry. Henriette Götz, the company's executive director, who had a series of public disagreements with Berry, resigned soon after. In February 2015, the Arts Council of England announced the unprecedented step of removing ENO from the national portfolio of 670 arts organisations that receive regular funding, and instead offered "special funding arrangements" because of continuing concerns over ENO's business plan and management. The council recognised that the company was "capable of extraordinary artistic work", but "we have serious concerns about their governance and business model and we expect them to improve or they could face removal of funding." In March 2015 Cressida Pollock, a management consultant, was named the interim CEO of ENO. In July 2015, Berry resigned as artistic director of ENO. New productions announced for 2015–2016 were Tristan and Isolde, with sets by Anish Kapoor; the company's first staging of Norma; and the first London performance for 30 years of Akhnaten. In September 2015, Pollock was elevated to formal full time status as CEO for an additional three years, along with the formalised full appointment of Harry Brünjes as chairman of the ENO. Shortly into his tenure, he expressed his disapproval of proposals by the ENO management for economising measures such as a reduction in the contract of the ENO chorus. On 27 February 2016 the ENO chorus had voted to take industrial action in protest at newly proposed contract reductions, but industrial action was averted on 18 March 2016 after a newly negotiated proposal, at a different level of reduced salary, was reached. In general protest at his view of the situation at ENO, Wigglesworth announced his resignation on 22 March 2016 from the ENO music directorship, effective at the end of the 2015–2016 season. On 29 April 2016, the ENO appointed Daniel Kramer as its new artistic director, effective 1 August 2016, Kramer's first appointment as director of an opera company. On 21 October 2016, the ENO announced the appointment of Martyn Brabbins as its next music director, with immediate effect, with an initial contract through October 2020. In March 2018, ENO announced the appointment of Stuart Murphy as its next chief executive, effective 3 April 2018. In April 2019, ENO announced the resignation of Kramer as its artistic director, effective at the end of July 2019. In October 2019, ENO announced the appointment of Annilese Miskimmon as its next artistic director, effective September 2020. In October 2022, ENO announced that Stuart Murphy would leave the company as Chief Executive in September 2023. In December 2018, ENO started offering free balcony tickets for Under 18s on Saturdays in an attempt to engage more young people with the opera. This scheme was expanded to Under 21s in 2021 to cover performances throughout the week, with free seats in all parts of the audiotorium. In November 2022, Arts Council England removed ENO from its National Portfolio, effectively cutting its income by £12.5 million a year. ENO initially responded with a statement that it was looking forward to 'creating a new base out of London, potentially in Manchester' in line with suggestions by the Arts Council. ENO later shared a petition to have its funding reinstated and to retain its London base at The London Coliseum. In January 2023, ACE and ENO released a joint statement that funding had been reinstated through to 2024, with an aim to "sustain a programme of work at the ENO’s home the London Coliseum, and at the same time help the ENO start planning for a new base outside London by 2026." In October 2023, Martyn Brabbins resigned as music director of ENO, with immediate effect, in protest at proposed music personnel reductions to the company's music staff. In December 2023, it was announced that ENO would establish a "main base" in Greater Manchester by 2029.

Репертуар

Компания ағылшын тілінде орындалатын стандартты опералық репертуарды ұсынуды мақсат етіп, Моцарттың, Вагнердің және Пуччинидің барлық маңызды операларын, сондай-ақ Вердидің көптеген операларын сахналады. Маккеррас және оның ізбасарларының кезінде чех репертуары ерекше көзге түсті, француз және орыс операларының кең спектрі көрсетілді. Британдық сахнадағы тұңғыш қойылымдарға Вердидің ("Симон Бокканегра", 1948), Яначектың ("Катя Кабанова", 1951), Стравинскийдің ("Эдип патша", 1960), Прокофьевтің ("Соғыс және бейбітшілік", 1972) және Филип Гластың ("Ахнатен", 1985) опералары кірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін компания оперетталар қоюды бастады, оның ішінде "Қуанышты жесір" (1958), "Жарқылдаған қоңыржай" (1958), "Жер астындағы Орфей" (1960), "Мерри Англия" (1960), "Париж өмірі" (1961), "Құрбы Елена" (1963) және "Цыган бароны" (1964) болды. Компания Гилберт пен Салливанның Савой операларының көп бөлігін қойды. 1962 жылы "Иоланта" мен "Микадо", ал 1969 жылы "Сабырлылық" сәтті қойылды, соңғысы Ұлыбританияда, АҚШ-та және Еуропа континентінде қайта жаңғырылды. 1986 жылы "Микадо" операсының екінші қойылымында комик Эрик Идл 1920 жылдардағы ағылшын теңіз жағалауындағы қонақүйге көшірілген қара-ақ түсті декорацияда ойнады. Ол 25 жылдан бері үнемі қайта қойылуда. Кен Расселл режиссерлік еткен 1992 жылғы "Принцесса Ида" қойылымы сынға ұшырап, кассалық табысқа жете алмады, қысқа ғана уақыт сахнада тұрды және қайта қойылмады. "Пензанс пираттары" 2005 жылы қойылды. 2006 жылы "Гондольерлер" операсының әсем безенділген қойылымы ашылды, баспасөз компанияның дикциясы жаңадан енгізілген титрлердің қажеттілігіне дейін нашарлағанын атап өтті, бірақ қойылым кассалық табыс әкелді. Кинотеатрлардағы тікелей эфирде көрсетілген қойылым Ұлыбританиядағы опера киношаралары бойынша барлық кассалық рекордтарды жаңартты. Кал Маккристал "Иоланта" (2018) және "H. M. S. Pinafore" (2021) қойылымдарын қойды. Компания 2022 жылы "Қорғаушылар" операсын қойды. 1980 жылдардан бастап компания Бродвей шоуларымен тәжірибе жасады, оның ішінде "Тынық мұхиты" (1987), "Көше сахнасы" (1989), "Қалада" (2005), "Киссмет" (2007) және "Кандид" (2008) болды. 2015 жылы ENO үшін жаңа бизнес-жоспарына Вест-Энд музыкалық серіктестігі арқылы табыс табу кірді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Садлерс Уэллс компаниясы Саймон Бокканеградан (1949) үзінділерді 78 айналымды пластинкалар жинағын жасады, бірақ стерео LP дәуіріне дейін басқа жазбалар жасаған жоқ. 1950 және 1960 жылдары компания EMI үшін опералар мен оперетталардың қысқартылған серияларын жазды, олардың әрқайсысы екі LP жағын алып тұрды. Барлығы ағылшын тілінде орындалды. Опералық жазбалар: "Мадам Баттерфляй" (1960), "Иль-троваторе" (1962) және "Гензель мен Гретель" (1966). Оперетталық жазбалар: "Жарқылдаған қоңыржай" (1959), "Қуанышты жесір" (1959), "Күлкілер елі" (1960), "Париж өмірі" (1961), "Жер астындағы Орфей" (1960), "Иоланта" (1962), "Құрбы Елена" (1963) және "Цыган бароны" (1965). "Микадо" операсының толық жазбасы 1962 жылы шықты. EMI 1973 және 1977 жылдар аралығында Колизейдегі қоғамдық қойылымдар кезінде "Ринг" циклын толық жазды. Chandos Records кейіннен циклды CD-де қайта шығарды, сондай-ақ компанияның 1968 жылы тірі жазылған "Мастершингерлер" операсының алғашқы ресми жазбасын 2008 жылы шығарды. CD дәуірінде ENO Chandos Records компаниясы шығарған ағылшын тілінде орындалған опералық жазбалар сериясының бір бөлігі болды. Кейбіреулері Садлер Уэллс Операсының немесе ENO жазбаларының қайта шығарылуы болды: Мэри Стюарт (1982 жылы жазылған) және Юлий Цезарь (1985), екеуі де Джанет Бейкердің қатысуымен, сондай-ақ Валери Мастерсонның басты рөлде ойнаған "Ла Травиата" (1981). Chandos сериясы үшін арнайы жасалған жаңа жазбалар, ENO-мен ресми байланысы болмаса да, компанияның көптеген бұрынғы және қазіргі мүшелерін қамтыды. Дирижерлердің қатарында сэр Чарльз Маккеррас, сэр Марк Эльдер және Пол Дэниел бар. ENO хоры мен оркестрі қатысқан жазбалар: "Лулу", "Макропулос ісі", "Вертер", "Кармелиттер диалогтары", "Севильский шаштараз", "Риголетто", "Эрни", "Отелло" және "Фальстафф", сондай-ақ "Ринг" және "Мастершингерлер" операларының тірі жазылғандары.

The company has aimed to present the standard operatic repertoire, sung in English, and has staged all the major operas of Mozart, Wagner and Puccini, and a wide range of Verdi's operas. Under Mackerras and his successors the Czech repertoire has featured strongly, and a broad range of French and Russian operas has been presented. British stage premieres include operas by Verdi (Simon Boccanegra, 1948), Janáček (Káťa Kabanová, 1951), Stravinsky (Oedipus rex, 1960), Prokofiev (War and Peace, 1972) and Philip Glass (Akhnaten, 1985, among others). After the Second World War, the company began to programme operetta, including The Merry Widow (1958), Die Fledermaus (1958), Orpheus in the Underworld (1960), Merrie England (1960), La Vie parisienne (1961), La belle Hélène (1963), and The Gipsy Baron (1964). The company has produced most of Gilbert and Sullivan's Savoy operas. After the successful Iolanthe and The Mikado in 1962 and Patience in 1969, the last much revived in the UK, the U. S. and on the continent, a second production of The Mikado in 1986 starred the comedian Eric Idle in a black and white setting moved to a 1920s English seaside hotel. It has been regularly revived over 25 years. A 1992 production of Princess Ida directed by Ken Russell was a critical and box office disaster, ran briefly, and was not revived. The Pirates of Penzance was produced in 2005. A highly coloured production of The Gondoliers opened in 2006; the press pointed out that the company's diction had declined to the point that the recently introduced surtitles were essential. but the show provided a box office hit. The cinema live broadcast of the production broke all previous box office records for UK opera cinema event releases. Cal McCrystal directed Iolanthe (2018) and H. M. S. Pinafore (2021). The company produced The Yeomen of the Guard in 2022. From the 1980s the company has experimented with Broadway shows, including Pacific Overtures (1987), Street Scene (1989), On the Town (2005), Kismet (2007), and Candide (2008). In 2015 a new business plan for the ENO included making money from a West End musical partnership with the impresarios Michael Grade and Michael Linnit. After the Second World War, the Sadler's Wells company made a 78 r. p. m. set of excerpts from Simon Boccanegra (1949), but made no more recordings until the stereo LP era. In the 1950s and 1960s, the company recorded a series of abridged sets of operas and operettas for EMI, each occupying two LP sides. All were sung in English. The opera sets were Madame Butterfly (1960), Il trovatore (1962), and Hansel and Gretel (1966). The abridged operetta recordings were Die Fledermaus (1959), The Merry Widow (1959), The Land of Smiles (1960), La vie parisienne (1961), Orpheus in the Underworld (1960), Iolanthe (1962), La belle Hélène (1963) and The Gypsy Baron (1965). A complete recording of The Mikado was released in 1962. EMI recorded the complete Ring cycle during public performances at the Coliseum between 1973 and 1977. Chandos Records has since reissued the cycle on CD, and also produced the first official release of a live 1968 recording of the company's The Mastersingers, in a 2008 release. In the CD era, ENO was featured as part of a series of operatic recordings, sung in English, released by Chandos Records. Some were reissues of Sadler's Wells Opera or ENO recordings originally issued by EMI: Mary Stuart (recorded in 1982) and Julius Caesar (1985), both starring Janet Baker, and La traviata (1981), starring Valerie Masterson. Newer recordings, made specifically for the Chandos series, whilst having no official connection with the ENO, featured many past and present members of the company. Conductors include Sir Charles Mackerras, Sir Mark Elder and Paul Daniel. Those in which the chorus and orchestra of the ENO appear are Lulu, The Makropoulos Affair, Werther, Dialogues of the Carmelites, The Barber of Seville, Rigoletto, Ernani, Otello and Falstaff, as well as the live recordings of The Ring and The Mastersingers.

Білім

1966 жылы компанияның бас дизайнері Маргарет Харрис басшылығымен Садлер Веллз театр дизайны курсы құрылды; кейіннен ол Motley театр дизайны курсы болып өзгерді. 1985 жылы құрылған ENO Baylis – ENO-ның білім беру бөлімі. Оның мақсаты операны жаңа көрермендерге таныстыру және "ағымдағы көрермендердің тәжірибесін шығармашылықпен, қызықтыру арқылы және батыл түрде тереңдету және байыту". Бағдарлама студенттер мен жас мамандарға оқытудан өтуге, сондай-ақ семинарларға қатысуға, тапсырыстар алуға, лекциялар мен пікірсайыстарға қатысу мүмкіндігін береді, бұл қазір ENO Engage деп аталады.